Aan alle vrienden, passanten, lezers, bloggers, kennissen, onbekenden, buiten- of binnenlanders,

Prettige Warme Feesten!

Vanmorgen ben ik vroeg opgestaan. De reden heeft te maken met het feit, dat ik vandaag een deel van de dag nog werkzaamheden moet verrichten voor Winvision. Ik had niet genoeg uren om deze dag volledig vrij te nemen. Tot de lunch heb ik lekker gewerkt en het geeft me ook een goed gevoel, dat ik dit heb gedaan. Het is na de lunch echt vakantie voor me.

Inmiddels heb ik ook een bericht van Edmée beantwoord. Edmée is samen met Jurgen naar het midden van Nederland vertrokken, maar dat wisten we helemaal niet. Door het versturen van wat berichten, hebben we gelukkig weer contact. Zelf had ik gedacht, dat ze na de zomervakantie weer samen zouden gaan dansen, dus weer voor wedstrijden uitkomen. Ze zijn zeker van plan om weer te gaan dansen en ook om weer op een wedstrijd (als supporters) te verschijnen. Kunnen we in ieder geval even bijpraten met z’n allen.

Na de lunch hebben we een wandeling gemaakt over het vakantiepark. Wat is het hier uitgebreid zeg, niet te geloven. Het huisje waar wij in zitten is de kleinste uitvoering, en daar zijn er een stuk 30 van. Alle andere huisjes (bijna 500) zijn groter, tot en met huisjes voor 14 personen. 

Na de wandeling hadden we boodschappen gedaan in de Rewe supermarkt. Voor vanavond hebben we allerlei spullen gehaald om een echt Duits gerecht klaar te maken. Het is Gesnetzeltes met rijst en doperwten. Voor de dag erna hebben we rode kool met appeltjes en verse worst meegenomen. En ook heeft Janny alvast een extra zakje met zuurkool gekocht, die was zo lekker. Overigens, je kunt Gesnetzeltes klaarmaken met rundvlees, kip of varkensvlees. Met het laatste heeft Janny werkelijk een waanzinnig lekker gerecht klaargemaakt, ik moest achteraf echt even uitbuiken.

Morgen gaan we waarschijnlijk naar Koblenz, dus niet te laat uit bed gaan, want ik wilde morgenvroeg ook even naar ‘beneden’ rijden, naar een lokale Bäckerei, want die Kaiserbrötchen die we in het vakantiepark kunnen halen, zijn van die halffabrikaten die ik in Nederland ook kan halen. En daar zit ik nou net niet op te wachten. Ik wil gewoon echte Duitse broodjes hebben, dus rij ik daar zonder problemen een kwartiertje voor… Koblenz is overigens 50 kilometer verderop, dus dat valt reuze mee, maar ik wil niet te laat aankomen, want dan hebben we ook iets aan de dag.

Tot nu toe was het allemaal minstens zo fijn als waar ze van gedroomd had. Noa kwam logeren en dat was heerlijk, één aaneenschakeling van lekker spelen, kletsen, duckies lezen, samen gameboyen, sinterklaasliedjes zingen, schoen zetten, paardrijden en af en toe tussendoor eten en drinken.

Het feestje verliep vlekkeloos, ondanks het feit dat iedereen al een lange reis achter de rug had en de meesten niet meer dan één ander kind kenden. Er werden cadeaus verstopt en gevonden, uitgepakt en bewonderd. Er werd taart gegeten en gezongen, tikkertje gedaan, piraten zwaarden en hoeden geknutseld, een schatkaart ontcijferd en een speurtocht gelopen, de schatkist vol chocolade geld werd gevonden en de inhoud opgesmikkeld bij Pippi in Taka Tuka land (8 kinderen op één slaapbank) en als laatste was er echt verjaardagseten: frieten, kroketten, appelmoes en ijs! Moeie kindjes werden opgehaald om weer een lange thuisreis te maken. De laatste die vertrok (Noa), sliep eigenlijk al terwijl hij naar het station liep. En onze Alma ging een beetje huilend van moeheid, met haar nieuwe knuffelleeuw in de armen, naar bed, waar ze in slaap viel terwijl ik zachtjes slaapliedjes zong…

Vandaag hebben we tijdens HOZK Sinterklaas gevierd. Dit kreeg ik!

Lieve Mario,

Sinterklaas vond het heel lastig om een cadeautje voor jou te zoeken,
Je houdt van sport & muziek, dus je hebt niets aan stripboeken.
Dus de Sint heeft verschillende cadeaus gekocht.

Wat zou het zijn?
Een energoekoek of een konijn?
Een gemuteerde berggeit in een ravijn?
Een pizza calzone met azijn?

Nee!
Jeminee!

Blazen kan je als de beste
en nu ook als de gekste

Met het andere cadeau heb je veel vrouwtjes achter je aan,
Want je bent gewoonweg niet te weerstaan!

Nou Mario, Rock My Socks!

Groetjes van Sint & Piet,
wiedewiedeWIET.

Danku SinterFrancis!

Cy!

En dat bedoelen we niet in de letterlijke zin!
Maar in de zin van: (al dan niet express) spullen achterlaten bij iemand in zijn huis.
Een teken dat jij er bent of bent geweest.

Een tandenborstel bijvoorbeeld.
Een pyjama. Een haarrekker.

Hoe meer het voorwerp gebruikt kan worden, hoe groter de kans dat je er nog terug zal keren.
Uiteraard mag de huiseigenaar er niets op tegen hebben.
Meer zelfs: hoe zalig is het niet wanneer de eigenaar zegt: ‘als je wil mag je hier gerust een pyjama achterlaten’

Want wat is er heerlijker dan te weten dat je ergens nog een tweede of derde stekje hebt, dat ook een beetje je thuis is?

Gisteravond heb ik de kledingzak weer gevuld met de juiste attributen. Hans heeft aankomend weekend een NADB-wedstrijd en daar heeft hij het rokkostuum weer voor nodig, dus hij moet terug naar de eigenaar. Als eerste ging de jas in de kledingzak, voorzichtig netjes erin leggen. Wat is het toch een mooi rokkostuum, midnight blue van Matoré, zit echt fantastisch, maar voor mij is het even wat te hoog gegrepen qua prijs.

Maar goed, de jas zit erin, nu de broek. De bretels van de broek heb ik om het haakje gedaan van de kleerhanger en vervolgens heb ik het ook in de kledingzak gedaan. Als laatste kledingstuk de blouse. Dat is toch een apart geval, zo’n blouse met een broekje eraan vast.

Wel handig en niet zo warm, en dat is ook de reden, dat ik dezelfde blouse bij de danswinkel heb gekocht. De attributen (doosje met knopen, cumberband, boord en vlinderstrik) nog even gecheckt, teruggedaan in de kledingzak en vervolgens dicht geritst. Het oogje door de drie haakjes van de kleerhangers en helemaal klaar. Ik sloot af met de opmerking: Zo, nu heeft het rokkostuum ook eens niet de eerste prijs in de wacht gesleept.

Nadat ik telefonisch contact heb gehad met Belinda (Hans zat ergens bij de Oostenrijkse grens) ben ik naar De Blesse gereden en heb de kledingzak afgeleverd. Nog even een kopje koffie gedronken, ondertussen de kledingstukken direct weer uit de kledingzak gehaald en aan het ’standaard’ haakje in de balk gehangen. De kleding zag er verder allemaal prima uit. Een cadeautje (voor het mogen lenen van het rokkostuum) heb ik er bewust niet bij gedaan, ik ga iets in natura teruggeven. Ik heb namelijk besloten om een paar extra handen aan te bieden in de periode tussen Kerst en Oud en Nieuw en ze te helpen met wat dan ook tijdens de verhuizing of werkzaamheden aan het oude of nieuwe huis. Of het nou behangen is, of het opruimen van puin of wat dan ook, het maakt me niets uit. Ik vind dit veel persoonlijker dan een fles drank of een filmbon. Belinda reageerde in ieder geval erg enthousiast (vulde al wat werkzaamheden in), maar ik wacht even af wat ze voor me in petto hebben.

Bij ons staat er heel veel in het teken van de komende week: eerst haar verjaardagsfeestje (en vanmiddag komt Noa al logeren zodat hij er zondag bij kan zijn), dan de echte verjaardag en dan ook nog Sinterklaas.

Vorig jaar kon ze er zo ongeveer niet meer van slapen, maar dit jaar is ze er gelukkig wat rustiger onder. Het feestje is helemaal bedacht en alle kinderen die ze uitgenodigd heeft kunnen ook komen. En dat is een klein wonder, want ze komen uit diverse hoeken van Nederland (Overijssel, Zuid-Holland en Maastricht) en België. Dank aan alle papa’s en mama’s die bereid zijn om hun weekeindplannen om die van onze dochter te plooien!

Haar verjaardag wordt rustig, we gaan het in kleine kring vieren en ze gaat trakteren op de kinderclub. Een mijlpaal: liever wel naar de kinderclub gaan op haar verjaardag dan thuis blijven. Het is natuurlijk ook leuk om te kunnen trakteren, dat is iets speciaals voor een TO kindje.

Sinterklaas krijgt mooie tekeningen en verlanglijsten in haar schoen en die worden vervangen door chocolademunten en dergelijke. Er wordt met volle overgave gezongen, zelfs door grote broer, de bijna uitelkaarvallende Sinterklaasgezangbundels worden allebei helemaal uitgezongen bij de houtkachel, zelfs de liedjes die in beide bundels staan. Ik geniet ervan, zingen is sowieso fijn en het enthousiasme is zo heerlijk om aan mee te doen.

Maar vanochtend, tijdens de spellingoefeningen kan ze niet stilzitten, met de komst van Noa zometeen gaat het allemaal beginnen!

Vorig weekend was ik met de baas en Odin en Jola op stap.
We gingen een stukje in de auto rijden waarna we bij een onbekend weiland aankwamen. Dat vond ik super spannend. Ik ging snel vooruit lopen om te zien wat er allemaal te doen was daar op het platteland. Er was een landweg die ik snel af rende om erachter te komen dat er helemaal niets speciaals te doen was. Er stonden alleen maar een paar huizen en een hoop kleine dieren met vier poten die hinnikten. Ik wilde wel even spelen maar ze deden niet mee dus er was niet veel aan. Net toen ik mij af begon te vragen waarom de baas mij uberhaupt hier naartoe gesleept had liepen de bazen de andere kant op. We kwamen in een grote hal en daar waren een hele hoop honden en een paar grote rare ballen. Na een tijdje te liggen en andere honden te vervelen mocht ik ook het veld op. Het bleek dat we met de grote rare ballen mochten spelen. Dat vond ik super leuk. Kijk maar.

Ps de baas heeft de bal mee genomen nu kunnen we thuis ook oefenen!

Hallo, hier weer wat nieuws van het front.

Zoals  je waarschijnlijk wel hebt begrepen  proberen we iets op te zetten voor Anthony , iets waardoor hij zijn advocaat kan betalen. Hij heeft al verschillende advocaten gesproken maar hij heeft een specifieke nodig (wat in Amerika een Post Conviction lawyer heet)  en daarbij komt dat hij er een uit Florida moet hebben die de wetten van Florida kent. Elke staat in Amerika heeft zijn eigen wetten, je kunt het met Europa vergelijken elk land zijn eigen wetten. Florida is niet de staat om gearresteerd te worden het schijnt de meest corrupte staat van Amerika te zijn. Dit blijkt ook uit de manier waarop de rechtzaak van Anthony behandeld is en als ik  je mag verwijzen naar een zaak die mij erg geschokt heeft de Mariana school for boys, dit is begin dit jaar naar buiten gekomen en de rechter die Anthony veroordeeld heeft, heeft ook jongens naar die “school” toe veroordeeld. Het gaat goed met Anthony en hij blijft optimistish maar het eten laat te wensen over, ook daar wordt bezuinigd en de eerste plaats waar er bezuiningd wordt is het eten van gevangenen, wat vervolgens lijdt naar een tekort aan B12 vitaminen wat lijdt naar depresiviteit wat lijdt naar aggresie, wat lijdt naar ( wat ze noemen) onacceptabel gedrag wat betekend meer bewakers wat lijdt naar minder eten wat lijdt naar meer depresieve mensen enz.enz. Soms lijken er tekenen te zijn in het lezen van zijn brieven maar dan weet hij zich zelf weer op te beuren en straalt er weer positiviteit uit zijn woorden. Hij heeft het ook koud gezien de verandering in het weer en geen extra kleren worden daar aangeboden, hij zit niet in het zonnige Miami maar daar waar het s’winters erg koud kan worden. Er mag NIETS naar hem gestuurd worden, geen pakketje om de winter door te komen, geen lekker blokje chocola, geen …………….. helemaal niets, het enige wat hij mag ontvangen zijn brieven en dan alleen a4 formaat alle post wordt gelezen en gescreend. Ik heb wel eens post terug gekregen omdat de envelope te groot was. Kun je je voorstellen al 23+ jaar op deze manier te moeten leven en niets te mogen ontvangen van familie en vrienden? Ik ga zijn verhaal ook hier plaatsen zodat jullie kunnen lezen wat er met hem gebeurd is en hoe hij behandeld is.

Dan loopt een derde er mee heen? In mijn geval niet. Ik ben namelijk dat been en dat is niet altijd even prettig. Het is leuk om te weten dat mensen je graag hebben maar het levert soms wel vervelende situaties op. 2 van mijn vriendinnen, die onderling absoluut niet overeenkomen, vechten dus om mij. Om het vuilst en om het subtielst.

In het begin vond ik al die aandacht wel leuk, maar nu begint het toch wel wat tegen te steken. Ze zijn verschrikkelijk grof tegen elkaar als ik er niet bij ben. Wanneer ik er wel ben zijn ze ‘beste’ vriendjes. Of de ene probeert dat toch schijnheilig vol te houden. (Ze beseft dan natuurlijk niet dat ik dat wel doorheb.) Ze proberen telkens de beste te zijn en het elkaar zo moeilijk mogelijk te maken.

Nu is het ook zo dat ik voorkeur heb voor de ene die ik al langer ken maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen aan de andere want.

Kunnen ze dan niet gewoon eerlijk zijn en om de beurt met mij optrekken, of zoiets? Of toch op z’n minst vriendelijk zijn tegen elkaar?

Misschien dat ik ze het binnenkort eens zeg, maar ik kan ze toch ook niet dwingen om overeen te komen. Of wel?

Groetjes

Sien

The old scissors come from a very old house dear friends of us are rebuilding in Sweden. The felt is new. The wool comes from a shepherd on the Veluwe.

I made a big piece of it and it is one of those really nice ones I am not in a hurry to sell. I think because it looks like its not yet felted. Wonderful stuff wool.

‘Zullen we er gewoon samen gaan wonen, in Berlijn?’ vraagt Tattoo Girl me. In mijn hoofd verschijnen direct plaatjes van de Alexanderplatz, de Bernauer Straße, de Frankfurter Tor, de Oberbaumbrücke. Mijn favoriete strandplekje de Wild West Strand Bar, die al verloren is gegaan in de eeuwige verandering die Berlijn heet. Binnenkort gaan we er weer heen, zij en ik en Geluidsman. Ik kan niet wachten. Het voelt als thuiskomen. Rust vinden in die onrustige stad, wat een paradox. Maar dat past dan weer mooi bij die stad vol tegenstrijdigheden.

Misschien is het dat sprankje Duits bloed dat door mijn aderen stroomt, dat me die heimwee brengt. Misschien gewoon de drang om weg te zijn uit dagelijkse stress en sleur. Misschien de hoop dat als ik daar ben, blijf, ik net zo mooi zal leren schrijven als hij. Maar wat het ook is, de heimwee is er. Alleen al het idee daar doelloos door de straten te wandelen, gewoon het daar zijn, maakt me bij voorbaat al blij. Daar wonen is een illusie, maar één die ik vandaag graag even vasthoud. ‘Ja,’ zeg ik. ‘Laten we er gewoon gaan wonen.’

Welzijnszorg

Welzijnszorg werkt al jaren rond armoedebestrijding in Brussel en Vlaanderen. Vanaf dit jaar organiseren ze ook een grote actie om de campagne te ondersteunen: Soep op de stoep.

In december zetten ze hun strijd kracht bij door lekkere soep te verkopen. Ze roepen iedereen op om soep te maken en te verkopen. Volwassenen kunnen Jeanine Bischops winnen om mee soep uit te delen. Voor jeugdbewegingen is er nog een leukere prijs te winnen: als jij de meest succesvolle actie organiseert, komt Dirk Stoops gratis draaien op jullie fuif of evenement. Alle info vind je hieronder.

Speciaal voor jeugdbewegingen, jeugdhuizen, de leerlingenraad of studentenvereniging organiseren we de Soepstrijd, de Soep op de stoepactie voor jongeren. Organiseer een actie met jouw vereniging of jeugdbeweging en verkoop zoveel mogelijk liters soep ten voordele van armoedeprojecten in Vlaanderen en Brussel.

Kom op de dansvloer

De actie die de meeste aantal liters soep verkoopt en ons daarvoor de meeste euro’s toestuurt, wint een dj-set van 1,5 uur met festival-dj Dirk Stoops op zijn fuif.

• Registreer je via Soep op de stoep.
• Organiseer je actie tussen 30 november 2009 en 30 januari 2010.
• Stort je inkomsten voor 15 februari 2010 aan Welzijnszorg vzw met vermelding van de SOEPSTRIJD en dan de naam van je beweging/groep/club.
• Op 16/02/10 sluiten we de Soepstrijd af en maken we de winnaar bekend. De dj-set vindt plaats na overleg met (de agenda van) Dirk Stoops.

Dirk Stoops: “In ons land ontbreekt het besef bij de bevolking dat er ook in Vlaanderen zelf nog veel armoede is en dat daar iets aan gedaan moet worden!”

Wie is Dirk Stoops?

Blonde Gentenaar pure sang! Heeft al vroeg door dat de chemielessen op het St.-Lievenscollege meer muzikale dan wetenschappelijke chromosomen aanmaken. Pas 16 en dan al de favoriete school-dj op alle Gentse t.d.’s en parochiezaalfeestjes.
Zijn eerste radiostappen zette hij jaren later bij o.m. Radio Tequila en Radio Go. Sinds 1991 is hij aan de slag als muzieksamensteller bij Studio Brussel. Als dj start hij met succes ‘De Afrekening’ en later de ‘Was het nu 70,80 of 90’-fuiven op.
In de zomer prijkt hij op de affiche van tal van grote zomerfestivals (Suikerrock, Lokerse Feesten, Polé Polé, de Gentse Feesten, Zeverrock…).

Moord

Iemand die niet naar liefde rijkt,

altijd op je neerkijkt.

Laat je vroeg of laat in de steek,

laat je achter dood & bleek.

Hij zal gewoon de deur achter zich sluiten,

van het huis zonder ruiten.

De laatste hoop zal worden buitengesloten,

het kwaad heeft veel bondgenoten.

De hunker naar vrijheid leeft daar waar men nooit zal zoeken,

zodat men de zoektocht wel moet opzoeken.

Maar geef nooit op, laat niet los,

ooit is die moordennaar toch de klos…

06-11-09

Zaterdag was de crematie van ons medekoorlid, een mooie dienst met veel verhalen van vriendinnen en vrienden en veel zingen. Mooi, emotioneel, vermoeiend en verdrietig.

Zondag zijn Alma en ik bij een hele kleine school in het groen gaan kijken, vlak bij ons, in het heuvelland. Ze organiseerden een speurtocht en daarna kon je pizza’s bakken in een houtoven. Het was een fijne sfeer, we kwamen oude vrienden tegen, en ik dacht even: “als Alma hier nu eens part-time heen kon gaan”. ’s Ochtends bij mij en ’s middags hier, met andere kinderen spelen, leren en buiten zijn. Alma liep er zo tevreden rond en we konden samen en elk voor zich de boel rustig bekijken. Aardige leerkrachten, fijne BSO, zonder TV en computer…

Maar toen we terugfietsten zei Alma: “Ik wil er best wel eens heen hoor, het lijkt me er best fijn, maar niet voor elke keer en niet voor altijd. Ik wil niet weg bij de thuisschool. Af en toe een middagje …”.

Daar ging mijn fantasie. Ze is zo duidelijk in wat ze wil.

Vandaag liet ze ook zien dat ze nog helemaal niet opschoot met spellen. Alle dingen die ze vorige week met veel plezier zich eigen had gemaakt deed ze vandaag helemaal fout. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ze nog helemaal niet toe was aan leren op een school, maar alleen kon werken als ik naast haar zat en haar door mijn aanwezigheid de ruimte gaf om te werken.

Ik werd boos van de hele situatie. Ik ben nu al een aantal jaar de rots in de branding in ons gezin, mijn taak is het om op de bank te zitten en er te zijn. En elke keer als ik er maar over denk om van die bank af te gaan krijg ik door dat dat nog niet de bedoeling is.

Gelukkig was daar P. bij wie ik even kon uithuilen terwijl Alma bij Fré en Hrefna was. En ik bedacht bij P. ineens dat ik gewoon zou gaan bellen met de kinderclub, of Alma ook op maandag en dinsdagmiddag kan komen. En dat kan en Alma vindt dat wel fijn. Het is maar kort, drie uurtjes, maar in die tijd kan ik net ongestoord werken en dat is fijn en daar word ik ontspannen van. Ik heb op het moment zoveel werk, door het werk dat ik op me heb genomen, voor N. en werk waar ik daarvoor al ‘ja’ tegen had gezegd. En als ik alles moet afraffelen wordt ik boos en gespannen, drie uurtjes op een dag maken heel veel uit.

Er is gelukkig altijd wel weer een oplossing…