Ik heb al wel eens eerder verteld welke keuze ik gemaakt het met betrekking tot mijn nieuwe auto, hier heb ik echter nog al wat dingen aan veranderd.

Zo had ik de 80PK 1,2 liter motor in mijn huurauto en vond dat deze toch net wat te kort kwam op de snelweg en aangezien ik op het moment toch dagelijks zo’n 300km op de weg zit heb ik dan ook gekozen voor de 90PK 1,4 liter.

Ook had Opel nog een aanbiedingen in combinatie met de 1,4 liter motor: het inTouch Pack. Deze ‘pack’ bevat 16 inch lichtmetalen velgen, mistlampen en een Pioneer navigatiesysteem, welke de Radio CD30 van Opel zal vervangen:

Het dashboard zal voor de uitlevering nog vervangen worden in de kleur Piano Black, dezelfde kleur dus als de radio in bovenstaande foto.

Gisteren ben ik gebeld door de dealer die mij vertelde dat mijn auto bij hun is afgeleverd. Volgende week dinsdag zal de auto op kenteken gezet worden zodat ook de Pioneer radio besteld kan worden. Als het een beetje meezit kan ik hem binnen twee weken, nadat de dealer het dashboard en mijn chrome deurgrepen geplaats heeft op komen halen . Omdat ik het toch niet kon laten ben ik gisteren wel even wezen kijken:

Sinds ik in april 2006 mijn rijbewijs gehaald heb had ik het geluk gelijk in een auto te kunnen rijden, namelijk onderstaande Opel Corsa B uit 1995:

Opel Corsa B

In de afgelopen 2,5 jaar heb ik er bijna 50.000 kilometer mee gereden zodat de auto nu geklokt stond op 248.000 kilometer. Afgelopen zomer ben ik er samen met Joyce nog mee naar Frankrijk geweest, en heeft de auto ons zonder noemenswaardige problemen overal naartoe gebracht. Afgelopen vrijdag (sinterklaas!) is de auto van eigenaar verwisseld.

Nieuwe auto!

Uiteraard komt er een nieuwe auto voor in de plaats, al is het daar nog wel even op wachten. Om en rond 15 december zal deze auto besteld worden door mijn werkgever. We hebben het hier dan (weer) over een Opel Corsa:

Opel Corsa D

Bovenstaande foto geeft een goed beeld van hoe die zou worden. De kleur ben ik nog niet helemaal uit, dat wordt zaterdag nog een bezoek brengen aan de dealer. Zoals het er nu naar uitziet zal de nieuwe Corsa voorzien worden van de 80 PK sterke 1,2 liter motor, 5 deuren, Cmon Plus pakket (Airco, Mistlampen voor, 15 inch lichtmetalen velgen zoals op bovenstaande foto), Technik pakket (Boordcomputer, Cruisecontrol) en verwarmbare buitenspiegels.

Gegroeid

De Corsa D is een flink stuk gegroeid in vergelijking met de Corsa B. Zo is de auto onder andere 17 cm langer en 10 cm breder waardoor de afmetingen te vergelijken zijn met een Astra van enkele jaren terug. Het enigste wat hetzelfde gebleven is het maximale laadvermogen van 1050 liter, al kan hier nu wel beter gebruik van gemaakt worden doordat de achterbank helemaal plat kan:

Corsa B & D (Autoweek.nl)

 
Nu maar hopen dat de auto snel afgeleverd wordt . De 2,5 ton zal ik er niet mee redden aangezien de auto na 4 jaar of 140.000 kilometer vervangen zal worden.

info

 
Afgelopen woensdag zat voor ons de vakantie er weer op, dinsdag zijn we echter nog wel gaan paardrijden.

Paardrijden

Het paardrijden hebben we geregeld via de camping. Rond 10 uur s’ochtends werden we opgehaald met een busje die ons naar de manege bracht.  Daar aangekomen kregen we wat uitleg en konden we een ‘helm’ uitzoeken.

Op het grote paard

De paarden werden uit hun stallen gehaald en iedereen kreeg een paard toegewezen.  Omdat ik geen ervaring had met paarden werd ik voor in de rij gezet bij de beginners, Joyce zat wat verder naar achteren bij de gevorderden.

Joyce op haar paard

Het was best leuk, al kreeg ik in het begin mijn paard niet vooruit. Na wat uitleg in het Frans kreeg ik hem alsnog aan de gang.

Terugreis

Na het paardrijden hebben we nog de hele middag lekker van de zon genoten, het was te warm om alvast al wat in te pakken dus dit hebben we s’avonds gedaan.

Woensdagochtend werd de inboedel van de tent gecontroleerd, dit was allemaal in orde dus daar waren we zo klaar mee. Vervolgens nog even langs de receptie om de zwembandjes en het autopasje in te leveren waarnaar we rond 9 uur begonnen aan de 1070 kilometer lange terugreis naar huis.

Net als met de heenreis hebben we ook geen problemen gehad op de terugreis. Op de teller zo rond de  125km/h gereden wat zorgde voor een brandstofverbruik van 1 op 16,5 wat dus helemaal niet tegenviel. Alleen in België hebben we een halfuur in de file gestaan. Dit was echter wel stilstaand: 

Rond 10 uur reden we Nederland binnen en zijn we naar de MacDonald’s gegaan in Hazeldonk. Daar stonden onverwachts mijn ouders ons op te wachten wat wel heel leuk was.

Weer thuis

Vanaf Hazeldonk was het nog ongeveer 3 kwartier rijden naar huis. Daar aangekomen hebben we de spullen uitgeladen waardoor we rond 12 uur echt klaar waren.

Al met al was dit een geslaagde vakantie! Voor de geïntresseerden zijn alle blogs met betrekking tot de vakantie te lezen op de Vakantie 2008 pagina, of door hier te klikken.

In de omgeving hier is maar weinig openbaar vervoer te vinden, een toeristische trein hebben ze echter wel. Gisteren hebben we met een (diesel) trein uit de jaren 50 een stukje door de Ardeche gereden.

De trein

Samen

Nadat we ons retourtje hadden gekocht mochten we zelf bepalen waar we plaatsnamen in de trein. Zo hebben we op de heenweg in de 2e klas gezeten en de terugweg in de 1e klas.

In de 1e klas

In de 2e klas

Op het eindpunt kregen we ongeveer een halfuur de gelegenheid om even wat te drinken en een maquette te bekijken van de omgeving. Ook was hier een wand volgeplakt met krantenartikels en foto’s over de geschiedenis van de treinen daar, dit was echter allemaal in het Frans dus daar hebben we buiten het bekijken van foto’s niet zoveel van meegekregen.

Maquette

De trein reed ook langs Vogüe, zo is op onderstaande foto weer het kasteel te zien welke we ook bezocht hebben:

Voguë vanuit de trein

Na afloop zijn we vanwege het heerlijke weer nog even teruggereden naar Balazuc.

Zonnen in Balazuc

Morgen onze laatste dag, paardrijden en inpakken dus.

Au Revoir!

Giteren waren we van plan om naar een labyrint te gaan. Daar aangekomen zag het er allemaal een beetje te luguber uit en zijn we maar de Ardeche uitgereden om het plaatsje Alès te bezoeken. Deze stad stond niet meer op de Ardeche kaart zodat we maar hebben aangenomen dat we de Ardeche zijn uitgereden.

Voor dat we wegreden hadden we de koelbox al ingepakt om ergens te kunnen picknicken. Aangezien er op deze route niet echt plekjes daarvoor waren hebben we dit maar langs de weg gedaan:

Picknick onderweg

Aangekomen in Alès bleek al dat het om een wat grotere stad ging, we moesten namelijk betaald parkeren wat we de hele vakantie nog nergens hebben moeten doen .

Fontijn

De stad zelf was even wennen. Ondanks dat het centrum van de stad redelijk groot was waren er alleen maar wat kleinere winkels. Iets wat wel net zoals thuis is was het bier op het terras:

Op een terrasje

Even een kort berichtje vandaag, we zijn nog wel met een touristische trein weggeweest vandaag maar daar morgen meer over.

Au revoir!

Op aanraden van één van onze campingburen zijn we gisteren naar het dorpje Balazuc gegaan. Dit gehucht telt om en en rond de 370 inwoners en ligt half op de berg langs de Ardeche. Het dorpje heeft een mooie plek om van de zon te genieten en te zwemmen waarvan we dankbaar gebruik gemaakt hebben op een dag dat er geen wolkje aan de lucht te zien was.

Op de rots

Toen we aankwamen zat het strandje al helemaal vol en zijn we met onze spullen door de stroming naar de overkant gegaan waar het een stuk rustiger was, bovendien zat je daar op een rots in plaats van op een strand van rots stenen zoals hier over het algemeen gebruikelijk is. Kort daarna kwamen we erachter dat we ook een makkelijkere weg hadden kiezen: over de brug.

De brug

Volgens wat Hollanders die we hier ontmoet hadden behoord het dorpje tot één van de honderd bezienswaardigheden die je in Frankrijk gezien moet hebben. Van beneden af was het dorpje dan ook prachtig om te zien:

Balazuc

Vanochtend zijn we in Ruoms op een markt geweest. Joyce heeft hier een bergkristallen armband op de kop weten te tikken en ik een op een Franse traditioneel gemaakte portomonee.

Au Revoir!

Via de camping is het hier ook mogelijk om aan verschillende activiteiten deel te nemen. Zo gaan we dinsdag paardrijden (ja, ik ook) en zijn we gisteren gaan kanoën. Eén groot voordeel is dat je met mensen van de camping op stap bent. Dit heeft er voor gezorgd dat we in plaats van alleen foto’s vanuit de kano ook foto’s van onszelf in de kano hebben. We hebben namelijk s’avonds met een campinggenoot via de laptop de foto’s uitgewisseld.

Samen in een kano

We hebben een kanotocht van 8 kilometer gemaakt. Half 9 werden we verwacht bij de receptie van de camping waar we met een bus werden opgehaald die ons naar de kano’s bracht. Hier kregen we tekst en uitleg en een reddingsvest. We kregen van half 10 tot 12 uur de tijd waardoor we ook een aantal keer even bij een strandje hebben aangelegd om van het mooie weer te kunnen genieten.

Pont D Arc

Het uitzicht vanuit een kano is (weer) erg mooi en weer heel anders dan dat je met de auto bovenop de berg staat te kijken.

Voor de Pont D Arc

Tussen de rotsen

Vandaag zijn we lekker gaan zonnen in Balezuc, maar daar morgen meer over.

Au Revoir!

Omdat de weersverwachtingen voor gisteren niet al te best waren hadden we besloten om een eind met de auto te gaan rijden in de omgeving. We zitten tussen de bergen die ongeveer een hoogte hebben van om en rond de 400 meter waardoor je vanaf de top prachtig uitzicht hebt.

Eerst nog eventjes wat foto’s van de camping:

Het zwembad

Restaurant terrasje

We zijn eerst naar het plaatsje Villon Pont D’Arc gereden. Langs dit plaatsje waren we al een keer gereden, maar Joyce wilde er nog een keer terug vanwege een potterij: 

Stukje Holland in Frankrijk!

De Pont D’Arc is een soort van brug over de Ardeche heen die volledig door de natuur is ontstaan. Vandaag zijn we er onder door gekanoëd, maar vanaf de berg is het ook een apart iets om te zien:

Pont D arc

Kanoërs op de Ardeche. Op het moment van het nemen van de foto wisten we nog niet dat we de volgende dag (vandaag) er zelf zouden kanoën.

Kanoen op de Ardeche

Wanneer je hier met de auto de berg op rijdt zijn er langs de gehele route plekken gecreërd waar je de auto even kwijt kan om het uitzicht te kunnen bekijken. Het uitzicht is moeilijk vast te leggen op een foto, je moet het eigenlijk zelf gezien hebben!

Op weg naar de top van de berg

Dit had ze niet nog een keer gedaan!

Boven op de berg (400 meter)

Na de ‘Road Trip’ zijn we doorgereden naar de camping die met het boeken van de vakantie eigenlijk onze 1e keus was. Deze camping was veel groter dan onze camping, maar was mede dankzij de Nederlandse eigenaar zo Hollands georiënteerd dat je het gevoel kreeg dat je op een Nederlandse camping was. Onze 2e keus bleek dus helemaal geen slechte keus te zijn.

Zoals te zien op de foto’s klopte de vooruitzichten van geen kant. Het was de hele dag rond de 25 graden.

Au revoir!

Gisteren zijn we, zoals ik in het vorige bericht vertelde, naar het Indi Parc geweest. Dit is een soort van survival / avonturenpark in het bos waarin ze tussen de bomen verschillende parcoursen hebben uitgezet. Hierbij moet je denken aan kabelbanen, bruggetjes etc. Dit soms op 15 meter hoogte en uiteraard vast aan een musketolhaak.

Klaar voor het avontuur!

We kregen een speciale uitrusting waarmee we veilig de 6 parcoursen door konden komen. Voordat we echter het park op mochtte kregen we een video te zien met daarin tekst en uitleg met wat wel én wat niet mocht. Vervolgens werd je in het eerste parcour begeleid waarnaar je de rest zelfstandig mocht doen.

Je bent pas op de helft!

Elk parcour eindigde bij de ingang van het park waar je even tot rust kon komen. Het 4e en het 5e parcour waren verdeeld in 2 categorieën: sportief en relax. Hier hadden wij gekozen voor de sportieve kant wat toch wel een beetje zwaar bleek te zijn, maar we hebben het beide gered!

Samen

Filmpje van Joyce op een 140 meter lange kabelbaan:

Volgende keer wat meer van het uitzicht boven op een 400 meter hoge berg!

Au Revoir!

Daar zijn we weer!

Vandaag zijn we een dagje op de camping gebleven. We hebben goed weer gehad zodat we lekker in de zon hebben kunnen zitten (25 graden), in het zwembad hebben gezwommen en een rondje over de camping hebben gedaan.

Basketbal / volleybal veld

Op de camping zelf is al op hoop te vinden om jezelf bezig te houden. Zo is er onder andere vlak bij ons een voetbalveld, zoals hier boven te zien een basketbal / volleybal veld, een midgetgolf baan en een zwembad (meer foto’s volgen een andere keer).
 

In het campingbos

De camping beschikt over een eigen stuk(je) bos, zodat je veilig binnen de hekken kunt blijven wandelen en niet bang hoeft te zijn om te verdwalen. Ook zijn er in het bos tips te vinden om je lichaam een beetje in balans te houden:

Rek en strek oefeningen in het bos deel 1

Rek en strek oefeningen in het bos deel 2

Ondanks dat de camping in een eikenbos ligt hebben we op ons plekje veel zon, als deze niet achter de wolken hangt, en hebben we dus niets te klagen:

In de zon!

Morgen gaan we naar het Indy-Parc. Dit is een park met verschillende parcoursen waarin we spannende avonturen gaan beleven.

Au Revoir!

 
Vandaag hebben we in het dorpje Vogüe, op ongeveer 15km afstand van Ruoms, een kasteel bezichtigd. De eerste tekst met vermelding van het kasteel stamt uit 1206 onder de naam château-vieux, sinds 1971 is het open voor het publiek onder de naam Châteaux de Vogüé.

Het kasteel

In het kasteel worden naast rondleiding ook exposities tentoongesteld. Op de tweede verdieping waren 2 zalen ingericht met het werk van de franse schilder Jacques Truphemus.

Kapel

Na het bezoek aan het kasteel hebben we een wandeling gemaakt in de bergen. Op weg naar beneden kwamen we ons eigen kasteeltje tegen:

Châteaux de Rolaff

Boven op de berg keken we door de boven door uit op Vogüe, zo is ook het kasteel te zien op onderstaande foto:

Boven op de berg

Na het de bergbeklimming zijn we doorgereden naar het plaatsje Aubenas. In deze stad was een markt en vonden we eindelijk een pin-automaat. Op de terugweg zijn we nog even verdwaald, het navigatiesysteem stuurde ons een doodlopende weg in, gelukkig konden we wel keren op het landweggetje en kwamen we na het vinden van een tankstation die onze bankpas accepteerde terug op de camping.

Au Revoir!

 
Op dit moment ben ik samen met Joyce op vakantie in Frankrijk, in de Ardèche vlakbij het dorp(je) Ruoms. We verblijven op de camping Domaine de Chaussy, in een tent van Vacansoleil.

Overnachting in Dijon

De afstand van Vlaardingen naar de camping is 1070 kilometer. Afgelopen woendagochtend zijn we rond half 6 vertrokken om via België en Luxemburg uiteindelijk in Dijon te overnachten in een Kyriad hotel.

In Dijon aangekomen bleek dat we het verkeerde adres in ons navigatiesysteem hadden gezet. De naam van de straat klopte, maar nummer 7 bleek daar een bouwval te zijn. Na een telefoontje met het thuisfront kwamen we erachter dat we een verkeerde postcode gebruikt hadden en dat in de verschillende wijken van Dijon dezelfde straatnamen worden gebruikt.

Kyriad hotel

Op zoek naar het hotel

In de tuin van het hotel

Zoek de verschillen!

De camping

Gisteren zijn we vanuit Dijon naar de camping gereden, dit was nog ongeveer 400 kilometer. Rond 3 uur kwamen we aan. De camping beschikt over een nederlandstalige receptie wat het inchecken makkelijk maakte. Een fransman kwam bij de tent de inventaris controleren waarnaar we konden beginnen met het uitruimen van de auto.

Keukentje

Ons plekje

We hebben onderweg geen problemen gehad. Wel was het even wennen met betalen, in plaats van een pincode intoetsen dient er een handtekening gezet worden. Volgende keer wat meer foto’s, we hebben wat problemen gehad met de digitale camera. Voor nu: Au Revoir!

Voor het eerst sinds 2004 is er een Nederlander in deze race: Christijan Albers, hij reed met een Audi A4 uit 2006. Helaas heeft hij net als Alexandre Prémat (Frankrijk) de eindstreep niet gehaald na 37 laps te hebben gereden.

Circuit Zandvoort

Het circuit van Zandvoort heeft een lengte van 4,307 kilometer. De DTM bestond uit 38 ronden wat er voor zorge dat de race een lengte had van in totaal 163,666 kilometer. Het ronde record is gereden door Gary Paffett, deze ronde reed hij in 1 minuut, 34 seconden en 786 honderdsten.

Filmpje

Een korte blik op de auto’s uit de DTM:

De foto’s heb ik nog niet uitgezocht, dus die post ik een andere keer.

Claire van Bergenhenegouwen

De zomer komt eraan en het wordt tijd een vakantie te boeken. Op tv zie je mooie programma’s over uitdagende bestemmingen. Curaçao, Australië of Dubai, wat zou het geweldig zijn om daar op vakantie te zijn. Je droomt er al jaren van. Plots word je wakker geschud uit die droom. Jij als student, hebt niet zoveel te makken. Elke maand kijk je weer reikhalzend uit naar de 24ste, want dan wordt de Stufi weer gestort. Nee, geen luxe vakantie voor jou. Dat is voor later, want dan heb je vast een glansrijke carrière waar je veel geld mee verdient. Voor nu zoek je een betaalbare vakantie, dichterbij huis. Wat dacht je van helemaal los in Parijs?

Veel studenten rond de achttien zijn eens in de wereldstad Parijs geweest. Een stedentrip met school, met de familie naar Disneyland of met het gezin op doortocht naar het zuiden. Parijs is de slagader van Frankrijk. De meeste studenten zijn er nog nooit op ‘eigen houtje’ geweest. Dat wordt dus de hoogste tijd, want Paris is hotter than hot.
Nu je geen rekening meer hoeft te houden met chagrijnige leraren, zeurende zusjes of bezorgde ouders, ga je Parijs van een hele andere kant bekijken. Er gaat een wereld voor jouw open. De bezichtigingen van monumenten en stoffige kathedralen kan je nu inruilen voor de winkels is het centrum. Want waar kan je beter winkelen dan in Parijs? En vergeet het Disney Hotel niet in te ruilen voor een hotelletje vlakbij het bruisende nachtleven. Na een paar Pastiches kan je dan zo je bed in ‘rollen’.
Laat ik eerst beginnen met de reis naar Parijs. Hoe kom je er? Parijs is op verschillende manieren te bereiken. Zoals altijd is de voordeligste manier de fiets.  Maar omdat de afstand 500 km is, duurt het dan erg lang. Dit is zonde van de tijd, vooral als je maar vier weken zomervakantie hebt. De auto is optie twee. Je moet er dan wel één tot je beschikking hebben. Of misschien mag je de bolide van je pa lenen. Maar vergeet niet dat er in België en Frankrijk tolwegen zijn, die best prijzig zijn. Voor de heen- en terugreis betaal je rond de 50 euro tol. De derde manier is de snelste en meest comfortabele: met de Train Grande Vitesse (TGV). Voor een retourtje betaal je 80 euro en je zit er in drie en half uur. Het vliegtuig is de laatste oplossing. Er moet dan diep in de buidel worden getast en het is niet eens het snelst. Het beste is dus de TGV.
Eenmaal aangekomen in Parijs kan je een hotel gaan zoeken en daar je koffers lozen. In Parijs zijn een heleboel verschillende hotels. Voor ieder wat wils. Er zijn hotels van 600(!) euro per nacht. Maar ach, je slaapt toch, dus kies gerust voor een goedkopere.
Een bekende in het centrum van Parijs is Auberge Internationale des Jeunes. Het ligt in de 11e Arrondissement en het dichtstbijzijnde metrostation is Ludru Rollin, dat ligt op 200 meter lopen. Voor dit hotel betaal je slechts dertien euro per nacht. Het ontbijt zit hier zelfs bij inbegrepen!
Als je maag rommelt, ga je eens op zoek naar een restaurantje. In Parijs zijn 8000 restaurants te vinden. Dus vast wel één naar jouw smaak! In 1769 zijn de restaurants in Parijs uitgevonden. De Franse keuken is wereldwijd bekend. Een tip is Restaurant de la Calèche in Rue des 3 frères. Het heeft internationale gerechten (pizza, giros etc), maar ook franse. Denk bijvoorbeeld aan een voorgerecht met slakken in kruidenboter. La Calèche is een klein restaurantje in de schilderswijk Montmartre.  Nee, niet de schilderswijk zoals wij die kennen in Den Haag, maar een wijk met oude mannetjes die op straat schilderijen maken. Wat je beter niet kunt doen is de Hollander uithangen door om zes uur voor een restaurant te gaan staan. Want de meeste gaan pas na zeven uur open. Voor een menu betaal je rond de 30 euro. Lijkt jou dat niks, dan kun je altijd nog een Big Mac gaan halen. De vertrouwde gele M vind je zelfs op de Champs-Élysées.
De avond valt en het bruisende nachtleven komt te voorschijn. Er zijn veel bars en nachtclubs te vinden in Parijs. De bekendste is de Moulin Rouge. Je betaalt je hier helemaal scheel aan een colaatje en de mensen doen uit de hoogte. Wat zeker de moeite waard is, is La Fleche d’Or café in Rue Bagnolet. Het is een stoere tent in een voormalig treinstation. Dagelijks spelen livebands de sterren van de hemel. Opmerkelijk is de entreeprijs, die is namelijk gratis. Dit komt niet vaak voor in Parijs.
Het echte franse gevoel krijg je pas ’s ochtends. Nee, niet door een kater, maar door naar de dichtstbijzijnde boulangerie te gaan. Hier kan je verse croissants (aux chocolat) of baguettes halen. Dat is pas echt genieten. Je gaat gewoon op de heerlijke geur af. Soms is het een boulangerie en pâtiserie in een. Dat betekent dat er naast broodjes, ook luxe gebakjes en bonbons worden verkocht. Het is alleen al prachtig om er naar te kijken.
Na een lekker Frans ontbijtje wordt het tijd voor het echte werk. Er is keuze uit een heleboel dingen. De meest voor de hand liggende is een bezoek brengen aan de winkels. Parijs is een walhalla voor modefreaks: warenhuizen, winkelcentrums, winkelstraten en markten, je vindt het allemaal in Parijs. Een bekend winkelcentra is Les Halles. In Parijs zijn ook de dure modehuizen gevestigd, denk aan Dior en Chanel. En niet getreurd, er zijn ook hele grote H&M’s, waar je voor een shirtje gewoon €14.90 betaald!
Houd je niet van winkelen? Er zijn nog een tal van andere activiteiten te doen! Parijs is leuk voor twee dagen, maar je kunt er ook gemakkelijk weken doorbrengen. Iedereen kent de Eiffeltoren en de excursies in het Louvre, maar wat kennen jullie nog niet? Ontdek het zelf, koop van je Stufi een treinkaartje en beleef een geweldige tijd in Parijs!

Bron: http://parijs.startpagina.nl/

De voorjaarsvakantie komt er aan – in Midden-Nederland  in ieder geval. De normaal werkende bevolking heeft daar meestal niet zo veel mee op (tenminste als ik naar mezelf kijk). Het is meer dat de kinderen vrij van school hebben, en ja dan is het leuk (?) als pa ook één of meer dagen vrij neemt… om samen iets leuks te gaan doen bijvoorbeeld (??).

Zoals intern verhuizen *sic*. Eengezinswoningen van eind jaren 70 en ook daarna kampen met een groot onrecht: het huis heeft twee grote slaapkamers en één kleine. Mijn tienerdochter heeft tot nu toe altijd gebivakkeerd op die kleine slaapkamer, maar steeds vaker kwam de klacht naar voren dat die kamer te klein was om ‘iets leuks’ mee te doen. Om de zoveel weken werd de opstelling van bed, bureau enz gewijzigd, maar… de kamer werd er natuurlijk niet groter op! (een bijzonder natuurkundig fenomeen, dat door de meeste mensen echter als ‘gewoon’ wordt ervaren: wet van behoud van ruimtegebrek als er geen massa in of uit gaat…)

Naast de drie slaapkamers hebben we ook nog een zolderkamer, die best groot is. Jarenlang heb ik kunnen genieten van deze zolderkamer als ‘mijn werkplek’. In een goede bui heb ik eens nagedacht over wat ik daar wel allemaal heb ‘opgeslagen’: veel te veel natuurlijk, je verzamelt heel wat waardevolle rommel in de loop der jaren. Had ik dat nou echt allemaal nodig? Zou er niet eens een grote schoonmaak kunnen plaatsvinden en een sanering van de verzamelde items? Na veel passen en meten op papier kwam ik tot de conclusie dat ik best wel in het kleine slaapkamertje zou passen… tenminste als ik dit en dat en meer van die dingen weg zou doen… Zo zou mijn dochter de zolderkamer kunnen gaan bewonen.

Mijn voorzichtige voorstel van kamerruil sloeg in als een bom, toen ze besefte dat ik het meende. Haar eerste reactie was uiteraard: “daar pas je nooit in!” En dat is ook zo, als ik alles zou meenemen. Dat was begin januari. Aan de ene kant was ze enthousiast, aan de andere kant terughoudend, want de zolderkamer was wel weer een verdieping hoger dus verder weg van de begane grond.

We hebben afgesproken dat áls er intern verhuisd moet gaan worden, dat dat dan in de voorjaarsvakantie moet gebeuren. En het ultimatum werd gesteld op eind vorige week. Na veel wikken en wegen is nu bepaald: dochter gaat naar de grotere slaapkamer van zoon, en zoon gaat naar zolder (en ik naar de kleine kamer dus). Niet mijn voorkeur zoals je zult begrijpen: de interne verhuizing omvat nu 3 kamers in plaats van 2! Waarvan ten minste 2 kamers een zekere renovatie behoeven om aan de ’standaard’ te kunnen voldoen.

Dus… volgende week voorjaarsvakantie *zucht*. Ik ben nu al moe als ik er aan denk! Ik heb al een begin gemaakt met inpakken van boeken in verhuisdozen. Maar we hebben niet genoeg dozen. En waar zetten we ze neer, terwijl alle kamers bezet zijn? Praktische en logistieke problemen dus.

Daarom schrijf ik nu eerst mijn ‘frustaties’ maar even van me af in deze blog Wordt vervolgd dus!

Altijd met grote plannen in mijn hoofd. Als werktijd erop zit, dan naar huis, en vanavond ga ik dit of dat doen… en daarna zus of zo… En dan is het avond, het eten is op, even op de bank zitten… en weg fut! Waar is al mijn energie gebleven? Als natuurkundige ken ik De Wet Van Behoud Van Energie, maar het lijkt wel of die niet op mijzelf van toepassing is.

Herken je dat? Overdag grote plannen voor de avond (of het weekend – ook zoiets), en als het zover is, ontbreekt je de energie. Ook werk ik met lijstjes: ik schrijf van alles op om niet te vergeten, allerlei dingen die ik moet doen of wil gaan doen. Gewoonlijk worden de lijstjes langer. Er komen meer nieuwe items bij dan dat ik er door kan strepen. Totdat het papiertje vol is en ik een nieuw vers lijstje maak, vol enthousiasme of een schoon stukje papier… Soms kun je er depri van worden.

Ik weet wel wat het is: er is te weinig tijd. Ook zoiets: soms gaat de tijd snel, dan weer langzaam. Soms heb je tijd over, dan weer tekort. Toch gaat de tijd gestaag verder in hetzelfde tempo als het al eeuwen gaat. Héél vreemd fenomeen. Iemand opperde eens om een dag 25 uur te geven. Scheelt je elke dag één uur om iets extra’s te doen

Het is dus niet de tijd, maar een overschot aan plannen. Ik wil gewoon te veel doen in de mij toegestane tijd. Er zijn gewoon te veel dingen die ik leuk vind om eens uit te proberen. Zo ook deze blog: kost wéér tijd, maar ik moest het ooit eens proberen Misschien moet ik gewoon vervroegd met pensioen gaan… op mijn 45-ste… Lijkt me geweldig al die vrije tijd die je naar eigen inzicht mag invullen. Nu immers worden de beste 8 uren van de dag verspild aan de baas (!)

Vandaag wil ik het eens hebben over arbeid. Voor een jonge mens zoals mezelf zijn een aantal zaken toch wat vreemd. Aan de ene kant hoor ik dat we met onze generatie langer moeten werken en aan de andere kant hoor ik heel wat over werknemers die brugpensioen nemen. 

Het spreekt voor zich dat niet elke job vol te houden is tot je 65 bent. Je kunt geen putten meer staan graven als je 65 bent. Ook heel wat taken in de verzorging zijn moeilijk te dragen voor een oudere werknemer. Wanneer we het de arbeid minder statisch bekijken kunnen we er echter uitkomen. Op dit moment gaan we er van uit dat een loopbaan voor de meeste mensen vlak is. Wanneer die zelfde verzorgster of “putten graver” ouder wordt kan een bijsturing naar een meer animerende taak of betrokkenheid bij de opleiding van jonge werknemers een oplossing bieden. We moeten de invulling van een bepaalde job steeds bekijken uit het perspectief van de mogelijkheden en de noden van de werkgever en werknemer. Zo kunnen mensen langer aan het werk blijven.

Langer aan het werk blijven op zich is echter geen doel. We moeten er naar streven om de beginselen van de verzorgingsstaat te behouden. Daarom moet er voldoende arbeidsgraad zijn. Toch is het niet correct om een sociaal stelsel te laten afhangen van gepresteerde arbeid. Het sociale stelsel is te essentieel voor onze samenleving om niet ondersteund te worden door andere inkomsten. In die zin moeten we bekijken hoe lang een persoon dient te werken en hoeveel “vrije tijd” er is.

Die “vrijetijd” wordt hoe langer hoe meer flexibel. Dat is in heel wat gevallen een goede zaak. Minder werken rond de geboorte van een kind, tijdskredieten, loopbaanonderbreking, zijn goede voorbeelden van gecreëerde vrijetijd. Toch is het voor ons sociaal weefsel onontbeerlijk dat er periodes blijven van collectieve vrijetijd. We zijn een volk van feestvierders en verenigingen. Elk dorp telt wel 10 verenigingen. Het is van het grootste belang dat je in het weekend kan gaan voetballen, naar de jeugdbeweging kan gaan, festivals aandoen,… Ook collectieve rustmomenten zoals de zomer, de kleine vakanties en de zondag mogen daarbij niet worden vergeten. Collectief verlof zet aan tot interactie.

Ik wil het ook nog even hebben over de looncurve. Op dit moment word je als werknemers steeds duurder. Dat is één van de oorzaken van het op non-actief zetten van 50+ ers. Diegene die nog werken verdienen een pak meer dan hun jongere collega’s. Nochtans is het huis afbetaald, zijn de kinderen de deur uit en zijn de grote kosten gepasseerd. Het zou dan ook veel logischer zijn om een correctie toe te passen op de looncurve. Zo worden “oudere” werknemers opnieuw aantrekkelijk en hebben de jonge werknemers extra ademruimte.

De laatste weken was er het één en ander te doen over “de minimumdienst van de NMBS”. Er zou bij stakingen een minimale dienst worden verzekerd. Het nut daarvan is mij niet duidelijk. Ik heb zelf jarenlang gependeld en zo’n minimumdienst vind ik zelf een weinig rooskleurig vooruitzicht. Het aanbod van de NMBS anno 2007 is voor mij een minimumdienst en wanneer we dat halveren bijvoorbeeld, (een minimumdienst kan echt niet meer zijn dan een halve dienst) dan geraak je nog moeilijk of niet op je bestemming. Daarenboven is het stakingsrecht ook absoluut.

Ook over flexibiliteit is er e laatste tijd veel te doen. Er kan gerust extra flexibiliteit komen op de arbeidsmarkt. Dit wel in het kader van duidelijk afgebakende collectieve rustpunten (zondagen, grote vakantie, tussen kerst en nieuw, feestdagen,…). Overuren kunnen ingeschakeld worden in een systeem van vervroegd pensioen of loopbaanonderbreking of tijdskrediet.

Hard werken voor geld zou niet nodig moeten zijn. Geld zou gemakkelijk en (bijna) vanzelf naar mij toe moeten komen. Het leven is niet bedoeld om hard te werken. Het is leven bedoeld om te genieten, plezier te hebben en je fijn te voelen. Geld hebben is daarbij heel belangrijk. Mensen die zeggen “geld hebben is ook niet alles”, of woorden van gelijke strekking, zijn meestal mensen die al veel geld hebben. Het is een “luxe” om je totaal niet met geld bezig te hoeven houden. Als je geld in overvloed hebt, kun je je inderdaad op andere dingen gaan richten. Veel mensen willen financieel onafhankelijk zijn. Om dit te bereiken moet er actie genomen worden, en dat is precies wat dit blog jou aan wil sporen om te gaan doen. Op dit blog wordt naar manieren gezocht om geld te genereren, en wordt daar uitgebreid verslag van gaan gedaan, zodat methoden die succesvol blijken te zijn, navolging kunnen vinden bij andere mensen, die ook financieel onafhankelijk willen worden. Het is altijd belangrijk om jezelf een doel te stellen, en jezelf een vooraf vastgestelde hoeveelheid tijd te geven om dit doel te bereiken. Om het concreet; jij stelt je ten doel vóór het einde van het jaar 10.000 euro gegenereerd hebben. Hoe je dat wil bereiken weet je nog niet, maar het doel is er. Samen met andere mensen die dit ook willen en met ideeën, suggesties of tips komen en met behulp van de gepresenteerde methoden op dit blog, proberen je uiteindelijk je doel te verwezelijken, zodat je aan het einde van het jaar daadwerkelijk kan zeggen “het geld stroomt binnen!”.