Om wat voor reden dan ook besloot ik een blog over geloof te schrijven. Een onderwerp waarbij je al snel iets verkeerds zou kunnen zeggen. Waar de grootste oorlogen om begonnen zijn. Waardoor relaties moeizaam gaan, waardoor meningsverschillen en onbegrip ontstaan, waardoor mensen worden gediskwalificeerd of juist bejubeld. Maar we leven in een land waar vrijheid van meningsuiting in de Grondwet is opgenomen, dus met dat in mijn achterhoofd schrijf ik gewoon mijn blog.

Als ik terugkijk op de ‘religieuze momenten’ in mijn leven vind ik vooral mijn kinderlijk onbegrip en nieuwsgierigheid mooi. Want al van jongs af aan intrigeert religie mij. Ondanks dat mijn beide ouders katholiek zijn, ben ik niet gelovig opgevoed. Toch deed ik rond mijn vijfde jaar mee aan de nogal katholiek getinte kinderclub in ons dorp. De opzet was simpel. De middag startte met ranja en koekjes, we zongen mooie liedjes waarin God veelvuldig voorkwam en we werden begeleid door iemand die mooi gitaar kon spelen. En er werd een verhaal verteld over God. Daarna gingen we knutselen in de schuur. Aan het einde van de middag mocht er altijd een kind wat moois uitkiezen uit een soort schatkist. En dan ging ik weer naar huis. Niet dat dan het religieuze uit mijn hoofd was verdwenen. Integendeel. Urenlang kon ik dan praten over ‘die man in zijn Jezuspak’. Mijn ouders hebben het verhaal op een cassettebandje opgenomen. Als je het hoort lig je in een deuk. Je zou kunnen concluderen dat ik tijdelijk zeer onder de indruk was.

Ik weet nog dat ik, misschien een jaar of zeven, met mijn moeder door de stad liep. In de Herestraat stond een man te verkondigen: ‘God is uw vader!’ Hij schreeuwde het zowat in mijn oor. ‘Waarop ik verward en verdrietig tegen mijn moeder riep: ‘Maar mama, God is helemaal niet mijn vader! Dat is papa toch?’ Onschuldige kinderlogica. Toch denk ik er vandaag de dag nog steeds zo over.
Een paar jaar later ging ik met mijn moeder en oma, zij was wel fanatiek katholiek, naar de kerstmis in de katholieke kerk nabij ons huis. Best een indrukwekkende mis, maar ik was meer geïnteresseerd in het boekje dat ik vast mocht houden. Daar hing een man aan een kruis! In zijn blootje! Wat deed die daar nou? Wat raar. Terwijl ik verder bladerde dacht ik ineens: ‘ In zijn blootje? Dat kan toch haast niet?!’ En dus bladerde ik nog even terug om mezelf ervan te overtuigen dat hij wel netjes een doekje om het gebied tussen knieën en navel had geknoopt…

Weer een aantal jaren later, ik zat inmiddels op de HAVO, moest ik samen met een klasgenoot een lid van de Rozenkruisers interviewen. We hadden ons voorbereid met een redelijk standaard vragenlijstje. Toen we eenmaal in het mooie pand aan de Nieuwe Boteringestraat zaten en onze vragen op de betreffende man afvuurden riepen zijn antwoorden alleen maar meer vragen in me op. Waarom heeft iemand het nodig om een religie aan te hangen? Kunnen ze hun leven niet zonder religie leven? De man probeerde geduldig mijn vragen te beantwoorden door symbolische voorbeelden te geven over een kind die een brug wilde oversteken, maar dat alleen niet kon. En toen hulp kreeg. En een man die in een woestijn zat en dat het daar heel heet was etc. Ik weet de precieze verhalen niet meer, maar ik weet nog wel dat ik niet snapte waarom hij niet wat concreter kon zijn. Wat hadden die verhalen nu te maken met zijn geloof in de praktijk? Ik begreep het niet.
Na 1,5 uur doorvragen begon mijn klasgenoot het zat te worden. ‘We hebben nu toch wel genoeg materiaal verzameld voor dat werkstuk?’, siste ze me ietwat ongeduldig toe. Maar nee, ik moest en zou het begrijpen! Als iemand op een dag de moeite had genomen een hele orde op te richten met talloze aanhangers, waarom zou ik dan geen duidelijkheid kunnen krijgen over dit hoe en waarom? Ik gaf dus niet op.
Nog weer een uur later en inmiddels met twee ongeduldige mensen (mijn klasgenoot én de geïnterviewde) besloot ik me er bij neer te leggen dat ik deze overtuiging nooit zou begrijpen. Ik was zelfs een beetje boos op die man, omdat hij het mij niet duidelijk genoeg had geprobeerd uit te leggen. Onredelijk, weet ik inmiddels. Hij deed zijn uiterste best. Ik denk dat ik er gewoon nog niet klaar voor was.

Zo’n vijftien jaar later ben ik een stuk wijzer. Ik heb een groot deel van mijn vooroordelen laten varen. Ik heb meer gelezen, gehoord, ervaren en begrepen. Ik weet wat geloof teweeg kan brengen en waarom mensen bewogen willen worden. Ik weet de dingen die ik inmiddels wel begrijp, maar ook wat ik nog steeds niet begrijp. En ik weet dat het in feite niet uitmaakt wat ík vind van andermans geloof. Geloven en laten geloven. Zoiets.

Ikzelf ben er zo een die ‘wel ergens in gelooft, maar niet precies duidelijk heeft wat dat dan is’. En dat is prima. Van mij hoeft het geen naam te hebben. Ik sta open voor de wijze lessen die het leven me brengt. Ik geloof erin dat dingen gebeuren om een reden. Dat ik in contact kom met bepaalde mensen omdat ik iets van ze kan leren of ze nodig heb op dat moment. Ik geloof in karma en in fantasie en in onvoorwaardelijke liefde. Ik geloof in de kracht van muziek en van stilte. Ik geloof in mezelf, iedere dag een beetje meer. Maar bovenal geloof in het wonder dat nieuw leven heet. Want als er iets is dat schept, als er iets is dat bepaald waarom we hier zijn en wat we hier doen, dan heb ik daar geen woorden voor. Het woord wonder dekt in de verste verte niet de lading van het mensje dat in mijn leven is gekomen. Als ik even superbewust ben en geniet van haar aanwezigheid, dan stijg ik bijna op van bewondering, verbazing, onvoorwaardelijke liefde en grote tranen van vreugde. Hoe kan dit waarheid zijn? Wie of wat heeft dit bedacht? Hoe wonderlijk, hoe ……(sprakeloos) is dit? Dit gevoel gaat boven alles en is niet te beschrijven. Of zou dit geluk heten?

Voor iemand die altijd met de juiste woorden probeert een boodschap over te brengen is het misschien raar dat ik me er goed bij voel dat mijn geloof niet precies in woorden is uit te drukken. Toch is het zo. En daarmee eindigt ook dit verhaal.

Een ieder heeft recht op vrijheid van gedachten, geweten en godsdienst; dit recht omvat tevens de vrijheid om van godsdienst of overtuiging te veranderen, alsmede de vrijheid hetzij alleen, hetzij met anderen zowel in het openbaar als in zijn particuliere leven zijn godsdienst of overtuiging te belijden door het onderwijzen ervan, door praktische toepassing, door eredienst en de inachtneming van geboden en voorschriften. (artikel 18)

Gisteren wist ik het opeens zeker: de weg voorwaarts gaat via stilstand naar het verleden. We reizen terug in de tijd. Mijn buren willen een moestuintje aanleggen en de bakker bakt weer zijn eigen brood. En niemand gelooft  meer dat vrijheid van meningsuiting betekent dat je alles eruit moet flappen wat in je hoofd opkomt. Het zijn net de jaren 1970.

Blijkbaar ben ik niet de enige ben, die genoeg heeft van het gemekker en geklaag. Rondom zie ik mooie mensen, ik zie dat Nederland zich opmaakt voor de mooiste herfst aller tijden, en vooral zie ik dat sex en liefde elkaar niet langer uitsluiten. Kortom, het gaat goed!

Het lijkt misschien wel alsof we in een wilde, onvoorspelbare tijd leven, maar de tijd loopt in cirkels. Je zult zien, binnenkort is het 1967 en barst de zomer der liefde los. Ik kan niet wachten.

Op het gevaar af dat ik de komende tijd als reactionair en voor nostalgische kwezel wordt versleten dan toch in dit blog aandacht voor een opmerkelijk item dat ik vanmorgen oppikte bij Radio 1: het is onderzocht of de Nederlander de laatste jaren hufteriger is geworden. En ja, wat schetst onze verbazing: het klopt!!

In de jaren 60 van de vorige eeuw is er met succes verhit gestreden voor meer vrijheden.  Mensen kunnen vanaf die tjd meer dingen zelf beslissen, Nederland is in elke zin van het woord sindsdien kleurrijker geworden. Maar tegenwoordig wordt meermalen geconstateerd dat die verworven vrijheden ook een donkere, zwarte kant kunnen hebben. Opkomen voor jezelf wordt soms het idee van het ‘dikke ik’: de wereld draait om mezelf. Mondigheid wordt grote monderigheid. Laatst hoorde ik de parlementariër Mei Li Vos  van iemand zeggen ‘dat hij zijn kop had moet houden’. De laatste tijd besteedt de stichting SIRE aandacht aan hufterigheid van mensen met hun campagne Onbewust asociaal. Het lijkt er wel op dat niet iedereen op een goede manier met die bevochten vrijheid kan omgaan. Meer over het fenomeen van misbruik van vrijheid kun je ook lezen in de boeken van Britse psychiater Theodore Dalrymple.

Ook besteedde ik in dit verband eerder aandacht aan het boek van Rüdiger Safranski Het kwaad of het drama van de vrijheid. In dit boek beschrijft Safranski – nadat hij allerlei filosofen heeft behandeld – de mens die leegte en chaos ervaart wanneer geen god of levensbeschouwing hem de weg wijst. Nu dacht men dat de mens vanwege het feit dat hij redelijk is op een normale wijze kan samenleven met de ander. Immers, er is geen dominante waarheid meer en de ene waarheid is dus niet beter dan de andere waarheid. Zolang ieder zich maar houdt aan de basisspelregels. Zolang de redelijkheid bewaard wordt, blijft ook het samenlevingssysteem overeind. Maar de redelijkheid weet niet iedereen meer te boeien. Het onredelijke, het kwaad blijkt diep in de mens verborgen te zitten. Het jezelf als middelpunt van het universum te wanen.Het kwaad tracht zich ‘zich een goed geweten aan te meten’. Wat ik doe dat is in de regel toch goed? Safranski  waarschuwt aan de hand van filosofen voor dat demonische, een onredelijke, door de massa gedragen kracht. We blijven toch maar hopen op redelijkheid, soms tegen beter weten in. Vrijheid is geen gemakkelijkheidsoplossing, maar iets waarmee de uitdaging nog maar gesteld is. Maar de angst voor de vrijheid is ook geen reden om in verhalen en illusies weg te vluchten. Vrijheid zoekt ook naar ankerpunten, een ethiek en leefregels die haar mogelijk maken.

En juist dat laatste laten we ons niet aanleunen, dat laten we ons niet gezeggen. We laten ons toch zeker de wet niet voorschrijven!!

Want, geachte lezer, u weet het net zo goed als ik: wat hierboven geschreven staat geldt alleen voor de ander…

Zitten er grenzen aan de vrijheid van meningsuiting? Of mag je alles zeggen? Tzvetan Todorov stelt in Vrij Nederland dat we wel het recht hebben om te zeggen wat we willen, maar dat dit niet betekent dat we dat ook moeten doen. Soms, zegt de Bulgaars-Franse filosoof, is het goed om een ogenblik je mond te houden, ook al heb je gelijk. Volgens Todorov is ‘de eis van de totale vrijheid van meningsuiting de gebruikelijke façade van xenofobie’. Die eis signaleert hij in het Nederlandse publieke debat maar ook bij uiterst rechtse partijen in Oostenrijk, Denemarken en België.

Volgens Todorov moeten de media beseffen hoe groot hun invloed is op de publieke meningsvorming – zonder dat ze democratische legitimiteit bezitten. Hij pleit voor een onafhankelijke instantie die de media controleert. ‘Ik denk aan een vorm van zelfregulering. Er zou een instantie moeten zijn buiten de redacties om, maar daar wel heel dichtbij, die beslist over de opportuniteit van een uitzending of publicatie.’ 

Een man die een T-shirt droeg met politie-logo en daarbij het woord “corrupt” , heeft vandaag  een voorwaardelijke boete gekregen van 170 euro. Hij was in maart 2007 in Tilburg vanwege dat shirt aangehouden. Vanwege de enorme tijd sindien ging de rechter niet mee met de eis van 170 euro boete waarvan slechts 70 betaald hoefde te worden (de rest voorwaardelijk); de héle boete is voorwaardelijk.

Het is wat, nietwaar? Weliswaar is een voorwaardelijke boete niet echt beangstigend, maar het principe is dat wel. Het dragen van dit shirt  zou volgens de rechter neerkomen op “belediging van het  openbaar gezag.” Nu kan, wat mij betreft, een mens persoonlijk beledigd worden, maar het “openbaar gezag” is een begrip, een instantie, een abstractie, zonder gevoelens. Het is dus een onzin-veroordeling. En is het pure bestáán van dít  “openbaar gezag” zélf geen belediging voor ieder vrijheidslievend mens?

Ik ben overigens benieuwd of mensen het voor de veroordeelde man op gaan nemen. Ik verwacht eigenlijk een krachtige reactie van VVD-leider Mark Rutte. Hij hield immers nog maar kort geleden een pleidooi voor verruiming van de vrijheid van meningsuiting. “Iedereen moet kunnen zeggen wat hij wil, zolang  er niet wordt opgeroepen tot geweld tegen personen of bezittingen, vindt Rutte. Alle andere beperkingen zoals godslastering en belediging, kunnen wat hem betreft worden geschrapt.” Dus ook belediging van dat belachelijke  “openbaar gezag”, toch? Waar blijf je nou, Mark?

opiniestuk weggewaaid

Vrijheid van meningsuiting, een zeer belangrijke waarde in onze samenleving!

Echter begrijp ik op dit momen één ding niet zo goed.. Waarom moeten er groepen of groeperingen aan gekoppeld worden? Waarom zouden er andere rechten voor andere groepen of groeperingen moeten gelden? Waarom accepteren we het dat vrijheid van meningsuiting wordt ingeperkt door extremisten binnen de beschreven doelgroepen?

Volgens mij slaat dat helemaal nergens op! Volgens mij moet er gewoon één grens zijn, klaar, helder en duidelijk. Geen verschil, dit mag wel in Nederland en dit mag niet in Nederland. Klaar! Waarom zou er verschil zijn wat je tegen/ over een Jood, Christen, Islamiet, homo, hetero, noem maar een willekeurige groep of doelgroep op, mag zeggen. Slaat echt helemaal nergens op…

Het gaat er niet om tegen WIE je wat zegt, maar WAT je tegen hem of haar zegt. Dat is de kern en nix anders.

Het is eigenlijk te gek voor woorden: een speciale ‘feestdag’ ter ere van de persvrijheid. Het is vandaag de Internationale Dag van de Persvrijheid. De vrijheid om je zelf te uiten, zou een vaststaand gegeven moeten zijn. Daar valt niet aan te tornen. Sinds het uitroepen van de Internationale Dag van de Persvrijheid door de Verenigde Naties in 1993 wordt elk jaar een thema aan de gedenkdag gehangen. Dit jaar staat in het teken van ‘De straat versus de verslaggever’.

Het vrije woord wordt nog steeds gesnoerd. (c) Reporters Sans Frontières.

De waarheid doet pijn
De Dag van de Persvrijheid is broodnodig. Helaas verdwijnen er nog steeds journalisten achter de tralies. In veel landen wordt nog steeds het vrije woord gesnoerd. Mensen die hun mening uiten, die kritiek leveren op de machthebbers, worden gezien als een bedreiging. Die moeten de cel in. De waarheid doet immers pijn. En om die pijn niet te voelen, leg je toch gewoon de waarheid aan banden?! Of kom je met een eigen versie van de waarheid. Zo gaat het op veel plekken op deze wereld.

De Internationale Dag van de Persvrijheid is een actiedag. (c) Verenigde Naties.

Donkere ruimte
Daarom is de Internationale Dag van de Persvrijheid ook niet zo zeer een feestdag, maar een actiedag en een gedenkdag. Elk nuchter denkend mens zou in het geweer moeten komen om zich in te zetten voor de vrijheid van meningsuiting. En elke journalist die zijn dagen telt in een donkere ruimte van een vierkante meter zou met onmiddellijke ingang in vrijheid moeten worden gesteld. Ook hun mening mag worden gehoord. Sterker nog: hun mening moet worden gehoord! Ga je schamen, stelletje machtswellustelingen die het vrije woord willen ketenen!

Kom in het geweer voor de vrijheid van meningsuiting. (c) Reporters Sans Frontières.

Vrijstaat Nederland
Overigens, op de inhoud van dit bericht staat in bepaalde landen een levenslange gevangenisstraf. Gelukkig schrijf ik vanuit de vrijstaat die Nederland heet. Ik mag hier denken wat ik denk en schrijven wat ik schrijf. En dat moeten we vooral zo houden!

Het is goed dat iemand eens iets schrijft over de beschuldigingen uit kerkelijke hoek dat de vrijheid van meningsuiting in België in het gedrang zou zijn. Dat wordt beweerd naar aanleiding van de reacties op de uitspraak van de paus over condooms tijdens zijn bezoek aan Kameroen.

Het is ook goed dat degene die daarover schrijft Walter Pauli is. Wij zijn zijn stukken met de jaren meer gaan appreciëren, ook al is hij beter in over twee pagina’s uitgesmeerde analyses dan in korte editoriaaltjes. Wij denken dat hij zijn onderzoek grondiger voert als hij meer regels moet schrijven. Wat bijvoorbeeld van dit citaat te denken?

Zeker in Afrika, waar het hiv-virus stilaan de helft van de bevolking treft.

De helft, om alle misverstanden te vermijden, dat is 50%.

Het aantal hiv/aidslijders kan nooit precies worden berekend, en daarom werken ook de WHO en UNAIDS met schattingen. Voor Lesotho, Swaziland en Botswana zijn die schattingen het meest dramatisch:  daar zou tussen de 20 en 28% van de bevolking met hiv/aids besmet zijn (bron). Zelfs in de zwaarst getroffen landen, komen we dus maar aan de helft van wat Walter beweert over heel Afrika.

Plasky Statistics berekende de percentages voor Zwart Afrika. Waarom niet heel Afrika? Ten eerste om Walter een plezier te doen, ten tweede omdat de paus in Noord-Afrika niet overdreven invloedrijk is, en ten derde omdat Noord- en Zwart Afrika in de meeste aidsrapporten als verschillende regio’s worden behandeld. In Zwart Afrika wonen  800 miljoen mensen (bron) en 22 miljoen daarvan hebben hiv/aids (bron). Per miljoen mensen op de Y-as ziet het er zo uit:

Dat wil zeggen dat 2,75% van de bevolking van Zwart Afrika hiv/aids heeft.

Walter schatte dat aantal zo’n 18 keer hoger in. Als Plasky Statistics dat deed, wij zouden onze directeur nogal horen! Maar vermoedelijk mist Bart Van Doorne het plichtsgevoel, de intellectuele eerlijkheid en het gezag om Walter Pauli op het matje te roepen. Dit losbandig omspringen met cijfermateriaal is wellicht geen breekpunt voor De Morgen. Maar helaas, zo ernstig als opiniestukken hun cijfermateriaal nemen, zo ernstig nemen wij die opiniestukken.

Vorige week vrijdag verscheen er over dezelfde thematiek, maar met ander een standpunt, een deprimerend slecht geschreven stuk van Els Schelfhout. Walter Pauli moet zich niet geviseerd voelen, want ook over haar cijfers bereiden wij een uitzending voor. Dat duurt wat langer, omdat haar senaatsmedewerker wel beloofd heeft ons haar bronnen door te geven, maar daar een werkweek later nog steeds geen werk van heeft gemaakt.

Het censuurklimaat neemt de laatste jaren een – wat mij betreft uiterst gevaarlijke – vlucht in Vlaanderen. Het ene incident volgt het andere op. Na de vrouwen van Louis Paul Boon, forel in botersaus, het joodse protest tegen het – godbetert – afbeelden van een typische jood en wat nog allemaal, treft de tsjeverij nu ook dit onschuldige beeld:

Ok, het is mottige reclame. Maar blijf alsjeblieft met je fikken van de grondwet af.

Vier op een rij. Wie hoort er niet bij?

Je moet oppassen met wat je zegt of schrijft over buitenlandse staatshoofden, want voor je het weet staat er een politieman aan je deur. Ik zal dus niet gaan schrijven dat Berlusconi een grote boef is, een oplichter, een enge populist, een gevaarlijke machtswellusteling en gewetenloze manipulator. Ik ben wel wijzer!

Vanmorgen zag ik zijn portret op de voorpagina van het oudste nog verschijnende dagblad ter wereld (het Haarlems Dagblad, jawel) en kennelijk gebeurde er iets in mij. Een stukje daarnaast zag ik een kopje met deze tekst: ‘Oprichtster Liliane Fonds is overleden’. Mijn hersenen maakten hier op de vroege ochtend van: ‘Oplichtster Liliane Fonds is overleden’. Dat zegt iets over mij, over mijn associatieve brein en/of over mijn leesvermogen op de vroege ochtend (nog vóór mijn eerste kopje koffie en nog zonder mijn inmiddels onmisbare leesbril). ‘Justitie als was in de handen van Berlusconi’ had ik al midden boven de voorpagina zien staan. Een tevreden lachende Berlusconi is afgebeeld met de Europese en Amerikaanse vlag op de achtergrond. Het spijt me voor de oprichtser van het Liliane Fonds – zij heeft ongetwijfeld fantastisch werk gedaan en mag niet door een leesfout mijnerzijds in verband gebracht worden met list of bedrog. Een diepe buiging voor deze dappere dame – moge zij rusten in vrede, of beter nog: juichen en dansen in hemelse blijdschap.

Ik sla wat bladzijden om en zie staan: ‘Corrupte advocaat Berlusconi in cel’. Ik denk ogenblikkelijk: ik wist niet eens dat Berlusconi rechten gestudeerd had, maar nu snap ik hoe hij de rechtsgang zo deskundig kan frustreren! Maar ik had natuurlijk weer veel te snel gelezen en conclusies getrokken. Berlusconi is helemaal niet corrupt, welnee – hoe kon ik dat ooit denken – het gaat om zijn Britse advocaat die corrupt blijkt te zijn en die nu de cel in moet. Omdat hij geld heeft aangenomen van Berlusconi die ervoor gezorgd heeft dat hij als Italiaans premier immuun is voor rechtsvervolging  – dat dan weer wel.

Gelukkig zullen de kritische Italiaanse media hier wel bovenop springen. Dat wil zeggen: de Italiaanse media die nog niet in handen zijn van Berlusconi Almighty (een restant van ca. 10% volgens een onbetrouwbare bron). Waarschijnlijk zijn dit onbeduidende kerkblaadjes en verenigingsperiodieken, dus sluwe Silvio heeft niets te vrezen van eventuele kritiek. Gelukkig kan hij de publieke opinie gemakkelijk positief stemmen door zijn controle over de massamedia. En anders kan hij ze wel zoethouden met een andere liefhebberij: de grootste religie van Italië. Nee, dat is niet het Roomse geloof, dat is het heilige voetbal. Berlusconi heeft immers ook wat aandeeltjes in deze door en door betrouwbare sector van de Italiaanse samenleving.

Vinden jullie Vladimir Putin uit Rusland en Hugo Chavez uit Venezuela gevaarlijke mannetjes met snode plannetjes? Nou, dat zou ik zelf nooit zo durven beweren, maar ik ben blij dat er anderen zijn die er zo over denken en dat zij wel publiekelijk voor hun mening uit durven te komen. Was ik maar zo dapper. Maar stel je voor dat Jan Peter Balkenende mijn woorden leest. Lach niet, het is denkbaar - want hij twittert met Maxime Verhagen en zit zelfs op hyves! Ik durf niets akeligs over Jan Peter Balkenende te schrijven – je weet maar nooit wat de gevolgen zijn. Straks pakt hij mij aan via zijn eigen RTL of SBS6 televisiestations of hij maakt mij zwart in een van de populistische kranten die hij bezit: De Telegraaf of het Algemeen Dagblad. Of hij zorgt ervoor dat ik mijn seizoenskaart van Ajax moet inleveren, want hij is natuurlijk ook eigenaar van die topclub.

Ik loop wat te dollen, je snapt het wel. Berlusconi is een aardige Italiaan en helemaal geen corrupte man met machtswellustige trekjes. Of toch wel? Nou ja, laat dit duidelijk zijn: Jan Peter Balkenende bezit geen massamedia (zelfs niet het CDA ledenblaadje) en hij heerst niet over schitterende voetbalclubs. Dat heb ik gewoon verzonnen om me in een eenvoudige Italiaan te kunnen verplaatsen. Berlusconi is geen buitenlands staatshoofd – dat zou hij wel willen – want de echte president van Italië heet natuurlijk Giorgio Napolitano – wie kent hem niet? Geen kwaad woord over deze spraakmakende man! En onze bekritiseerde, maar door mij zeer gewaardeerde, eerste minister kan ik als buitenlands staatshoofd niet beledigen, want de koningin is ons staatshoofd en Jan Peter is gewoon binnenlands en bovendien een zuinige Zeeuw die een mager loontje krijgt voor een loodzware baan. Zijn spaargeld is niets vergeleken met het vermogen van 7 miljard euro dat collega Silvio schijnt te bezitten. Waar vind je nog zo’n betrouwbare, intelligente kerel die niet zijn eigen belangen voorop stelt? Ik heb het nu natuurlijk weer over Jan Peter Balkenende, laat dat duidelijk zijn.

Geert Wilders wordt de toegang tot een vrij en democratisch land geweigerd. Weet hij ook eens hoe het voelt om ongewenst vreemdeling te zijn.

Ik ben geen deskundige op het gebied van de menselijke geest, maar als ik een amateurdiagnose moest stellen, dan zou ik Wilders’ waan beschrijven als een vorm van Paranoia Querulans. Google even als je de term niet kent. Wilders probeert vandaag via Heathrow het Verenigd Koninkrijk binnen te komen. Persoonlijk kan ik me goed voorstellen dat men in Groot Brittannië niet op onze parlementaire provocateur met peroxidekapsel zit te wachten. Maar opnieuw komen hier grondrechten met elkaar in botsing. En verongelijkte Geert geniet – hij is weer het middelpunt van een controverse en zal er op hoge toon weer alles aan doen om nog meer belangstelling naar zich toe te trekken. Wilders zoekt nu internationaal ruzie en verkent opnieuw de grenzen van verdraagzaamheid. Kijk hem eens baden in de aandacht die hij krijgt! Ik weet het zeker: hij vindt het heerlijk!

Laat ik duidelijk zijn: Wilders mag zeggen wat hij wil en gaan en staan waar hij wil. Maar hij moet zich wel bewust zijn van de effecten die zijn woorden en zijn ‘film’ hebben en niet verontwaardigd doen wanneer men hem als een veiligheidsrisico gaat beschouwen. Wilders houdt totaal geen rekening met gevoelens van minderheden en door zijn kwetsende en provocerende uitspraken kan hij wat mij betreft op weinig begrip of medelijden rekenen. Wilders beroept zich op de vrijheid van meningsuiting – en ik heb niet zo lang geleden op dit blog nog gemeld dat Wilders raaskalt maar wel recht van spreken heeft.

Tegelijkertijd begrijp ik ook wel dat verantwoordelijke bestuurders in Groot Brittannië een verstandige afweging maken: moeten we een buitenlandse querulant bij de voordeur tegenhouden of zullen we de rode loper voor hem uitrollen en hem hartelijk welkom heten in onze parlementaire democratie? Het lijkt tegenstrijdig met mijn eerdere blog post, maar in dit geval kan ik begrijpen dat Engeland om veiligheidsredenen een ongeleid projectiel als Wilders graag buiten de landsgrenzen houdt. Er lopen waarschijnlijk genoeg ‘loose canons’ op eigen bodem. Laat dan liever mensen toe die echt geen andere keuze meer hebben: politieke vluchtelingen en asielzoekers!

Chris Hume, woordvoerder binnenlandse zaken van de Britse Liberaal-democraten (zeg maar D66 op z’n Engels) wil ook Wilders niet welkom heten. Hij zegt het volgende op de BBC-site:

“Freedom of speech is our most precious freedom of all, because all the other freedoms depend on it. (…) But there is a line to be drawn even with freedom of speech, and that is where it is likely to incite violence or hatred against someone or some group.”

Dit blijft natuurlijk een lastig punt. Roept Wilders tot geweld op of zet hij daar (in)direct toe aan? Ik denk wel dat hij haat zaait, maar dat doet hij m.i. uit xenofobie (angst voor vreemdelingen). Hij is bang voor overheersing door een vreemde cultuur / godsdienst en pleit er zelfs voor om de Koran te verbieden of pagina’s uit dit voor moslims heilige boek te scheuren. Dit is dus de man die zijn mond vol heeft over democratie en vrijheid van meningsuiting! Dit is de man die zielig doet omdat hij een ander land niet binnenkomt, terwijl hij zelf andersdenkenden bij de grenzen van ons land wil tegenhouden! Zie je wel: hij raaskalt. Als er iemand is die zijn mond moet leren houden, dan is het Geert Wilders wel. Maar dat wil niet zeggen dat we hem de mond moeten snoeren – dat is nog iets anders… Laat hem maar praten, hij praat zich vanzelf wel vast in zijn eigen tegenstrijdigheden. Ondertussen moeten andere parlementariërs hem slim en zelfverzekerd van repliek dienen.

Wilders gaat precies langs het randje lopen en zoekt bewust de controverse. Hij wordt graag gezien als slachtoffer en ‘held van het vrije woord’  en die martelaarsrol moet hem niet gegund worden. Weerspreek hem waar het moet, negeer hem waar het kan. Weerleg zijn ongenuanceerde beweringen en blijf geduldig uitleggen hoe de grondrechten zich tot elkaar verhouden – dat zou mijn strategie zijn. Niet gemakkelijk, maar het moet gebeuren. Mee eens? Zijn er deskundigen in de zaal die mij beter kunnen uitleggen wat er met Wilders en onze samenleving aan de hand is? Is de samenleving ziek of zit het probleem vooral tussen de oren van Geert Wilders en gelijkgestemden? Laat van je horen.

Voor de goede orde: ook hier geldt vrijheid van meningsuiting binnen algemeen aanvaarde omgangsnormen. Bovendien kun je op je persoonlijke blog in alle vrijheid je eigen gelijk verkondigen, dus houd het hier vriendelijk en respectvol a.u.b.

Poging van Wilders Engeland rebels of een PR stunt?

Juist op de dag dat de 150ste verjaardag van de “Origin of Species” wordt gevierd maakt Geert Wilders furore op een ander niveau. Hoewel Charles Darwin lang niet serieus werd genomen om uiteindelijk met roem de geschiedenis in te gaan zal de poging van Wilders hetzelfde te doen vroeg stranden.

De vurige politicus zou vandaag om drie uur Nederlandse tijd aan moeten komen op London Heathrow. Ondanks een brief van de Britse regering die hem persona non grata verklaard liet hij zich niet afschrikken. Vraag blijft echter alsnog of het uitstapje gaat lukken omdat British Midland hem vooralsnog een plek aan bord weigert.

Een camera crew van Geenstijl zou het Kamerlid volgen op zijn reis. Wanneer een website als Geenstijl zich ergens mee bemoeit moet men altijd vragen gaan stellen bij het initiatief. De site staat bekend om haar PR stunts en past dan ook naadloos in modus operandi van de partij van de Wilders.

Later op de dag zullen we te weten komen of Wilders de strijd met de Engelse immigratie dienst overleefd of dat men altijd te goed gelovig is geweest.