Iederéén wil een stukje van de Clouseau-taart, maar sinds gisteren zit ik met een indigestie.

Gisterenavond voor de allereerste keer naar een Clouseau-optreden geweest in het Sportpaleis. Ik had Koen, Kris & co al eerder bezig gezien op Marktrock en TW Classic en toen kon ik ze best wel pruimen. Alvast dit: ik ben géén Clouseau-fan. En ik ben al zeker géén fan van Koen Wauters. Ik hou wel van hun hits, vooral die uit hun beginperiode dan. Eigenlijk wou ik vooral eens met m’n eigen ogen zien “what the fuss is all about”. En omdat ik allesbehalve een onervaren concertganger ben, neem ik even de gelegenheid om m’n gedachten in een blog te gieten.

Fake traantjes en Mick Jagger-loopje

Eén ding is zeker: mij zien ze daar niet meer. De maar liefst drie uur (mét pauze) durende show heeft me van in het begin tot het einde geërgerd. Waarom? Ten eerste is een zittend middenplein nefast voor de ambiance. Tot daaraan toe. Op andere optredens met zittend middenplein zou ik me waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.

Om kort te zijn: werkelijk alles was zo fake als de borsten van wijlen Lolo Ferrari. Van het traantje dat Koen wegpinkte bij het inzetten van ‘Afscheid van een vriend’ (toegegeven: een mooi liedje), zijn vreselijk fout klinkende AN-taaltje (jongen, ge zijt geen quiz op de tv aan ‘t presenteren he!) tot zijn verwijfd loopje, duidelijk “geïnspireerd” op de Grote Mick Jagger. In een strakke witte broek dan nog… Alleen: bij Koen is dit allesbehalve geloofwaardig, bij Mick Jagger wél.

VTM-parade in Disneyland

Als het Wauters-duo vervolgens door de lucht vloog op een platvorm, leek het wel alsof ik naar een -ongelooflijk foute- VTM-parade aan het kijken was. Natúúrlijk zwaaiden de broers naar alle hoeken van de zaal, als twee getrainde mascottes. Ze zouden niet misstaan in een Mickey & Minnie Mouse-pak in Disneyland.

De show stak verder perfect in elkaar, dus felicitaties aan het hele team: foutloos gechoreografeerde leden van de band die -heel spontaan- elk naar een deel van de zaal liepen, vuur, twee gigantisch grote opblaaspoppen à la de cover van ‘En Dans’, vuurwerk, een rap-intermezzo van de gebroeders, de veelbesproken (gouden!) kostuumpjes enzovoort. Allemaal dingen waarvan ik denk: “doe maar gewoon, da’s al zot genoeg”.

Een dosis spontaniteit en passie, graag!

Het vreemde is: van andere artiesten zou ik dit misschien wel pikken. Madonna of Britney Spears ofzo. Of Tokio Hotel Maar bij Clouseau lag alles er net iets té dik op. Het hele spektakel miste een flinke dosis geloofwaardigheid: alles verliep té vloeiend en té foutloos. Ik eis spontaniteit en passie als ik 36 euro betaal voor een optreden, verdorie!

Daarom: men neme Clouseau in een zaal à la Ancienne Belgique, smijt er een paar goeie muzikanten bij (die hebben ze al) en bestrooi het geheel met hun grootste hits, zonder al die tralala. Wedden dat ik dan wél enthousiast zou zijn?