Want to know what she is looking at?

…als vuur!

Op internetsites als youtube.com zwermen allerlei amateurfilmpjes rond met ‘kamp Bakkum’ als decor. De 5 meest koddige zetten we hieronder – in willekeurige volgorde – op een rij. Geef hieronder een reactie welk filmpje jou het meest aanspreekt; en waarom.

1 Elastieken

2 Het is een nacht...

3 Pindakaas

4 Casper is de naam

5 Spelen met vuur

EXTRA: Campingmuis (1) en campingmuis (2)

Het afgelopen weekend hebben we het ons best gezellig gemaakt, kaarslicht, een geurend bloemetje erbij, gezelligheid, sfeer, familie erbij, kortom heerlijk genietend en tijdens het halloweenverjaardagsfeestje zag ons huis er als volgt uit…

Ik heb het koud. Iedereen heeft het steeds maar over de opwarming van de aarde, maar daar voel ik momenteel toch bitter weinig van. Als het dan toch warmer wordt, waarom voel ik dan de nood om mij ’s ochtends aan te kleden als een Eskimo? Hoewel, waarschijnlijk is het in een iglo nog warmer dan in ons appartement. Ik heb al spijt van de afspraak die ik met mijn vriend gemaakt heb: de verwarming mag pas aan als het uur veranderd is. Dus ik moet nog een paar dagen zien te overleven. Niet alleen ’s ochtends zie ik af, ook de avonden zijn geen pretje. Volgens mij sluipt er iemand elke dag mijn woonst binnen, en steekt die iemand mijn dekens in de diepvriezer. En haalt ze er dan uren later weer uit, net voor ik moet gaan slapen. Gewoon om mij te pesten. Gelukkig kan ik mij telkens warmen aan mijn vriend en aan het vooruitzicht van de volgende ochtend. Want van 7u28 tot 7u37… Dat zijn de leukste minuten van de dag.

Iedereen heeft een ochtendritueel. Sommige mensen timen alles, anderen willen een vaste volgorde in alles wat ze doen. Zo ben ik ook. Ik moet mij eerst wassen en dan pas mijn tanden poetsen. Ik mag er niet aan denken om eerst mijn tanden te poetsen, dat is gewoon niet logisch in mijn routine. Ik hou heel erg vast aan mijn volgorde. Om 6u56 gaat mijn eerste wekker af op mijn nachttafeltje. Vier minuten later gaat het signaal van mijn andere wekker, die op een tafel aan de andere kant van de kamer staat. Zo word ik gedwongen om recht te staan, dat helpt me om beter wakker te worden. Ik neem dat wekkertje mee terug naar bed, laat het nog twee keer afgaan, telkens met tien minuten tussen. Het gaat dus de laatste keer af om 7u20. Vijf minuten later klinkt het laatste alarm: mijn gsm. Als die begint te krijsen, weet ik dat ik écht moet opstaan. Ik zet mij recht, en staar nog een paar minuten om me heen om te wennen aan het idee “opstaan”. Dan rol ik uit bed en kruip ik twee meter verder, naar de badkamer. Daar staat mijn trouwste vriend op me te wachten: mijn klein elektrisch vuurtje. Ik rol me helemaal in een bolletje, leun tegen de deur van mijn badkamerkastje, en kruip dan negen minuten lang weg in mijn warme wereld. Pas daarna kan mijn dag echt beginnen. En tijdens die negen minuten mag ik niet gestoord worden, dat weet iedereen die mij een beetje kent. Die minuten zijn bepalend voor de rest van de dag. Misschien is het bijgeloof, maar dagen waarop ik om de een of andere reden niet voor mijn vuurtje kan zitten, lopen meestal niet goed af…

Dus dit is mijn actieplan om de koude dagen door te komen: ik sta mezelf toe om 15 minuten voor mijn vuurtje te zitten. Of 20. Of waarom niet meteen een half uur?! Drastische tijden vragen om drastische vuurtjesminuten. En de rest van de tijd zal ik moeten aftellen tot zaterdag, want dan mag de verwarming op. Die avond is toevallig ook onze housewarming party. Ik waarschuw iedereen die uitgenodigd is nu al: ik ga de verwarming zo hard zetten dat jullie denken dat jullie op een beachparty in Egypte zijn. Mwoehahaha!

Vandaag met de zus en papa naar de opendeurdag van de brandweer geweest hier in Sint-Niklaas. Jaarlijks zetten ze hun deuren 2 dagen open en kan je er vanalles doen.

We starten met een rondleiding doorheen het gebouw en kwamen zo in oa het leslokaal van de brandweer, de grote garage waar Sita eens in de ziekenwagen mocht kijken van de dokter, de kleedkamers van de mannen en de vrouwen,…
daarna gingen we kijken naar de demonstratie van wat er gebeurd als een klein gasflesje ontzettend warm wordt, als je water in een brandende frietketel gooit (minder spectaculair dan op Flikkendag, dat toen ook werd verzorgd door onze brandweer…) én de bevrijding uit een auto…
Daarna ging Sita een brandje blussen samen met een echte brandweerman en kreeg ze een brandblus-diploma en een brandweerhelm…

Zeker de moeite om eens te doen, en morgen openbedrijvendag!

Burning Car is een 10 minuten durende video van SUPERFLEX met in de hoofdrol, zoals de titel al laat vermoeden, een brandende auto.

Niks meer en niks minder.

Ik persoonlijk vind het zeer interessant om te zien hoe een auto in goede staat evolueert naar een totaal uitgebrand wrak, maar dat is misschien omdat ik een laaiend vuur altijd fascinerend heb gevonden. Nu moet men wel niet gaan denken dat ik een pyromaan ben, en voor mijn plezier 7 wagens van de post in brand zou steken.

Vooral de close-ups van de autoverf, de autobanden die bezwijken onder de hitte, het knetterende geluid en de auto die in stukken uiteenvalt zijn geweldig. De HQ-knop van Youtube is een grote aanrader.

(Via)

Ongeduldig wacht hij op onze komst.

Het vuur laaide hevig op.

Het moment om even te komen neuzen.

Sierlijkheid in het vuur, wulpse figuren, een genot voor veel zintuigen.

Het ongeduld wordt op de proef gesteld, niets in dit bord.

Het vuur is vervangen door smeulend houtskool, pluimpjes dansend in een zonnebad.

‘ondertussen’ … en in dit bord?

Het smeulen vervaagt en de intense hitte neemt stilaan zijn positie is.

Nee… hier ook niks.

De laatste rookslierten hielden nog even aan.

Dan druipen we maar af

Een briesje doet de laatste rookpluimen oplaaien, maar…

Pjoepjoe droop argeloos af, en was het wachten meer dan beu.

Jammer voor Pjoepjoe…

Een BBQ is natuurlijk niet op 1,2,3 gedaan en zelfs de voorbereiding en het aansteken ervan is een deel van de charme, de gezelligheid en het plezier. Helaas is het niks voor ongeduldigen…  dat bleek gisterenavond ergens in  Andenne. Maar voor ons was het puur genieten.

Jullie geduld moet nu ook even op proef gesteld worden, aangezien we onze zinnen even gaan verzetten in het buitenland. Binnen een tiental daagjes  zijn we terug, heel waarschijnlijk met een hoop beeldmateriaal die ik hier dan kan tentoonstellen.  Tot dan allemaal.

Ik doe mee met een fotowedstrijd, voor de grap, kijken hoe ver ik kom. Na publieksstemmen worden de eerste 100 door een jury beoordeeld en krijgen sowieso een prijs. Inmiddels staan bovenstaande twee van mijn foto’s hiertussen, dus wordt het daadwerkelijk spannend. Het loopt nog tot eind augustus dus uw stem is zeer welkom (klik op de foto’s).

Te vaak willen wat er niet is

Holt uit tot de bodem

En verder

Onvoorspelbaarheid

Conditioneert een hond het beste

Een mens niet minder.

Geleid door oud verlangen

Doen alsof dat niet zo is

Treft een nooit begrepen straf

later

Juist wie bodem leggen wil

Onjuist.

De kunst van het alleen zijn

Was een leugen.

Ik zat in een rond raam, de soort als op het plaatje, met zo’n lekkere brede richel. Een zacht kussentje rustte onder mijn billen en zo’n zelfde kussentje steunde dubbelgevouwen mijn nek en hoofd. De zon scheen recht door het raam en verwarmde me, terwijl langs de glasranden en door het opengeklapte bovenste raamdeel genoeg luchtstroom binnenkwam om overhitting te voorkomen. Ik had uitzicht op een mooi plein met voetballende kinderen, erachter water, een bijzonder vormgegeven loopbrug, links en rechts gebouwen met dezelfde soort ronde ramen als het mijne; mooie gebouwen. Er krijsten meeuwen die me aan strand deden denken en af en toe tingelde beneden op straat een sympathieke trambel. En het hield nog niet op. Ik was aan het schrijven en zat op de stroom die dingen weet, ik werd per seconde wijzer. Vijf meter verderop lag mijn vriendje te slapen. Ik had ontbijt gehaald en wist dat we daar op den duur van zouden genieten.

Alles was perfect. Op de temperatuur van mijn voeten na. Ik wilde sokken.

Het was toen dat ik het me realiseerde. Eindelijk. Perfectie is een illusie. Bestaat niet. Streven naar perfectie levert slechts onrust en nooit de zo begeerde toestand van kalme, tevreden rust en weten dat het goed is. Zou ik mijn sokken gaan halen, dan moest ik opstaan. Dan zou ik terugkomen en waren de kussentjes verschoven. De kussentjes waar ik net zoveel moeite in had gestoken om ze me lekker te laten liggen. Ik zou moeten stoppen met schrijven, terwijl dat zo lekker ging. En misschien zou dr. D. wakker worden als ik mijn sokken onder het bed vandaan zou graaien. Ik had liever dat we nog even in gescheiden werelden zouden leven.
Zo verstoorde alleen al de gedáchte aan het halen van sokken de grote mate van harmonie die ik ervoer. Had ervaren. Tot ik had ontdekt dat mijn voeten nog iets warmer konden. Ik besloot te blijven zitten waar ik zat.

Mijn hele leven al zoek ik naar perfect. Mijn hele leven al zoek ik naar rust. En eindelijk begrijp ik dat ik het een zal vinden als ik het ander loslaat. Twee kanten op. Te veel is minder dan genoeg. Genoeg is genoeg. Ik hoor jullie! Al is het twintig jaar later dan jullie het me zeiden, ik hoor het. En beter laat dan nooit niet waar? Want perfect hoeft het niet te zijn. Dit keer niet.

Vandag het die drukkery van Paarl Print afgebrand. Net ‘n paar weke gelede het die nuus van ‘n soortgelyke brand berig…

‘n “Ontploffing” het binne oomblikke die hele Paarl tot stilstand geruk.  Too close to home…hartseer nuus vir die Paarl groep…

nog nuus

President Kaczynski kondigt drie dagen van rouw aan voor slachtoffers brand

Afgelopen maandag zijn in Kamien, in het noorden van Polen, 21 mensen levend verbrand in een opvangcentrum voor thuislozen. President Lech Kaczynski heeft als gevolg van de ernst van de situatie een periode van drie dagen afgekondigd om de slachtoffers te herdenken. Alle televisie zenders laten een zwarte lint in beeld zien als symbool van de rouw.

Na traditionele advertisibg kwam er streetvertising (dmv hogedrukspuit en mal je boodschap ’schoonspuiten’ op straat). En nu is er adfiretising (zelf bedacht, leuk he?). Deze straatkunstenaar heeft er een flickr pagina mee vol staan.

Van oudsher was het de gewoonte dat de jongens de meisjes  met roet probeerden in te smeren, maar de meiden doen nu net zo hard mee

Met het licht van het paasvuur wordt de lente verwelkomd

Paasvuur op de es – Buinen / Drenthe 2009

De Paasvuur-traditie is eeuwenoud en wordt met name in Noord en Oost Nederland in stand gehouden

Jongens en meisjes maken ook kleine vuren om stokken in te ‘beroeten’

Met het roet worden gezichten en handen zwart gemaakt

Wordt vervolgd …