Je bent dichter bij de waarheid,

als je niet weet wie je bent.

Ek moes hoor ek is net ‘n Coconut omdat ek pleit vir die Zulu Tradisie en Soevereinniteit. Hel maar ons kan naief wees om te dink dat hulle nie self sal opstaan vir wat hulle in glo nie. Ek het gesien hoe mense buste vol proetes gangers aan ry te midde ‘n oproep vir ondersteuning.

Wie het hulle saam geroep? Ek het. Ek wat niemand is het per voet geloop van vrugte stalletjie tot groente stalletjie en hulle gesmeek om ons(witmense) te kom ondersteun in die starnd ry verbod. Hulle is onafhanklikke brood winners wat nie op staat subsiedies geleef het nie. Elk staletjie het omtrent vier of vyf huis houdings gevoed waar daar tussen twaalf en vyftien mense voor kos gegee moes word.

Die mense het nie gesteel of gebedel nie. Vir 256 dae van die jaar het hulle gewerk en produkte gemaak. Vir ‘n 100 dae ‘n jaar het hulle in die son onder misrabelle skuilings gesit en swoeg in die snik hete dag om hulle produkte te verkoop. Hulle vrees vir verlies aan hulle lewens aar was groot genoeg dat hulle in gemeenskappe opgedaag het in buste wat hulle self voor betaal het.

Hulle kom saam die witman toi toi teen die Moosa mistake. Trotse tanies wat half blind was. Ou Omies wat kreupel gesukkel loop het was daar om die 13 kilometer wat Vali Moosa vir ons toegestaan het af te tree. Saam hulle het ek gehuil vir die ontwrigting wat hulle moes deur maak. Ek kon nie genoeg water aanry om hulle te gee nie, want die Marshals aan ons toegestaan het dit nie in hulle beplanning ingewerk nie.

4700 Witman ou man vrou en kind was ons gewees. Sewe en veertig voertuie vol vet gevrete mense wat te lui was om te loop so het ons drie ure later op die strand aangekom om te luister watse kak Vali Moosa toe gaan fluister. Hy vertel van Regerings Planne so GROOT soos berge. Armes uitkoms en sakke vol geld. Hy praat van vars lopende water en krag by elke huis.

Dit word toe alles een groot leun. Die strande word gesluit … die witman moes toe uit. Groot is die buste vol toeriste wat kom. Klein is die aalmoesies van die regering nou gevind. R450.00 vir elke kind wat jy nou lewend sal baar. Weg is die trots om vir jou self nie soos ‘n slaaf te sorg.

As ek vandag mense saam roep om in Durban voor die dokke te gaan betoog teen Chinese invoere hoeveel mense sal opdaag? Nie eers vir honde verniel of geslag?

de waarheid
is voor hen
meer het verlangen
naar een zoektocht
dan voldoening
in Wie men
zou vinden

Onze CO2-uitstoot rijst de pan uit. Moeder aarde warmt op. De poolkappen smelten. De ijsbeer sterft uit. HELP!
DE AARDE VERGAAT!

Tenminste; als we de wetenschappers mogen geloven die in de media hun verhaal doen. Met nadruk noem ik hier de wetenschappers die de weg naar de media makkelijk weten te vinden, omdat ik na het lezen van het artikel uit Villamedia ben gaan twijfelen aan hun uitingen over de ’Global Warming’.

Belangrijk hierbij is ook de rol van journalisten. Zij bieden deze wetenschappers een platform, maar moeten ook nuance brengen in de discussie rond de ‘climate change’. En van dat laatste lijkt geen sprake te zijn. 

Wie mijn naam googlet, vindt resultaten van een eerder opgestarte blog met de naam Save Our Nature. Ik wilde een blog maken over alle berichtgeving rondom het klimaat. Nog steeds heeft het mijn aandacht, maar anders dan een paar jaar geleden. Mijn ogen zijn wel enigszins geopend. Er kan anders gekeken worden naar de opwarming van de aarde.

Op mijn stage bij het AD werd ik door mijn praktijkbegeleider al gewezen op de critici van Al Gore en ik moet toegeven dat ik ook neig naar een kritische houding ten opzichte van het doemdenken van veel wetenschappers. Graag wijs ik u op dit artikel.  En dit is niet het enige.

Al Gore heeft voor de film An Inconvenient Truth  veel lof mogen ontvangen, maar kreeg ook veel kritiek. In Groot-Britannië mag de film zelfs alleen maar getoond worden met een voorafgaande waarschuwing. Deze waarschuwing wijst de kijker op negen wetenschappelijke onjuistheden in de film.

Nu even terug naar de rol van de journalist. Hoe komt het toch dat de meeste vakgenoten kiezen voor het doemscenario? Wordt dat beter gelezen? Schrijft het lekker weg? Of zijn ze stiekem allemaal klimaatfanaten en willen ze zo snel mogelijk dat iedereen ophoudt met het milieu verontreinigen? 

Van dat laatste ga ik niet uit. Persoonlijk vind ik de voorgaande twee redenen ook niet erg overtuigend. Blijft de vraag wat de reden dan wél is.

In het artikel van het villamedia-magazine beschrijft de auteur de werkwijze van veel journalisten. De schrijver stelt dat ze alleen samenvattingen van wetenschappelijke onderzoeken meenemen in hun berichtgeving, waardoor de nuance van een geheel onderzoek doorgaans ontbreekt. Een idee om over na te denken. Niet alleen als het over de opwarming van de aarde gaat.

Wetenschappelijk onderzoek. Een lastig onderdeel in de journalistiek.

Vaak stijgt de kennis ons boven het hoofd, waardoor onze zoektocht naar een heldere conclusie niet verder gaat dan de korte samenvatting. Helaas doet dit geen recht aan het hele onderzoek. Bovendien is het nog maar afwachten hoe de journalist de gegevens interpreteert. Journalistieke interpretaties zitten er (helaas) vaak naast.

Wetenschappers zijn te vertrouwen. Dat is het gangbare idee in de media. Gek genoeg haalt dit idee onze hele beroepsattitude onderuit. We ‘durven’ niet kritisch meer te zijn op de wetenschap. Of misschien durven we het wel, maar zijn we het te weinig. We laten ons overrompelen door hun kennis.

Natuurlijk zijn er oplettende journalisten en horen een tegengeluid. Het principe ‘hoor en wederhoor’ herinnert hen aan de aandacht die ze behoren te besteden aan beide kanten van een verhaal. Helaas levert het ook dan soms geen goed resultaat op.

Ik denk aan de prikken voor tienermeisjes tegen baarmoederhalskanker. Vorig jaar nog prominent in het nieuws geweest.  De NVKP (Nederlandse Vereniging Kritisch Prikken) raadde deze prikken af om redenen die de doktoren en de wetenschappers weerspraken. Met argumenten weerlegden doktoren het verhaal van de NVKP. Toch wist de media niet wat te doen.

Het gevolg? Chaos en onrust. Ouders wisten niet of de prik nu veilig was of niet. Doktoren kregen via de media niet de kans de bevolking te overtuigen van de prik tegen baarmoederhalskanker. Verslaggevers steunden in dit geval te weinig op de kennis van doktoren en wetenschappers, waardoor hun uitspraken 1 op 1 werden gepresenteerd met die van de vereniging. 

Ook nu weer verdween hiermee de nuance. Overigens is dit nu het geval bij de vaccinatie tegen de mexicaanse griep. Viroloog Ab Osterhaus werd bekritiseerd op zijn verhaal over het griepvirus. Nu de inenting in volle gang is, zijn veel mensen blij dat er in ieder geval iéts tegen gedaan wordt.

Of het nu gaat over het klimaat, over een vaccinatie of over een ander wetenschappelijk onderwerp; het blijft lastig voor journalisten. In ieder geval een onderdeel van ons vak waar we nog veel aan kunnen en moéten werken. 
Blijven schrijven met de nuance in de pen!

Dat is de enige oplossing.

Je weet niet wat de leugen is
tot je het vaarwel zegt
Je weet niet wat de waarheid is
tot het je vrijmaakt

Ik kijk niet veel televisie, maar ik probeer toch vaak het programma van Pauw & Witteman te volgen. Soms lui op de bank met een boek. Soms mekkerend over een gast die weer eens leugens vertelt aan tafel en af en toe is het programma ronduit saai en doe ik het lichtknopje uit. Gisteravond was het een avond om niet snel te vergeten wat betreft het arrangement aan gasten dat zich had verzameld in de studio in Amsterdam. De broer van PVV-leider Geert Wilders, Paul Wilders, was te gast en dat kon wat mij betreft alleen maar spektakel van de hoogste regionen opleveren. Nadat ik in 2003 voor het eerst kennis had gemaakt met Wilders zelf (en daarna nog zeker een keer of twee, drie) was het voor mij wel duidelijk dat dit iemand was die met klare taal de Tweede Kamer te woord kon staan. Geert had immers dezelfde fotocamera als de schrijver van dit stukje en voilà, vrienden voor het leven zal ik maar zeggen. Paul Wilders’ beroep werd in de uitzending niet nader verklaard, maar na vijf minuten had ik het idee dat hij een zelfverklaarde psycholoog annex antropoloog was. Misschien gesteund door een LOI cursus maar geen studie waar intellectueel Nederland van achterover slaat. Paul riep in de uitzending op om vooral niet op de PVV te stemmen en nam, zoals het een goede broer betaamt, geen afstand van de radicale vleugel van de islam die zijn broer dagelijks met de dood bedreigt. Neen, liever een knieval voor de islam dan opkomen voor zijn broer. Met zo’n familie heb je geen vijanden meer nodig. In families is de sociale cohesie soms ver te zoeken. Elkaar steunen door dik en dun zit er niet in bij ieder gezin. Elkaars politieke ideeën en filosofieën delen gaat nog een stapje verder en daarin zullen de meeste families het oneens zijn. Tijd voor debat. Geen geweld dus. Als een familielid waar je het niet mee eens bent dagelijks met de dood wordt bedreigd en waarschijnlijk de rest van zijn of haar natuurlijke leven niet meer zonder beveiliging over straat kan zou je op zijn minst publiekelijk afstand kunnen doen van de desbetreffende doodsverwensingen. Op een schaakforum had Paul Wilders in 2006 al eens opgemerkt dat Geert ‘xenofoob’ was en hij vond Fitna ook beneden alle peil. Dat vind ik toch een vreemde constatering aangezien Geert getrouwd is met een buitenlandse vrouw en Fitna een opsomming was van nieuwsberichten die door de jaren heen al dan niet zijn uitgezonden op de landelijke televisie. Misschien wil Paul Wilders deze waarheden niet aanhoren en sluit hij liever zijn ogen. Misschien vind hij Geert ook wel een ‘ongelovige hond’ en een racist. Voor iemand die zich vergiste in zijn ‘eigen’ partij toen het hem gevraagd werd is Paul Wilders waarschijnlijk een linkse zakkenvuller die graag praat over cohesie en integratie vanuit zijn villa in zijn witte wijk in Wassenaar. Zo komen we er wel Paul. Vanuit mijn eigen kringen heb ik ook ervaren dat Fitna een beproeving was. Mensen dachten dat de beelden niet echt waren en dat Photoshop de beste vriend van Wilders was geweest. Neen, de beelden zijn echt. De keiharde waarheid mag wel eens verteld worden. We leven niet in een utopie. Het is mij dan ook een raadsel dat de Nederlandse moslims in dit land zich tegen de PVV hebben gekeerd. Waarom? De PVV praat over de radicale islam en de cultuur die daarbij komt kijken. Als ik een hardwerkende Nederlander zou zijn in Amerika en Obama zou een wet maken om alle criminele Nederlanders het land uit te zetten dan heeft hij mijn stem. 99% van de allochtonen (dit woord moeten we gewoon blijven gebruiken want ik spreek niet van ‘nieuwe’ en al helemaal niet van ‘oude’ Nederlanders )doen perfect mee in Nederland en daar is helemaal geen probleem mee en daar heeft de PVV ook geen problemen mee. Kudos en knuffels voor al die mensen. Het gaat erom dat we de rotte appels aanpakken die het niet goed voor hebben met Nederland. Als je nu autochtoon bent of allochtoon of Toon van voornaam heet zoals Hermans, je doet je plicht als burger. Zoals gezegd is de waarheid soms hard en Nederland is niet het enige lichtende baken in de zogenaamde vrije Westerse Wereld. Het is dagelijks een beproeving en als mensen die voor de vrijheid van meningsuiting opkomen zelfs al op nationale televisie worden belaagd door hun eigen familie is het einde nog lang niet zicht. Misschien moet Paul Wilders zich niet meer mengen in het publieke debat en de witte handdoeken maar thuis laten. Van iemand die de knieval al jaren geleden heeft gemaakt ben ik niet onder de indruk. Mijn witte handdoeken zijn nog niet eens gemaakt. Schaakmat Paul; en veel succes met de bedreigingen aan je eigen adres. Nou ja, bedreigingen….misschien zie jij het als goede integratie.

Paul Wilders bij Pauw en Witteman op 17-11-2009

De 1% die het niet goed voor heeft met de Westerse Wereld.

]]> http://watdiesmeerzei.wordpress.com/2009/11/17/gebed-2/ Tue, 17 Nov 2009 19:45:35 +0000 Dies http://watdiesmeerzei.wordpress.com/2009/11/17/gebed-2/

Heer, maak mij een werktuig van Uw vrede,

zodat ik Liefde verspreid waar men elkaar haat.

Dat ik vergeef waar men elkaar beledigt,

dat ik verenig waar men strijdt,

dat ik de waarheid spreek waar dwaling heerst,

dat ik licht ontsteek waar duisternis is,

dat ik vreugde breng waar leed woont.

Heer, laat mij ernaar streven

niet dat ik getroost word,

maar dat ik troost breng,

niet dat ik begrepen word,

maar dat ik een ander versta,

niet dat ik geliefd word,

maar dat ik liefheb.

Want wie geeft, ontvangt,

wie zichzelf vergeet, die vindt,

wie vergeeft, hem wordt vergeven,

en wie sterft, ontwaakt tot eeuwig Leven!

Franciscus van Assisi

Franciscus van Assisi

 

Friedrich Nietzsche zei het al eens: “Er is geen waarheid, er zijn alleen maar interpretaties”.
Een interessante filosofische gedachte, maar wat heb ik er als journalist aan? En waarom zou ik u opschepen met de luchtfietserij van een filosoof uit de 19^e eeuw?

Omdat het invloed heeft op ons werk.

Hoe vaak gebeurt het niet dat journalisten op zoek zijn naar ‘dé waarheid’? Zelf ben ik er ook zo een. Niets liever wil ik dat de onderste steen bovenkomt.
Neem nu de reportages van VPRO’s Tegenlicht. Persoonlijk vind ik het een van de betere programma’s op de Nederlandse televisie. Waarom?

Ze laten een tegengeluid horen.

Geluiden die haaks staan op de dagelijkse verhalen in de media. Toch moet ik iets bekennen. Als ik aan Tegenlicht denk, denk ik aan de waarheid. Maar is deze gedachte terecht? Is het laten horen van een tegengeluid genoeg om te zeggen dat je de waarheid hebt ontdekt? Misschien dat ik de enige ben die de waarheid associeert met de betreffende reportages, maar die associatie zit mij niet helemaal lekker.

Tegengeluiden
Anno 2009 is vooral het internet een platform van tegengeluiden. Waar je ook naar zoekt op internet, over alles wordt wel het tegenovergestelde gezegd. Wat moet je nog geloven? Wat is feitelijk juist en wat is totale nonsens? Juist door internet ben ik gaan twijfelen over tegengeluiden. Wie weet nog wat het goede geluid is? En bestaat dat goede geluid wel? Zijn al die geluiden bij elkaar niet hét geluid. Genoeg vragen. Weinig antwoorden.

Terug naar mijn associatie. Zou ik een programma kunnen maken dat de reportages van Tegenlicht kan weerleggen? “Natuurlijk,” zegt de journalist in mij. Bekijk de strekking van de reportages en de uitingen van de geïnterviewden, bedenk wat daar het tegenovergestelde van is, zoek mensen die dat tegenovergestelde beeld kunnen bevestigen en laat tegengeluiden weg. Niet wenselijk, maar mogelijk. Journalistiek gezien ook een doodzonde vanwege het ontbreken van hoor en wederhoor. Maar hé! Ik heb mijn programma.

Benaderingen
Opvallend hierbij is dat het tegengeluid nu juist in mijn nadeel werkt. In mijn nadeel om de waarheid te achterhalen. Mijn doel is nu niet om de waarheid te beschrijven, maar om een ander programma tegen te spreken. Hierbij maak ik wel gebruik van feitelijke juistheden, maar anderen dan die mijn concurrent gebruikt. Beide programma’s zijn feitelijk juist, maar spreken elkaar tegen. Wie zegt mij wat de waarheid is? Of moet ik beide benaderingen afwegen? Ook nu weer heeft de journalistieke werkwijze weinig te maken met waarheidsvinding.

Genoeg redenen om Tegenlicht niet meer te associëren met de waarheid, maar als een benadering. Wel een steengoede benadering. Dat wel.

Interpretatie
Benaderingen of invalshoeken zijn journalisten niet vreemd. Ze zijn nodig om een onderwerp aantrekkelijk te maken voor de kijker. Hoewel het kiezen van een invalshoek bewust gebeurt, heeft het een onbewust gevolg. Journalisten en kijkers maken hun eigen beeld van wat ze horen en zien, waardoor er een variatie aan opvattingen en meningen ontstaat. De interpretatie is geboren.

Interpretatie en waarheid. Een onmogelijke combinatie. Zolang mensen hun eigen draai geven aan wat zij zien, horen en lezen, kan geen eenduidige waarheid bestaan. In de journalistiek moet dit gegeven altijd op de achtergrond meespelen. “We beschrijven de waarheid niet. We geven hoogstens een eigen benadering”.

Dus wees alert op journalisten die de waarheid omarmen. Nietzsche waarschuwde er al voor: “Er bestaan geen waarheden, er zijn alleen interpretaties”.

Niet waar? 

Vandaag de dag horen we steeds meer over de varkensgriep en over het vaccin dat zou voorkomen dat we deze griep krijgen. Aan de ene kant horen we wetenschappers en professoren zeggen dat het belangrijk is om deze vaccinatie te nemen, maar aan de andere kant horen we weer allerlei geruchten over het gevaar van deze vaccinatie. Maar wat is nu waar, waar moeten we naar luisteren. Het is ieder geval duidelijk dat er veel onrust ontstaat in Nederland, maar ook in de rest van de wereld.

dr Rauni Kilde vertelt haar verhaal over hoe zij denkt over de varkensgriep. Ik wil niet zeggen dat dit de waarheid moet zijn, maar het is toch zeker iets om over na te denken. Waar is de wereldregering nou precies mee bezig.

Mensen denk goed na, en ga er niet zomaar vanuit dat de wereldregering het allemaal wel beter weet en het beste met ons voor heeft. Het is al vaker gebleken in het verleden dat er hele smerige spelletjes gespeeld worden.

Voor een vertaling van dit interview, en wat meer informatie: http://www.wanttoknow.nl/overige/dr-rauni-kilde-over-de-mexicaanse-griep-samenzwering/

Geloven is iets dat je vooral met je hart moet doen, je verstand kun je er het beste buiten houden. Dan ben je meteen van al die ingewikkelde vragen af en is Jezus volgen een stuk makkelijker – niet dus. Veel kerkgangers vinden deze manier van geloven lekker veilig en het is daarom niet raar dat er veel mensen zijn die christenen dom, hypocriet, irritant en misschien zelfs wel idioot vinden. Christenen zijn Bijbelfanaten die in een of ander ‘iets’ ergens boven in de wolken geloven, niet echt geloofwaardig dus. Ze mogen best hun mening hebben, als ze maar weten dat het niet meer dan een sprookje of een mooie wens is!

Tja, daar sta je dan met je gelovige hartje. Zo stond het niet in het script. Je bent netjes gaan doen wat God van je vraagt, doet je best om er voor anderen te zijn en dan krijg je zo’n uitspraak naar je vrome hoofdje geslingerd. Vroeg of laat komt iedere gelovige erachter dat je er met je gevoel alleen niet gaat komen. Mensen gaan je vragen stellen over wat je gelooft en waar je voor staat. Hoe denk jij bijvoorbeeld over seks en huwelijk, schepping en evolutie of waarom er zoveel pijn en verdriet is in deze wereld? Allemaal vragen waar je misschien niet zomaar een antwoord op hebt. Dit zijn vragen die anderen aan jou zouden kunnen stellen, maar het zijn ook vragen waar jij zelf mee in de knoop kunt zitten!

Ik ga niet zeggen dat je alles zomaar voor zoete koek moet aannemen, dat doe ik zelf ook niet. Vragen stellen is denk ik een van de belangrijkste manieren om te groeien in jouw relatie met God, niet alleen op het gebied van gevoel, maar zeker ook op het gebied van verstand! Veel jongeren hebben vragen die ervoor zorgen dat ze niet in God kunnen geloven en twijfels die hen tegenhouden om iets met de Bijbel te gaan doen. Misschien zijn het voor jou wel de opmerkingen van buitenaf die ervoor zorgen dat je bent gaan twijfelen aan wat je nu eigenlijk wel en niet moeten geloven. Maar weet je, zonder die vragen en twijfels is het denk ik onmogelijk om een gezonde vriendschap met Jezus op te kunnen bouwen. Juist door die vragen ga je steeds meer over Hem leren!

Als jij ook iemand met zulk soort vragen bent, moedig ik je aan om zelf op onderzoek uit te gaan! Je hoeft niet alles zomaar te geloven en te doen alsof je alles snapt, ga gewoon lekker op zoek naar antwoorden. Wat denk ik wel belangrijk is, is om te blijven bidden en tijd besteden aan God – ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Uiteindelijk is Hij de enige die jou antwoorden kan geven waar je echt iets mee kunt. Ik zeg niet dat je op iedere vraag een antwoord zult vinden, maar al dat zoeken gaat je zeker sterken in je geloof. Het zorgt dat je steviger in je schoenen staat en niet alleen maar gelooft omdat het goed voelt, maar ook omdat je het kunt begrijpen, uitleggen en verantwoorden. Je gaat leren geloven met je gevoel en met je verstand!

Durf jij te vragen?

Gelooft u alles wat u leest? Denkt u dat de feiten altijd correct zijn? Willen journalisten u altijd voorzien van betrouwbare informatie? Of willen ze het liefst hun eigen draai geven aan journalistieke content?

Neem nu de titel van dit blog.

Niet voor niets in gebiedende wijs geschreven. Er is een reden voor de manier waarop ik mijn blog begin. De journalist in mij neemt het over. Hij wil zijn verhaal doen. Maar welk verhaal? In dit geval mijn verhaal over de journalistiek.

De journalistiek zoals ik die zie.

Onvermijdelijk hierbij is mijn persoonlijke benadering van onderwerpen en hoe ik deze beschrijf. Maar niet alleen de benadering is belangrijk. Ook de onderwerpskeuze is relevant. Welke onderwerpen kunnen mijn verhaal kracht bijzetten? En welke juist niet?
In mijn ogen kunnen andere onderwerpen belangrijk zijn dan in uw ogen. Ook de benadering van deze onderwerpen is geheel naar eigen inzicht gekozen.

In de journalistiek noemen we zo’n benadering een invalshoek. Een begrip dat mij vanaf het begin van de opleiding journalistiek blijft achtervolgen. Het kiezen van een invalshoek zet je namelijk aan het denken. Op welke manier kan ik mijn verhaal het beste vertellen? Onmisbaar hierbij is de vraag: “Wát wil ik eigenlijk vertellen?”

Als idealist zou ik het antwoord op deze laatste vraag wel weten. “De waarheid natuurlijk!” Maar is het zo gemakkelijk? Aan het begin van de opleiding werd ons geleerd dat objectiviteit niet bestaat. Altijd zal er een persoonlijk tintje aan een journalistiek item zitten.

Bewust of onbewust.  Niemand kan zich beschermen tegen invloeden van buitenaf.

Hetzelfde geldt in grote lijnen voor de waarheid. Iedereen ervaart of ziet de wereld anders, waardoor een eenduidig beeld van de waarheid niet bestaat. Of bestaat dé waarheid toch wél? Een interessante filosofische gedachte waar ik later verder op in zal gaan.

Nu terug naar het verhaal. Mijn verhaal.

Want wát wil ik nu eigenlijk kwijt?

 Graag maak ik u erop attent dat ik een doel heb met deze tekst. Een doel dat vooraf is bepaald. “Wat? Geeft de journalist mij dan geen objectief verhaal?” Juist. Dit zal geen objectieve blog worden.

Is dat erg?
Nee.

Wél is het van belang dat u dit weet. De tekst vertelt iets over de journalist. Wat hij belangrijk vindt. Waarom hij schrijft, waarover en voor wie. Terug naar mijn doel. Wát wil ik met mijn blog?

Een kritische noot plaatsen bij mijn werk en dat van mijn collega’s. Waarom ik dit wil?

Mij, mijn collega’s maar vooral u bewust maken van onze werkwijze. Het is goed dat journalisten goed op hun werk kunnen reflecteren en op dat van hun collega’s, maar een journalist mag in mijn ogen hiér niet stoppen met zijn werk. Journalisten schrijven voor de lezer.

Voor u.

 Juist daarom is het belangrijk dat u weet hoe journalistieke producten tot stand komen.

Een andere reden voor het schrijven van dit blog is de verbetering van de journalistieke kwaliteit. Door u een kijkje achter de schermen te geven, is verantwoording van journalistieke keuzes noodzakelijk. Journalisten kunnen zich niet verschuilen achter hun professionele bekwaamheden. Leg maar uit hoe een tv-item, radio-interview, internetbericht, tijdschriftartikel of krantenpagina zijn inhoud en vorm krijgt. Het maakt de artikelen van een journalist betrouwbaar en controleerbaar.

 MAAR ONTHOUD: Hoezeer ik mijn best doe uw blik achter de journalistieke schermen te vergroten en mij in u probeer te verplaatsen; mijn invalshoeken blijven die van een journalist. Mét van tevoren bedachte tekstdoelen. Een reden om mij te vertrouwen óf te wantrouwen.

Het is aan u.

Waarheid is een land zonder paden.

Krishnamurti

♦

Het enige wat je met liegen bereikt, is niet geloofd worden als je de waarheid spreekt.

Aristoteles

♦

Niet het zoeken van de waarheid is de kunst,

haar te leren verdragen,

daar gaat het om.

Connie Palmen (uit: De vriendschap, pag. 28)

♦

Waarheid is een land zonder paden.

Krishnamurti

Inez van Oord & Adrienne van Vulpen zetten onderstaande zinnen op papier bij de prachtige foto’s van Yasmina Alaoui & Marco Guerra.

Wat wij de naakte waarheid noemen, is vaak ingekleurd.

Herinneringen, opvoeding, religie, ervaringen vormen patronen die je ware aard versluieren.

Je blootgeven, je eigen waarheid laten zien, vraagt om vertrouwen in jezelf en in de ander.

Sta eens stil terwijl je de foto’s bekijkt. Of luister alleen naar de woorden en wat ze je vertellen.

Het Comité ZelfstAndijkig, dat vorige week een referendumkrant verspreidde onder de Andijker bevolking inzake de fusie, heeft daarbij de twee brieven van de burgemeesters van Renswoude en Ferwerderadiel verzonnen, dat valt te lezen in de column van burgemeester Astrid Streumer, dat vanmiddag om 12 uur online verschijnt.

Geen van de burgemeesters (zie foto’s) heeft een brief gestuurd naar Streumer naar aanleiding van de fusie. Streumer meldt dat de aangehaalde burgemeesters de situatie in Andijk niet eens kennen laat staan dat zij haar een brief zouden hebben gestuurd.

Het Comité heeft een artikel uit Binnenlands Bestuur gebruikt om die zogenaamd als brief aan de burgemeester van Andijk voor te stellen. De betreffende burgemeesters wisten niets van deze brieven.

Streumer heeft haar collega’s excuses aangeboden: “Ik kon ze geruststellen, het gaat hier maar om acht Andijkers, die op deze manier met mensen en de waarheid omgaan. De Andere 6500 Andijkers doen dat gelukkig niet. We voelen ons niet ‘genaaid en genept’!

Streumer vindt een krachtige mening niet erg: “Niet iedereen hoeft het eens te zijn, maar als je inwoners oproept en informeert, doe dat dan naar waarheid en zorg dat je wet waar je over praat!”.

Vanmiddag, om 12.00 uur, verschijnt de column van de burgemeester op deze site.