Gluten hebben een unieke eigenschap, namelijk dat ze grote netwerken vormen. Hierdoor kan bijvoorbeeld brood luchtig en stevig worden. Brood zonder gluten valt daarom vaak niet in de smaak. Het zou ideaal zijn als er een tarwe variant zou komen die gluten aanmaakt die geen klachten geven voor coeliakie patiënten. Dus geen gluten-vrij maar gluten-veilig brood. Dat zullen ze bij de Wageningen Universiteit en Research Centrum in gedachten hebben gehad bij dit onderzoek.

Gluten bestaan uit meer dan honderd verschillende eiwitten die onder te verdelen zijn in twee hoofdgroepen: gluteninen en gliadinen. Het is inmiddels bekend dat niet alle gluteneiwitten problemen geven voor coeliakie patiënten. Nu heeft de Wageningen Universiteit en Research Centrum onderzoek gedaan naar welke gluteneiwitten zorgen voor problemen bij coeliakie patiënten (toxische eiwitten) en welke gluteneiwitten zorgen voor het maken van grote netwerken en dus de kwaliteit van het brood. Uit het onderzoek blijkt dat het meest toxische gluteneiwit een minimaal effect heeft op de kwaliteit van het brood. Ook is er gevonden welk chromosoom (stukje DNA) verantwoordelijk is voor de productie van dit toxische gluteneiwit.

In theorie zou er met genetische techniek een nieuwe tarwe variant gemaakt kunnen worden die deze toxische gluteneiwit niet aanmaakt. Hiervan zou brood gemaakt kunnen worden met gluten die geen klachten geven bij coeliakie patiënten. Helaas is het nog te lastig om de genen van de toxische gluteneiwitten uit te schakelen zonder de niet-toxische te beïnvloeden. Ook zijn er nog meer gluteneiwitten, waarvan de genen op andere chromosomen liggen, waar patiënten op kunnen reageren. Maar desondanks is dit een belangrijke eerste stap naar gluten-veilig brood.

 Bron: voeding nu juni 2009 nummer 6, p14-16

Vanaf de dag dat ik 18 werd (ben nu 20) heb ik beheer over mijn eigen bankrekeningen. En vanaf die tijd maak ook zo goed als elke dag gebruik van internetbankieren. Je begrijpt natuurlijk ook dat ik daarom vaak rekeningen naar andere moet overmaken. Lekker makkelijk, ik toets wat cijfers in op het scherm, en voilá het staat op de rekening van de ander. Om er zeker van te zijn dat ik niet het geld stort op de rekening van een wereldvreemde controleer ik minstens 10 keer of het rekeningnummer wel klopt. Het zal mij maar gebeuren dat mijn zuurverdiende centen op de rekening komen te staan van een of andere gokverslaafde, die mijn geld vervolgens verpatst in het casino. Elke keer als ik deze handeling verricht schiet die gedachten door mijn hoofd. Net als dat ik bij de bank geld sta te pinnen en dat er op een dag 10 keer zo veel geld uitkomt, dan ik besteld had. Maar goed, ik las dus gisteren op Nu.nl dat een man uit Wageningen  is overkomen, waar ik het net dus over had. Hij wilde maar liefst 43.000 euro op de rekening van zijn zoon zetten, toen er door een typefout ergens iets mis ging. Het geld belande namelijk bij een vrouw uit Almelo, die wel even dacht het geld te gebruiken om haar gokschulden (zie je wel, daar was ik al bang voor) af te betalen en meteen een nieuwe auto te kopen. Gevolg; al het geld is nu op. De man uit Wageningen probeerde samen met de bank het geld terug te eisen, maar dat liep op niets uit. Vervolgens is de politie ingeschakeld, die bij een huiszoeking 10.000 euro aan contanten vond (natuurlijk, ik heb ook altijd 10.000 euro thuis liggen. Je weet maar nooit!?) Via een kort geding wil de Wageninger  deze 10.000 euro plus het bedrag dat de auto bij verkoop oplevert, terugkrijgen. Het OM in Almelo is inmiddels een strafrechtelijke procedure tegen de vrouw begonnen. Maar voordat de man de 43.000 euro weer terug heeft moet hij waarschijnlijk nog een aantal jaartjes wachten.

Bron: Nu.nl op 24 september 2009

VERVOLG: Vandaag (30-09-09) valt in NRC Next te lezen dat de rechter heeft bepaald dat de vrouw uit Almelo de 43.000 euro terug moet betalen aan de man. Net goed, je kunt op je vingers natellen dat je het geld moet terug betalen. Lekker dom van de Almelose vrouw om er dan haar gokschulden van te betalen.

Heute wurde es ernst. Der Tag der Abreise nach Wageningen war gekommen. Nach einem gemütlichen Frühstück mit der Familie stiegen wir ins Auto und fuhren dem großen Abenteuer Niederlande entgegen. Statt der geplanten und vom Navi berechneten 3,5 Std Fahrtzeit dauerte es, dankt zahlreicher Baustellen knapp 5 Std.

Endlich angekommen folgte die Wohnungsbesichtigung und das Kennen lernen des Vermieters. Und die zweite Überraschung: Mein Englisch ist gar nicht so schlecht.

Die Wohnung ist ganz nett. Mein Zimmer ist hell und freundlich mit einem großen Fenster. Sie liegt im ersten Stock. Jedes Zimmer verfügt über eine eigene Dusche und Waschbecken. Die Wohngegend ist ruhig und eher am Stadtrand gelegen. Dennoch nicht allzuweit zur Innenstadt. Kleiner Nachteil ist, dass sie doch recht hellhörig ist.

Die Mitbewohner die ich bisher kennen gelernt habe, sind sehr nett, hilfbereit und reden gerne. Martha und ihr Freund kommen aus Polen (den Ort hab ich vergessen) und sind beide 22. Sie studiert Biotechnologie und er, hab ich nicht verstanden.

Anna kommt aus Kiel und studiert in Bonn Ernährungswissenschaften. Mehr weiß ich noch nicht, da sie erst gegen 21 Uhr angekommen ist.

Die ersten Umzugskartons habe ich schon ausgepackt, aber seid das Internet funktioniert, hab ich keine Zeit mehr für sowas

Aber jetzt gehts gleich erstmal schlafen. Das Chaos läuft schon nicht weg. Fotos von meinem Zimmer, dem Haus und vielleicht dem Ort gibts die nächsten Tage hier auch. Erstmal welche machen…

O.a. reactie op het beleid van de Woningstichting Wageningen

Ook op Twitter kan je gezellig klagen over welk asociaal beleid dan ook in de Gemeente Wageningen.

KlaagTip van deze zomer  ”de Woninstichting Wageningen” en o.a. het belachelijke niets zeggende onderhouds abonnement. ” Wurg-onderhoud-contract”

https://twitter.com/WageningenPfff

art. 7 van de grondwet(wij dus), zit met smart te wachten op reactie van Wageningers die de monopolie positie van de Woningstichting Wageningen ook zat zijn. We hebben de tijd en uiteindelijk maken wij ons sterk met elkaar!

Nog net voor zijn eigen dood de zaken regelen wat het defilé aanging in Wageningen. Wat er over de beste man gezegd kan worden, hij wist de juiste mensen te bereiken om dingen gedaan te krijgen.

Aandoenlijk dat de Prins de minister-president adresseert met “Hooggeachte lieve P.M.”

Post written by Renato Vargas. Follow me on Twitter.

Well. In the end I had too little time left for The Deadly Truth before my day job took me to Holland, so I had to leave things as they were, but to tell you the not so deadly truth, I can´t complain. This is a gorgeous country, no matter where you look. I thought I’d show you what I’ve been up to and get back to animation once I’m back home (June 29).

We are staying in Tilburg, which is a city close to Belgium, but before we got here we spent one night in Wageningen, which is sort of a University town. It looks like one of those christmas decorative miniature towns. Just lovely. Here’s a view from my hotel room and one of the streets in the center city.

Our hosts at Tilburg University have been great to us and we’ve been integrated into an excellent work team. Of course not everything in this life is work… Here’s a shot of the guys. (From the far left: the all knowleadgeable Jan van Tongeren, Juan Pablo Castaneda, Ruud Picavet, Yours Truly [standing], and Pedro Pineda.)

I leave you with a shot of the view from my room at the Mercure Hotel in Tilburg’s center square. I might be getting together with two Dutch fellow Toon Boom Animate enthusiasts the following week, so I’ll let you know how that goes. I bought a sketch pad to capture some of Holland’s and London’s (over the weekend) gorgeous views, so I’ll be sharing those with you later. Til then, Doei!

One of the stages

The 4th and 5th of may are important days in my country.

On the 4th we remember the victims in war since WWII. God be with them. The Netherlands are full of fires, roses and sad ceremonies. Now, when you read this, be quiet for 2 minutes….

Okey, time is up! I´s very important, but I won´t let you feel down by this post, so let´s talk about the 5th of may.

The day the Axis, sorry Germany, surrendered and dropped down their weapons in Holland. Officially they signed the papers in ´Hotel de Wereld´ in one of the most boring cities in Holland, Wageningen. Accidental I live there and my intern ship at local television broadcast is there as well…

At this beautiful day, Wageningen is the centre of The Netherlands for one day. Thousands of people come over here to celebrate our freedom and clap their hands for the old men who fight in the WWII and in all wars after those five horrible years. The old veterans are coming from Canada to Poland, it´s one big collection of grey, old and heavy medalled men. Very nice, but a little boring after the 34th car full of old waving people who I never saw before. But respect to them and I hope they will be here next year as well. Of course.

There are more than 15 stages also in Wageningen during these days with all kind of music and acts. I didn´t count the ´mobile-bars’ and Heineken/Grolsch/Brand/Amstel/Warsteiner (jeah German)/Bavaria logos. But believe me, they were all over the place. Not bad at all, only if you can’t enjoy it…

But now comes the hardest part to write about, I was inside a building the whole day… Isn’t it sad? Cause we had a live show especially about the festival and all what was happening, I was doomed to my chair behind the direction panel. To switch from camera to camera and feed to audio. The only positive thing was, I saw everything and didn’t miss a concert or act. And I didn’t have to use my elbows to hear the music the best way. Thanks to my headphones. Finally after 5 hours I was allowed to go outside. But not for party. For reporting.

It wasn’t safe anymore for our female reporter to go outside in the mess of people, beer, music and drunks/junks. So it was up to me. Walking with the mic with a amazing red windcap, headset and cameraman into the jungle of party and vomit.  Almost falling cause someone throwed his empty glass in front of my hesitant feet. Suddenly the editor is shouting into my ear. “You will be live in 10 seconds!” Shit, I didn’t prepare and all people around me were not be able to give a ’sober’ interview. Shouting in my ear again. “5 seconds!”

This is what happened the next minutes. “Hello lady, are you enjoying the party?” Drunk blonde ‘lady’: “Heaaah?? What did you saaaay?? Why is that camera filming meeee??” In my langueage this sounds like a dick on a drum with a pigsound. “I was asking you, do you enjoy the party?” No comment. Okey, I’m laughing into the camera and try to tell something what is happening around me. A boy tries to steal my mic, an other guy tries to hit my cameraman. “As you all can see, dear people who are stupid to watch tv now on this moment, it’s a very nice party and we go back to the studio!” Pfff, my back is wet and I run to the safe studio.

Now you’re maybe thinking, poor guy did you miss whole party?

I like to say: “No comment”. But I already heared that the whole day from drunk people. One thing, I left the studio at 8 p.m. and went home at 2 a.m. I hope I don’t have to tell more what happened in the hours between them.

Just think what you should do.

Tijdens de Nationale Dodenherdenking afgelopen maandag was er een groot applaus voor Koningin Beatrix en haar familie. Dat gebeurde nadat de Amsterdamse burgemeester Job Cohen zei dat hij erg blij was dat onze vorstin er vandaag weer bij was na de gebeurtenissen afgelopen donderdag. De Koningin keek omlaag en was zichtbaar aangedaan. Daarna volgde om 20:00 uur de twee minuten stilte ter nagedachtenis aan alle inwoners uit het Koninkrijk der Nederlanden (Nederland, Antillen en Aruba) militairen én burgers, die in oorlogssituaties of tijdens vredesmissies om het leven zijn gekomen.

Vandaag is het 5 mei, Bevrijdingsdag, dat betekent Bevrijdingspop (Haarlem) en de twaalf overige plaatsen van ons land. In Wageningen (waar op 05-05-1945 in Hotel de Wereld de Duitse capitulatie werd getekend) werd het traditionele defilé afgenomen voor veteranen. Sinds dit jaar alleen voor veteranen uit de Tweede Wereldoorlog. Sommige Libanon-veteranen waren het hier niet mee eens en zijn gewoon naar Wageningen gekomen.

Sebuah catatan kecil sehabis jogging

Sabtu pagi biasanya aku isi dengan jogging di track yang ada di kampus Wageningen University tempatku belajar saat ini. Ini memang olah raga paling murah dan mudah, tidak perlu bayar dan tidak tergantung tim atau partner. Tapi yang mengasyikkan acara jogging di Wageningen, terutama di musim semi seperti sekarang ini, hampir selalu ditemani kicau dan kelepak burung-burung. Begitu juga dengan Sabtu ini, kicau burung sudah mulai terdengar ramai, bahkan sejak aku bangun subuh tadi. Ini mengingatkan kembali pada masa kecilku di sebuah kampung di pinggiran Kabupaten Bogor, waktu itu kicau burung masih selalu ramai menyambut pagi. Sayangnya tidak demikian keadaannya saat ini. Entah karena habis ditangkapi, atau karena pohon-pohon tempat mereka bertengger sudah jarang ditemui. Serta-merta acara lari pagi ini jadi pula ajang monolog tentang kehidupan burung-burung liar.

Aku bertanya pada diri sendiri, kapan bisa kembali menikmati kicau burung di kampungku seperti disini. Apakah harus menunggu sampai tercapai kemakmuran sedemikian rupa sehingga rakyat kita bisa lebih peduli pada lingkungan, termasuk kelestarian spesies burung?

Wageningen dan Belanda secara umum memang tempat yang sangat bersahabat bagi para burung. Tidak berlebihan kiranya kalau pemerintah kota ini dengan bangga memasang papan identitas kota ini sebagai ’the city of life sciences’, karena disamping mempunyai universitas dengan kajian agrikultur terbesar di Belanda, kota ini juga berkesan teduh dan rindang. Pepohonan tempat burung-burung bersarang selalu bisa ditemui di sela-sela bangunan-bangunan kota. Selama tinggal disini tidak pernah pula terlihat penduduk memejarakan burung dan sepertinya mereka tidak juga berminat dengan daging burung liar. Ini sangat berbeda dengan keadaan di kampung kelahiranku dan sepertinya begitu pula keadaannya di kampung-kampung lain di Pulau Jawa, dimana seolah-olah tidak ada tempat yang aman dan nyaman untuk burung liar. Kalau tidak ditangkap untuk dimakan mereka ditangkap untuk dipajang di halaman rumah. Memang tingkat kemakmuran jauh berbeda, tetapi apakah hanya itu masalahnya….?

Di kampungku sepertinya burung adalah spesies hewan yang paling banyak bersalah. Kalau tidak karena bentuk dan warnanya yang indah, mereka juga dipenjarakan karena suaranya yang merdu. Sungguh malang memang nasib mereka. Tepat sekali lirik sebuah lagu melayu lama semasa SD dulu yang tiba-tiba saja mengalun di pikiranku….
Wahai kau burung dalam sangkar
Sungguh nasibmu malang benar
Tak seorangpun ambil tahu
Luka dan lara dihatimu……

Matahari sudah sedikit meninggi, burung-burung walanda masih setia menemani jogging-ku. Dari suaranya aku mengidentifikasi paling tidak ada tiga atau empat jenis burung yang terdengar suaranya. Belum lagi ditambah beberapa jenis burung yang tidak doyan berkicau, seperti burung dara dan sejenis jalak hitam berparuh jingga yang dari tadi asyik berjemur di pinggir lapangan. Pikiran liarku sekarang tertuju pada saudara-saudaraku di tanah air yang katanya pecinta burung tetapi memenjarakan burung liar untuk kepuasan diri sendiri. Secara tak sadar sebenarnya mereka salah satu agen kepunahan burung di alam bebas. Memang ada sih beberapa jenis burung peliharaan hasil penangkaran, tapi selebihnya dari mana lagi kalau bukan dari hasil tangkapan. Mungkin di satu sisi mereka memberi makan yang cukup dan pemeliharaan ekstra, tentu saja agar si burung tetap tampil prima. Tetapi apakah mereka memikirkan hak burung-burung itu untuk bertemu soul-mate-nya, untuk berkembang biak..? Sementara kemampuan berkembang biak inilah kunci kelangsungan suatu spesies makhluk hidup.

Sepertinya kicau burung bisa juga mempengaruhi performance-ku hari ini, sudah bisa melampaui target yang minimal lima putaran. Mungkin saat ini kita perlu gerakan membebaskan burung disamping gerakan menanam pohon. Aku jadi teringat suatu saat pernah membaca artikel di oaseislam.com tentang bagaimana Khalifah Umar bin Khattab membeli burung yang digenggam seorang anak dan kemudian dengan gembira membebaskan burung tersebut seraya bergumam: ”Dengan menyebut asma Allah Yang Maha Penyayang, engkau burung kecil, terbanglah… terbanglah…”.

Burung-burung masih belum bosan-bosannya berkicau. Sambil berjalan untuk kembali ke kamar kost, aku berkhayal, kapan bisa kembali menikmati kicau burung dikampung halamanku…. Mungkin suatu saat nanti, ketika kemakmuran sudah bisa dinikmati semua kalangan, ketika moral dan etika lingkungan menjadi mindset, ketika masyarakat kita bisa mencontoh keteladanan Umar r.a….

Seorang anak asyik memperhatikan burung liar di Delft, Belanda selatan

Hi there, whether or not this is the beginning of a comeback will remain to be seen. I will refrain from any promises, mmmkay? But I feel like writing something, even if it’s just to let you know I’m still alive. But since I’m quite hopelessly inept at this kind of thing and I didn’t want to catch you all off your guards with a super awesome post out of nowhere, I thought I would just start small.

I have a flea problem. This is what it looks like:

I changed those sheets yesterday night, after ‘flea problem’ finished his daily nap on my bed and left some uninvited guests behind. That’s a loft bed, which means you need to climb some stairs to get there. So today, I thought, I’ll make a ‘flea barrier’ to keep the “problem” out of the bed:

Nevermind all the junk. That's not actually part of the 'barrier'

Then I opened the window:

Clearly, I had underestimated the ‘problem’. Flea Buffet jumped in through the window, ate his breakfast and went straight for his nap, unhindered by my silly human barriers. “Yooppie, NOOOOOOOOOO!”, I cried, removing the barrier and climbing the latter. It seemed Mr. Flea Spa had gotten the message, as he promptly climbed down the latter and left, clearly offended.

Satisfied with myself for resisting his cunning feline deception, I went about my morning routine. Halfway through checking my email and daily reading, I start to get this uneasy feeling that I am not alone. I only left for a few minutes at a time, surely he wouldn’t go for it a second time. I removed the barrier and checked the loft. Sure enough:

I gave up. Asshole.

This is an interesting vacancy. Space for change.

The chairgroups ‘Communication Strategies’ and ‘Communication & Innovation Studies’ conduct research
on the role of communication in individual and collective change processes in four life science domains:
-food and health
-nature, water and environment
-agriculture and land-use and
-international development.

Our joint research programme ‘Communication and Space for Change’ offers considerable room for pursuing
your own research interest.

I might be interested; I would really welcome a ‘framework’ to help me get round to more and better thinking, learning and writing. But is a university the place to be if you want to keep track of change and space for change?

I can follow the reasoning in the research program very well. Some of it really makes sense to me.

“meaningful innovation is dependent on changes in discourses, representations and storylines that are mobilised by interacting social actors”… “The emergence of ‘space for change’, then, can be interpreted as being associated with an altering of what we call  ‘Discursive Space’ at different interfaces in a network.”

Actually, it phrases some of the things i am trying to understand for myself. i.e how can non-organizations flourish? How can they connect to others in a world already mapped out?
What role do boundary spanners have? What are organisational and business models to accomodate multiple stakeholders?

under the heading Self-organisation in networks: “This line of research seeks to increase our understanding of processes of self-organisation and the role of communication and communication infrastructures (e.g. the Internet) therein. At the same time we wish to gain insight in how formal organisations, deliberate communicative intervention and processes of self-organisation interact and influence each other, and how such interaction patterns contribute to or hamper processes of space creation in networks and organisations.”

under the heading Innovation systems and the role of boundary spanners in forging space: …” to enhance our insight in the roles that newly emerging ‘boundary spanners’ may play in assisting stakeholders to arrive at a negotiated space for change. At the same time we wish to contribute to the development of better institutional arrangements and methodological approaches for brokering between, for example, problem owners, applied research and advisory services.”

I will continue to look for answers in my own way: taking part, blogging, interacting. I do hope the successful candidates for these posts will share generously and early.

O blog Piapara.com entrevistou o Prof. Roque, atual diretor da Esalq, sobre empreendedorismo na faculdade, desafios atuais e o papel da universidade. Leia abaixo a entrevista.

Piapara.com: O que a ESALQ tem feito para estimular o empreendedorismo entre seus alunos? Há alguma coisa que ex-alunos podem fazer para ajudar?

Prof. Roque: Recentemente a Agência USP Inovação – Pólo Piracicaba fundou o Clube de Empreendedorismo e Inovação Luiz de Queiroz para incentivar práticas empreendedoras entre os alunos da Escola, demais membros das comunidades do Campus e externa.

Os ex-alunos podem apresentar idéias, estimulando a interação entre a instituição e a sociedade, valorizando a troca de conhecimentos e informações. Temos também convênios com o SEBRAE, com a gestão da Incubadora de Empresas, que possibilitam aos recém-formados desenvolverem seus próprios negócios.

Piapara.com: Qual o principal desafio da Esalq na formação de profissionais nos dias de hoje, na sua avaliação?

Prof. Roque: Formar profissionais diferenciados que atendam às necessidades e demandas da sociedade; que saibam acompanhar os desafios que o mercado impõe no dia-a-dia; que atuem com seriedade e competência para o desenvolvimento da agricultura brasileira.

Piapara.com: Quais universidades, na área de agrárias ou não, no Brasil ou no exterior, que você admira na formação de profissionais? O que a ESALQ pode aprender e melhorar tendo essas universidades como inspiração?

Prof. Roque: A Universidade de São Paulo – USP completou, no dia 25 de janeiro, 75 anos de fundação e a ESALQ tem a honra de ser uma das unidades fundadoras da USP que é hoje uma Universidade de padrão mundial.

A internacionalização dos cursos tem sido uma das metas da reitoria e nesse sentido a ESALQ tem se mantido na vanguarda com convênios com um grande numero de universidades de diferentes países, destacando-se o convênio com as Escolas Superiores de Agronomia da França que possibilitam hoje a dupla diplomação aos nossos alunos.

Temos também sólidos convênios com as Universidades de Wageningen na Holanda e de Illinois, Ohio e Rutgers nos EUA. Portanto, nossos alunos dispõem de amplo leque de possibilidades de intercâmbio com instituições de grande tradição e modernas.

Temos a certeza de que estamos formando profissionais capazes de gerenciar problemas e desafios da sociedade atual.

A ESALQ é hoje uma faculdade de nível internacional e estamos atentos às mudanças no cenário agrícola mundial.

Saiba mais sobre Antonio Roque Dechen

Possui graduação em Engenharia Agronômica pela Universidade de São Paulo – USP/ESALQ (1973). Mestrado (1979) e doutorado (1980) em Agronomia (Solos e Nutrição de Plantas) pela USP/ESALQ. Foi pesquisador Científico do Instituto Agronômico em Campinas (IAC) de 1975 a 1981.

Atualmente é professor titular da USP/ESALQ – Departamento de Ciência do Solo e diretor da Escola Superior de Agricultura “Luiz de Queiroz” (ESALQ). Foi Diretor-Presidente da Fundação de Estudos Agrários Luiz de Queiroz (FEALQ).

Tem experiência na área de Agronomia, com ênfase em Nutrição Mineral de Plantas, atuando principalmente em Análises químicas e avaliação do estado nutricional de plantas.

Publicou 66 artigos em periódicos, 8 livros, 33 capítulos de livros, orientou 17 dissertações de mestrado e 16 teses de doutorado. Recebeu a Medalha Paulista de Mérito Científico e Tecnológico do Governo do Estado de São Paulo em 2001, a Medalha do Mérito do Sistema CONFEA-CREA em 2005 e foi eleito Agrônomo do Ano de 2006 pela Associação de Engenheiros Agrônomos do Estado de São Paulo (AEASP). Em 2008 recebeu o Prêmio IAC como Personalidade do Ensino.

Sugestões

Envie suas sugestões, pelo espaço abaixo, de quem você gostaria de ver entrevistado aqui, sobre o tema empreendedorismo.

Dit voorstel houdt verband met de voorgestelde omlegging van de spoorlijn Veenendaal – Ede, de voorgestelde verbetering van de Valleilijn, en de voorgestelde hogesnelheidslijn Amersfoort – Wageningen – Nijmegen. Met een sterk verbeterde rail infrastructuur worden de stations steeds belangrijker in het totaal vervoer, en ontstaat de mogelijkheid tot hoogwaardige lokale verbindingen.

HSL Amersfoort - Nijmegen via Wageningen

Dat is het geval aan de zuidkant van de Gelderse Vallei, waar de route Ede – Bennekom – Wageningen zal aansluiten op Intercity- en Europese treinen. Ook de grootte van de centra rechtvaardigt een tramlijn: stad Ede 68 000 inwoners, Bennekom 15 000, en de universiteitsstad Wageningen 36 000. De tram kan ook in Ede zelf een rol spelen, en in mindere mate in Wageningen.

In Ede zou de route mede bepaald worden door het gekozen tracé voor de verbeterde Valleilijn – ondertunneling van het bestaand tracé met verruiming van de bochten, of een nieuw oostelijk tracé in tunnel onder de doorgaande noord-zuid route Raadhuisstraat / Klinkenbergerweg (met een station bij het Raadhuis zelf).

….

Ede-centrum: spoortunnel rood, tram blauw

De tramlijn zou in elk geval beginnen bij het (eventueel verplaatste) station Ede-Centrum, of iets ten noorden daarvan. Een tracé dat begint op de kruising Molenstraat / Raadhuisstraat kan beide tracés bedienen. Het zou dan de Molenstraat volgen tot aan de Bibliotheek, met een halte op de Markt. Het gaat verder via de Telefoonweg, naar de kruising met de huidige spoorlijn. Omdat deze sowieso verdwijnt (in tunnel of verplaatst), kan de tramlijn rechtdoor, met een halte op het Museumplein, naar de Nieuwe Stationsstraat. In deze smalle straat moeten misschien enkele panden wijken (niets van historische waarde). De lijn gaat dan rechtdoor, langs de Stationsweg naar Station Ede-Wageningen. Er komt een halte bij de Beukenlaan, en misschien ook bij de Kazernelaan.

….

De tramlijn zou een halte krijgen onder het station, waarschijnlijk op de plek van de huidige voetgangerstunnel. Vandaar volgt het de Oude Bennekomseweg en de Bennekomseweg naar de A12, met een halte bij de Zandlaan. Een halte bij Congrescentrum De Reehorst is mogelijk, maar deze ligt geen 400 m van het station.

In Bennekom kan de lijn de Edeseweg en de Bovenweg gebruiken. Alleen in het dorpscentrum is de ruimte krap. Een tracé via Kerkhoflaan lijkt het beste, de Dorpsstraat blijft dan voetgangersgebied. De halte daar komt bij de Markt, precies in het centrum. Verder zou Bennekom een halte in het noorden krijgen (Vossenweg), en in het zuiden.

….

Aan het einde van het dorp gaat de Bovenweg over in de Grintweg. Hier zou de lijn draaien naar het westen, naar de Droevendaalsteeg. Na de kruising met de Mansholtlaan ( N781) is dit de ‘hoofdstraat’ van Wageningen Campus van de Wageningen Universiteit en Researchcentrum.

De lijn draait naar het zuiden langs de Bornsesteeg, en kruist de ringweg (Nijenoord Allee) naar de Churchillweg (halte bij de kruising). Het volgt deze straat naar beneden (een hoogteverschil van geen 10 meter), naar het huidige busstation op Stadsbrink, op de Lawickse Allee. Deze straat vormt de oost-west route door Wageningen. In totaal zijn er dan 6 tramhaltes binnen de bebouwde kom van Wageningen.

De tramlijn zou de Lawickse Allee nog 600 m volgen, naar het station op de voorgestelde hogesnelheidslijn Amersfoort – Wageningen – Nijmegen. De totale lengte is 12 km, de reistijd zou iets minder dan 40 minuten moeten zijn. De meeste reizigers zullen niet over de hele lijn rijden, maar vooral tussen stations en huis / werk/ opleiding.

HSL door Wageningen

Er is al eerder voorgesteld, om Amersfoort te verbinden met de lijn Utrecht – Arnhem, d.m.v. een nieuwe lijn door de Gelderse Vallei. De huidige verbinding over de Valleilijn (voorheen de Kippenlijn) is enkelsporig, maar onmisbaar als omleidingsroute van Arnhem naar Amsterdam (als de lijn via Utrecht buiten gebruik is). Een nieuwe lijn zou deze omleidingsroute vervangen, door een reguliere Intercity-verbinding Gooi – Amersfoort – Arnhem. Het voorstel hier gaat nog verder: een volledige alternatieve route naar Nijmegen, dat samen met een HSL ten zuiden van Nijmegen een kortere route biedt, van Randstad naar Rijnland. Het zou ook Wageningen op het Intercity-net aansluiten. Het voorstel houdt ook verband met de voorgestelde omlegging van de spoorlijn Veenendaal – Ede, en de voorgestelde verbetering van de Valleilijn.

Het historische voorbeeld, voor een spoorverbinding door of langs de Gelderse Vallei, is de lijn Amersfoort – Kesteren van de Hollandse IJzeren Spoorweg Maatschappij (1886), dat aansloot op de oude Betuwelijn (Tiel -Elst). Hiermee konden treinen uit Amersfoort naar Nijmegen rijden, en verder naar Duitsland via de spoorlijn Nijmegen – Kleve. De lijn Amersfoort – Kesteren kruiste de oudere lijn Utrecht – Arnhem van de Rhijnspoorweg Maatschappij, maar had geen verbinding daarmee. Pas in 1981 werd bij De Haar een aansluiting gemaakt, voor de Veenendaallijn (stoptreinen Utrecht – Veenendaal – Rhenen). De brug bij Rhenen werd in de Tweede Wereldoorlog vernield, en nooit hersteld, waardoor een einde kwam aan deze route naar Duitsland.

De voorgestelde hogesnelheidslijn begint in Amersfoort (met Leusden erbij 170 000 inwoners). Van daar uit, zijn twee tracés mogelijk, tot aan de lijn Utrecht – Arnhem. De eerste is de reeds genoemde nieuwe lijn, aftakkende van de lijn naar Apeldoorn (ergens in de buurt van Hoevelaken). De lijn loopt ten oosten van Leusden, en sluit aan op de lijn Utrecht – Arnhem, bij Emminkhuizen of De Klomp. In deze ‘Glind-variant’ loopt de nieuwe lijn loopt geheel door agrarisch gebied, langs De Glind. (Met zeer intensief landbouw is het gebied wel opmerkelijk dicht bebouwd). Een nadeel van deze variant is een tracé met een ‘knik’ bij Amersfoort, waardoor de hele route Nijmegen – Amsterdam langer wordt. Dat kan gedeeltelijk opgevangen worden, met een bypass ten noorden van Amersfoort en Baarn, langs de A1. Het tracé Wageningen – Amsterdam is dan korter, maar Amersfoort wordt niet bediend.

Een tweede mogelijkheid vanaf Amersfoort is hergebruik van het Kesteren-tracé – de kortste route naar de spoorlijn Utrecht – Amersfoort. Een gedeelte is is nog als enkelsporige goederenlijn in gebruik, van Station Amersfoort tot aan het terrein van de autoimporteur Pon, in Leusden. Het tracé van Leusden tot De Haar is ongebouwd gebleven, en nog goed te volgen. De ombouw tot hogesnelheidslijn zou ingrijpend zijn, met name in Amersfoort. De problemen beginnen bij het station. Een station op dit plek werd in 1902 geopend, en is opzettelijk naar het westen geschoven, om de lijn naar Kesteren te kunnen bedienen. (Het oude stationsgebouw (dat nog bestaat), lag dichter bij het centrum). Bij de vernieuwing van het station is echter geen rekening gehouden met reactivering van de Leusden – Kesteren lijn. Medegebruik van de bestaande perrons lijkt daardoor onmogelijk. De oplossing is een ondergronds perron, bijvoorbeeld aan de noordzijde van de bestaande perrons, dat aansluit op een tunnel naar de Leusden-lijn. Daarbij wordt gebruik gemaakt van de bestaande gat in de bebouwing aan de Stationsstraat.

Ten zuiden van het station is het tracé bijna recht: het kruist echter vele straten, en een tunnel is de enige optie hier. De tunnel zou boven komen bij de Smaragdweg: het tracé gaat dan verder onder de A28. Het gedeelte door het Lockhorster Bos kan verlaagd en overkluisd worden. Na de kruising met de Maanweg in Leusden, loopt het tracé tussen een industriegebied (waaronder het Pon-terrein), en een nieuwe woonwijk. Ook hier moet het in tunnel. Daarna gaat het door agrarisch gebeid: er zijn slechts 5 overgangen tussen Leusden en de spoorlijn Utrecht – Arnhem, waaronder de N224. Aan deze weg, bij het voormalige Station Woudenberg-Scherpenzeel, heeft zich een klein industrieterrein ontwikkeld.

Tracé-varianten Amersfoort - Ede

Bij het naderen van de spoorlijn Utrecht – Arnhem zou de nieuwe HSL naar het oosten draaien, om daarna naast de bestaande lijn te lopen, tot aan De Klomp. Beide lijnen krijgen een aansluiting op elkaar: hiermee kunnen bijvoorbeeld snelle treinen van Amersfoort naar Arnhem rijden (45 km, in onder 20 minuten). Ten oosten van Station De Klomp zou de nieuwe HSL afbuigen naar het zuidwesten, richting Wageningen. Ook de Glind-varianten, ten oosten of ten westen van Ederveen, zouden een verbindingsboog krijgen richting Arnhem. Ze gaan verder recht door, richting Wageningen.

Tracé naar Wageningen

Bij het naderen van Wageningen, lijkt er slechts één tracé voorhanden: de lijn Rijnsteeg – Haagsteeg – Kortenoord Allee. Dit tracé volgt een niet-bebouwde strook door een nieuwe woonwijk aan de noordkant van Wageningen: de lijn zou in ondiepe tunnel lopen. Het station komt dan op de enige logische plek, op 500 m van de binnenstad, op de kruising van Kortenoord Allee (ringweg Wageningen) met de oost-west lopende N225 (Lawickse Allee). Belangrijk is dat een eventuele oost-west spoorlijn dit station ook kan bedienen. Wageningen heeft 36 000 inwoners, maar is een universiteitsstad met een internationale oriëntatie.

….

Ten zuiden van het station, moet de lijn onder de bebouwing duiken, aan de westkant van de binnenstad: een enkele gebouw moet misschien wijken. De HSL gaat hier over in geboorde tunnel, om de Nederrijn te kruisen. Het maaiveld ligt hier op 7 m, de dijkkruin op 12 m: bij het kruisen van de dijk zal de tunnel al gedaald zijn, tot ca. 20 m onder NAP. In de Betuwe, komt de lijn vervolgens naar boven, in de buurt van het Linge-gemaal. Het loopt eerst naast het Lingekanaal, en draait dan een kwart-cirkel naar het tracé van de oude Betuwelijn richting Elst (Staatsspoorwegen, 1882-1885). De HSL zou dit tracé volgen in tunnel naast Station Zetten-Andelst.

Van hier tot Nijmegen kan de HSL de oude Betuwelijn volgen, of de nieuwe Betuweroute, of de A15, of een combinatie van deze. In alle gevallen zal de HSL vervolgens draaien, om naast de bestaande brug de Waal te kruisen. Als de oude Betuwelijn gevolgd wordt, dan moet de boog bij Ressen verruimd worden, de HSL volgt dan de spoorlijn uit Arnhem.

Tracé-varianten tussen Zetten-Andelst en de Waal bij Nijmegen

Een tracé langs de A15 of de nieuwe Betuweroute, moet door het nieuwbouwgebied om Oosterhout, om de Waalbrug te bereiken. Mogelijk kan daarvoor een brede weg/groenstrook door de nieuwbouw gebruikt worden (Fruitlaan), maar een tunnel blijft noodzakelijk. De bocht aan de noordkant van de spoorbrug (waar het de Oosterhoutsedijk kruist), moet waarschijnlijk verruimd worden.

….

De HSL zou een eigen brug krijgen, aan de westzijde van de bestaande brug. Vervolgens gaat de lijn naar een (volledig verbouwde) station Nijmegen: aan de westzijde van de bestaande perronsporen, is er ruimte genoeg voor een nieuw perron. Hier gaat de HSL uit Amsterdam over in een mogelijke HSL naar Köln, al zouden niet alle treinen doorrijden. Nijmegen heeft 161 000 inwoners, is een universiteitsstad, en is samen met Arnhem een belangrijk regionaal centrum.

….

De lijn Amersfoort – Nijmegen (via Leusden) zou ongeveer 55 km lang zijn. Met een maximum-snelheid van 250 km/h, en één tussenstop in Wageningen, moet een reistijd van 20 minuten haalbaar zijn. Amsterdam – Amersfoort is 45 km: voor de ongeveer 100 km naar Nijmegen moet een reistijd onder 45 minuten haalbaar zijn. De bouw van deze HSL veronderstelt dan wel viersporigheid Amsterdam – Amersfoort, opheffing van alle gelijkvloerse kruisingen op dat traject, verhoging van de lijnsnelheid, en ombouw tot 25 kV wisselstroom. Dat betekent forse ingrepen in stedelijke gebieden. Een langer, maar eenvoudiger, alternatief tracé loopt via Almere.

Een HSL Almere - Nijmegen

Vanaf de Gelderse Vallei zou dit tracé richting noord-noordoost lopen, tussen Amersfoort en Nijkerk. Het zou de Nijkerkernauw kruisen, ten oosten van Spakenburg, en in de Flevopolder ongeveer de lijn Rassenbeektocht / Tureluurweg volgen, tot aan Almere. Dit tracé zou ongeveer 110 km lang zijn: zonder stop in Amersfoort, en op een grotendeels nieuwe lijn, zou de reistijd wellicht korter zijn. Deze lijn zou ook iets korter kunnen, door de bouw van een nieuwe verbinding Almere – Amsterdam over het IJmeer.

This afternoon I spend some time in our icy backyard. Somehow inspired by this song I drew up the following.

Doing time

I was wondering about the conference on agriculture in transition, which took place in Wageningen this past week. So i scanned the web for some online coverage. I found the conference website) saying what the conference was about:

…to discuss the actual situation and future challenges of an industrializing agriculture close to urban metropolises. The seminar aims to provide a forum for reviewing the research state of the art and new directions in economic, social and policy issues related to the transitions in peri-urban agriculture. The conference will cover recent developments on a wide range of topics:

* New farm systems in peri-urban areas
* New institutional arrangements in the country side
* Urban views on peri-urban farming systems and new coalitions in the rural area
* Need for and experience with new policy instruments
* Changes in the agro-innovation system
* Methods for research on transition

I tried to find more about what was actually discussed, e.g. a newsletter by the organising committee, or participants impressions. I certainly did not expect to find live streaming video, nor sessions in Second Life or elsewhere where distant participants could interactively take part. I did expect to be able to find some  participants’ impressions, half-processed thoughts and notes in blogposts, some live blogging maybe, or the odd picture in flickr. This kind of “social reporting”, capturing not only the powerpoint slides but also informal talks, has been the custom in most international events i have gone to in the past 2 years. As it happened during the Najaarsconferentie en de Eemlandconferentie as well, i had assumed it was the standard nowadays.

To my surprise, i could find no blogposts whatsoever. No photos in flickr.

When i looked at the list of papers submitted i did not see a contribution about the transitions in the social Internet. (and, coming to think of it, neither about new ICT, –such as mobile & locative media, RFID, “the Internet of things”– at large either). This surprised me, as I think the changes in web2.0 are symbol of, and contribute to, deeper changes in society. I believe that the wider use of networking and collaboration tools have a deep impact on our way of understanding the world, seeing the world and presenting ourselves in the world. It will change the way we organise and collaborate. Hence my questions:

Did I overlook something, or was web2.0 really ignored in both process and content of this conference? Who was at the conference who can tell me what was discussed about this issue? Who can point me to studies or pilots about web2.0 and “new institutional arrangements in the countryside”?

Food Valley Conferentie 2008 ‘Creativity; how food business grows’
Dinsdag 7 oktober heeft de Food Valley Conferentie 2008 ‘Creativity; how food business grows’ plaatsgevonden. In deze post vind u de link naar het digitale magazine van de Food Valley Conferentie om de dag te herbeleven of een beeld te krijgen wat de dag inhield

Honger krijgen
Mocht u niet in de gelegenheid zijn geweest om de conferentie dit jaar te bezoeken, dan wil ik u zeker de mogelijkheid niet onthouden om u toch nog even conferentiebezoeker te voelen. Via onderstaande link komt u in het digitale Magazine, dat u via (film en foto) beeld en geluid een smakelijke impressie zal geven.

Digitaal Magazine
Het digitale Magazine kunt u vinden op http://creativity.magstream.nl. De Food Valley Conferentie 2008 samengevat in (bewegend) beeld en geluid. Indien u geen volledig scherm krijgt, kunt u dit aan- en uitzetten met behulp van F11.