Uwaga uwaga:

Wałęsa to T.W. Bolek.

Teraz czekam na proces :p

Niemcy TAK, Polska NIE – do polskich politykow, mediow i obywateli

Berlin, Niemcy, 20 lat potem. Oglądając na żywo obchody 20 rocznicy upadku Muru Berlińskiego cieszyłam się z wielu akcentów polskich (jako Polka) i europejskich (jako Europejka), i podziwiałam przedstawienie Niemców dla całego świata. Mieszkam w tym kraju pół życia, czuje się czasami jakby „niemiecko”, ponieważ łączy mnie z tym krajem wiele doświadczeń, ludzi, miejsc. I zawstydziłam się. Berlin błyszczał, świecił, tętnił duchem wolności. Od razu pomyślałam o naszym polskim, rodzimym 4 czerwca 1989 i jego obchodach w tym roku. W porównaniu do obchodów w Berlinie było to przygaszone ognisko, nawet nie żar. Jednak historycznie patrząc, 4 czerwca 1989 był nie mniej ważny niż sam upadek Muru. A że Polacy bawić się i świętować umieją widać choćby na Majówkach. Mój wniosek: Polacy nie chcą i nie potrafią o siebie zadbać, pokazać się. Wyciągamy kasztany z ognia, a potem upadamy w bagno kłótni, wrzasków, prywaty.

Germany YES, Poland NO – To Polish politicians, media and citizens

Berlin, Germany, 20 years later

As I watched the celebrations of the 20th anniversary of the Fall of the Berlin Wall and I felt great because of many Polish symbols (as a Polish girl) and Europeans symbols (as European). I admired the presentation of Germany for the world. I live in this country already a half of my life and sometimes I even feel somehow „being German“, because I am connected with Germany through many experiences, people, places.

And I was ashamed. Berlin was sparkling; Berlin was shining and trembled with the spirit of freedom. Then, I thought about Polish, native 4th June 1989 and the celebrations of the anniversary in the last year. Compared to the celebration in Berlin, the Polish anniversary of 4th June was rather extinguished camp fire, not even glowing. However, in the history 4th June 1989 was not less important than the Fall of the Berlin Wall. And Polish people are indeed able to celebrate and having fun what you can see f.e. during Majowka (celebrations because of 1st and 3rd May).

My conclusion: Poland doesn’t want and can’t present itself and care about itself. We pull the chestnuts out of the fire and then we fall into the bog of conflicts, noises, private matters.

Czytaj dalej/ read more: :: polski, :: deutsch, :: English

Foto: faz.de

Deutschland JA, Polen NEIN – An polnische Politiker, Media, Bürger

Berlin, Deutschland, 20 Jahre später. Als ich die Feierlichkeiten zum 20. Jahrestag anschaute, freute ich mich (als Polin) wegen vielen polnischen und (als Europäerin) europäischen Akzenten. Ich bewunderte die Vorstellung Deutschlands für die ganze Welt. Ich lebe in diesem Land die Hälfte meines Lebens und manchmal fühle ich mich irgendwie „deutsch“, da ich mit Deutschland durch viele Erfahrungen, Menschen, Orte verbunden bin. Und ich habe mich geschämt. Berlin leuchtete, Berlin strahlte, bebte mit dem Geist der Freiheit. Gleich dachte ich an den polnischen, heimischen 4. Juni 1989 und seine Jubiläumsfeierlichkeiten in diesem Jahr. Verglichen mit Feierlichkeiten in Berlin waren die polnischen Zeremonien eher ein abgelöschtes Lagerfeuer, nicht mal Glühen. Aber historisch gesehen war der 4. Juni 1989 nicht weniger wichtig als der Fall der Mauer. Und Polen können doch feiern und Spaß haben, was man z. B. während der Majowkas (Feierlichkeiten zum 1. und 3. Mai) sieht. Meine Schlussfolgerung: Polen können und wollen nicht, sich zu präsentieren, sich um sich zu kümmern. Wir holen die Kastanien aus dem Feuer, dann fallen wir in den Sumpf der Streitigkeiten, des Lärms, Privatangelegenheiten.

Germany YES, Poland NO – To Polish politicians, media and citizens

Berlin, Germany, 20 years later

As I watched the celebrations of the 20th anniversary of the Fall of the Berlin Wall and I felt great because of many Polish symbols (as a Polish girl) and Europeans symbols (as European). I admired the presentation of Germany for the world. I live in this country already a half of my life and sometimes I even feel somehow „being German“, because I am connected with Germany through many experiences, people, places.

And I was ashamed. Berlin was sparkling; Berlin was shining and trembled with the spirit of freedom. Then, I thought about Polish, native 4th June 1989 and the celebrations of the anniversary in the last year. Compared to the celebration in Berlin, the Polish anniversary of 4th June was rather extinguished camp fire, not even glowing. However, in the history 4th June 1989 was not less important than the Fall of the Berlin Wall. And Polish people are indeed able to celebrate and having fun what you can see f.e. during Majowka (celebrations because of 1st and 3rd May).

My conclusion: Poland doesn’t want and can’t present itself and care about itself. We pull the chestnuts out of the fire and then we fall into the bog of conflicts, noises, private matters.

Lese weiter / Read more: :: polski, :: deutsch, :: English

Foto: faz.de

“Ja obaliłem komunę!” – te słowa byłego prezydenta Lecha Wałęsy znamy wszyscy. Po wczorajszych uroczystościach związanych z dwudziestą rocznicą zburzenia mury berlińskiego, znany elektryk może do swoich osiągnięć dopisać dwa kolejne. Jak widać obalanie dobrze mu idzie, wczoraj przewrócił i symboliczne domino i kamerzystę.

Przyjrzyjmy się temu z bliska.  Pełna powaga pana Lecha, spokojne podejście do ogromnego muru. Na twarzy radość przemieszana ze skupieniem. Nagle bum. Mur berliński się wali, a nasz skromny pan prezydent próbuje schować się cień, nie chce przyjąć całej chwały. Ach, co za niebanalne wyczucie smaku! Szkoda tylko, że kamerzysta niczym ninja stał niewidoczny tuż za plecami nieświadomego polityka.

Rozumiem, że taka uroczystość, to i pewnie nie tylko mur był przed, a zwłaszcza po części oficjalnej obalany. Ale żeby po raz kolejny polski polityk dał plamę podczas tak ważnych obchodów… normalnie ręce opadają. Każdemu może się zdarzyć, ale czemu hurtem? A może lepiej było ten mur przeskoczyć, tak jak w Gdańsku. I kamera by była cała, a kto wie, może nawet rekord olimpijski.

 Copio de Scriptor.org:

“Joaquín Navarro-Valls ha publicado un artículo en el diario italiano Repubblica (“Wojtyla, Gorbaciov e la caduta del muro”, $, descargar aquí .pdf) en el que destaca el papel de Gorbachov en la caída del muro de Berlín, el 9 de noviembre de 1989″.

“ Navarro-Valls escribe con recuerdos y testimonios personales, de primera mano. Entre otras cosas, refiere la inutilidad del bello discurso de Kennedy definiéndose a sí mismo como un berlinés, y la fuerza de la intuición de Walesa de comenzar la batalla pacífica con los trabajadores en Solidaridad, apoyada por Juan Pablo II”.

“Sobre todo, destaca el papel de Gorbachov en el sentido que tuvo como responsable primero de la caída del muro. Y lo supo con certeza desde la visita de Gorbachov a Juan Pablo II, un mes después de los hechos. En su encuentro, coincidieron en ver lo que la “activa pasividad” de Gorbachov supuso, y en ver las consecuencias de aquel evento.

Ambos -Gorbachov y Juan Pablo II-, cuenta Joaquín Navarro-Valls, coincidieron en entender la libertad como una dimensión humana imprescindible y no suprimible, un riesgo al que nunca se puede renunciar. Y coincidieron, por tanto, en no entenderla como un simple hecho político. 

Recuerda también Navarro-Valls la cortedad de visión de Kissinger, quien -años después- le confió su estupefacción ante la “ceguera” y la  ”pasividad” de Gorbachov en su visita a Berlín (aún “oriental”) un mes antes de la caída del muro…

La deliberada “debilidad” rusa, o soviética, no fue un error de Gorbachov, sino más bien una consciente apuesta por la libertad”.

“Siempre se agradece saber acerca de la historia que hemos vivido con buena dosis de seguridad en la verdad. Esto es lo que he encontrado en el magnífico artículo de Navarro-Valls. 

Termina echando de menos la figura y la imagen de Gorbachov, junto a Khol y Juan Pablo II, ya curvado por el paso de su historia, cuando estos dos últimos atravesaron juntos la Puerta de Brandemburgo, siete años después de la caída del muro”.

(Imágenes:-1.-el beso entre Breznez y Honecker, inmortalizado en la East Side Gallery.-foto AFP/2. -construyendo el Muro.-foto AP./3:–9 de noviembre de 1989.- Reuters.-elmundo.es/4.-.-tramo que se conserva del Muro.-foto Sonia Aparicio.-elmundo.es/ 5.–Puerta de Brandemburgo en noviembre de 2009.-foto Sonia Aparicio.-elmundo.es/ 6.–Gorbachov y Navarro- Valls.-fotos tomadas de Scriptor.org)

Este no es

En realidad cuando hablamos de hombre de hierro, todos los frikis y amantes de cómic, especialmente de Marvel (entre los que me incluyo) pensamos en el sujeto de la foto de la izquierda, Tony Stark, el multimillonarioque en posee una identidad oculta: Iron Man. Sin embargo, al hombre de hierro que nos referimos en este blog es al señor bigotudo de la otra foto Lech Walesa, líder del Sindicato polaco Solidarnosc y presidente de Polonia entre 1990 y 1995 

Lech Walesa tiene en su haber el mérito de ser quien desencadenase toda la avalancha que acabaría con el sistema soviético.

 

Este sí es

Solidarnosc o Solidaridad en castellano, dio lugar a un amplio movimiento social anticomunista y no violento, en su mayor auge, unió a aproximadamente a 10 millones de miembros, entre los cuales se contaban tanto a personas asociadas con la Iglesia católica como a miembros de la izquierda anticomunista, que contribuyeron ampliamente a la caída del comunismo. y contribuyó infinitamente a la caída del comunismo estalinista en la Europa del este.

El sindicato Solidarność se caracterizó por la gran militancia obrera católica y por su tenaz lucha contra el autoritarismo comunista. La Iglesia Católica, encabezada por el cardenal polaco Wojtyła (antes de convertirse en Juan Pablo II), comprendió a su vez las posibilidades que se abrían para contrarrestar al gobierno comunista.

El gobierno comunista de Polonia intentó destruir el sindicato por medio del establecimiento de la ley marcial en 1981, seguida de varios años de represión política; aunque, al final, fue forzado a empezar a negociar con el sindicato. Las negociaciones de la mesa redonda entre el gobierno y la oposición liderada por Solidaridad tuvieron como resultado las elecciones semilibres de 1989. Hacia fines de agosto de 1989, se había conformado un gobierno de coalición liderado por Solidaridad y, en diciembre de 1990, Wałęsa fue elegido presidente de Polonia. Poco después, se continuó con el desmantelamiento del sistema gubernamental comunista y con la transformación de Polonia en un estado moderno democrático.

 Andrej Wajda, director de cine polaco simpatizó desde sus inicios con este movimiento sindical libre, prueba de ello son los dos filmes que realizó en torno a esta temática: El hombre de mármol, de 1976 y, el que nos interesa, El hombre de hierro, de 1981, donde Lech Walesa se interpreta a sí mismo.

Cartel para Francia de El hombre de hierro

La película es un retrato muy preciso de unos momentos históricos en la historia de un país y de su movimiento obrero, y sólo podía hacerse cuando se hizo, pues luego llegaría el golpe de timón del general Jaruzelski, (primer ministro de Polonia entonces). Curiosamente, el film nació a sugerencia de los obreros de los astilleros, que deseaban ver plasmada su lucha en la pantalla, al estilo de lo que habían visto en El hombre de mármol. Lo más sorprendente del movimiento Solidaridad es cómo sin violencia (sólo el estado recurre a tales métodos) y con el apoyo de la fe católica se lograron avances sociales increíbles en un país que parecía cerrado política y socialmente a cualquier cosa que no fuera el totalitarismo comunista.  La película obtendría la Palma de Oro en el Festival de Cannes de 1981

Yesterday I was talking to my friends from the Reuters training which I was writing about yesterday. And surprisingly almost everybody knew Poland because of twin brothers who were running my country for few years. Look how similar they are.   everybody know who Lech and Jaroslaw Kaczynski are. They are almost so famous as Lech Walesa.  What in fact was their biggest dream to be as famous as Lech Walesa is.

I think we have more interesting politicians than Kaczynski brothers are. For example Jerzy Buzek. He is now a President of European Parliament.  There is a picture of Jerzy Buzek. Do you know him ?

As everyday I recommend you blog of my friend Omar. Today he wrote about Shorouk website. Realy worth visiting !

By Saswat Pattanayak
(Written for publication in Radical Notes and VoxUnion)

There simply need not be any elements of surprise or shock at Barack Obama receiving Nobel Peace Prize. Almost every year, this award has been granted to neoliberal policy brokers otherwise known as liberals, social democrats, or simply the firm believers in Eurocentric democratic ethos that can be ruthlessly applied on lesser countries via doublespeaks. Obama joins Ahtisaari, Gore, Dae-jung, Trimble, Belo, Walesa, Robles, Esquivel, Begin, Sakharov, Sato, Cassin, Kissinger, Wilson, etc., as the latest torchbearer of the most overrated award in the human history.

Liberal media are attributing his win to moments in anticipation, while conservatives are yet to get over the shock. However, Obama is absolutely worthy of winning the prize and he must be congratulated for the same as a regular recipient of this insipid achievement. Even a cursory look at past few winners should indicate that Obama’s prize perfectly fits.

Last year’s winner, Martti Ahtisaari was almost a NATO agent who worked tirelessly as an anti-communist and aspired to end Finland’s neutrality through his fetishized versions of a corporate Finland as a prosperous Finland.

The year before, Al Gore – a dubious champion of environmental hanky-panky that has no pragmatic basis but plenty of populist boasts with an ability to marry corporate america with Zionist media lobby received the award. Gore’s multi-billion dollar campaigners have been chiefly free market champions who “reformed” Soviet Union and infamous money launderers such as Howard Glicken, Nate Landow and terrorist Rabbi Meir Kahane.

When Kim Dae-jung won the award, he was known as a firmly indoctrinated champion of capitalism, and a tireless communicator in the process of introducing “democracy” in North Korea, the kind of diplomatic talks which can bring down socialistic systems rather smoothly.

David Trimble, a Protestant leader from Ireland hell bent to punish Sinn Fein, the left-wing political wing of the IRA has also been an obvious choice. Comparable to him was a previous winner Carlos Filipe Ximenes Belo, a Roman Catholic bishop appointed to rid East Timor of the last of its radical strands. As though Portuguese occupation was not enough, an illegal encroachment of the country via NATO-backed Indonesia was to be done to eliminate the communists. After its successful atrocities, Belo and Jose Ramos-Horta have become the human face to the “peaceful” interventions in the lives of indigenous peoples through religious pacifications. The peoples can no more demand for reparations in a religious colony.

Lech Walesa, a pronounced reactionary leader in Poland organizing trade unions against the communists, received Nobel merely for such attempts. Alfonso García Robles collaborated with the nuclear powers in order to promote a non-nuclear zone for Latin America without demanding nuclear dismantling of the West. Nobel Peace Prize has traditionally been conferred upon non-agitating peaceniks who like much of social democrats, do not wish to alter the equation of the privileged while ensuring limitations for the oppressed. Dangerous tools are safe in the hands of the mafia, and very dangerous in the hands of the commoners. Nobel prize committees have year after year acknowledged this colonial notion.

Adolfo Pérez Esquivel, another product of Christian missionary position of effecting changes without revolutions- changes as feeble as conversion to a dogmatic religion, was an illustrious winner. Even as vocally opposed to wars and policies led down by the kinds of Bush, the Nobel Peace winners are not the ones who even address the root causes of wars – class conflicts – and have acutely selective memories when it comes to linking the Church with perpetuation of bourgeois wars.

Menachem Begin, a zionist militarist who launched massive attacks against Iraq and Lebanon even before anyone witnessed Gulf Wars was another perfect winner. One of the biggest war maniacs in recent history, he was the architect of Begin Doctrine, way more vicious than any unofficial Bush doctrines the peaceniks have resented.

Andrei Sakharov, an exaggerated dissident who in the peak of cold war was perhaps so oblivious of American expansions that he created a stir through his advocacy in support of the imperialistic intentions; and immediately was conferred Nobel Peace Prize.

Yet another winner was Eisaku Sato, a reactionary conservative collaborator of Japanese-American interests, the principal opponent to Communist China’s recognition as a UN member, and a prime donor to Taiwanese causes. Here was another classic example of a liberal crony of the routine violators of international sovereign policies.

In previous years, René Cassin, chief legal advisor to Charles de Gaulle has won this coveted award, as has George Marshall. Marshall, the post-war propagandist was instrumental in implanting market economies in communist Europe through bribing, investing and coercing.

Albert Schweitzer’s racist stances on African peoples were well known when he won the Nobel Peace for his White Man’s burdens. So was Woodrow Wilson, a racist, segregationist president whose life was marked by pursuance of the American doctrine of imperialism and global hegemony.

Lesser said the better it is about Henry Kissinger, his pronounced hatred for Third World solidarity movements and his war-mongering. If Cold War achieved demise of Communistic alliances globally, it was done through the only weapons the capitalists know of: money, diplomacy and religion. The role of Nobel Peace Committee in converting the interventionists to heroes and legitimizing their methods of covert propaganda operations is unparalleled.

If Dalai Lama through soothing words of peace and spirituality attempted to undermine a peoples’ republic and won the awards through relegating Tibet into ancient conservative times, then it should not surprise anyone why F.W. de Klerk also won on behalf of South Africa. “Non-violence” in our times of global capitalism translates to unconditional surrender on part of the agitating masses to a reformed society. The reforms must take place within the overarching designs of the former colonial masters. Aung San Suu Kyi is another instance of a revolutionary whose limits have been set by Washington DC.

Since the inception of Nobel Peace Prize, an overwhelming majority of the awards have gone to pronounced anti-communists, masquerading as “reformers”. Mikhail Gorbachev is the brightest instance. Second largest category is the Christian religious saints, bishops and preachers. Goes without saying, their roles have been exemplarily complimenting the “pacifist” reformers. Wherever there was communistic presence, the Christian values needed to be imported there to sabotage peoples’ movements. West Bengal in India is a case in point, where Mother Teresa’s Missionaries of Charity had to deserve Nobel Peace Prize through its covert operations of religious conversion, selective care and influence upon CIA-backed dictators in Africa. Communists are bound to agitate the hungry against their class exploiters, but the Saints pacify the hungry through capitalistic charity funds. Who wins the Nobel Peace is anyone’s guess.

Around the time when revolutionary spirits in Latin America was sky-high and Che’s dreams of unifying the region was slowly gaining grounds, Nobel Committee chose Oscar Arias Sánchez who through smooth means, implemented neoliberal economic policies in Costa Rica.

The last category of Nobel Peace Prize winners have great affinity with Zionist causes. The brightest scholar here is Elie Wiesel – the man with the irresponsible claims on the “uniqueness of Holocaust” and one infamous for downplaying or flatly refusing to acknowledge that other genocides caused by the Nazis have any comparable significance. Speaking of Israelis, Shimon Peres and Yitzhak Rabin were certainly not the exceptions.

Deconstruction of “Peace” in Nobel Prize and Lenin Prize:

With so many hardcore militarists (Wilson, Kissinger, Begin, Sato, etc.,) winning Nobel Peace Prize, not to mention scores of illustrious supporters of the aggressive Euro-American bloc during Cold War, how exactly is “Peace” defined by the wise committee?

Nobel jurists further the Eurocentric views of the world and they should not be blamed for it. After all, the people of color, the oppressed people in majority of the world did not have the financial means to combat the advertorial impacts of the aura surrounding this prize. For instance, Lenin Peace Prizes have been awarded to freedom fighters against colonial masters in many African and Asian countries, but the relevance of that great award has never been highlighted as part of collective historical knowledge.
Lenin Peace Prize, that truly revolutionary recognition of the people who strived to bring peace among nations has been relegated to obscurity through sheer exhibitionism on part of the European capitalists disguising themselves under the banner of Nobel. The sheer magnitude of diversity among the winners of Lenin Peace Prize, their roles in dismantling of colonial powers, and their relentless struggles on the sides of the oppressed are testimony to the true acknowledgment of what constitutes peace.

There is a rejoice among people of color upon the Nobel Peace Prize being awarded to Barack Obama. That is just and proper. But what escapes media attention is the fact that Nobel Prizes have been racist awards ever since their inceptions. Not a single black person has won a Nobel Prize in Chemistry, Physics or Medicine. Out of a total of 789 Nobel Prizes conferred thus far, only 11 have been awarded to black people. Out of these 11, one was an economist, three were laureates, and as many as 8 were pacifists!
How does it so happen that whereas black accomplishments are overlooked in every field of life by the colonial powers, they happen to be so useful when it comes to recognizing their peaceful conducts? How is it that the oppressed are awarded not for their agitations, but for their accommodations?

Quite naturally so. Nobel Prizes have been Eurocentric mechanisms to brand those people as the greatest human beings on the planet, that dutifully submit to the whims of colonial and imperial powers. Those people who have put their acts together to intervene in revolutionary situations with their negotiating skills to prevent escalation of class wars. These are the people who have pronounced that the exploiters and the exploited can and must live together in harmony with the class divisions remaining intact. Nobel Prizes are granted to those chosen few among the minorities that have a greater impact over the masses compared to their revolutionary counterparts.

There should not be any surprises. Nobel Prizes are offered by the Royalists, the status quo upholders, the deniers of class society. Their construction of “peace” is determined through their worldview, which comprises the refusal for a replacement of unjust world order, and strong resentment at revolutionary forces. Barack Obama’s win is the most natural continuation of Nobel Peace Prize tradition. Peace in Nobel Prize tradition is capitalistic utopia. In the realist world, peace can prevail only through equitable redistribution of privileges. Capitalism simply cannot accept that. Hence, peace itself has to be redefined.
Contrasted to that, majority of Lenin Peace Prizes were granted to people of color, and a huge majority of them were agitators. These were true proponents of peace for the peoples in the world. Kwame Nkrumah (Ghana), Angela Davis (USA), Samora Machel (Mozambique), Agostinho Neto (Angola), Paul Robeson (USA), Ahmed Sékou Touré (Guinea), Julius Nyerere (Tanzania), W. E. B. Du Bois (USA) were some of the leading freedom fighters against colonialism. Lenin Peace Prizes were also awarded to Pablo Picasso (Spain), Brazil’s Jorge Amado, Saifuddin Kitchlew (India), Pablo Neruda (Chile), Bertolt Brecht (East Germany), Thakin Kodaw Hmaing of Burma, Nicolás Guillén of Cuba, Lázaro Cárdenas of Mexico, Pakistani poet Faiz Ahmed Faiz, Modibo Keïta of Mali, Aruna Asaf Ali (India), Kamal Jumblatt of Lebanon, Salvador Allende of Chile, Lê Duẩn of Vietnam, Miguel Otero Silva of Venezuela, Palestinian poet Mahmoud Darwish, Mikis Theodorakis of Greece, and Abdul Sattar Edhi of Pakistan, among many other undisputed champions of human liberty. When Nelson Mandela was awarded Lenin Peace Prize in 1990, his legacy was not insulted by getting him to share the stage with F.W. de Clark.

In the world revolutionary histories, there are heroes, and there are sycophants. There are radical activists who march on without awaiting an award, and there are naive moderates that fall into grander schemes of manipulated dictums. In its truest sense, Nobel Peace Prize has never been awarded to peace activists barring on a couple of occasions. One worthy winner was Linus Pauling of the United States. The second one was Le Duc Tho of Vietnam. Like another radical Jean-Paul Sartre, Le Duc Tho too, had refused to accept Nobel Prize. Sartre refused to bring glory to racist France, and Le Duc refused to accept the prize at the same terms as Kissinger and to share the stage with him.

Nobel Peace Prize, in reality is an apologist for, and celebration of continued Eurocentric imperialism. Obama is the latest one to have been “humbled”. Amidst his militarist interventions in Afghanistan, Iraq and Pakistan, through his announcements for larger US troops for invasions and bigger budget to feed the military-industrial complex, the Nobel committees have yet again perpetuated a reactionary definition of peace. In their world of successes and achievements, they have merely crowned their King.

Zebrałem się wreszcie do opisania co na Wyspie słychać w polityce. Bo to, wicie, rozumicie zbliża się drugie referendum w tej samej sprawie. Unia w łaskawości swojej uznała, że Irlandczycy poprzednio musieli ulec jakiejś fatamorganie, halucynacjom albo dopadła ich “pomroczność jasna” i wskutek tego zagłosowali niewłasciwie.
Dlatego za cenę wielu ustępstw dano dzielnemu narodowi Guliwera drugą szansę. 2 października zagłosują powtórnie, co początkowo budziło wielkie oburzenie, ale po kilku wyjazdach dublińskich urzędników do Brukseli zawarto układ. Irlandia dostanie stanowisko komisarza unijnego, Unia ma nie ingerować w tutejszy system podatkowy, pozwoli Irlandii na neutralność militarną oraz na utrzymanie obowiązującego restrykcyjnego prawa aborcyjnego, czyli takiego jakiego życzy sobie Watykan. Nie ma to jak poczucie niezależności narodowej!
Ubiegłoroczne referendum, kiedy to Irlandczycy powiedzieli Traktatowi “nie” nie spełniło oczekiwań europejskich liderów. Lechowi Kaczyńskiemu natomiast dało pretekst do niepodpisywania ratyfikowanego Traktatu. Faktem jest, że gdyby wynik referendum był na “tak” o żadnej powtórce nie mogłoby być mowy. Jakie są więc żelazne zasady demokracji? Przyjąć, że jak w teleturniejach, “pierwsza odpowiedź się liczy” czy traktować czteromilionowy naród jak tępego ucznia i tak długo pytać go o to samo, aż przyswoi sobie właściwą odpowiedź?
Przyglądając się poprzedniej kampanii przedwyborczej, dostrzegłem jak sprytnie przeciwnicy Lizbony straszyli społeczeństwo, z premedytacją przyprawiając Unii diabelskie rogi, domalowując jej oczy skąpego poborcy podatkowego i ubierając w mudur okupanta, który ma zamiar odebrać Irlandii jej wolność z takim poświęceniem wywalczoną przez przodków. Oczywiście taka emocjonalna propaganda (za którą stał Ganley pomawiany o celowe działanie na rzecz osłabienia EU, ponieważ jest to na rękę jego mocodawcom w USA) musiała odnieść skutek, tym bardziej, że druga strona, czyli proeuropejskie partie rządzące prowadziły kampanię niemrawą, pełną sloganów, jakby zamierzały oddać wynik walkowerem. Nawiasem mówiąc, taka taktyka na dłuższą metę opłacila się Irlandczykom, bo ugrali więcej i kto wie, czy strona rządowa nie do tego zmierzała. Polityka to “zimna gra” i przegrane referendum mogło być wkalkulowane w scenariusz rządzenia partii Fianna Fail osłabionej wcześniejszymi aferami i zmianą premiera. Nie zmienia to faktu, że obecnie partia ta przeżywa spadek popularności i jej przeciwnicy mogą wahać sie z poparciem TL, gdyż oznaczałoby to w ich mniemaniu poparcie dla polityki obecnego rządu.
Referendum już za 18 dni. Tym razem pozytywna kampania wygląda nieco lepiej. Zwolennikom Traktatu zaczęło zależeć na tym by Irlandia nie stała się Kopciuszkiem w Europie, namawiają do skorzystania z tej szansy, przekonują, że drugiej okazji może juz nie być, bo Europa może się po prostu od zaściankowego kraju odwrócić. Gdy słucha się publicznego radia, co chwila padają słowa “lysbon tryty” – gadające głowy uświadamiają społeczeństwo, aby nie mogło narzekać, że rząd każe prostym ludziom podejmować decyzje w sprawach, o których nie mają pojęcia. (Tak było poprzednim razem: poszedł głosować postraszony lumpenproletariat a klasa średnia została w domach w myśl zasady nie mieszam się do polityki)
Ostatnie sondaże sa optymistyczne: 52 proc popiera TL , 25 jest przeciw. Sporo pozostaje niezdecydowanych, których nieoczekiwanie będze usiłował zagospodarować Ganley. Szef Libertasu po przegranych przez swoją partię wyborach do europarlamentu miał się z polityki wycofać, ale jeszcze raz niczym nałogowy hazardzista próbuje szczęścia. Zatem kampania nabiera rumieńców, prwdopodobnie powrót Ganleya zmoblizuje zwolenników TL. Ciekawe też, jak za kilka dni zostanie przyjęty w Dublinie Lech Wałęsa, który będzie publicznie namawiał do przyjęcia Traktatu. Jak to finezyjnie LW zapowiedział “lepszy autobus z kierowcą niż bez kierowcy” co na ludzki język można przełożyć, iż lepszy obowiązujący koślawy traktat niż żaden.
Irlandczycy średnio interesują się polityką, wolą mecze piłkarskie, pikniki i granie w golfa. Wielu dostrzega, że gospodarczy sukces ich kraju nie przyszedł znikąd, że Celtycki Tygrys wzrastał głównie dzięki solidnym dotacjom unijnym (plus zbieg okoliczności związany z nagłym rozwojem technologii informatycznych i wejściu do Irlandii kilku wielkich firm amerykańskich). Teraz, gdy recesja poważnie dotyka tutejszą gospodarkę, nastroje są nieco podgrzane, specjaliści od propagandy robią co mogą ,aby przekonać ludzi do swoich racji. Nawet darmowe osiedlowe gazetki drukują stosowne artykuły edukacyjno-motywacyjne. Od tygodni do skrzynek pocztowych trafiają przeróżne broszurki uświadamiające zalety i wady Traktatu. Przeciwnicy mówią “Unia was oskubie, zaknebluje, zlaicyzuje i pozbawi państwowości”. Inni nadawcy odwołują się do poczucia odpowiedzialności, przypominając na jakie ustępstwa poszła Bruksela oraz wskazując silną zintegrowaną Europę jako ratunek dla rozchwianej gospodarki. Czyje racje zwyciężą? Przekonamy się , co w obliczu wielce prawdopodobnej wygranej irlandzkiego referendum zrobi chimeryczny lokator pałacu przy Krakowskim Przedmieściu. Czy jego spin doktorzy już pracują nad kolejną żałosną wymówką?
PS. Apropos pikników: od kilku dni pogoda rozpieszcza Irlandczyków. Jest ciepło, słonecznie, kolorowo. Trwa narodowe grillowanie, bieganie, spacery i przejażdżki. Największy miejski park w Europie – Phoenix Park przeżywał w miniony weekend niespotykane oblężenie związane z September Fest. Poniedziałek – równie pogodny – bedzie dniem kolejnego najazdu: wieczorem koncertuje zespół “Coldplay”. Oj, będzie się działo!

Pragnę przeprosić wszystkich, którzy tu zaglądają i ulegają rozczarowaniu z powodu braku nowych wpisów, ale zmieniły mi się zasadniczo trasy przelotu przez miasto. Nie bywam tak często jak kiedyś w okolicy antykwarycznej. Czasami nadkładam drogi specjalnie, by Dantego spotkać, ale najczęściej mijamy się. Staram się i będę się starał.

Lech Wałęsa kontynuuje atak na nieprzychylne mu środowisko braci Kaczyńskich. W najnowszym wpisie na swoim blogu nazywa swoich krytyków mianem “brudasów politycznych”.

Były prezydent pyta, dlaczego owe “brudasy polityczne”, “popaprańcy”, “małpy z brzytwą”, “paranoicy” “są najbardziej skoncentrowani w pobliżu (Lecha i Jarosława – przyp. red.) Kaczyńskich i polityka (o. Tadeusza – przyp. red.) Rydzyka.

Lech Wałęsa wymienia pojawiające się już wcześniej nazwiska: Antoni Macierewicz, Anna Walentynowicz, Jan Olszewski “i jeszcze kilku”.

Jak podkreśla legenda “Solidarności”, nie mają oni żadnej “filozofii”, “orientacji politycznej” czy “pomysłu”. Są za to jedynie – kontynuuje Lech Wałęsa – “brudasami politycznymi”.

Tekst pochodzi ze strony ONET stąd słownictwo komentarza dziennikarza portalu ONET pozostawia wiele do życzenia , chociaż współbrzmi tymi samymi tonami co blog byłego Prezydenta. Rzecz by można “wart Pac pałaca a pałac Paca”.

Wzywamy Przyjazdu Madonny – Stop Katolicyzmowi!

Trudno jest pojąć paranoję paranoików katolickich, którym przeszkadza przyjazd znanej piosenkarki, Madonny do Polski i jej koncert w dniu 15 sierpnia 2009. Katolicy raczą nam normalnym ludziom zawłaszczyć nawet dzień z kalendarza? To jakoby normalny człowiek nie ma prawa w dniu 15 sierpnia słuchać sobie muzyki i iść na koncert ulubionej swojej piosenkarki? POwiem na to krótko tak: ośmieszył się i skompromitował swoją Maryją w klapie sam Lech Wałęsa i tak już śmieszny w swym katolicyzmie.

Ośmieszył się niejaki Rzecznik Praw Obywatelskich protestując przeciwko koncertowi Madonny, bo ordynarnie, prymitywnie i chamsko łamie podstawowe prawa ludzkie i obywateslskie stając po stronie osób, które nie wybierają się na koncert Madonny, a wolą się kisić w swojej sekcie. Bo katolicyzm to sekta od 1054 roku, kiedy dokonała schizmy odłączając się od chrześcijaństwa, od Boga i Jezusa Chrystusa. Dlatego katolicy w sposób uciążliwy dla społeczęństwa i narodu czczą swoje bóstwo czy bożka o ksywie Maryja. Chrystus czegoś takiego nigdy nie czcił ani chrzescijanstwo tegoż nie poleca.

Chyba tylko paranoi niektórych cżłonków sekty katolickije zaqwdzięczamy fakt, że katolikom przeszkadza jakoby koncert Madonny w ich święto. A przepraszam panie Kochanowski, Wałęsa i reszta świrologów społecznych, co mnie jako obywatela obchodzi święto jakiejś tam sekty katolickiej w dniu 15 sierpnia 2009 roku? Mam w nosie wasze święto, i co więcej nie życzę sobie pokazywania mi wasyzch świąt w telewizji ani na widoku publicznym, szczególnie w Czestochowie na ulicach ma być spokój, bo w dniu wolnym od pracy wypoczywam i hałaśliwe, męczące dla uszu głupkowate w moim odczuciu i bezsensowne katolickie mogły przyprawiają mnie o mdłości i ból głowy. Nie życzę sobie, żeby katolicy swoimi świętami zakłócali mi spokój duszy, oraz moje koncerty ulubionej piosenkarki Madonny.

Niech się katolicka sekta wyniesie ze swoimi obrzędami precz z Polski, np. do Watykanu i niech tam sobie może katolicy celebrują swoje upiorne demoniczne msze i święta. Nie życzę sobie narzucania mi odgórnie katolickiej ideologii, zabobonów i jakiś katolskich świąt, które mnie jako osobie narodoości Polskiej są absolutnie obce, bo antysłowiańskie, antypolskie i jakieś zdziwaczałe, watykańskie.

Dość kolaboracji z obcymi reżimami i zgubnymi sekciarskimi ideologiami, które nie trzymają się ani kupy ani d..y. Katolicyzm jest irracjonalny, nielogiczny i dlatego każdy rozum odrzuca katolicyzm raz na zawsze jako coś co jest absurdalne. Normalne POlki i normalni POlacy idą na koncert Madonny. A sekcie wara od naszych praw człowieczych, ludzkich i obywatelskich. Najlepiej zdelegalizowac sektę katolików i jej wałęsów oraz kochanowskich jako nie przystających do rzeczywistości uzurpatorów.

Nie chcemy już więcej polskiego talibanu katolickiego! Kościół katolicki niech oddaje te kilkadziesiąt miliardów złotych majątku narodowego jakie zagrabił po 1989 roku. To i światowy kryzys się skończy. Czas skończyć dawanie na tacę oszołomom, co się im koncerty muzyczne nie podobają. A Kościoły trzeba zamienić na sale koncertowe dla Madonny w Polsce!

I to by było na razie na tyle

Gdybym był jak Lenin

Rz

Wpuszcza się do archiwów wnuków ubeków i oni robią, co im się żywnie podoba – książki piszą‚ wrogów kreują. Mimo tytułów naukowych to nie jest historia, tylko amatorszczyzna.

President Obamas besök i Moskva och vicepresident Bidens resa till Kiev och Tbilis har föranlett ett antal ryska skribenter att kommentera den USamerikanska östeuropapolitiken under den nya administrationen.

Nu senast är det Dmitry Kosyrev, politisk kommentator på RIA, som med utgångspunkt i ett öppet brev ett antal fd toppolitiker i forna sovjetstater sänt till Washington, kommenterar och analyserar situationen.
I brevet är det Lech Walesa, Vaclav Havel och Vaira Vike-Freiberga som tillsammans med ytterligare 19 politikerkollegor av varierande dignitet, oroar sig över USA:s förändrade politik och Rysslands nya attityd, samtidigt som de hävdar uppfattningen om USA särskilda uppgift och ansvar rörande det nya östeuropa.

Kosyrevs iaktagelser, gjorda med lätt färgade ryska glasögon, är intressanta och ger en inblick i hur man ser på problematiken från rysk sida.
Mest intressant är ändå kanske hans slutord, riktade till makthavarna i Kreml: And Russia, too, which has for many years been defending itself against the Bush-Cheney line, would do well by making its position clear not only on what it does not want its partners to do, but also on what it wants.

Ogni tanto mi consolo pensando che non siamo l’unico paese in Europa in cui la vita pubblica, sociale, artistica e politica è condizionata dalla chiesa cattolica. Non si muove foglia che il clero non voglia, mi verrebbe da dire pensando alle censure imposte da altri (e medi) prelati a opere che offendono la morale cattolica da sempre considerata (dalla chiesa stessa, ovviamente) IL pilastro (non uno dei…) della civiltà/cultura/società europea.  Poi penso che l’altro paese in cui ciò accade è per nascita e DNA anche il mio paese d’origine, e vieppiù mi deprimo.

Ora: Madonna ha in programma di cantare il 15 di Agosto a Varsavia, giorno di ferragosto e dell’assunzione di Maria, cioè la Madonna quella originale, a cui il popolo polacco è devoto (me compreso, peraltro) per una serie di motivi. L’ex premio Nobel ed ex presidente della repubblica, nonchè fondatore di Solidarnosc, evoca addirittura lo spettro del demonio dietro questa scelta. Radio Marija e uno dei gemelli Kaczynski (vi ricordate i gemelli? uno era presidente della repubblica e uno primo ministro, ma erano stupidi in egual misura) invoicano boicottaggi e picchetti di preghiera contro l’osceno evento.

Io, quel giorno, solitamente faccio il bagno a mezzanotte, nudo…dovrò chiedere il permesso alla curia o me la cavo con due paternostri?

“Niech się święci Czwarty Czerwca…” – pobrzmiewało zewsząd w ubiegłym tygodniu. Rocznica pierwszych od niepamiętnych czasów* częściowo wolnych wyborów miała zjednoczyć Polaków. Prezydent i premier jednoczyli się osobno – znaczy, obaj zdrowi.

*Jakich znowu “niepamiętnych”?! – zapytacie. Bez paniki, użyłem tego zwrotu jak najbardziej celowo. Nie dajcie się nabrać, kiedy telewizornia wciska wam frazę: “Pierwsze demokratyczne wybory po 1945…“. Ruszcie głową: a przed ową datą to niby kiedy mieli Polacy tej demokracji zaznać? Za rządów sanacji, kiedy to komunikaty prasowe głosiły: “Na listę rządową dodano x głosów“? A może za hitlerowskiej okupacji? Większy sens miałoby przy wskazywaniu daty cofnięcie się aż przed maj 1926 r. Ale tego się nie robi, a fe. Bo Marszałek Piłsudski wielkim przyjacielem demokracji był.

Jan Paweł II i Wałęsa, Wałęsa i Jan Paweł II. Tak, według mediów, przedstawia się lista twórców porozumienia, na mocy którego doszło do czerwcowych wyborów. Zaraz, a z kim właściwie oni się porozumieli? Do ściany gadali, czy jak? A jeśli jednak nie do ściany, to dlaczego nie wymienia się obok nich gen. Jaruzelskiego i premiera Rakowskiego? Coś niecoś jednak też i od nich zależało. Obie drogi – kompromisu i konfrontacji – stały przed nimi otworem. Wybrali tę pierwszą. Gdyby postąpili inaczej, nie mówilibyśmy dziś o wyborach, lecz o masakrze opozycji w czerwcu 1989 r. Do jatki, dzięki ich postawie, nie doszło. Po 20 latach posłowie – w większości byli opozycjoniści – odwdzięczyli się Generałowi, nie zapraszając go na sejmowy jubileusz. Niech ma za swoje!

Poczytniejsze dzienniki i portale zamieściły winiety pisane “solidarycą”, wcale jednak na tym nie poprzestały. Faktów, które nastąpiły po przełomie, też przecież nie można było zostawić samym sobie. Oto, co zaserwował 4 czerwca swoim czytelnikom dziennik “Polska”:

O ile do samych wyników nie sposób się przyczepić (przynajmniej ja nie mam ku temu danych), o tyle sposób ich przedstawienia cuchnie propagandą na kilometr. Oto, jak przedstawiono wahania wskaźnika dumy narodowej w kolejnych latach. Rok 1991: prawica wygrywa wolne wybory – i z miejsca wskaźnik idzie w górę niemal o połowę. Cztery lata później – buch w dół: prezydentem zostaje Kwaśniewski. (To kto go właściwie wybrał?) Ale nic to, bowiem już w 1999 r. rząd AWS-UW reformuje administrację i wprowadza nas do NATO. (Z długiej listy na ogół niefortunnych dokonań tego gabinetu wybrano chyba jedyne dwa, które po latach jakoś się bronią.) Niestety, znów mijają cztery lata i członkowie kolejnego, lewicowego już rządu zostają umoczeni w aferze Rywina. Duma Polaków słabnie. Ale natychmiast się podnosi, gdy Polska wstępuje do Unii Europejskiej. Tym bardziej, że jednocześnie dymisję składa premier Miller.

Szczególnie ostatnie dwa zdania to majstersztyk manipulacji. W istocie, wydarzenia te miały miejsce dzień po dniu (1 i 2 maja 2004 r.). Ale o tym, że do Unii wprowadził nas (…i wynegocjował korzystne warunki) właśnie rząd Millera, słowem nie wspomniano. Bo i po co?

Nie trzeba wielkiej przenikliwości, aby dostrzec, że mamy do czynienia z typowym “wykresem z tezą“. Teza owa brzmi mniej więcej tak: “Za rządów lewicy to jeno syf, malaria i zanik inwiksu nosowego, za to pod solidarnościową prawicą jest tak cudnie, że o rany“. Dlaczego Polacy aż trzykrotnie postanawiali tę cudność przerwać, wybierając lewicowego prezydenta i rządy – tego już z wykresu się nie dowiemy. Trudno oprzeć się wrażeniu, że jego twórcy sugerowali się tekstem piosenki Bohdana Smolenia:

Historię kocham szczerze, bo wierzę,
Że docent, co ma habilitację,
Odpowiedzialnie fakty dobierze,
Gdy mu się zada interpretację.
(…)
Można w historii znaleźć oparcie,
A jak to było – któż to pamięta?!

Tak śpiewał artysta w latach 80. Niestety, zawarte w tej samej piosence ostrzeżenie, że historia może być nicowana w każdą ze stron, wciąż jakoś do rodaków nie dociera. A powinno…

Roman Czubiński

***

Tekst zamieszczony również na portalu nieocenzurowano.pl.

Ale prawda o 4 czerwca 1989 roku jest zupełnie inna. Komuny nie pogrzebała ani Szczepkowska, ani Kaczyńskie, ani Wałęsa, ani nawet ten mały kosmaty Zyzak, o którym po wsiach powiadają że umie pogrzebać każdą dowolną rzecz.

via Cała prawda o 4 czerwca 1989 « Oddalenie.com.