Hello Social Policy Makers in the making:

The trip to WECH on the 21st has been moved to the 28th of October in lieu due to a bit of a clash with a Social Policy department event. We wanted the trip to be accessible to as many people as possible, so mark your calendars if this is something that interests you!

The trip takes us to Walterton & Elgin Community Homes, a housing association about which Professor Anne Power said, “… the efforts of ordinary people to gain control of their lives are indeed the watershed in making cities and communities work ” (Against the Odds, 1998). There will be a talk by the Chief Executive about the history of WECH and a tour including visiting some residents in their homes as well as a visit to a newly refurbished home under WECH’s long-term refurbishment programme.

Details:

Wednesday, 28 October 2009
Meet at Westbourne Park Station at 2PM
(You can take the Hammersmith and City Line — it’s two stations past Paddington!)

Isabel will be at Westbourne Park to meet people (please phone her if you’re going to be late!).

Alternatively, you can meet at the Old Building at LSE at 1P to travel to Westbourne Park Station together and meet up with the others at 2P.

Feel free to email us or leave us comments on this post with questions or concerns!

Shannon Falzon, Social Chair

Neben umschlingt die Welt,
eingebettet im Dunst der Straßen,
gehen Menschen fortan weiter,
nur der gelbe Mond bringt tagehellen Schein

… wie finde ich etwas, was ich schon lange verloren habe?

Es ist mal wieder einer dieser kein-Bock-Null-Lust-Phase. Vielleicht liegt es daran, dass immer, wenn Purzelchen aus dem Fenster sieht, dicke, schwere Rauschschwaden ums Gebäude fließen und einen grauen Vorhand zur Außenwelt bilden.

Purzelchen würde es auch nicht wundern, wenn plötzlich aus der Wolke ein kleines, hell erleutetes Ufo kommt und neugierig in das Fenster schaut.

“Bitte, nimm mich mit” murmelt Purzelchen

Już kiedyś, gdzieś w okolicach “Reratyzacji”, pisałem o tym, że pomysły przychodzą do mnie podczas zadań wymagających małego nakładu myślenia. Więc wpadam na różne stojące dziwadełka podczas tak interesujących czynności jak zamiatanie podwórza, koszenie trawy czy branie gorącego prysznica. Tylko, żeby nie było, tym razem nie uderzyła mnie żadna genialna myśl, ot po prostu wpadł mi do głowy tytuł, wokół którego postanowiłem bez żadnego wcześniejszego przygotowania obudować całą notkę, co niniejszym czynię. I tak nic z tego nie wyjdzie.

[tutaj następuje krępująca przerwa, związana z tym, że autor nie wie co napisać]

[pauza się wydłuża, gdyż autor, mimo już wymyślonego tematu, nie wie jakimi słowami rozpocząć pisanie]

Ludzie dzielą się głównie na wzrokowców i słuchowców. To jeden z tych odgórnie narzuconych, choć czasem sztucznie, podziałów, tzw. rozbić dzielnicowych. Coś jak praworęczni/leworęczni, kobiety/mężczyźni, czarni/biali/żółci/zieloni, wierzący/niewierzący, pytanie/zadanie, oral/anal… Ja w sumie do żadnej z tych grup nie należę, bo pamięć słuchową mam tak średnio 2-sekundową, więc ludzie bardzo często są na mnie źli, że nie robię tego, o co mnie poprosili dzień wcześniej. Jeśli zaś chodzi o zapamiętywanie rzeczy widzianych to ja naprawdę nie potrafię znaleźć szmatki, którą setki razy widziałem w tym samym miejscu. Trochę dobijające, ale za to jestem całkiem niezłym węchowcem, a przynajmniej tak mi się wydaje.

Tak jak wszyscy, wiem jak pachnie siarkowodór, czyli tak zwane “zgniłe jaja”, curry, które w orientalnych sklepach miesza się z powietrzem w stosunku 50/50, przez co wchodząc do takiego przybytku, właściwie oddycha się ową przyprawą, pizza, niezależnie od składników, przypalone włosy, czy szambo… Ale to wiedzą wszyscy, bo są to zapachy bądź przyjemnie intensywne, bądź intensywnie odrzucające. Ludzie natomiast mają kiepską pamięć do woni pospolitych. Nie wiedzą jak pachnie ich znajomy, czy pies, chyba, że ten drugi jest przemoczony.

Wszystko to zawdzięczamy ewolucji wstecznej zmysłu węchu, bo do życia bardziej nam się przydaje zmysł wzroku i słuchu. Po co nam bowiem nos w dzisiejszym świecie audio/video. Do odbierania billboardów wystarczą nam przecież oczy, a do przyswajania pirackiej muzyki – uszy. Ja jednak wolę pozostać w świecie, w którym węch się porzydaje. Gdzie każda kobieta wydziela swój specyficzny zapach, który przyjemnie miesza się z perfumami docierając do receptorów feerią pozazmysłowych doznań.

Tak, jestem trochę zapachofilem.

Leonoff – Okulary od Armaniego