Ze worden overal en altijd aangeroepen. Voor elk niet overdekt evenement wordt er gebeden tot deze onvermurwbare hogere wezens. Zo ook voor festivals. En de weermannen voorspellen niet veel goeds. De laarzen en ponchos worden alvast bovengehaald. De tassen worden gecheckt op waterdichtheid.

Het zou namelijk wel eens kunnen tegenvallen met het weer. Nu zijn op Dour wel vier van de zes podia overdekt dus buiten het feit dat je met vaste tred de modderpoelen moet doorwaden om ter bestemming te geraken, zal het al bij al wel meevallen.

Eigenlijk maakt het me niks uit. We zien wel. Regent het, dan worden we nat. Schijnt de zon, dan zweten we en vreten we stof. Verder blijft het mij allemaal hetzelfde. Tenzij de muziek eronder gaat lijden natuurlijk, dan krijgen we een heel ander verhaal. Maar dan zijn er nog altijd meer dan genoeg alternatieven.

Het komt vast allemaal goed.

Ongemakkelijk, maar waar. Ik moest m’n sjaal in een stevige knoop om m’n nek leggen toen ik vanmiddag (paasmaandag, 24 maart 2008) een rondje wilde gaan joggen. Onderweg werd ik overvallen door een ook al niet bepaald comfortabele hagelbui. En toen ik een uurtje later thuiskwam was ik door alle neerslag die ik meetorste drie kilo zwaarder dan toen ik vertrok. Bovendien zag ik eruit als een kind verwekt tijdens een snelle buitenwip op een dronken avond tussen Sharon Osbourne (drie witte wijntjes) en de verschrikkelijke sneeuwman (anderhalve fles Jägermeister). Ongemakkelijk, maar waar. Misschien dat Al Gore met een Nobelprijswaardige verklaring kan komen.

Iedereen met Tukkers accent heeft dit jaar tijdens het zoeken van de paaseieren ondervonden wat een gevoelstemperatuur van minus twaalf graden met je doet. Menig tandarts in Almelo, Ootmarsum en Diepenheim draaide overuren omdat de plaatselijke jeugd massaal zijn tanden stukbeet op door de vorst diepgevroren en knetterhard geworden chocolade paashazen. Ook op het jaarlijkse Paaspop-festival in Schijndel vernikkelde het publiek. Alleen de koene Noormannen van Saybia trotseerden moeiteloos de Brabantse voorjaarskou en verwarmden met de vurige liefde in hun liedjes een groot deel van de toehoorders. Buiten Schijndel voerden vooral centrale verwarmingsketels en glazen jonge klare een verbeten strijd tegen de weergoden. En nog steeds.

Ook ik meld me vandaag in de voorste colonnes. Samen met vrienden heb ik een pact gesloten tegen de kerstachtige temperaturen en de neerslag die in alle denkbare smerige variaties ongevraagd naar beneden dendert. We kruipen dadelijk dicht bij elkaar. De radiator pruttelt al stevig en twee stoffige dvd’tjes doen de rest. De eerste seizoenen van Costa! Het verlangen naar zon, volle terrasjes waar zo’n heerlijke zoem van vrolijk pratende mensen hangt, zee, cocktails met rietjes in tropische kleuren en strand warmt ons op en maakt ons blind voor de tenenkrommende acteerprestaties. En als dat nog niet genoeg is? Dan, ja dan…

Omdat we toch allemaal een béétje een witte kerst zouden hebben, heeft Matt van WordPress himself een extraatje voor de blogs deze dagen: we kunnen sneeuw laten vallen. Dank u wel! Het liefst zou ik nog de slee van zolder halen, maar ja, daar zullen we maar niet van dromen. Bovendien moet er hier geleerd worden, jawel!

Op 8 december stond de wedstrijd gepland tussen Groessen C1 en Neede C1. Na een slechte serie van vier wedstrijden met slechts een punt een ideale gelegenheid om het zelfvertrouwen wat op te krikken, maar helaas de weergoden gooiden roet in het eten. En hoe! Het was wel pas de eerste afgelasting van het seizoen 2007-2008.