Duininck Bros legt onder meer snelwegen aan

Zeeuwen zijn een bescheiden volkje, maar soms laten ze grote dingen na, zo blijkt maar weer eens uit de stapel post die de afgelopen week in mijn mailbox viel. Zo wees Jaap Duininck mij op een ver familielid, Willem Duininck, die rond 1850 is geboren in de buurt van Aardenburg.

“Willem Duininck werd wees gedurende de aardappelcrisis in het midden van de negentiende eeuw. Na een verblijf in een Nijmeegs weeshuis is hij geëmigreerd naar de Verenigde Staten”, schrijft Jaap. De nazaten van Willem Duininck zitten in de wegenbouw en staan aan het hoofd van de firma Duininck Bros in Minnesota. Dit bedrijf doet onder meer aan asfaltering en aanleg van wegen.

Hallo bloggertjes,

bij vele K3-mama’s en -papa’s klinkt Liberia al lang niet meer vreemd in de oren maar onze kleuters weten eigenlijk nog van niets. Daar komt vandaag verandering in met een kort gesprek over de herfst dat ik al vlug ombuig naar Liberia.

Hoe kom je nu opeens van de herfst tot in Liberia?

Heel simpel:

In welk seizoen zijn we nu? Even wordt er getwijfeld maar al gauw belanden we bij de herfst. Wat zien we in de herfst? Blaadjes die vallen, blaadjes die kleuren, paddenstoelen die groeien… Nadien overlopen we ook nog eens de andere seizoenen… Ik toon op de jaarkalender hoe lang dat het eigenlijk herfst is… dat zijn drie rijtjes. Maar blijkbaar kunnen ze daar enkel op die manier niet echt goed een beeld van vormen want pas als ik zeg dat ‘t ongeveer 90 dagen herfst is, hoor ik een veelvuldige “amaaaaaai”!

De herfst brengt ons naar de kistjes met noten die al enkele dagen op de zandtafel in de gang staan. Waarom heeft Imme zoveel noten meegebracht? Wel…

De moment is gekomen om het over Liberia te hebben. Maar eerst vraag ik aan elke kleuter waar hij of zij woont. Dit blijkt Zomergem, Lovendegem, Waarschoot en Aalter te zijn. En in welk land liggen bovengenoemde gemeenten? Ja, ja, België!

We halen er een wereldkaart bij. Khan weet dat de wereld eigenlijk rond is. Op de grote wereldkaart toon ik de kleuters wat een kleine stip België is en vertel ik hen dat we het gedurende het jaar heel dikwijls gaan hebben over een ander land, nl. Liberia. Misschien hebben ze nog nooit gehoord van Liberia maar misschien wel van Afrika? Dat weten enkele kleuters te beamen. Axelle kent ook Amerika, maar da’s dan weer een ander verhaal! Afrika is een stuk van de wereld, zoals ook Amerika… een werelddeel… een deel van de wereld. En België ligt in een ander werelddeel, nl. Europa. Afrika en Europa liggen heel ver uit elkaar. Je kan daar niet met de auto naar toe, je moet met het vliegtuig. We herhalen dit even maar ga je kleuter daarover niet toetsen hé, da’s nog heel moeilijk hoor… Aardrijkskunde voor dummies!

En dan vertel ik hen over Liberia: er zijn daar heel veel weeskinderen… kinderen zonder mama of papa, kinderen die bijna niets hebben,  kinderen die zo geen mooie kleren hebben, kinderen die geen klas vol speelgoed hebben. Daar nemen zijn geen water uit de kraan, daar kunnen ze niet eten wat ze willen, daar hebben ze geen mooie huizen. Ik toon daarbij enkele afbeeldingen en onze kleuters zijn beslist onder de indruk, vooral als ik toon hoe triestig de huizen van sommige mensen daar zijn.

En dan vertel ik onze plannen:

Maar, wij kunnen iets doen voor deze weeskinderen.  “Ja, ik heb dat ook al gedaan voor de arme kinderen. Ik heb al kleren van mama, papa en mij in een zak gedaan voor de arme kindjes”, vertelt Axelle trots. Ja, super en wij gaan ook vanalles doen voor die arme kinderen uit Liberia. We kunnen er misschien nooit naartoe gaan – “neen, reageert één iemand (jammer dat ik niet meer weet wie) want wij kunnen niet naar Liberia gaan want wij gaan al naar de kinderboerderij morgen!”  – maar ookal kunnen we er nooit naartoe, we kunnen wel iets doen voor hen. Dat doen sommige mensen in België ook – waarbij ik een afbeelding toon van één van de verantwoordelijken van Acres of Hope die bij de gerealiseerde waterpomp staat – en dat gaan wij ook doen door heel veel noten te verkopen en die centjes kunnen we dan geven aan de mensen van Acres of Hope. “Ja en ik heb nog veel noten hoor”, klinkt Imme enthousiast. Heel het jaar door gaan we dingen doen voor de weeskinderen van Liberia. En op het einde van het jaar brengen we de centen  naar die mensen van Acres of Hope en zijn zullen zorgen dat er iets goeds mee gebeurt voor de weeskinderen in Liberia.  En dat kan omdat wij ze geholpen hebben! “Ja, we kunnen dan kleren voor hun kopen”, hoor ik één iemand zeggen. Ja, dat kan, maar oude kleren meebrengen zullen we ook nog eens doen.

Je hoort het, onze derdekleuterklassers zijn vol goeie bedoelingen. Lief hé?!

Als afsluiter hebben we het nog eens over de herfst want in Liberia is het nooit écht herfstweer. Gelukkig regent het daar periodes wel maar koud wordt het er nooit. En blaadjes die verkleuren en van de bomen vallen, zullen ze er waarschijnlijk nooit echt zien.

En zo is ook Liberia geen onbekende meer voor onze derdekleuterklassers!

Groetjes, juf Bérénice

Abandoned orphanage in the East of Belgium. The place was built during WW1 as a home for German military officers. Later on the buildings were sold and used as an orphanage, until the place got abandoned in 2004 and the orphans were moved to other facilities.