De politici of pers zeggen het niet graag, maar het feit dat we naar een algemene verarming gaan van onze welvaart en een achteruitgang van onze welvaart zal zich binnen afzienbare tijd aankondigen, niettegenstaande de economie opnieuw aantrekt. Ons welzijn kan daaronder ook lijden.

Op dit ogenblik hebben nog heel veel bedrijven het financieel moeilijk, omdat hun orderboekje niet goed gevuld is en ze enorme loonkosten moeten betalen. Je ziet het nog dagelijks dat er tientallen werklozen bijkomen door de talrijke afdankingen en faillissementen van bedrijven.

Ons land staat daardoor nog twee moeilijke shocken te wachten, die heel moeilijk te verwerken zullen zijn. Enerzijds heeft de werkloosheid niet eens zijn maximum bereikt. Anderzijds zal de overheid niet meer het geld hebben, door de grote begrotingstekorten en besparingen, om in onze economie te steken. De overheidsuitgave aan de sociale zekerheid zal nog meer dan vroeger strenger gecontroleerd en toegekend worden, met een beperking van uitkeringen tot gevolg. Allemaal voor maatregelen die Europa zo streng oplegt om het begrotingstekort binnen de aanvaardbare 3%-norm te houden en de staatsschuld drastisch terug te betalen. Eerder erg sombere vooruitzichten, niettegenstaande beurzen en economie zullen boomen.

Ook ons stadsbestuur zal niet onder deze shocks uit kunnen. Mogelijk kunnen ze minder belastingsinkomsten doorgestort krijgen van de hogere overheden, waardoor hun werkingsbudget in de problemen zal komen. Hoe moeilijk het ook moge zijn, er zal bij de stad ook moeten afgeroomd worden, met mogelijke ontslagen en verhoging van de personenbelasting, onroerende voorheffing, belastingen op bedrijfsruimte…. wil het stadsbestuur zijn niveau willen behouden. Er zullen met andere woorden prangende politieke prioriteiten worden gesteld in het stadsbeleid.

Ik hoop van harte dat deze vorige alinea niet de waarheid wordt. Positief is dan wel dat Hasselt ook op dat gebied erg innovatief en vindingrijk kan zijn om heel wat problemen een goede oplossing te geven. En daar heb ik toch wel vertrouwen in.

www.hasselt.be

België telt binnen Europa samen met Frankrijk zowat het hoogste aantal zelfdodingen.
Mijn eerste reactie was vooral één van verbazing.   Je zou dit normaal vinden voor een armere regio of economisch moeilijke gebieden.
Neen het gaat over ons land met zijn uitstekende gezondheidszorg, prima werkgelegenheid (als je de huidige crisis even buiten beschouwing laat) en uitgebreid sociaal leven.

 Je stelt je waarschijnlijk meteen dezelfde vraag als ik deed: hoe is dit mogelijk?
Een vraag die niet makkelijk valt te beantwoorden en nog veel onderzoek zal vergen.
Dat onderzoek wordt uiteraard gedaan momenteel om zo een beter zicht te krijgen op de redenen.   Dit alles in opdracht van Vlaamse Overheid.

 Maar meer nog dan een lijvig rapport is het misschien nuttig om een breed maatschappelijk debat te voeren over suicide. 
Waarom ligt dit aantal zo hoog?   Komt het omdat we de mensen die hun innerlijke strijd leveren niet begrijpen omdat uiterlijk alles in orde blijkt te zijn?
Willen we hen te snel oplappen door hen antideppresiva te geven zonder de echte problemen aan te pakken?
Is onze samenleving te individualistisch geworden waardoor we blind zijn geworden voor de problemen van onze buren, vrienden en familie?

Wat is welvaart als er zoveel mensen blijkaar beslissen niet langer deel te willen uitmaken van onze maatschappij.

 Geef jouw ideeën, opmerkingen,…

De grote Onvrede – Een dag niet geklaagd is een dag niet geleefd  

Als we eenmaal fatsoenlijk rond kunnen komen, levert nòg meer Welvaart geen extra geluk  op.  De grote Ontevredenheid is zelfs toegenomen.

Overheid wint het altijd van de burger

31.07.09  De burger ruziet wat af met de overheid, maar wint zelden. Een op de tien Nederlanders verwacht komend jaar het conflict aan te gaan met gemeenten, provincies en rijk.

‘Er moet wat gebeuren’ …

29.07.09   Den Haag Org – Het beeld op de hoek van het Spui, bij de bieb, waar ik af en toe op zit, en wachten in de tramtunnel en CS,  geven de laatste tijd vaak aanleiding tot discussies en niet de minste.

“Ik zie het niet meer zitten” , zei een aardige jongeman me laatst bij het beeld. “Je geeft maar, je geeft maar en je krijgt niets terug, het is ikke, ikke ikke.”

Waarom gelukkige Nederlanders zoveel klagen en jammeren 

12.07.09 telegraaf  Wie de nieuwssites op het internet bezoekt, wordt overspoeld door ontevredenheid,  gejammer, gesneer en gescheld. Dat is eigenlijk heel raar, want het overgrote deel van de Nederlanders is tevreden met zijn leven.

Waar komt dat negativisme toch vandaan ?

Nederlanders voelen zich tekortgedaan en zijn onbeleefd

NRC   01.08.09   Zelfs tijdens een recessie maken Nederlanders zich vooral druk om het asociale gedrag van anderen. Zelfkritiek is er niet. Daar zijn we veel te bijzonder voor, stelt Paul Schnabel.

Lees het volledige artikel van Paul Schnabel op nrc.nl/opinie.

01.08.09  Sociale conventies dienen als uiting van achting voor anderen. Het zou beslist geen kwaad kunnen als dat Nederlanders wat meer werd bijgebracht, meent Christoph Driessen.

Lees het volledige artikel van Christoph Driessen op nrc.nl/opinie.

Ook ons gevoel van nationale trots staat op de tocht.  Hoe kunnen wij ons weer identificeren met ONS Nederland ? Wat is er gebeurd met ons Imago van dat Tolorante Nederland ? Onze Grondwet zou dat moeten uitstralen !!!

Schrijf mee: ‘Wij, burgers van Nederland…’

NRC 01.08.09  Na talloze canons, het nationaal historisch museum en andere initiatieven om het Nederlandse zelfbeeld te versterken, is nu de grondwet aan de beurt. Dat zou moeten gebeuren met een inspirerende, gloedvolle proclamatie waarin de kern van de natie wordt getroffen.

De aanhef moet zijn ‘Wij, de burgers van Nederland, ….’ Daarna mag u het zelf weten. Monarchie, republiek, democratie, rechtsstaat, joods-christelijk, humanistisch, universeel etc. etc. Wat is het nut van Nederland, hoe luidt onze opdracht en in welke termen wilt u die gieten?

Help dus mee om onze versplinterde, multiculturele samenleving te voorzien van een bezielende en bindende eerste alinea die het bestaan van Nederland en diens grondwet viert. 

Zie ook:

Zestigers brachten geen welvaart; ze leenden het

Saneer de royale verzorgingsstaat!

Bekijk de video reageer op deze video

De open zenuw van links. Hoe de elite Jan met de Pet liet vallen.

Telegraaf 27.06.09 Door de toename van de welvaart is de ‘arbeidersklasse’ verdwenen of ze is helemaal niet zo lijdend en zielig meer. En er is een kwetsbaardere groep bij gekomen: de immigranten en hun nakomelingen, die bij veel linkse mensen lang meer gevoelens van sympathie en solidariteit opwekten.

In het extra verkiezingsnummer van Doorbraak, magazine van de Vlaamse Volksbeweging, staan er vraaggesprekken met alle partijvoorzitters. Uitspraken die we beter in het hoofd kunnen houden naar aanleiding van de verkiezingen en de “toekomst” van de “dialoog” over de staatshervorming kan je hier vandaag en morgen vinden;

Marianne Thyssen (CD&V)

“We blijven uitgaan van de resoluties van het Vlaams Parlement in 1999 en de congresresoluties van 2001 waar we hebben gekozen voor confederalisme, met het zwaartepunt bij de deelstaten.” (blz 2, extra nr)

“Iedereen mag weten dat ik niet voor de splitsing van België ben.” (blz 2, extra nr)

“De sociale zekerheid moet voor ons niet worden gesplitst om te voorkomen dat er nog solidariteit zou zijn. [...] Voor één sector willen we een uitzondering. Kinderbijslag hoort niet in de sociale zekerheid. Gezinsbeleid zit bij de gemeenschappen en moet daar blijven. Volledig.” (blz 2 en 3, extra nr)

“Samenvallende verkiezingen kunnen praktische voordelen hebben, maar wij zijn geen vragende partij.” (blz 3, extra nr)

“Turkije is een groot land en altijd een partner geweest op militair vlak. Kunnen we dan zomaar de deur toeslaan?” (blz 3, extra nr)

Bruno Valkeniers (Vlaams Belang)

“Zonder ultieme staatshervorming blijven we op de sukkel, omdat België niet kan en niet wil, en omdat Vlaanderen wel wil, maar niet mag…” (blz 4, extra nr)

“Niet omwillen van het separatisme op zich, maar omdat het de enige en de kortste weg is naar welvaart en welzijn voor Vlaanderen” (blz 4, extra nr)

“We moeten ze [de Vlaamse bevoegdheden, eigen toevoeging] niet ten volle gebruiken, dat zal niet volstaan, we moeten buiten onze bevoegdheden treden. Keihard. Of dat er van komt met de steun van conservatieven of progressieven, zal mij worst wezen. Met zo’n revolutionaire stap zijn wij progressief.” (blz 4, extra nr)

“Tot Vlaanderen rijp is voor de conclusie: ongrondwettelijk, maar legitiem de stap zetten naar eenzijdige onafhankelijkheid” (blz 5, extra nr)

“Het Vlaams Belang is inderdaad een sociale volkspartij die als enige de klassieke en achterhaalde tegenstellingen tussen werkgever en werknemer overstijgt. Wij werven intussen al sinds jaren ook kiezers in bijvoorbeeld culturele, academisiche en werkgeversmiddens en merken dat ook bij hen het anti-establishmentsgevoel toeneemt.” (blz 5, extra nr)

“Turkije is geen Europees land en kan/mag dan ook geen lid van de EU worden” (blz 5, extra nr)

Bart Somers (OpenVLD)

“De staatshervorming is een ernstig debat waard, ook wij willen resultaten, maar de aanpak van de economische crisis is prioritair, internationaal, Europees en ook in de Belgische federatie. Maar het zal eerst Europa moeten zijn dat daar het verschil kan maken.” (blz 6, extra nr)

“Met een Vlaamse meerderheid uit het systeem stappen, daar geloof ik niet in en dat is niet goed voor Vlaanderen.” (blz 6, extra nr)

“Stappen vooruit via compromissen, alleen dat kan lukken. De Vlaamse Beweging had het daar altijd moeilijk mee en had een nogal simplistische kijk op hoe je met macht omgaat.” (blz 6, extra nr)

“In Vlaanderen kun je niet functioneren, niet emanciperen als je de taal niet kent. Die emancipatiegedachte is de basis van ons liberaal inburgeringsbleid.” (blz 6, extra nr)

“Het faciliteitenbeleid zou best worden afgeschaft [...] Brussel mogen we niet los laten. We moeten ons veel meer profileren als Brussel-Vlaanderen, ook in onze externe communicatie. [...] Europa zal in de Rand ook referenda organiseren en dan ben je de Rand ook kwijt.” (blz 6 en 7, extra nr)

“Wij zijn voorstander van de toetreding van Turkije” (blz 7, extra nr)

“Tweemaal voorstander. [op de vraag over de mening over de unitaire kieskring en samenvallende verkiezingen, eigen toevoeging].” (blz 7, extra nr) 

Carolinne Gennez (SP.a)

“Ik ben Belg, Vlaming, Mechelaar van Limburgse origine en wereldburger. [...] België kan en moet volgens ons blijven bestaan.” (blz 8, extra nr)

“Wij zijn heel duidelijk tegen Vlaamse onafhankelijkheid, omwillen van de rol van Brussel. We zijn voor een Europa van de regio’s, maar dan moet je ook je natiestaten als volwaardige regio’s beschouwen. Voor mij is België evengoed een regio in een verenigd Europa als Vlaanderen.” (blz 8, extra nr)

“Ik ben absoluut voor een splitsing van BHV en wij hebben die ook mee gestemd. Even belangrijk is trouwens de splitsing van het gerechtelijke arrondissement, want daar is echt een sociale kwestie aan verbonden.” (blz 9, extra nr)

“De faciliteiten had men uitdovend moetetn maken. De huidige regeling was een slecht signaal. [...] Laten we niet flauw doen, dat gebied is eerder Franstalig gebied of tweetalig, en hoort de facto bij Brussel” (blz 9, extra nr)

“Tegen [op de vraag of ze voor een unitaire kieskring is, eigen toevoeging]. Laat ons elkaar geen mietje noemen. We hebben geen federale, maar enkel Vlaamse en Waalse partijen.” (blz 9, extra nr)

“De toetreding van Turkije? Eerst verdiepen én dan uitbreiden. En er ligt nog een pak voorwaarden te vervullen: mensenrechten, democratisering, corruptie. Als die allemaal één voor één ingevuld zijn… Dus dat zal niet voor direct zijn. De inspanning moet van Turkije komen.” (blz 9, extra nr)

“Het is ook belangrijk dat u ons ziet als Vlaamse socialisten. Wij hoeven niet altijd aan de PS te worden gekoppeld. Zij zitten in regering, wij niet…” (blz 9, extra nr)

Klik hier voor het interview (audio).

De wereld kent een enorme financiële crisis. Maar er zijn nog een paar voorbeelden van een crisis: de armoedecrisis, de milieucrisis, de grondstoffencrisis en de vergrijzingscrisis. Het lijkt wel alsof alles aan het samenkomen is. Dat klopt ook, zegt econoom prof. dr. Bob Goudzwaard. Jarenlang heeft hij gewaarschuwd voor ontwikkelingen die nu zichbaar zijn. En daarom schreef hij een boek over de vraag welke lessen we kunnen leren en hoe we anders uit de crisis kunnen komen. Het boek heet “Wegen van hoop in tijden van crisis” en is uitgegeven bij Buijten en Schipperheijn. Andries Knevel in gesprek met Bob Goudzwaard.

afbeelding: hmk

Vandaag kreeg ik een e-mailtje van school. Ze zochten studenten voor een project vanuit het lectoraat Technologie in Zorg & Welzijn. Supertof natuurlijk, maar ik moest ineens denken aan m’n vroegere economielessen: “welzijn is de mate waarin kan worden voldaan aan behoeften zonder aanwending van de productiefactoren” En braaf wisten we de productiefactoren ‘arbeid’, ‘kapitaal’, ‘natuur’ en ‘ondernemerschap’ op te dreunen. Bij iedere productiefactor hoorde natuurlijk een beloning, resp. loon, rente, pacht en winst. Voorzien in welzijn kan dus niks kosten. Maar welzijn; oh oh oh, wat is het belangrijk. We richten er pardoes lectoraten voor op. Maar nu de hamvraag: kunnen zorgverleners wel ‘zorgen’ voor het welzijn van cliënten? (er vanuitgaande dat Zorg & Welzijn twee gescheiden zaken zijn) Of hebben we daar welzijnsverleners voor nodig? Of is het allemaal een contradictio in terminis?

Hoe kan immers uit een vereconomiseerde/verinterventioneerde verhouding tussen cliënt en zorgverlener een product én welzijn voortkomen? Dat laat mij twee keuzes: of ik kan mijn economie boeken in de brand steken óf er wordt in de zorg voor ‘welvaart’ gezorgd; voorzien in de behoeften door middel van aanwending van de productiefactoren. Maar misschien is er nog een andere mogelijkheid, waarin welzijn een niet-oorzakelijk gevolg is van zorgverlening. Welzijn stijgt dan uit boven de noodlottige samenkomst van zorgvrager en zorgverlener, een samenkomst die moet worden uitgedrukt in geld. ‘Productie draaien’, (wat dan weer economisch te boek staat als ‘het toevoegen van waarde’) voegt dus geen waarde toe aan het welzijn en staat daar los van. We ‘doen’ niks aan welzijn. Welzijn is geen getal of hoeveelheid, maar een gevolg van het handelen van de zorgverlener en cliënt, een samengang van twee unieke mensen. Ik bedoel met handelen overigens ‘handelen’ zoals Hannah Arendt het beschreef en voor de zorg is uitgesponnen door Annelies van Heijst in ‘Menslievende Zorg’. Handelen is daarbij niet simpelweg het uitvoeren van een activiteit maar het samengaan van unieke mensen op een unieke manier. Echt mens-zijn is een gevolg van ‘handelen’. (Hannah Arendt beschreef handelen als basis van de menselijke conditie van ‘pluraliteit’, oftewel verschillend zijn, het hoogste goed)

Welzijn kan in die zin letterlijk opgevat worden: ‘Er (wel) zijn als mens’. Dat stelt eisen aan een zorgverlener en knaagt wellicht aan een bepaald gevoel van ‘professionaliteit’ (afstand-nabijheid), maar het is volgens mij hetgeen dat het geheel groter maakt dan de som der delen en het zuiverste holisme vormt : mensen mens laten zijn. Goede zorg is dan een voorwaarde voor welzijn, maar geen oorzaak. Dat is aan de mens zélf.