Zaterdag was zonder twijfel de dag waar ik het meest naar had uitgekeken. Gossip, The Hives, The Editors, Kings of Leon, Radiohead: als ik niet gratis was binnengeraakt, had deze line-up mij waarschijnlijk overhaalt tot het kopen van een dagticket.
 
Opnieuw was uitslapen er niet bij. Naast het lawaai op de camping, was ook het goede weer van de partij om ons slaappatroon te verstoren. Onze tent wist tegen tien uur ‘s ochtends een sprekende imitatie van een hoogoven neer te zetten, wat ons deed beslissen toch maar eens te gaan ontbijten. De gratis boterhammetjes waren goed, de sfeer ook, en toen de eerste band de dag (The Whigs) zijn set in gang zette, trokken we de wei op om er ten volle van te kunnen genieten. Geen onaangename muziek, maar ook niets bijzonders.

 
 
Daarvoor was het hopelijk wachten op Gossip (**), de band met de volumineuze en uitstekende zangeres Beth Ditto. De band had de reputatie om stomende livesets af te leveren, en hun single ‘Standing in the way of control’ had mij bij de eerste luisterbeurt van mijn voeten weten te blazen. Deze keer konden ze die reputatie jammer genoeg niet bevestigen. Het werd een erg makke set, waar enkel hun hitsingle nog enigzins bovenuit wist te klimmen.

Het volgende optreden op de main werd echter andere koek. Dat waren namelijk The Hives (***). En deksels, die mannen konden een feestje bouwen op het podium. Vooral zanger Pelle wist met zijn (gespeelde?) egotripperij in een mum van tijd het publiek aan zijn voeten te krijgen. Letterlijk zelfs, toen hij tegen het einde van de set iedereen met het hand op het hart deed zweren dat er nooit een betere band dan The Hives zou kunnen bestaan. Daarnaast speelden The Hives immens veel bisnummers, volgens Pelle zelfs tégen de wil van de organisatie in. Wat absoluut geen kwaad kon.

En toen kwamen Editors (***). Een deel van mijn gezelschap was bij de start van deze band reeds richting camping vertrokken, ondanks mijn herhaaldelijke waarschuwing dat ze “één van de mooiste momenten van hun leven gingen missen”. Een beetje overdreven misschien, maar toch met een een grond van waarheid . De band zette tijdens het 1000ste optreden op Werchter ooit een zeer degelijke set neer, die we jammer genoeg wel in de regen moesten aanhoren.

Na een half uurtje Editors moesten we in allerhaast naar de backstage: het was immers bijna zes uur. Onze werkdag kwam eraan. Terwijl we aan ‘de container’ stonden te wachten op onze festivalitisbaas Roel, kwamen we onderling tot het besluit dat het wel eens tijd werd om frontstage iets mee te pikken. En jawel, Roel wist zonder iets te vragen onze gedachtengang perfect op te volgen: we kregen bewakingsdienst aan de voorkant van de mainstage. Om een idee te geven van wat dat betekende: tijdens ons eerste frontstage-optreden, Kings of Leon (***), konden we zanger Caleb duidelijk zien staan op het podium.

Maar vooral, en veel belangrijker: één van de reusachtige schermen waarmee je de optredens van veraf kon volgen, stond recht voor ons neus.

Kings of Leon zette een zeer goede set neer, waarin voor mij vooral de nummers van hun laatste cd de uitblinkers waren. Die laatste cd is dan ook een klein meesterwerkje. Ik raad dan ook iedereen aan om ‘Sign of the Times‘ dringend eens in bezit te krijgen. Je zal er (de uitzondering daar gelaten) geen spijt van krijgen.

Vervolgens kregen we Ben Harper (**), die fijne muziek bracht, maar mij toch niet helemaal kon meeslepen, misschien omdat het er vrij braaf aan toe ging op het podium. Harper kreeg het wel voor mekaar om al zittend, met een erg vreemd snaarinstrument op zijn schoot, in alle rust en uiterste contentratie perfect een solo van een elektrische gitaar na te bootsen. Dat op zich was al vrij indrukwekkend.

En toen kwam de absoluut overtreffende trap. Sigur Ros (****), een Ijslandse band waar ik nog nauwelijks van gehoord had, kreeg het voor mekaar om het publiek letterlijk te betóveren met hun sprookjesachtige muziek. De ongelooflijke sfeer van hun muziek werd bovendien nog eens benadrukt door de fantasierijke outfit die zanger Jónsi zich had aangemeten, en de uiterst originele manier waarop de verschillende bandleden met hun instrumenten om wisten te gaan. De bassist gebruikte een drumstok om te bassen, de (gast)violiste tokkelde op haar viool, en de zanger bespeelde zijn gitaar met een strijkstok.

Het was fantastisch om zien hoe het hem, met veren achter de oren en een keizerkostuum aan, bijna pijn deed om zijn muziek volledig tot zijn recht te kunnen brengen. Dat kan natuurlijk een pose geweest zijn om het publiek op zijn hand te krijgen, maar in dat geval bleek ze uiterst doeltreffend. Het optreden eindigde met rookwolken en ontzettend veel confetti. Het was de perfecte afsluiter van een naar perfectie neigend optreden.

Na het optreden moesten de dranghekkens voor het podium weggehaald worden om de mensen vooraan niet in verstikkingsgevaar te brengen. Iedereen was duidelijk zover mogelijk naar voren opgeschoven tijdens het optreden, om het zo goed mogelijk te kunnen volgen. En terecht.

En als kers op de taart werd ons vervolgens Radiohead (***) geserveerd. Muzikaal fantastisch, visueel iets minder. In een poging elk bandlid evenveel tot zijn recht te laten komen, had Radiohead voor de gelegenheid de grote schermen naast het podium in zes kleinere schermen laten verdelen, zodat elk bandlid contstant te zien was.

Dit kwam echter erg afstandelijk over, en zorgde ervoor dat je niet ten volle kon opgaan in het optreden. Erg jammer, want naast verschillende klassiekers bracht Radiohead ook nog eens het grootste deel van hun nieuwste cd, ‘In Rainbows‘, die live nog eens vele keren beter klonk dan de studioversie. De nieuwe nummers deden mij meer dan de klassiekers, en dat wil wat zeggen. Hun laatste cd zal duidelijk binnenkort tot een van hun klassiekers gerekend mogen worden.

En zo was er weer een dag voorbij. Een dag vol spanning, avontuur, en een flinke portie ontroering. Een beetje als een ‘Kuifje’-album dus, en dan echt een van de beste, zoals ‘Kuifje in Tibet’ en ‘Het gebroken oor’. Ondanks een gigantisch slaapgebrek stond ik al te popelen om mijn avontuur de volgende dag in volle vaart verder te zetten.

Wakker worden om 8 uur als je om 4 uur gaan slapen bent, is geen aangename ervaring. Op de crewcamping was het echter vaste koek. Aangezien er drie verschillende shifts op dezelfde camping slapen, viel er niet aan het kabaal te ontkomen, en al zeker niet rond 8-9 uur.

Opstaan dan maar. De mogelijkheid om ons te gaan wassen bestond: de crewcamping had vrij veel vrij propere douches. Toch besloten we dat over te slaan en ons richting wei te begeven. We zagen er nog steeds vrij gezond uit.

Na een kort maar stevig ontbijt (danku festivalitis!) waren we klaar voor het eerste optreden. Dat zouden The Black Box Revelation (***) worden, de twee erg jonge (resp. 16 & 18 jaar) Rock Rally finalisten van 2006.

Ze vlogen er stevig in. Hoewel openen normaal gezien een ondankbare opdracht is, slaagden ze er toch vlot in om redelijk wat enthousiast publiek voor zich te krijgen. De hyperkinetische drummer en charismatische gitarist/zanger brachten rechttoe rechtaan rock, die deed denken aan Iggy pop en Admiral Freebee. Hun podiumpresence zat goed, en naast een aantal reeds bekende hits, hadden ze nog een heel arsenaal razend aanstekelijke riffs in petto. Een goed begin van de dag.

Vervolgens kregen we Monza (**) voorgeschoteld.

Hun nieuwste cd had mij niet bepaald weten te overtuigen, maar live was ik er al een tijdje fan van. En wat ik al langer wist, werd opnieuw bevestigd: ze wisten live een unieke, vrij creepy atmosfeer neer te zetten. Zelfs nummers als ‘Tanken in Luxemburg’ bleken live erg beklijvend. Alleen jammer van het vroege uur: Monza brengt nachtmuziek, en het publiek had er geen zin in. Dan maar eens gaan herbekijken op de Gentse Feesten.

De laatste act die we die dag tijdens onze vrije uren zouden zien, was Slayer (**). Veel geschreeuw, ritmewisselingen, en preken over oorlog en haat voor religie. De zanger was duidelijk boos. Misschien had iemand die ochtend zijn favoriete plectrum gestolen? Of was hij een paar minuten eerder hoofd vooruit in een artiestentoilet gesukkeld? Wie zal het zeggen. Ik werd er niet echt enthousiast van, maar ben vrij zeker dat het voor een metal-act nog erg goed gebracht was. Ze hadden alleszins genoeg publiek.

En dan was het weer tijd voor de werkshift. Deze keer waren we mooi om halfzes aan de container. Na gisteren waren mijn verwachtten hoog gespannen. Ze werden deels ingelost: we kregen een plekje in het artiestendorp.

Niet zo’n bijster interessant plekje, bleek na een tijdje. Ik was samen met Jonathan neergepoot in een verre uithoek, waar nauwelijks artiesten langskwamen. Naast de reusachtige cateringfrigo (een container op zich), en vlak voor de minst gebruikte ingang tot het dorp. De mannen van de shift vóór ons hadden ons gewaarschuwd: “er is hier misschien zes man gepasseerd!”. Tijdens onze shift passeerden er niet veel meer mensen. Onze verveling was op een bepaald moment zo ver gevorderd dat we een gesprek aanknoopten met een mooie bruine kever (***). Hij zei helaas niet veel terug, en vloog na een tijdje ook weer weg. Bert en Michiel wisten ons ondertussen meermaals te melden dat het bij hen een stuk interessanter was. Zowel Duffy als de zanger van Air Traffic waren hen onder anderen voorbij gekomen. Bert was er sterk van overtuigd dat Duffy een oogje op hem had. Een echte player, die Bert.

En dan, na een paar uur filosoferen over diepzinnige kwesties met milde humoristische toets, kwam er toch nog eens een artiest ons blikveld binnen. Niemand minder dan Stef Kamil Carlens van Zita Swoon, die niet veel later in de Marquee zou moeten spelen.

Ik ontdekte dat het vrij onbeleefd aanvoelt om een artiest om een foto te vragen in het artiestendorp. Mijn gsm/camera zou netjes opgeborgen worden voor de rest van de avond.

Zitten deden we, en zitten zouden we blijven doen. We konden het concert van The Verve vaag horen op de achtergrond. Het klonk niet zo best, maar dat kan zeker aan onze slechte positionering gelegen hebben.

Toen Neil Young uiteindelijk zijn set in gang zette, besloot Jonathan dat het toch eens tijd werd om een streepje muziek van dichtbij mee te gaan maken. Hij verliet onze post, en ik bleef alleen achter. Tien minuten later kwam hij terug, met de melding dat het een fantastisch concert was. We wisselden van plaats, en ik trok naar Neil Young. Het was inderdaad een fantastisch concert.

Het zag er ronduit spectaculair uit: een man van boven de zestig harder te zien rocken dan de meeste bands met twintigjarigen. Ook zijn begeleidingsband bestond voor een groot deel uit mensen van de derde leeftijd. Het klonk ontzettend goed. Neil was naar het schijnt weer beginnen touren uit financiële noodzaak. Je kon hier echter duidelijk zien dat hij zich ook gewoon hard amuseerde op een podium. Een plezier voor oog en oor.

Dankzij twee vriendelijke kerels van de nachtshift zouden Jonathan en ik ook nog het grootste deel van Moby (***) kunnen gaan bekijken. Die had voor de gelegenheid een ‘live:remixed’ –set in elkaar gestoken. Wat dat inhield? De volledige eerste cd van Moby, maar dan in een soort danceversie (te vergelijken met wat de heren van Soulwax gedaan hebben met hun laatste cd). Dit alles werd gebracht door een zangeres met een stem als een klok, en een hyperkinetische Moby, die zowel een deel percussie, gitaar en toetsen voor zijn rekening nam.

Na de terugkeer naar onze zitjes in het artiestendorp kregen we ook nog even bezoek van Jan Paternoster, de zanger van The Blackbox Revelation. Hij begroette ons als “de wachters van het paradijs” en vroeg of wij over de biervoorraad waakten (we zaten naast de frigo). Iemand van de catering gidste hem rond in de cateringfrigo, en even later keerde Jan Paternoster uiterst vrolijk terug met verschillende palletten pils in zijn handen. Rock & Roll!

  
Rock Werchter had dit jaar weer eens een uitstekende affiche. Radiohead, Neil Young, dEUS en vele andere bands beloofden van deze editie een onvergetelijke ervaring te maken. Toch beslisten veel mensen om dit jaar niét naar Werchter te gaan vanwege de hoge ticketprijzen. Met een beetje geluk en goede wil kon je er echter ook gratis naartoe. Ik beleefde Werchter 2008 als betaalde vrijwilliger. Werken op Werchter: een verslag.

Rock Werchter is een begrip. Al meerdere jaren op rij uitgeroepen tot beste festival ter wereld, en voor vele Belgische studenten dé ideale manier om de examenstress van zich af te schudden. De laatste jaren zijn de ticketprijzen van het evenement echter gestaag omhoog gegaan, waardoor veel mensen moesten afhaken. Ook ik had het festival om die reden al een tijd gewoon aan mij laten voorbijgaan.

Dit jaar had ik echter geluk. Eén van mijn vrienden was al een paar jaar aan het werk als ‘security’ op Werchter, en wist mij te vertellen dat binnenraken als vrijwilliger eigenlijk vrij gemakkelijk was. Je moest je gewoon inschrijven op de site van Festivalitis, één van de vrijwilligerorganisaties voor festivals. Ik schreef mij in, en met succes: ik kreeg een telefoontje van Festivalitis om te bevestigen dat ik was aangenomen, samen met drie van mijn vrienden. We zouden met ons vieren voor de duur van het festival een ontzettend plezierig team gaan vormen.

D-Day

Donderdag 3 juli was het zover. We verzamelden aan het huis van een van ons in St. Denijs, en stapten daar vervolgens in de auto. Festivalitis verwachtte ons om half zes aan de dorpskern van Betekom, een buurgemeente van Werchter. De rit zou volgens mappy anderhalf uur in beslag nemen. Door te vertrekken om 3 uur zouden we er zeker op tijd raken.

Al diegenen met een beetje levenservaring weten het echter ongetwijfeld al: er zijn geen zekerheden in het leven. Op weg naar Werchter kwamen we terecht in een heuse Werchter-file, waardoor we uiteindelijk maar nipt op tijd in Betekom zouden toekomen.

Even later kwam ook een verantwoordelijke van het Festivalitis-team toe. Ze deelde ons onze bandjes uit, en nam ons op sleeptouw naar de Werchtercamping voor de crew. We kregen onze tentjes nog voor zes uur opgezet, en ons festival kon eindelijk van start gaan.

Ons ‘team’ bestond zoals reeds gezegd uit 4 mensen. We zouden, mede dankzij onze festivalbaas Roel, gedurende het hele festival samen aan bewaking kunnen doen.

Die vier teamleden waren Jonathan,

Michiel,

Bert,

en mijzelf.

Door het opzetten van onze tenten kwamen we iets te laat toe bij ‘de container’, de verzamelplaats voor vrijwilligers. Alle andere vrijwilligers waren reeds samen met baas Roel vertrokken om ingewijd te worden in de wereld van een Werchterbewaker. Dit zou echter een geluk bij een ongeluk blijken, want toen Roel terug bij ons was, besloot hij ons back –en frontstagedienst te geven aan de Marquee.

Dat kwam hier op neer: Jonathan en Bert konden al ‘bewakend’ alle optredens volgen in de tent zelf, en Michiel en ik zouden backstage onbevoegden uit de buurt moeten houden. We hadden al vlug door dat die job het grootste deel van de tijd niet veel meer inhield dan een oefening in tuinstoelzitten.

 Onze job mocht dan niet veel voorstellen, we zaten wel op de ideale plek om aan celebrityspotting te doen. En jawel hoor, na het optreden van Vampire Weekend verschenen niets minder dan…

De instrumentenkisten van Vampire Weekend op het podium! Vreugde was ons deel. Toen even later ook drie verdacht bekend aandoende mannen naast ons backstagepodium verschenen, waagde ik mijn kans, en vroeg ik om een foto.

Zij: “Off course you can take a picture! But you do know we’re only roadies, right?”

Ik: “Well, you look like someone really famous, so I’ll take a picture just in case.”

Het waren effectief roadies.

Even later, toen Michiel en ik een beetje aan het rondstruinen waren op het backstagepodium, kwamen er echter een man en een vrouw naar ons toe om een praatje te slaan. Het bleken zowaar de manager van Modern Skirts en zijn echtgenote te zijn. Modern Skirts was de band die voor Vampire Weekend in de Marquee had gestaan. Neen, ik had er ook nog nooit van gehoord.

Manager MS: “ Dat is vrij normaal. We touren nu al een jaar in de VS, maar dit is hun eerste internationale tournee. Eigenlijk zijn we hier terecht gekomen dankzij R.E.M. . Modern Skirts en R.E.M. komen namelijk alletwee uit dezelfde stad. R.E.M. bleek fan van hen te zijn, dus namen ze ons mee op tour.”

En valt het mee, zo’n eerste grote tour?

“ Het is allemaal nogal overdonderend eigenlijk. Gisteren heeft de band bijvoorbeeld in Amsterdam gespeeld, voor een publiek van 20.000 mensen. Daar kwam bovenop dat Modern Skirts daar rondliep tussen bands als Radiohead en R.E.M. Ze wisten niet waar ze het hadden! De zanger heeft zich van de zenuwen ladderzat gedronken. Ze hebben hem moeten buitendrágen!”

Dan zal op Werchter optreden ook niet zo makkelijk geweest zijn.

“Oh, jawel hoor. Ze liepen het podium op alsof het niets was. Het is ook maar een publiek van 10.000 man natuurlijk.”

Heb je als manager een plan uitgewerkt om de groep gelanceerd te krijgen?

“ We proberen nu vooral mond-aan-mond reclame te maken bij mensen die we plaatselijk tegenkomen. Als die allemaal onze muziek downloaden van Itunes, en ze weer tippen aan anderen, raken we hopelijk gelanceerd.

Bovendien heeft R.E.M. al eens een groep meegenomen op tournee: The National . Die zijn nu doorgebroken. We hopen op hetzelfde (lacht).”

Na nog wat gepraat te hebben over de verschillen tussen Amerika en Europa moesten ze ons helaas verlaten. Michiel en ik kregen alletwee Modern Skirts’ maxisingle mee, en omdat ik hen had verteld dat ik al eens een festival georganiseerd had, gaven ze mij ook hun naamkaartje. “Bel maar als je er nog eens één organiseert. Als we in de buurt zijn, komen we zeker spelen.”

Mijn avond was goed. Een gesprek met de manager van een band! Een klein bandje weliswaar, maar desalniettemin een leuke ervaring. Modern Skirts heeft een heel sympathiek management, neem dat van mij aan.

Even na dit gesprek begon The National, een band die onlangs was doorgebroken met hun vierde album “Boxer”. Volgens Jonathan en Bert zetten ze een heel goede set neer.

Wij zaten jammer genoeg backstage, en hoorden of zagen er weinig van. Ik had zelf echter op voorhand al een paar nummers van The National beluisterd, en vond het heel goede muziek. Om die reden had ik besloten om na hun set een foto met hen te proberen vast te krijgen. Dat lukte mij wonderwel. Omdat ik geen flauw idee hoe The National er uitzag, stapte ik na het optreden op de eerste de beste persoon af. Het bleek zanger Matt Berninger te zijn, die maar al te graag een praatje sloeg.

Later die avond kregen we nog de kans om Soulwax on stage mee te maken. Er passeerden ook nog een hele rits bekende koppen langs onze tuinstoeltjes, en Lenny Kravitz wist vanop de mainstage onze oren te bereiken met een heel goede set. Ik moet zeggen, het was verdomd plezant dagje. Dit kon ik zo nog wel een paar dagen volhouden. En dat zou ik uiteraard ook doen.

Morgen: interview met Matt Berninger (The National).
Volgende week: ‘Werken op Werchter’ , deel II: Vrijdag.

De examens zitten er bijna op, en dat wil traditioneel zeggen dat Rock Werchter er weer aankomt. Het “beste muziekfestival ter wereld” (kuch) opent reeds voor de 34e keer zijn deuren en de vaste formule blijft blijft gehandhaafd: de grootste band, het grootste publiek en de duurste pinten van België. Of ik er heen ga? Hell no. Maar dat belet mij niet er een ongezouten, gepeperde en in azijn opgelegde mening over te hebben. Vandaag: mijn kijk op de affiche van Rock Werchter 2008.

Donderdag 3 juli

Xander Derycke heeft zijn zin gekregen: Mika staat op de mainstage van Werchter. Het plan? Allemaal naar voren en moshen geblazen, want eindelijk heeft u een aanvaardbaar excuus om op homo’s te gaan slaan. Moreel verwerpelijk? Ja, maar plezant desalnietemin. Even serieus nu, slechts vier woorden hebben wat mij betreft enig belang op deze festivaldag: THE FUCKING DEWAELE BROTHERS. Dat u Soulwax moet zien staat denk ik als een paal boven water, daarover hoeven we niet te discussiëren. Als ervaringsdeskundige kan ik u verder nog vertellen dat R.E.M. live bijzonder te smaken valt (frisse laatste cd overigens), maar de kans is klein dat u ooit nog de marquee binnenraakt als u er nog niet staat vanaf 20u ofzo. En hoewel de Chemical Brothers ook wel kaas gegeten hebben van feestje-bouwen, zijn de heren Dewaele the cheese-fucking-masters. 2manydj’s zien zou dus uw hoofddoel moeten zijn op donderdag, en wanneer u in-the-process nog even Soulwax kan mee meepikken zou ik zeker niet twijfelen.

Vrijdag 4 juli

Het aantal namen waarbij ik mij muziek kan inbeelden is vrij beperkt op vrijdag, maar de namen die ik herken lijken mij alvast geen 75 euro waard. Jay-Z is misschien de moeite waard, hoewel hiphop op een rockfestival in se toch wat misplaatst is wat mij betreft. Maar goed, Kanye West heeft het tegendeel reeds bewezen, dus wie weet of Dhr. Jay-Z het ook kan. The Verve staat boven zijn stand geprogrammeerd – op hun succesvolste plaat totnogtoe staan al bij al vier echt goede nummers, de rest van hun carrière mag als vulmateriaal beschouwd worden. Neil Young hoort thuis op Rimpelrock, klassiekers my ass. Moby is ook nog de moeite misschien, afhankelijk wat die “remixed” wil zeggen, want met de hele 90’s-revival die tegenwoordig aan de gang is zou dat wel eens een vreselijk foute bedoening kunnen worden. In de marquee is Zita Swoon een leuke aanwezige en over Digitalism heb ik ook al veel goeds gehoord, dus het goede nieuws is dat u wel degelijk een alternatief heeft wanneer the Verve mijn gelijk bewijst en Moby mocht tegenvallen.

Zaterdag 5 juli

Aha, eindelijk een dag op niveau! Met daarenboven nog een aardig staaltje programmatie. Indien u net als ik helemaal gek bent van talloze aanstekelijke popgeluidjes dan is MGMT misschien iets voor u. En nadien staan The Hives meer dan paraat op uw sokken er professioneel af te rocken. I like! En het wordt alleen maar beter, want nadien staan de veel te laag geprogrammeerde Editors op de Main terwijl u uw trommelvliezen terug bijeenzoekt. “An End Has a Start” is niet voor niets uitgeroepen tot beste album van 2007 door de muziekjournalisten van De Morgen, wat mij betreft zaten die rukkers er voor één keer prat op. Gaat dat zien dus. Uitblazen kan bij Kate Nash, leuke pop met een ronduit adorabel Brits accentje. Geen idee of ze nog leuke nummers heeft behalve “Foundations”, maar ik zou het alvast het proberen waard vinden. Nadien is er even twijfel mogelijk tussen Sigur Ros (prachtig, maar waarom op de mainstage???) en Gnarls Barkley, maar aangezien Radiohead de main afsluit lijkt de keuze mij snel gemaakt: Sigur Ros zien, genieten, en dan in één ruk naar voren op Thom Yorke z’n kwijl te kunnen opvangen.

Zondag 6 juli

Normaal gezien zou ik aanraden om zondagochtend het terrein te verlaten en zo de drukte te ontlopen – u heeft immers Radiohead gezien dus uw Werchter zou reeds geslaagd moeten zijn. Echter, op zondagavond treedt dEUS nog op, dus misschien is het alsnog de moeite op even te blijven. Maar wat doet u in de tussentijd? Mijn voorstel: Panic! At the Disco gaan zien. P!AtD is zo’n kleine zonde waar ik helemaal verslingerd aan ben, ergens op mijn “to review”-stapel ligt overigens nog hun nieuwste album klaar. Dat ze gehyped worden en nogal heel erg diep in de emo-vlaai zitten is een feit, maar hou uw geest open en probeer te genieten van wat eigenlijk niets minder dan bijzonder leuke popmuziek is. En live zijn ze trouwens zeker niet mis, naar het schijnt. Helaas speelt P!AtD maar tot 14u35 dus daarmee zal uw tijd niet gevuld raken. Mocht ik u wezen, ik zou – behalve over een betere adem en lijfgeur te beschikken – verkiezen om aan de main te blijven plakken en systematisch naar voor schuiven op zoek naar een leuk plaatsje bij dEUS, in marquee valt immers niet erg veel te beleven met uitzondering van Justice en Underworld, welke beide uw kansen op een deftige plaats vooraan bij dEUS grondig hypothekeren.

Case Closed

Zo dat was ze dus, mijn bruut, persoonlijk en ongecensureerd vonnis op de komende editie van Rock Werchter. U houdt er andere mening op na? Fijn zo! Post ze in de commentaren en wie weet lees ik ze wel!

Zitting gesloten. Tot volgende week!

(TDD)

PS: Hoewel relatief beperkt, de realtime spellingchecker van de nieuwe firefox 3.0 is de shizzle. Echt een aanrader, voor mocht u nog met internet exploiter of een vorige versie van firefox werken.

Les Raconteurs sont sur le vieux continent ! Et quelle affiche ! Ils seront en compagnie de Radiohead, REM, Neil Young, Beck, dEUS, Moby, MGMT… La suite sur le site du festival.

Ca donne envie !