Woensdag 25 november zullen we niet gauw meer vergeten. Het was de dag die volledig in  het teken zou staan van de verjaardag van Oma. De kids hadden zich er al helemaal op verheugd. Maar het zou iets anders verlopen. Het begon namelijk al vrij vroeg een beetje uit de hand te lopen. Namelijk om 1.45 uur ’s nachts al, toen kwam ik terug van de Champions League wedstrijd in Alkmaar tussen AZ en Olympiakos. Alles was voorspoedig verlopen en ook de terugreis verliep eigenlijk zonder problemen. Totdat ik de Westzoom op reed in Lunteren. Dit is, sinds een jaar of 3, de rondweg om Lunteren richting Ede. Eénmaal de weg opgedraaid heb ik werkelijk geen idee meer wat er nou precies gebeurde, maar op het moment dat de flauwe édoch verradelijk bocht daar was, ging ik iets rechtdoor en kwam met de rechterkant, met beide wielen, in de zachte berm terecht. Mijn Collin McRay oefeningen ten spijt, hield ik hem niet onder controle en met een vaartje van 3x niks, kwamen we uiteindelijk met een flinke klap, een meterje of 1,5 lager in de greppel terecht !. …. …. Daar sta je dan, om een uurtje of 2 ’s nachts. Met de neus naar beneden en de kont omhoog en hemelsbreed op nog geen 700  meter van je huis . Na eerst 5 min van me afgescholden te hebben en de zeer plaatselijke en bedreigde kerkuil een rot beroerte te hebben bezorgd, hebben we de vrouw gebeld met de mededeling dat de auto iets korter was geworden en het tevens wel eens een vroegertje zou kunnen worden. Daarna was de pliesie aan de beurt en deze kwam met een kwartiertje. Het was hun al snel duidelijk dat zij niet veel voor mij zouden kunnen betekenen en dus werd de wegsleepdienst maar ingeschakeld. De pliesie ging er weer vandoor en de sleepdienst liet eigenlijk niet lang op zich wachten. Met de zelfde vaart als ik er in was gedoken, kwam de Laguna weer uit zijn benarde positie. Gespannen keken we, hoe hij er uit kwam en het viel alleszins mee. Hij lekte niet, de lampen deden het nog, hij liep niet aan en alles wees er op dat er nog gewoon mee gereden kon worden. Kwestie van uit proberen en na een voorzichtig rondje, heb ik besloten om er gewoon mee naar huis te gaan. De man hebben we bedankt en toen maar voorzichtig naar huis. Al met al, werd het 4 uur voordat je weer eens in je nestje ligt en amper 3,5 uur later konden we er alweer uit voor de kids, die naar school zouden gaan. Het werd een dag vol geregel met de verzekeringadviseur en het op bezoek gaan bij een tweetal schadebedrijven. De conclusie werd al gauw getrokken, dit gaat een heleboel centjes kosten …. zucht …. Aan het eind van de middag was het dan toch nog een beetje feest. Oma werd 75 en de kids hebben heerlijk genoten van het feest, al was het voor mij er wel ééntje met een behoorlijke bijsmaak.

Gisteravond heb ik met een twaalftal gemeenteleden (hoezo bijbels…?) de preek voor de tweede adventszondag voorbereid. Hoewel het de eerste keer was dat we dit in onze gemeente gedaan hebben, was het een groot succes. Samen hebben we gekeken naar lukas 1,26-38. Dat is het verhaal van de aankondiging van de geboorte van Jezus door Gabriël aan Maria. De tekst riep een hoop vragen op, die lang niet allemaal beantwoord zijn, maar toch konden we tot een conclusie komen. Blijkbaar gebeurt hier iets dat in de lijn staat van de mensengeschiedenis, maar toch radicaal anders is. Jozef is een nakomeling van David, maar Maria wordt ‘overschaduwt’ door de heilige Geest. God doet iets groots, maar het gebeurd in de levens van gewone mensen met gewone vragen: “hoe kan ik zwanger zijn, ik heb nog nooit gemeenschap gehad met een man?” Maar het bijzondere is dat die vrouw, Maria, antwoordt: “ik wil de Heer dienen.”

Daar moet ik nu voor zondag 6 december een preek van maken. Ik vind het echt heel bijzonder dat we met elkaar tot zo’n mooie boodschap zijn gekomen en ik heb de gemeenteleden die aanwezig waren uitgedaagd om te luisteren of ze hun eigen opmerkingen of vragen herkennen in de preek.

de grote frustratie van iedereen!

Het weer is al zo guur en donker, de dagen zijn al zo kort en dan moeten we nog zoveel kostbare tijd spenderen in onze auto, bumper aan bumper schuifelend, als een sliert hersenloze mieren – alle individualiteit op dat moment verloren – omdat we moeten gaan werken…

Wat zou ik er veel voor over hebben om op wandelafstand van mijn thuis te werken, dat zou pas efficiënt zijn! Want draai of keer het zoals je wil, die files kosten eindeloos veel tijd – tijd die ik niet bij mijn Prinsen kan spenderen…en al die tijd, niet eens nuttig besteed, is hopeloos verloren tijd.

Enfin, dit gezegd zijnde, kruip ik onder de wol, morgen moeten wij er weer vroeg uit, want ze voorspellen grote drukte op de baan…

Goedendag,.Mevrouw Koffiescheut hier,

Ik hoop dat ik u een pleziertje geef als je dit leest, want dit is dus echt geweldig nieuws. Nadat mijn man ontzettend hard had getraind, wel 6 minuten ja, gaf zijn baas hem gelijk opslag, 2 simdollars opslag, en dat is toch aardig wat, zijn woorden waren;

“He, je ziet er goed uit vandaag. Kom vanmiddag even naar mijn kantoor, dan praten we wat over je salaris!”

Maar ik vond de andere manier uit, slijmen, misschien al bekent bij sommigen, maar bij mijn man kwam het niet op, als je een beetje gaat slijmen wil het nog wel eens een goede indruk wekken. Bijvoorbeeld, “He Jan (zo heet zijn baas), wat een leuke stropdas.” en zulke dingen werken uitstekend.

Ik hoop dat jullie er wat aan hebben,
Mevrouw Koffiescheut

Er waren door M al een aantal speelgoedjes zomaar door de ruimte gegooid. Ik had telkens gezegd dat hij moest stoppen maar het mocht niet baten, hij deed doodleuk verder.

“M, stop daar onmiddellijk mee” riep ik niet al te stil. Ik had eerder moeten brullen want deze keer stopte hij wel. Hij bleef staan zoals op het moment dat ik riep, de auto in het rechterhand, klaar om te gooien. Ik dacht nog: hij staat erbij alsof ik op de pauze-knop van de afstandsbediening heb gedrukt.

“Je mag dat niet doen, M, je zou andere kindjes kunnen pijn doen of de ruiten kunnen breken.”

Er werden nog wat argumenten aangehaald waarom hij met niets mocht gooien en de ganse tijd stond hij roerloos.

“Heb je mij begrepen?”

“Ja-aa”

“Goed, speel dan mooi verder. En wees eens een beetje kalmer, er is buiten al wind genoeg.”

En toen was het net alsof ik de play-knop indrukte want hij deed gewoon verder waarmee hij bezig was: gooien.

Ik denk dat de stop-knop niet helemaal goed werkt…

Die Sonne scheint! ENDLICH! Blau der Himmer, der Frühling kann kommen, wie schön! Nachdem Wunderbärchen gestern einen Erfolg feiern konnte und ihre NGWPs die Chefs überzeugten, steht die Lesergemeinschaft endlich wieder vor einem Aufweg des Wunderbärchens. Es freut uns sehr, das mitzuteilen! floskel2

Fleissig ging das Wunderbärchen an die anderen Arbeiten; Bilder freistellen, Bilder freistellen und Bilder freistellen. Wir sind hier ja nicht bei floskel3! Tatkräftig ging es ans Werk, bis die Maske nicht mehr so wollte, wie das Bärchen und es vezweifelt nach cinzelinski schrie. Liegts an den vegetarischen Gummibärchen die leichte Aufgedrehtheit oder an der bloßen Freude über cinzelinskis Rettung??! floskel1 Aufjedenfall musste schliesslich der Satz das Problem lösen, welches zwar offen da lag, aber keine Antwort für die Rückführung gefunden werden konnte. floskel5!

“Beim Mittagessen an der Sonne” erquickte sich des Wunderbärchens Gemüt am festlichen Mahl (Pizzabrötchen mit Kartoffelsalat) und nachdem der Koffeintank auch wieder gefüllt war, stellt es weitere Fotos frei.

Übrigens, Wunderbärchen hatte eine Erleuchtung bezüglich des Schafsmenschen. Sie glaubt nun tatsächlich, dass ER nicht mit Schafen schläft, trotz vieler Beweise! floskel 16: fragen wir ihn doch einfach selbst! da wird das Wunderbärchen wahrscheinlich bereits die nächste Erleuchtung erleben? floskel2!

(Quelle|welt.de) Alle vier deutschen Opel-Standorte sollen erhalten bleiben. Das bekräftige GM-Europa-Chef Nick Reilly gegenüber der thüringischen Ministerpräsidenten Christine Lieberknecht. Bisher galt das Werk Eisenach als gefährdet. General Motors kündigte gleichzeitig an, 5300 Stellen in Deutschland abzubauen. mehr…

Ik heb me net ingeschreven voor het Social Media Forum in Brussel.   De interessante sprekers maar vooral het thema ‘How to use social media’ en daaraan gekoppeld ‘how to make money with social media’  gaven de doorslag.  Kost tenslotte toch 350 euro dus dat gaat zijn geld moeten opbrengen

Jij ook benieuwd hoe je geld kan verdienen met social media ?? Voor een verslag kan je hier volgende week terecht…

Bekijk de hele flyer hier.
 
Dit weekend opent de expositie ‘Ladies First‘ bij Streetlab, een internationale all-girl expositie. Geen naaiklas workshops en zeker geen tupperware party’s. Nee, niks van dat. Ladies First is een expositie met daarin zeven kunstenaars met elk hun eigen visuele identiteit op het gebied van graphics, schilderijen, textiel, designer toys en installaties. Maar moet dat nou echt onder het ‘Ladies’ label? De Franse Lil’ Shy is een van de kunstenaars die mee doet met de expositie. Laten we haar even aan de tand voelen. Door Jeroen Smeets

Are you girls teaming up to take over the world?
Yes!!!!!!! Hahaha, no we just wanna show good art to the world.

 Do you think it is important for girls to unite and work together? Or are you just as happy without the ‘Ladies’ label?
Well that’s two different things. I think it is important for girls to find a way to show their work, and let people know that they are on the map, I often find out that as a girl you get less offers to do stuff, it’s a bit like stepping into a football game, and ask to be part of the team, if you know what I mean! Supporting each other is important, and inspiring as well.
I was having that discussion with a friend of mine, that the difference as a girl, is that there is more pressure to create good works, if a guy produces crap, no one really cares, but as a girl you have to prove yourself harder to be taken seriously. I would like the label “Ladies” to inspire younger girls to follow their dreams and go for it, I think that is the important thing. I don’t need the label “ladies” personally, I’m happy without it, but for that occasion it’s nice to make a point and let people know, that yes this is an all “Ladies” show!

What do all of the girls in the exhibition have in common?
All the artists in the show have a very strong artistic vision and direction, and an independent attitude. Second, it’s the craft side of working with their hand, all artist a very “analogue” here. Working by hand, also means hard work, hours of work on their pieces, I think all the artists are a hard working artist, dedicated. Each one of them is “self made”, some went to art schools, some not, but all of the artists of the show are following their own way, doing their own thing, and doing it strongly.

 What kind of work are you going to show at the exhibition?
I’m going to show my textile work, it is text/letters based, made out of felt and all stiched by hand, stretched like canvases. I will also make a crazy installation together with OVNI which is also part of the show…
***

Als je het nog niet wist: Jeroen Smeets is hoofdredacteur van Reload Magazine en gastblogger van dit stuk. Omdat hier al heel veel tekst staat zal ik niet uitgebreid gaan vertellen waarom het zo vet is dat hij dat doet, maar dat is het dus wel. Als we het lief vragen doet ‘ie het misschien nog wel eens een keertje.

In the midst of a larrrrrge project at the moment.  So much of my work is done on an extremely tight and short deadline, so it’s wonderful to engross myself in something new that I can fully develop as a rich and balanced idea.   I’m already a few weeks in, and have at least a week to go.  Once it’s done I’ll throw it up here (and dispense with the vagueness).  But for now, here are some elements of the bigger picture.

81 uur productie en opmaak. Het was een kluif, die iAct. Mijn zoon zei vanmorgen: ‘dag mevrouw, waar is mijn moeder?’ Mijn opgetrokken wenkbrauwen vroegen hem om uitleg. Tot meer was mijn lijf na twee uur slaap niet in staat. ‘Ik zie je bijna nooit meer’ schokschouderde hij, ‘tenzij van achter het scherm van je pc,’ maar in het voorbijgaan legde hij zijn twaalfjarig hoofd tegen mijn rug. ‘Ik weet dat jij het mooiste ‘boekske’ gaat maken dat er is’ zei hij en klopte me vaderlijk op mijn schouder. Ik wilde me nog verdedigen met, ‘we zijn er bijna en daarna doen we iets leuks’, maar ik hield me in. Twaalf, dan wil je geen sprookjes meer. Als je twaalf bent, dan weet je hoe de wereld draait. Je weet dat je als man, een vrouw moet steunen in haar keuzes. Niet betuttelen, maar geloof tonen en ook natuurlijk, onontbeerlijk …aangeven dat je haar mist. Dat is wat mannen van twaalf weten en in deze ook doen.

 ‘Waar je hart je brengt, daar moet je gaan.’ Dat is wat zijn vader me vorige week zei. ‘Ik sta achter je.’ Mooi, lief, ontroerend, liefdevol. Dat klopt, maar tegelijk bespeelt het feilloos mijn vrouwelijke ingebakken schuldgevoel. Ik heb de laatste drie weken geen hemd gestreken, geen aardappel geschild en geen kind zijn lunchbox gevuld. Dat deed hij. Met de nodige haken en ogen en met het klassieke gemor, maar soms toch ook met een gezwindheid die me zorgen baart.

 Als ik me drie weken lang volledig afzijdig kan houden van het dagelijks reilen en zeilen in dit huis op het drielandengrenspunt tussen Haacht, Mechelen en Leuven, ben ik hier dan wel nodig? Nee. Het werd me bevestigd. Zondagavond nog. ‘Ik heb jou niet nodig.’ Hij zei het eerlijk, kordaat, een beetje trots zelfs en keek me recht in mijn ogen. Mijn schouders die zo goed als onmiddellijk een neerwaartse beweging maakten en de blik in mijn ogen deden hem naar adem happen. ‘Oh, nee, zo bedoelde ik dat niet. Ik wilde alleen maar zeggen, dat ik mijn mannetje kan staan: koken, wassen, kinderen. Natuurlijk heb ik je nodig.’ Hij graaide wel naar mijn heupen en trok me tegen hem aan, maar zelfs de speelse beet in mijn nek deed me niet van stemming veranderen.

 Ik ben misbaar. Hij heeft me niet nodig… Ik was moe. Ik kon niet langer relatieveren. Mijn lichaam deed pijn. Mijn hoofd zat vol. En ik was vooral misbaar. Mis-baar. Overbodig dus eigenlijk. Onbelangrijk. Misbaar… tenzij dan voor dat gebijt in de nek, laat het ons zo maar even noemen… ook flatterend. Mijn cynische ik grijnsde naar mijn romantische ik.

 Nu, lang duurt dat nooit. Na jaren samen spelen, weet je hoever je kan gaan. Dus als ik pruil, loopt hij achter me aan. Tot hij er genoeg van krijgt, zucht en het opgeeft en dat zeg ik gespeeld boos: ‘zeg, ander vrouwen mogen dat ook. Ik mag ook het wijveke uithangen. Minstens een half uur per week. Even lang als jij de onuitstaanbare macho mag uithangen. Dat is de deal. Ja toch?’ En dan loop ik achter hem aan. En dat pruilt hij, maar niet lang en dan komt alles weer goed. Zoals in de sprookjes. Mijn zoon van twaalf, hij weet al veel, maar sprookjes… Hij heeft nog even tijd om er weer in te geloven.

 En dat misbaar zijn, dat is maar tijdelijk want morgen neem ik VRIJ en maak ik me onmisbaar. Watch me!

Met vijf of zes kindjes op stap gaan is niet zo evident. Vroeger ging ik wel eens met zoveel pagadders naar de markt of het park. Maar die allemaal in het oog houden… Het moet leuk blijven hé.

Er is een oplossing maar die valt nogal prijzig uit. Ik denk niet dat ik dat van de dienst ga kunnen lospeuteren.

Stel je voor: zes klein mannen in de bus, hard duwen om de brug van Duffel over te geraken, nog meer kilo’s vergaren op de markt, terug de brug opduwen en dan… dan gaat het gemakkelijk!

]]> http://ericdorscheidt.wordpress.com/2009/11/24/noodmaatregelen-sociale-diensten-nodig-bij-een-op-de-vier-gemeenten/ Tue, 24 Nov 2009 20:12:38 +0000 Eric Dorscheidt http://ericdorscheidt.wordpress.com/2009/11/24/noodmaatregelen-sociale-diensten-nodig-bij-een-op-de-vier-gemeenten/

Noodmaatregelen sociale diensten nodig bij één op de vier gemeenten

Begin deze maand heb ik een onderzoek afgerond onder 60 gemeenten naar de mate waarin sociale diensten voorbereid zijn op de toestroom van nieuwe klanten. Centrale conclusie is dat bij één op de vier gemeenten noodmaatregelen nodig zijn. Dit wordt veroorzaakt door een ongunstige combinatie van de samenstelling van  beroepsbevolking die niet past bij de aard van de regionale werkgelegenheid, plus – sneller dan landelijk – toenemende werkloosheid. Naast allerlei landelijke initiatieven zoals de aanpak van de jeugdwerkloosheid, deeltijd WW en stimuleringsmaatregelen kunnen sociale diensten ook zelf iets doen om het tij te keren.

Bijvoorbeeld scherper zicht krijgen en houden op de eigen financiële positie en zoeken naar andere financieringsbronnen voor re-integratie. Er wordt nog steeds onvoldoende gebruik gemaakt van Europese subsidiestromen die pas na 2013 zullen afnemen. Ook zijn vaak verbeteringen in de bedrijfsvoering mogelijk. Zoals het verkorten van werkprocessen en het beperken van de instroom door strenge handhaving aan de poort.
Als sociale diensten zelf te weinig resultaten boeken met re-integratie, kunnen ze re-integratiebedrijven extra aansporen en strakke resultaatafspraken maken. Het is belangrijk om openstaande vacatures te vervullen. Vaak komen bij het onderwijs, de overheid en in de zorg nog tekorten voor. Gemeenten, werkgevers en onderwijsinstellingen moeten investeren om de jeugdwerkloosheid, de positie van oudere werknemers en de ‘onderkant’ van de arbeidsmarkt aan te pakken.

Dit beeld wordt bevestigd door mijn bezoeken aan een groot aantal werkpleinen de afgelopen weken. Er is nog steeds sprake van een ‘haag van vacatures’ als je binnenkomt. Ook voor laaggeschoolde werkzoekenden zijn er nog banen beschikbaar. Desnoods met een korte scholing is ook voor de ‘onderkant’ van de bestanden een baan te vinden. Door de toenemende groep werkzoekenden bestaat het gevaar dat degenen die nu al in de ‘bakken’ zitten worden vergeten. Juist die groep verdient aandacht om te voorkomen dat ze bij een aantrekkende economie weer achter het net vissen. Dus investeren in scholing, gesubsidieerde arbeid in de vorm van loonkostensubsidie, het hele arsenaal aan ondersteuning voor deze groep moet nu worden ingezet.

In die gemeenten waar geen noodmaatregelen aan de orde zijn – nog steeds de overgrote meerderheid – is inzetten op ‘van werk naar werk’ de beste en meest kansrijke strategie. Dat moet onconventioneel en zonder allerlei bureaucratische rompslomp. Dat laatste zie ik nog te veel bij sociale diensten en UWV. Op de simpele vraag van eenzelfstandig ondernemer of het werkplein een secretaresse kon leveren, was het antwoord onthutsend. Er moest eerst een uitgebreide worden gehouden waarvoor de eerste afspraak over twee weken mogelijk was. Vervolgens zou er een bedrijfsprofiel gemaakt worden op basis waarvan dan ook een functieprofiel opgesteld wordt. Tot slot konden mogelijk kandidaten aangeboden worden. Dat duurde zes weken, let wel, zes weken. Mijn vriend is uiteindelijk naar een uitzendbureau gegaan en is daar snel geholpen. Zolang ik dit soort voorbeelden in mijn omgeving hoor over de dienstverlening van de publieke bemiddelings en uitkeringsorganisaties is er nog veel te winnen. Ook hier weer past het beeld van strategische keuzes aan de top leiden niet altijd tot het gewenste resultaat in de uitvoering als daar niet de ruimte wordt geboden aan de professional om snel te handelen en zaken te regelen met het oog op het boeken van resultaat.

Het zat er al aan te komen, eens zou er een dag komen dat het oude lieve mensje van 84 tegen mij zou gaan zeggen dat het mijn laatste dag bij haar zou zijn om daar te helpen.
Die dag werd vandaag.
Ze wordt steeds meer hulpbehoevend en ik bood haar nog hulp in zoverre als ik zou kunnen.
In juni 2006 kwam ik voor het eerst bij haar thuis, ze had via via mijn naam horen vallen dat ik een goede hulp voor haar zou kunnen betekenen in haar huishouden.
Had een zware periode achter de rug van ziekenhuis en tijdelijk in verzorgingstehuis vanwege zware hart problemen.
Eenmaal thuis kreeg ze hulp in de huishouding van de thuiszorg, maar het voelde voor haar niet lekker, ze was voor haar gevoel een nummer en de hulp deed alles zoals hun het zelf achten dat het goed was en ze voelde zich daar niet prettig bij.
Aarzelend belde ze mij op en vertelde haar verhaal en vroeg of ik misschien een gaatje voor haar had om haar te komen helpen, al wilde ze eerst wel een kennismakingsgesprek om te zien wat voor persoon ik was en om te kijken of ik het bij haar ook wel zou zien zitten.
Ik wilde het wel proberen, ze klonk als een hele lieve vrouw die ontzettend goed wist wat ze wilde en nog heel actief de dingen volgde van wat er allemaal op deze aardkloot gebeurde.
Ik sprak een datum met haar af en ben toen zonder verwachtingen naar haar toegegaan en trof een tenger gebouwde vrouw aan met een ontzettend wijze sterke uitstraling aan.
Ze was wel nerveus, nerveus omdat ik zou komen en omdat ze zo hoopte dat ik die iemand zou zijn waarbij ze een goed gevoel zou hebben.
Gelukkig wist ik een goed gevoel aan haar te geven en ze wilde het liefst dat ik zo snel mogelijk bij haar zou kunnen beginnen.
De afspraak werd de dinsdagmiddag, voor haar het meest geschikte dagdeel ondanks dat ik dan maar anderhalf uur zou kunnen komen omdat ik om kwart over 3 gewoon thuis wilde zijn om de meiden op te kunnen vangen.
1 x in de 14 dagen zou ik komen, ze wilde nog zoveel mogelijk zelf kunnen doen wat nog mogelijk was.
Ben ik een voorstander van, want al het werk uit andermans handen pakken en vooral als ze al de 80 passeren dan moet je uitkijken dat ze niet achter de geraniums wegkwijnen.
Ze was gelijk ontzettend blij en tevreden met mij, ik denk ook niet dat ik overdrijf als ik zeg dat ze dat iedere dag dat ik bij haar gewerkt heb ook tegen mij heeft gezegd.
Na twee jaartjes werken werd het duidelijk dat ze lichamelijk nog minder werd, ze vroeg mij of ik er bezwaar tegen zou hebben om iedere dinsdag bij haar te komen ipv om de dinsdag.
Voor mij geen probleem, ik had dan toch niks bijzonders.
Als ik niet kon, vanwege schoolvakanties of kinderen die ziek waren deed ze er nooit moeilijk over.
En als zij een keer niet kon vanwege een ziekenhuisbezoek of literatuur bespreking (ze was nog actief bij een litaratuur club ) dan maakte ik er geen probleem van.

Het was voor mij in mei j.l moeilijk om een beslissing te gaan nemen om via het uitzendbureau weer aan de slag te gaan in de catering, het werk waar mijn hart eigenlijk ligt.
Ik had geen hekel aan schoonmaken maar ik wilde het liefst toch weer werk gaan doen tussen collega’s en een datgene doen waar ik voor geleerd had.
Dat betekende dat ik niet elke dinsdag maar zo vrij zou hebben om bij het oude mensje te kunnen gaan helpen.
Ik vond het heel moeilijk om het haar te vertellen maar ze pikte het goed op en we spraken af dat we zouden kijken hoe het zou gaan als ik gewoon de dinsdagen zou komen die ik wel zou kunnen.
Soms kwam ik er dus een dinsdag niet ( ik belde elke maandagavond om te zeggen of ik ingepland was of niet ) soms een paar dinsdagen niet, en soms weer vele dinsdagen achterelkaar wel.
Haar gezondheid gaat wel steeds een stukje minder, dan hebben we het over ouderdom, sneller moe, sneller klungelen met bloeddruk, ogen die achteruit gaan enz enz .
Alles wat ze zelf nog deed, lukt niet meer en kost teveel energie.
Hoe erg het haar ook tegen stond, ze besloot toch maar weer een beroep te gaan doen op thuiszorg.
Ze vertelde het mij bijna in tranen, maar ze zei ook wel dat ze toch wel moest accepteren dat ze zelf steeds minder kan.
En dat het zou betekenen dat ik dan overbodig zou worden.
Maar goed vandaag de dag duurt aanvragen t/m het moment daar dat je hulp hebt ontzettend lang dus ik zou vast niet snel weg hoeven.
Ik was er dus al wel een poos op voorbereid dat de dag zou komen dat ik te horen zou krijgen dat ik voor het laatst bij haar zou zijn om te helpen.
Die dag was vandaag.

Ik kom binnen zoals elke dinsdagmiddag, hang mijn jas op het hangertje die ze altijd speciaal voor mij heeft hangen. ( Ze wilde nooit dat ik mijn jas gewoon aan een haak hing, vond ze zonde van mijn jas )
En terwijl ik vanuit het halletje de woonkamer inloop zegt ze:”Ga eerst maar even zitten, ik moet met je praten”.
Ow jeeh grap ik, dat klinkt heel serieus. ( En ik voel wel wat er komen gaat ).
Het is rond wat thuishulp betreft en ze krijgt a.s donderdag een gesprek met degene die bij haar thuis elke week 3 uurtjes gaat helpen.
Ze heeft er ontzettend veel moeite mee om het mij te vertellen en staat dan ook resoluut weer op en zegt, ik doe het ook maar gelijk.
Ze overhandigd mij een envelopje, ik moet het gelijk van haar openen.
In het envelopje zit een mooi kaartje waarop ze mij bedankt en mij en mijn gezin heel veel goeds toewenst.
En een geldbedrag.
Ja ik betaal je gewoon 5 weken door want ik had er zelf eigenlijk niet opgerekend dat ik voor het nieuwe jaar hulp zou krijgen en ik gun je die van harte.
Ik wordt er een beetje stil van en zeg haar dan ook dat ik het ontzettend lief van haar vind en dat ik hoop dat de nieuwe hulp goed gaat klikken met haar en dat ze daar ook rust in gaat vinden.
Ze vraagt wat ik deze laatste keer nog voor haar wil doen, ik weet dat ze heel erg gesteld is op haar balkon met haar mooie bloemen en planten en besluit die nog even goed schoon te vegen en stel haar voor om de toilet + ruimte een goeie beurt te geven.
Afgelopen weken heb ik haar huis verder een goeie beurt gegeven dus de nieuwe hulp zal geen dingen gaan vinden wat echt hard nodig is en een eigen werk volgorde/routine moeten gaan vinden.
Om half 3 ben ik klaar en drink nog een kopje warme chocolade met haar aan de tafel waar we de dinsdagen al heel veel met elkaar hebben gepraat over haar passies van vroeger die ze nog deed toen ze het nog kon en dat waren verre reizen maken en fotografie, dingen die mij ook ontzettend boeien.
Of hadden we het over boeken die we lezen en vertelden daar wat over.
Een vrouw naar mijn hart, 84 en nog zo ontzettend helder al vergeet ze wel sneller wat dingetjes.
Dit was dan mijn laatste dag qua werk bij haar, maar ik zal zekers zolang het mensje nog leeft contact blijven houden met haar door zo nu en dan een telefoontje, kaartje of bezoekje te gaan geven.

Ik zal de dinsdagmiddagen bij haar gaan missen.

Nach der gestrigen Krise hat sich das Wunderbärchen gut erholt und ging heut morgen mit frischem Tatendrang ans Werk! floskel2. In der Gestalterwelt muss man stets lernen, dass man sich bei Kritik nicht persönlich angegriffen fühlen darf, es gibt halt nicht bloß eine Lösung, wie bei Mathe!

Die NGW nimmt schliesslich Form an UND WIE! Also wer sich jetzt nicht darüber freut, floskel11!

Bei Carl´s gabs leckeren Cheesy, der bei diesem Wetter NUR gutes bewirkt. Und sonst? Ja, es ist still (und arbeitsam) auf der Praktikanteninsel. Die Aussicht: grau, doch es gibt Hoffnung: Ist der Himmel mal so grau wie er jetzt grau ist, kanns wettermässig UND gestalterisch nur noch aufwärts gehen!

floskel10

Vanaf nu mag het dus officiëel gezegd worden. Ik heb dus deelgenomen aan de Designers 2009. Ik ben geselecteerd geweest uit honderden kandidaten, opzich al een mooie prestatie. 12 getalenteerde designers nemen het op tegen elkaar en gaan de uitdaging aan. Er wordt tot het uitereste gegaan… De opnames zijn inmiddels achter de rug. Het programma gaat van start dinsdag 8 december. Zeker kijken! Hoe zal ik het er vanaf brengen??? 

Vandaag is mijn laatste werkdag bij Foto Sjaak Noteboom. Vanaf 1 december ga ik aan de slag bij BelCompany. Daar heb ik natuurlijk vreselijk veel zin in, maar deze dag is niet zo leuk.

Aan de ene kant ben ik heel erg blij om aan de slag te kunnen als filiaal manager bij de succesvolste telecomketen die er is. Maar aan de andere kant is het niet leuk om hier weg te gaan…

Vijf en half jaar heb ik hier gewerkt en heb ik het heel erg naar mijn zin gehad. Binnen een heel erg gezellig bedrijf heb ik verkocht, cursussen opgezet en gegeven en heb ik me bezig gehouden met de inkoop.

Maar bovenal heb ik vijf en half jaar hier gewerkt met hele leuke en lieve mensen. Die zal ik zeker gaan missen, maar ja, ik moet ook aan mezelf denken!

Vanaf de eerste ga ik aan de slag in Capelle aan den IJssel en ben ik helemaal verantwoordelijk voor mijn eigen winkel. Heel erg spannend, maar ik weet wat me te wachten staat. Ook hier lopen weer hele gezellige mensen, dus daar zal het niet aan liggen…Ik weet zeker dat ik, ook daar, een hele mooie en speciale tijd tegemoet ga.

Maar vandaag is niet zo’n leuke dag…

Marko de Jong

• join me on Linkedin
• join me on Twitter

Vandaag gaan we wederom naar AZ. Na afgelopen zondag daar ook al te zijn geweest voor o.a. de training en omdat meneertje SerGio Romero nogal de avond daarvoor de schlemiel had uitgehangen. Met 2 enorme blunders liet hij AZ bijna weer door het ijs zakken. In windkracht 9, mochten we proberen wat trainingshots van hem te draaien en daarna volgde een interview, wat gelukkig lekker binnen was. Ook Ronald Koeman kwam even langs en wist ons te vertellen, dat Romero gewoon op doel stond bij de Champions League wedstrijd tegen Olympiakos, hetgeen ons nogal verbaaste na die enorme fouten van zaterdagavond. We gaan het vanavond zien of Romero woord kan houden en kan laten zien of hij weer als vanouds is. Het is alweer de 3e wedstrijd voor ons als TEAM en waarschijnlijk ook tevens de laatste voor dit seizoen. We hebben er enorm van genoten en heel TEAM leeft ook in een soort van roes, als deze dagen er weer aankomen. Men is er vol van en terecht en we leven er met z’n allen erg naar toe. Des te jammer, dat AZ er dan niet aan te pas komt, want we hadden graag ook een 2e helft gespeeld in deze fantastisch ambiance van de Champions League. Wie weet …. bestaan wonderen toch nog ?

 : Interview Koeman houd vast aan Romero

Foto’s van de 1e wedsrijd -> :  AZ- Standaard Luik

Een van mijn werkzaamheden: receptenspecials op ah.nl. Ik bedenk wat er op een receptenspecial komt te staan met de hulp van AllerHande, dat brief ik door en dit is het eindresultaat.

Receptenspecial Sint

Receptenspecial Gourmet & Fondue

In one of her latest hits Beyoncé sings about the single ladies and a certain kind of ring. The story of the film ‘Szinglik Éjszakája’ (“Single Ladies’ Night”) of director Tamás Sas is based on the mysterious disappearing of that certain engagement ring. In a girl’s life two things should look perfect: the engagement ring and high-heels (we never forget the fear of Carrie Bradshaw before she got her beautiful diamond ring). And yes, you are right! There’s only one reason I write about a hungarian film on my english blog: is that the girls in the film are wearing my shoes and bags. The main character Gabriella Hámori (in the blue dress) is one of the leading hungarian actresses and I’m happy that she’s wearing my lovely black ‘Tepan’ stiletto of the fall collection.

The premier will be in 2010 february and I’ll be there & also my high-heels.

]]>