De werken aan het kruispunt van de Maastrichtersteenweg en Gouverneur Roppesingel vlotten goed en om ze nog te versnellen zal de aannemer de Maastrichtersteenweg tussen Voortstraat en Singel vanaf vrijdag 4 december twee weken afsluiten voor het uitgaand verkeer. De inkomende verkeersstroom blijft behouden.

Het uitgaand verkeer wordt omgeleid via de Voortstraat en Koning Boudewijnlaan. De bewoners van de Voor- en Singelbeekstraat zullen tijdelijke hinder hebben van deze werkzaamheden.

wegen.limburg@vlaanderen.be, 011/74 23 00

 wegen@hasselt.be, 011/23 93 91

deze jongen vroeg op facebook waarover hij eens een cartoon moest maken. Ik stelde voor “evaluatiegesprekken” en dit is het resultaat: dolletjes gewoon! En ik figureer er zelf nog in ook. Zalig.

Mijn heerlijke weekend was alweer snel voorbij en vandaag zit mijn 3e werkdag van deze week er alweer aan te komen. Buiten waait het hard en zo te zien zit er een flinke regenbui aan te komen. Op zulke dagen krijg ik echt feeling voor de winter. Ik hou van de winter. Vooral als je je lekker dik kunt aankleden tegen de kou, je Uggs je voeten heerlijk warm houden en na een dag hard werken een lekkere stampot verorberen. En dan s’avonds met een dik boek en een kop warme chocolademelk voor de verwarming kruipen in je favoriete pyama met heerlijke warme pantoffels aan. I just love it!

Ik moet trouwens wel gaan oppassen voor mijn gewicht, ik ben de laatste 2 weken echt flink aan het snoepen geweest -hoe kan het ook anders met al dat lekkers wat in de supermarkt ligt voor Sinterklaas?- en ik ben bang dat ik straks weer hard mijn best moet gaan doen in de sportschool omdat die 8 kilo die ik afgevallen ben er weer aan gaan zitten te komen -oke niet meteen 8 kilo maar het is wel zonde natuurlijk als er straks weer 2 kilo aanzit..- Dus vanaf vandaag minder snoepen en als ik trek heb moet ik maar gewoon iets gezonds gaan eten. Ik heb de laatste tijd wel extreem veel mandarijntjes zitten eten, dit is momenteel echt mijn favoriete fruit. Het ruikt ook altijd zo lekker zoet.

En wat ik ook van plan ben om te gaan doen is om alvast wat kerstkaarten te gaan schrijven want straks heb ik er echt geen tijd meer voor. December betekent altijd topdrukte bij mij in de winkel -vind je het gek met al die te gekke spullen die we verkopen =P – en dan ben ik blij dat ik s’avonds even helemaal niets hoef te doen. Kerstkaarten schrijven staat dan ook niet echt bovenaan mijn to do list. Ik ben dan ook ieder jaar veels te laat met versturen waardoor iedereen op het laatste nippertje pas mijn kaart ontvangt. Dus dit jaar lekker vroeg aan de slag zodat iedereen dit jaar zijn/haar kaart een keertje op tijd ontvangt.

Ik ben ook al druk aan het verzinnen wat ik voor een kerstkadootjes ga kopen al weet ik zelf nog niet eens wat ik zelf wil hebben. Ik heb al een aantal leuke items gezien op Strawberrynet -o.a. een te fijne lipgloss van Philosophy- en ik denk dat ik zodra mijn loon binnen is maar eens een bestelling ga plaatsen. Ja, ik geef mezelf ook elk jaar een kerstkadootje, als een soort beloning voor het harde werken in December. En shoppen voor jezelf is toch altijd leuk?

Vandaag staat er dus een nieuwe werkdag voor de deur. Gelukkig hoef ik pas om 13:00 te beginnen tot 18:00 dus ik heb vanmorgen nog alle tijd om rustig aan te doen. Ik was er ook al lekker vroeg bij. Ik heb al lekker gedouched, de hond uitgelaten en nu nadat ik klaar ben met het schrijven van deze blog ga ik mezelf maar eens opmaken en ik denk dat ik mezelf vandaag nog maar eens even extra optut en mijn Dior eyeshadow quartet erbij pak.

Have a nice day! Wat gaan jullie by the way allemaal doen vandaag?

Leer gefegte Regale in den Bastelecken der Hobbymärkte deuten an: Der vorweihnachtliche Geschenkebastelspass ist eingeläutet! Kinder sind versessen aufs Basteln, und wir Mütter sollen sie in ihrer Kreativität fördern. Auch sollen wir ihnen den tieferen Sinn des Schenkens vermitteln, nämlich, dass ein Geschenk so viel Wert hat wie die Liebe, mit der es gebastelt wurde. Nebenbei können wir unseren Hang zum Exhibitionismus ausleben und ringsum zeigen, über welch weit entwickelte Fertigkeiten unsere Bubis verfügen und was für engagierte und geduldige Mamis wir sind.

Heuer kann ich mit der grossen Kelle anrühren, da der Grosse das für ein halbwegs präsentierbare Resultat notwendige Mindestalter erreicht hat. Nach einem kurzen Briefing legt er begeistert los. Euphorisch fädelt er Perle für Perle auf und beweist rasch einen Hang zum Pragmatismus, indem er nur die grössten Exemplare aneinanderreiht. Meine manipulative Intervention, doch bitte alle Grössen zu verwenden, weil es dann ästhetischer wirke, prallt ab. «Mama, ich han aber die grosse lieber.» – «Wer delegiert, muss mit dem Resultat leben können», lehrte ich einst Führungskräfte. Sorry, aber ich kann die abgeänderte Ausführung meines Auftrags nicht ertragen. Zum Glück hält seine Ausdauer nicht lange an. Mit abnehmender Konzentration verlieren sich immer mehr Perlen unter dem Büromöbel des Familienoberhaupts, was diesen auf den Plan ruft und zur Drohung veranlasst, tutti quanti mit dem Staubsauger zu eliminieren. Ich nutze die Gunst der Stunde und biete dem Grossen scheinheilig eine Folge des «Kleinen Maulwurfs» an, um sich von dem anstrengenden Werken auszuruhen. Seinen Basteldurst gestillt, willigt er ein, ohne die List zu erkennen.

Schuldbewusst zwar, aber unbeirrt, passe ich die Deko meinen Vorstellungen an. Natürlich weiss ich, dass man niemals einem Kind ins Handwerk pfuschen darf. Wichtig ist ja nicht das Resultat – das Erlebnis zählt. Eben – und das hat er ja gehabt.

Hoe druk is jouw leven als vrouw,wordt jij ook zo moe van eigenlijk alles perfect te willen hebben daarbij nog de was en strijk te doen,de kinderen te verzorgen,koken en werken etc etc.

Er zijn veel vrouwen die het moe zijn om altijd maar alles te moeten op een dag en willen dat de man een wat meer zijn nek gaat uitsteken in het gezin.Ben je het hier mee eens,heb jij ook zo’n druk leven,laat het weten en schrijf een reactie op dit bericht,alvast bedankt,daarna kun je het verhaal op de Telegraaf (foto) ook nog even nalezen.

De gehele week probeer ik iets te schrijven en ik krijg het niet op mijn scherm. Niet zozeer omdat het zo lastig is om te schrijven, maar voornamelijk omdat ik eigenlijk vrijwel de gehele week interrupties ervaar in mijn schrijven.

Enfin, ik merk dat ik ouder wordt…

Maar ach, je kunt het ook volwassen noemen.

Persoonlijk heb ik vanaf mijn 14^e zo’n beetje gedacht dat ik oud zou zijn als ik 23 werd. Nu weet ik dat mensen met dezelfde gedachten – wanneer de tijd dan eenmaal daar is – het gevoel echter hebben dat ze nog steeds stikjong zijn. Immers ‘ze zijn toch nog geen 30’.

Ikzelf heb dat niet; ik voel me nu echt oud. Dit klinkt misschien melancholisch, maar ik heb er een goed gevoel bij.

De afgelopen week ben ik erachter gekomen dat het weer tijd is beslissingen te maken voor de de komende 2-3 jaar. Nu heb ik in het verleden nooit echt moeite gehad met keuzes maken. In dit geval heb ik er iets meer moeite mee; het betreft namelijk een of/of keuze: bij het kiezen van de ene optie zal ik nooit meer de andere optie kunnen doen, aangezien ik – wanneer ik dan klaar zou zijn – al rond de 27 a 28 zou zijn en ik toch wel wil werken tegen die tijd.

Mijn probleem is dus niet dat ik het erg vind dat ik al 23 ben. Mijn probleem is dat ik – aangezien ik nog heel veel tijdens ‘studietijd’ wil doen – dan pas te laat begin met een officiële carrière.

Daarnaast is mijn vriendin ziek. Aangezien haar ouders in Amerika zitten en ze verder hier niemand heeft, ben ik de enige die haar kan verzorgen. Welnu, mensen die mij een beetje kennen; ik ben niet zo heel handig. Ik kan niet koken, ik kan niet wassen, ik kan niet verschonen en ik heb al helemaal geen verstand van ziektes en hoe je de pijn het beste kunt verlichten. Laat ik het zo zeggen: vijf van de Zeven Werken van Barmhartigheid zijn niet aan mij besteed.

Toch moet ik zeggen; ik doe het voor haar met zoveel plezier als iemand in het verzorgen van een zieke kan hebben.

Misschien vreemd van mij, maar als ik dan heel even alleen ben, dan heb ik direct het gevoel dat ik eigenlijk (in korte tijd) een stuk volwassener ben geworden.

Enfin; Laten we het herfst noemen.

Das Werkstadthaus ist eine Werkstatt und ein Stadthaus in einem. Es liegt in der Aixer Straße 72 im Französischen Viertel in Tübingen, direkt an der Blaulach, einem kleinen Bach. Hier könnt ihr basteln, werken, sägen, schweißen, nähen, tonen, brennen – oft auch mit Anleitung und Hilfe. Hier kann man sich treffen, ein Familienfest feiern, einen Stadtteilflohmarkt organisieren, oder auch als Intitiative sich treffen.

Mehr Infos unter www.werkstadthaus.de

werkstadthaus-Logo

im Internet.

In een mailuitwisseling met Esther kwam ik erachter dat ze ontzettend gepassioneerd kan schrijven over het maken van ‘Encoustic tekeningen’. Ideaal voor deze rubriek: ‘Zij volgen hun HART’

Esther aan het woord: Encoustic tekeningen, worden gemaakt met een warm (reis)strijkijzer (die heb ik zelf bij me) waarop de bijenwasblokjes die verschillende kleuren hebben gesmolten worden. Het warm geworden was wordt dan op een speciaal papier gestreken, dit kan per persoon heel verschillend zijn en natuurlijk gebruikt ieder ook zijn eigen kleuren. Dit is leuk en creatief om te doen, daarnaast heeft iemand dan ook echt iets om mee naar huis te nemen en in te lijsten indien men dit wilt. Vaak vinden mensen het ook prettig om er achteraf nog een keer naar te kijken en zelf te zien en voelen wat zo een tekening voor ze doet. Overigens heb zijn ze ook zeer verschillend per persoon.

Als iedereen klaar is met het maken van deze tekeningen, ga ik ze bespreken, er ontstaan namelijk allerlei figuren en afbeeldingen. Deze figuren en afbeeldingen hebben per persoon soms een andere betekenis. Eerst laat ik de deelnemers zelf naar de tekeningen kijken en vraag ze om op te schrijven wat ze zelf zien in te tekening. Daarna ga ik per persoon langs om te tekening te bespreken. Als ik eenmaal zo een tekening in mijn handen heb, analyseer ik eerst de ontstane figuren en afbeeldingen, en tegelijk krijg ik dan allerlei informatie door van “het onbekende”.

Afhankelijk van de groep en personen geef ik de informatie door, persoonlijke en ernstige dingen zeg ik nooit, zeker niet in een groep, en eigenlijk alleen maar tegen een persoon als ik voel dat degene er daadwerkelijk wat aan heeft.

Voor meer info van Esther, bel 0640856163 of mail haar op: e.soselisa@gmail.com

Hartelijke groeten,
Chungmei Cheng van Orchid of Life -LifeCoaching

Morgen vertrek ik voor 2 weken naar Rio de Janeiro, heerlijk!

Lekker vakantie denk je misschien, maar nee, nou ja ook, ik ga voor een job interview. In die twee weken ga ik dan praten over arbeidszaken, een appartement zoeken, informatie inwinnen over regels en gebruiken.

Simone draait een proef verblijf in mijn huis!

Mijn lingerie project kan zich daar ook aardig ontplooien, dat ik dit niet eerder zag!

Heb zelfs een cursus portugees op mijn Ipod gezet, aan mijn inzet zal het in ieder geval niet liggen, sorry Dees.

Ik houd jullie op de hoogte!

Goedemorgen allemaal!

Ik werd vanmorgen wakker en het regende echt keihard! Nu vind ik dat echt helemaal niet erg, ik vind namelijk dat het in de wintertijd het elke dag wel mag regenen -tenzij ik een grote shopsessie geplanned heb staan in de stad- want ik vind het wel iets hebben. Vooral op de zondag, dat het buiten keihard regent en dat jijzelf lekker binnen zit, in een lekkere comfy outfit, een grote bak thee en een spannend boek. Aankomende zondag mag van mij een lekker regenachtige dag worden! Wat vinden jullie van de regen?

Mijn dag besteed ik vandaag de hele dag in de winkel waar ik werk. Ik werk 33,5 uur per week en donderdag is mijn langste dag. Vandaag dus geen uitgebreide update maar een klein blogje over een regenachtige dag, zoals vandaag..

Na mijn stage als journalist in Suriname – nu bijna drie jaar geleden – zwoer ik dat ik er ‘ooit’ nog zou terugkeren. Sommigen hadden er hun twijfels bij, en toegegeven: ik was er ook niet altijd zo zeker over of dat (financieel) wel haalbaar zou zijn. Maar de tijd gaat snel! Enkele dagen geleden heb ik na een onderhandelingsperiode een contract getekend met mijn plaatselijke werkgever. Ik word politiek en economisch redacteur bij het ochtendblad ‘de Ware Tijd‘, gevestigd in Paramaribo.

Het contract gaat in op 1 februari 2010, geldt voor een jaar en is verlengbaar. Ik zie wel wat er allemaal gebeurt en hoe lang ik er uiteindelijk zal blijven, maar ik zal dus toch voor minstens een jaar in Suriname wonen.

Ik word dus een migrant! Mijn precieze vertrekdatum weet ik nog niet, dat hangt af van het tijdstip waarop de ambassade van Suriname in Brussel mijn werkvergunning uitreikt.

Het is namelijk een hele karwei om alle vergunningen en papierwerk rond te krijgen. Ik probeer jullie een idee te geven van de hele papierwinkel.

Ten eerste moet ik een ‘Machtiging Kort Verblijf’ (MKV) regelen. Dat is een visum, geldig voor een langere periode dan de simpele toeristenvisa. Om een MKV te verkrijgen op de ambassade van Suriname in Brussel dien ik in te dienen:

• Twee recente goedgelijkende paspoortfoto’s per gezinslid (geen scan of computer foto’s)
• duidelijke kopie alle beschreven pagina’s van het paspoort
• een originele geboorteakte (of een gelegaliseerde kopie daarvan)
• een bewijs van goed gedrag en zeden
• een kopie v/d arbeidsovereenkomst/werkgeversverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een kopie van een referentverklaring/garantieverklaring (waarvan het origineel in Suriname dient te worden overgelegd)
• een geldige ziektekostenverzekering

De wachttijd voor het verkrijgen van een MKV is…. drie maanden! Maar dat is helaas nog niet alles. Ik moet me ook

• uitschrijven uit mijn gemeente in België
• na aankomst aanmelden op het consulaat in Paramaribo om me daar te domiciliëren (dat doe ik om dubbele belastingen te vermijden, als ik me niet uitschrijf uit mijn gemeente moet ik niet enkel belastingen betalen in Suriname maar ook in België, aangezien tussen Belgie en Suriname geen belastingsverdrag gesloten is)
• een werkvergunning in Suriname laten aanvragen door mijn werkgever, daarbij moet ik onder meer kopieën indienen van mijn in België behaalde diploma’s
• mutualiteit, bank, RVA, VDAB etc inlichten
• een internationaal rijbewijs aanschaffen
• mijn plaatselijke belastingskantoor inlichten dat ik verhuis en nog een laatste aanslagformulier invullen
• alle inentingen checken
• een bijkomende internationale verzekering afsluiten
• hopen pasfoto’s laten maken om op tientallen documenten te kleven

Een mens begint te begrijpen waarom er slechts 50 Belgen in Suriname wonen… Ik zal de komende drie maanden die ik nog in België ben, dus heel goed kunnen gebruiken. Ik voel trouwens al een eerste krantenartikel kriebelen, over de gevolgen voor Suriname van een te strak afgesloten internationale arbeidsmarkt.  Zeker nu ze ook de voorwaarden voor stagiairs gevoelig verstrengd hebben.

P.

Tijdens mijn reis heb ik een paar jongens ontmoet. Een van de jongens heb ik ontmoet na een avond drinken met hem en zijn vrienden. Het was erg gezellig en staan zoenen op het laatst. Erg fijn. Bleek hij een vriendin te hebben. Tja dat kan je veroordelen, dat moet je veroordelen… maar ja we hadden toch al gezoend. Hij slaapt met het slechte geweten.

Maanden (pff alweer maanden geleden inderdaad) later, vannacht, kreeg ik een smsje van hem. Dat hij in de buurt was en of ik die vibe gevoeld had. Dit was het eerste contact weer, nadat ik de day-after in de trein naar het volgende land zat. Had nooit verwacht dat hij mijn telefoonnummer nog had. Ik was meteen klaarwakker.

Helaas veranderen mannen die stout ehh fout zijn niet. Hij heeft nog steeds een vriendin. Hoopt dat we voor we 50 worden een keer onze verjaardag samen vieren… ach ja ik hoop dat hij dan wel klaar is met zijn vriendin. Dus voorlopig blijft het bij smsjes sturen…

Thank god it’s friday!

Vanavond om 18:00 begint ein-de-lijk mijn weekend! En ik heb er zin in! Ik heb namelijk 2 weken aan 1 stuk door gewerkt en ik begin te merken dat het me begint op te breken. Het is niet zo dat ik niet tegen werken kan, ik hou zelfs van mn werk en ik ben trots op mijn baan, maar 1 vrije dag -het liefst 2- is toch wel erg lekker. En vanavond om 18:00 is het zover! 48 uur lang vrije tijd waarin ik kan doen wat ik wil en het allerbelangrijkste: ik kan lekker bijkomen en uitrusten!

Vanavond kan ik me lekker optutten want ik ga gezellig met mijn collega -en tevens een hele goede vriendin- en nog een aantal andere vriendinnen naar This is It, de film over de laatste tour van Michael Jackson. Ik verheug me er al de hele week op en vanavond gaan we dan eindelijk. De kaartjes hebben we al eeuwen geleden gereserveerd en gehaald en vanavond kunnen we ze gaan gebruiken. Woohoo! Aan de ene kant vind ik het geweldig om te zien hoe Michael in de laatste weken heeft gereperteerd voor zijn allerlaatste concertreeks en aan de andere kant vind ik het hartbreaking om te zien dat dit de allerlaatse beelden zijn die we ooit nog van hem te zien krijgen..

Zaterdag word waarschijnlijk een rustig dagje voor me -ik zeg waarschijnlijk want je weet maar nooit wat ik nu weer meemaak- en het hoogtepunt zal zijn dat ik mijn handen uit mijn mouwen steek en mijn belofte nakom om een paar heerlijke taco’s te maken voor het avondeten. Wish me luck! En zondag word mijn layzie Sunday.. Ik ga he-le-maal niks uitvoeren. Zelfs de sportschool laat ik even voor wat het is en ik ga de hele dag achter mijn laptop zitten en series kijken via Sidereel.  I love it!

Fijn weekend iedereen!

Hallo Allemaal!

Voor degene die de site hebben gevolgd, hebben een paar keer een update gezien, niet veel want zat meer onder onderwater dan boven water!
Ik heb nu alle duiken die ik heb gemaakt, toegevoegd op de website, wat wel veel berichten ineens zijn…. maar in het vervolg komen ze er niet in grote getalen op!

Ik heb veel gezien in Egypte waaronder dolfijnen, de foto’s komen in de loop van de tijd op de website, aangezien het leven in Nederland niet stil heeft gezeten, heb zelf nog veel te doen, zoals werken en solliciteren.

Mijn pieper heeft wel stil gezeten en zijn vakantie is ook weer voorbij, wat betekend dat ik weer naar uitrukken ga!
“Gelukkig” maar, (ligt eraan hoe je het bekijkt) zodat ik weer de site met nieuws kan vullen.

Kortom houd de website weer in de gaten!

Ik wist het! Zoals altijd wanneer ik eens lekker uit kan slapen ben ik altijd vroeg op. Ik weet niet hoe het kan, maar het gebeurd gewoon iedere keer. Gisteravond dacht ik dat ik vandaag wel kon slapen tot een uur of tien, maar nee hoor, ik was al om 7.30 wakker. En dan reken ik niet eens mee dat de klok een uur achteruit is gegaan. En op de dagen dat ik vroeg op moet, heb ik altijd het gevoel dat ik wel kan slapen tot in de middag, wat behoorlijk irritant is. Iemand anders hier ook last van?

En wat staat er voor vandaag op het progamma? Werken, werken en nog eens werken. Vandaag is namelijk de eerste koopzondag van het jaar bij ons op het winkelcentrum. Vandaag hebben we van alles in de aanbieding, parfum, sjaals, make-up van Black Onyx en hele cute sloffen. Dit verkopen we buiten onze winkel allemaal op een gigantische kraam en binnen run ik de boel. Koopzondagen zijn altijd supergezellig, en op de een of andere manier zijn de klanten ook altijd een stuk aardiger dan doordeweeks. Hoe dat komt? Geen idee! But I like it!

En wat ga ik na het werken doen? Luieren, heel erg luieren, want ik ben moe. Ik heb inmiddels een werkweek van bijna 50 uur erop zitten en dat ga ik nu wel voelen. Dus vanavond lekker in mijn comfy kleding languit op de bank televisie kijken. En hoera, 1 van mijn favoriete progamma’s word vanavond uitgezonden: De zomer voorbij, met Jan Smit, Nick & Simon en de 3 J’s. Ik heb eigenlijk helemaal niets met nederlandse muziek, maar dit vind ik ongelovelijk leuk om te zien! Vooral vanavond, wanneer Nick sjans krijgt met een italiaanse badgast. Ha!

Het is tijd om me aan te gaan kleden, een ontbijtje te gaan maken, make-up op te doen, mn haar te stijlen en beslissen welke schoenen ik vandaag aan ga doen. Hele fijne zondag vandaag iedereen!