De laatste slaapzak is klaar! Manmanman… ik hoop dat het kind dat hierin gaat slapen niet zo’n nachtmerries gaat hebben als ik had tijdens het maken ervan.

Ik moest op bestelling drie slaapzakken maken. Piece of cake, zou je zo denken. Tot dat er ook mouwtjes in moesten (wij hebben hier een warm huis, dus slaapzakken hier hebben geen mouwtjes nodig). Oké, beetje nadenken, beetje rekenen, beetje tekenen, en probleem opgelost. Wat stoffen betrof kreeg ik carte blanche, zolang de slaapzakken maar warm genoeg waren. Op het stoffenspektakel vond ik nicky velours: zacht, knus en warm. Door twee slaapzakken te maken en één hiervan als binnenslaapzak te gebruiken, zouden ze zeker warm genoeg zijn. Achteraf gezien dom van mij om geen ritsen te kopen die dubbelzijdig konden gebruikt worden, want dan konden de slaapzakken meteen ook langs de twee zijden gebruikt worden.

Met de eerste twee slaapzakken ging het zeer vlot en deze waren dan ook al het weekend na het stoffenspektakel klaar. Maar die derde… Zeggen ze niet ‘derde keer goede keer’? Pffffffffff. Die rits heb ik er wel drie keer opnieuw ingezet… én weer moeten uithalen. Ondertussen begon ik de moed al te verliezen en had de eerste twee slaapzakken al geleverd met de belofte dat de derde wel zou volgen, maar dat dat nog even kon duren. Gelukkig geen probleem. Van die kant uit dus geen stress. Bewust wat rust ingelast en andere dingen genaaid.

Om dan te beseffen dat verstevigende vlieseline zou kunnen helpen. Logisch natuurlijk, maar bij de eerste twee was dat niet nodig geweest, dus had ik hier niet direct aan gedacht. En toen ging het gelukkig wel heel vlot.

Van de eerste twee slaapzakjes heb ik geen foto’s gemaakt, maar zij zijn precies hetzelfde, enkel met andere kleuren. We doopten ze hier de Royal, de Trendy en de Funky. De Royal is roze aan de buitenkant en donker blauw-groen aan de binnenkant. Koninklijke kleuren dus. De Trendy is turquoise aan de buitenkant en bruin aan de binnenkant. De slaapzak op de foto’s (die niet echt goed gelukt zijn; door de soepelheid van de stof was het moeilijk om deze ‘plat’ te fotograferen) is de Funky: grijs/limoen.

Spijtig toch dat ons huis er te warm voor is .

 Dit is een werkje wat we in de klas hebben gemaakt. Deze is nog niet helemaal af maar Abraham ziet er met zijn witte baard al heel oud uit. Hij was wel 100 jaar toen hij vader werk van Isaäk. Wat een wonder!

klik hier voor het verhaal (in word.doc)

Ik heb iets met portemonneekes. Het geeft mij voldoening om zo van die kleine dingen te maken die snel klaar zijn, maar toch mooi ogen. Tot nog toe volgde ik altijd tutorials van anderen, zoals deze en deze. En deze hier is ook tof.

Maar nu wilde ik er zelf eentje maken.

Voor diegenen die interesse hebben, zal ik proberen uit te leggen hoe je het kan maken. ‘t Is echt heel eenvoudig en misschien niet nodig om er een tutorial aan te wijden. Maar misschien heeft iemand er toch iets aan.

Hier gaan we:
Benodigheden:
- decoratieve stof (voor de buitenkant): 1×19cm op  14cm met 4 afgeronde hoeken en 1x 14cm op 11cm met 2 afgeronde hoeken
- voering: 1x 19cm op 14cm met 4 afgeronde hoeken en 1x 14cm op 11cm met 2 afgeronde hoeken
- rits van 18cm
- +/- 30cm biais
- knoop, drukknoop, velcro… (naar keuze)

Naai met een zigzagsteek de twee kleine lapjes met de verkeerde kanten tegen elkaar. Goede zijden dus aan de buitenkant.

Stik de rits (met een ritsvoetje) vast aan dit kleine lapje door eerst de goede kant van de buitenstof op de goede kant van de rits te naaien.

Vervolgens draai je open en stik je nog eens door.

Naai de andere kant van de rits vast aan de grote lap voering. Meet a.h.v. de kleine lap waar deze rits precies moet komen op de grote lap. De onderkanten van de twee delen moeten samenvallen. Je legt de goede kant van de kleine lap (waar één kant van de rits al aan hangt) op de goede kant van de voering. Als je het terug openklapt, moeten de onderkanten samenvallen.

Op zich niet echt nodig, maar ik vind het wel handig om vervolgens de nog niet gebruikte grote lap vast te maken (met een zigzagsteek) aan de voering (waar de rits aan vastgemaakt zit). Opnieuw met de verkeerde kanten tegen elkaar.

Stik het kleine lapje (wat via de rits al vasthangt aan de grote lap) langs de rand vast aan de grote lap.

Hierna enkel nog de rits afknippen.

Biais ronddom naaien.

En afwerken naar keuze. Sinds ik mijn angst om knoopsgaten te maken overwonnen heb, kies ik bijna altijd voor een knoop. Je kan ook met een drukknoopje of met velcro of met lintjes werken.

Als je het portemonneetje wat groter maakt en je voorziet een lint aan de zijkanten, kan het als een sjakoshke (=handtasje) dienen voor een klein meisje. Maar ik mocht er vandaag een groter meisje blij mee maken

Omdat geld maar geld is en een enveloppe maar een enveloppe, naaide ik een geldbeugeltje voor mijn petekindje. En omdat een geldbeugeltje maar een geldbeugeltje is, maakte ik er ook nog een poes bij die het beugeltje moest brengen.

Leuk detail: de stof waarin het geldbeugeltje en de kat werden gemaakt, komt van een afgedragen hemd van mijn broer. De papa van mijn petekindje.

Mijn petekindje was vandaag jarig. Acht jaar wordt hij al. Dus mogen we naar het feest en dat vraagt natuurlijk om een echt feestjurkje. Omdat het verjaardagsfeestje op Halloween is, dacht ik dat een heksenkleedje wel gepast is. Ik vind dat trouwens wel tof: zo’n zeemzoet kleedje met frullekes  en roze afwerking en dan zo’n stoere heks erop. Ik hou van dat contrast. Als Kleine Pruts kon lopen, zou ze er stoere bottekes (= laarsjes) onder (moeten ) dragen. Maar dat is nog effe niet aan de orde.

Het kleedje is een eenvoudig A-lijn model wat ik heb getekend aan de hand van één van haar andere kleedjes, maar dan wat groter. Mouwtjes erin gezet (ik wist wel dat die lessen wetenschappelijk tekenen ooit nog van pas zouden komen) en vanonder een frullekesrand. Dat randje heb ik er bewust ‘verkeerd’ aan gezet (dus niet met de goede kanten tegen elkaar) zodat ik de stiknaad tussen beide delen zichtbaar kon afwerken met dezelfde biais als aan de kraag. Die frullekesrand (hoe noem je dat eigenlijk?) heb ik niet gezoomd, maar dubbel gevouwen en de onderkant werd mee vastgestikt aan het A-lijn stuk. Hierdoor krijgt het zo’n ‘ballon-effect’.

Kleine Pruts veranderde trouwens meteen in een klein heksje van zodra ze het kleedje aanhad. Stil blijven zitten of staan was er niet meer bij. Ik vrees dan ook dat jullie het met onderstaande foto’s zullen moeten doen. Mijn geduld was op

Therapeutisch naaien: fijner dan een verspilde tv-avond en effectiever dan een Dafalgan.
Niets helpt beter tegen neerslachtigheid, tegen een slecht humeur, tegen nieuws dat je eigenlijk niet wil horen… dan een klein -snel klaar-naaiprojectje. Hét uitgelezen moment dus om dat portemonneeke te maken dat mijn collega mij gevraagd had. Opdracht was eenvoudig: een portemonneeke voor klein geld. Voor de rest mocht ik ermee doen wat ik wou. Als dat geen luxe is.

De tutorial vond ik via Eloleo hier. Ik hou van de combinatie rood en bruin. Van de stippenstof word ik meteen weer vrolijk.

En weet je wat? Ik hou deze gewoon voor mezelf. Voor mijn collega maak ik wel een nieuwe.

Twee weekends geleden kreeg ik dit fantastisch boek van mijn schoonzus in bruikleen.

Hier staat echt alles over handwerken in. Breien, haken, borduren, quilten, naaien met een naaimachine, knopen,… Alles wordt haarfijn uitgelegd. Zo goed zelfs dat ik mij een haaknaald aanschafte, wat wol en begon te haken. Eerst wat bloemenlapjes en toen dacht ik: “ik kan misschien eens een mutske proberen voor Kleine Pruts”. Want met haar kale hoofdje kan ze dat nu goed gebruiken. Dus begon ik te haken, aan de hand van een beschrijving in dit boek. Maar de wol die daar gebruikt werd was veel dikker dan de mijne, zodat het veel te klein zou worden als ik mij hieraan zou houden. Dus vermeerderde ik hier wat en deed daar nog wat lussen erbij. Kortom, ik improviseerde er lustig op los. En ik haakte voor de tv, en ik haakte bij mijn moeder… want dat is het fijne aan haken, dat je het overal mee naartoe kan nemen. Donderdagavond begon ik, en gisteren was het klaar.

En ik moet toegeven dat ik er best fier op ben. Nu nog hopen dat Kleine Pruts het ook wil ophouden, want tot nog toe moet ze er niks van hebben van zo’n ‘ding’ op haar hoofd. Met kousen (die ze niet wou aanhouden) hebben we ook zo’n fase gehad.

Er werd hier de afgelopen dagen weinig nieuws gemeld. Dit kan verschillende dingen betekenen: ofwel heb ik het te druk met vanalles en nog wat (naaien, niet thuis zijn, …) ofwel heb ik last van mijn humeur en dan blog ik liever niet. Deze keer had het met het laatste te maken. Tot hier vrijdag door Knofje abrupt een einde aan werd gemaakt.

Een tijdje geleden spraken we af om te swappen. Zij zou iets voor mij maken en ik iets voor haar. We plakten er geen timing op en maakten ook geen afspraken over het hoe en het wat. Zo zou de verrassing compleet zijn.

Mijn slechte humeur verdween vrijdagavond als sneeuw voor de zon. Hoe kan het ook anders, met zo’n mooie cadeautjes.

Dankjewel lieve Knof!

Op één dag was het gemaakt, maar dat kwam dankzij de zeer duidelijke handleiding. De mooie bloemenstof komt van bij NoeKs. Kleine Pruts is helemaal gelukkig in deze draagdoek. Stofzuigen, strijken, dweilen, koken, … op mijn rug vindt ze het allemaal oké.

Behalve cadeautjes maakte ik ook nog een rokje. Nu Kleine Pruts mooi kan zitten, zich begint op te trekken en rondkruipt door het hele huis, kan ze namelijk rokjes aan. Ik kan daar niks aan doen, maar bij baby’s die alleen maar liggen, vind ik dat niet zo mooi. Bij zo’n al iets ‘grotere’ baby is dat wel stoer, zeker met een broek eronder.

Rokjes dus. Dat had ze nog niet echt (behalve dan dit). Het lazy-days model is heel fijn en gemakkelijk om te maken. Maar Kleine Pruts mag gerust wat meer ‘volume’ hebben. Daarom dat ik op basis van dat eenvoudig model een rimpelrokske maakte.

Ik zal hieronder even uitleggen hoe je het maakt. Ook voor beginners -en aan de reacties merk ik dat er heel wat mensen willen gaan naaien, maar niet goed durven- is dit een leuk startprojectje.

Om te beginnen heb je verschillende stroken stof nodig. Ik dacht een rokje met drie stroken te maken, maar bij nader inzien zou dat te lang worden, en heb ik het bij het ineenzetten gehouden op twee stroken. Je maakt een volgende strook steeds een stuk langer dan de vorige strook.

Vervolgens stik je met een grote rechte steek twee evenwijdige stiksels aan één kant van de stof. Dit zet je niet vast met een backstitch aan het begin en einde en best doe je dit in een contrasterende kleur. De bedoeling is namelijk om achteraf deze stiksels er weer uit te halen en dan is het wel makkelijk als je deze beter ziet. (Bij de strook stof die als bovenkant van het rokje zal dienen, doe je dit niet.)

Als je nu aan de  twee bovendraden die je gestikt hebt trekt, zie je dat je zo de stof laat ‘rimpelen’. Dit doe je links en rechts, totdat je dezelfde lengte verkrijgt als deze van de strook stof waaraan dit stuk moet gevestigd worden.Als je de juiste lengte hebt, zet je de draad waaraan je getrokken hebt, best even vast door deze rond een speldje te wikkelen. Nu kan je de rimpels mooi gelijkmatig over de ganse strook verspreiden.

Dan gaan we stroken aan elkaar vastzetten. Dit doen we met de goeie kanten van de stof tegen elkaar en door tussen de twee tijdelijke stiksels te stikken. Opgelet: nu neem je best wel een ‘matching’ kleur, vooraan en achteraan even heen en weer stikken dat het goed vast zit en best een iets kleinere steek.

Hierna komt het werkje wat het langst duurt: de tijdelijke stiksels verwijderen met een ’seam-ripper’. Kent iemand hier trouwens een Nederlands woord voor?

Dit doe je zo voor alle stroken. Bij mij waren het er dus nu maar twee. En hierna kunnen de twee zijkanten aan elkaar gezet worden.

Vervolgens nog een zoom onderaan en een bredere zoom bovenaan. Die zoom bovenaan laat je een paar centimeters van de naad open. Hier kan je de elastiek (die je eerst even aangemeten hebt) doortrekken. Dan alleen nog die paar centimeters die je had opengelaten dichtstikken. Klaar!

Omdat ik de grote cadeautjesactie van Cisca zo’n geweldig idee vond, wilde ik haar ook een cadeautje sturen. Eigenlijk stond al vrij snel vast wat ik wilde maken. Pas maakte ik mezelf nog zo’n handig zsazsa pamperzakje in toile ciree. Met drukknoopjes in plaats van velcro, want velcro gaat bij mij altijd aan vanalles plakken waaraan het niet moet plakken. Aangezien Cisca nogal ‘issues‘ heeft met ‘poep’ (zo zegt/schrijft zij dat zo mooi; hier is het platweg ‘kak’ – als je trouwens ‘poep’ bij haar ingeeft als zoekterm, vind je maar liefst 15 logjes/blogposts!), leek zo’n pamperzakje wel aangewezen. Aangevuld met een bijpassend zakzoekenzakje (ook van madame zsazsa)  werden ook de snottebellen voorzien. Als ze de rood-witte ruitjes beu is, kan ze het altijd omdraaien en de effen blauwe versie gebruiken.

Voor Naja maakte ik hetzelfde zakdoekenzakje, maar dan in groot model. De binnenkant hiervan is rood.En aangezien zij pas begonnen is met naailes, mag een speldenkussen niet ontbreken. Ik was er al aan begonnen toen ik in de reacties bij Annelyse zag dat ze er helemaal weg van was. Maar toen Annelyse haar heel erg begon aan te moedigen om het zelf te maken, kreeg ik even schrik dat ze het ondertussen al zelf had gemaakt. Oef, was ik even blij dat zij (nog) geen naaimachine heeft. En nu hoop ik dat ze er snel wel één heeft. Want als haar breiwerken indicatief zijn voor wat ze met haar naaimachine gaat maken, dan belooft dat alleszins veel mooie dingen.
Meer foto’s kan je hier vinden.

Cadeautjes maken en geven is zowaar nog leuker dan cadeautjes krijgen.

Het dochtertje van onze onthaalmoeder had graag een smockkleedje/-bloesje. Net zo eentje als Kleine Pruts heeft. Dus hebben ze zelf stof gekozen en kreeg ik de eer om het kleedje te maken. Spannend hoor, in stof knippen die van iemand anders is. En qua afwerking leg je de lat dan toch (nog ) net iets hoger. Ze wou het eigenlijk dragen op haar eerste schooldag. Tenslotte werd er 30° voorspeld. Maar het was toch iets minder warm, dus heeft ze het spijtig genoeg nog niet kunnen aandoen.

Als cadeautje deed ik er een portemonneetje bij. Gemaakt van een restje stof en van de afgeknipte pijpen van een jeans van Grote Pruts. Eigenlijk was ik al een tijdje op zoek naar een fijn model van portemonnee wat ook voor een jongen kan dienen. Hoewel het portemonneeke wat Grote Pruts sinds de eerste kleuterklas heeft, nog perfect in orde is, was hij toch toe aan iets anders. Bij Annelyse zag ik precies wat ik zocht en bovendien met verwijzing naar de tutorial.

Zowel het negenjarig meisje als Grote Pruts zijn zeer tevreden met hun geldbeugeltjes. Ze bieden trouwens ook nog eens prima ruimte voor enkele pixarkaartjes.

Er zijn tijden om bescheiden te zijn, en er zijn tijden om dit niet te zijn. Vandaag ben ik nog eens serieus blij met één van mijn maaksels. Ik creeërde zowaar het -voor mij- perfecte rokje.

Opnieuw een A-lijn rok (dit staat mij nu eenmaal het beste), maar dit keer met een andere tailleband. Ik nam namelijk deze van een ander (gekocht) rokje dat zeer goed zit over. Ook geen twee panden gebruikt, maar wel vier. Twee voor- en twee achterpanden.

Het liefst van al werk ik op deze manier. Dus zelf bedenken (meestal o.b.v. bestaande kleding) en dan zelf een patroon uitwerken. Maar soms is het toch zeer zinvol om eens een patroon van a tot z te volgen. Dankzij mijn organza rok -die trouwens veel wordt gedragen; ik ben van mijn gêne om eigen kleren te dragen verlost- leerde ik hoe ik zakken moest maken. En in een fijn door-de-week-rokske mogen er natuurlijk geen zakken ontbreken.

En toen ik bij Vermiljoen een video zag over hoe je een gulprits moet naaien, wou ik dat natuurlijk ook kunnen. Als je de video stap voor stap volgt, is het helemaal niet moeilijk.

Met andere woorden: ik maakte een rokje dat perfect zit, met zakken en een gulp! En toen ik eergisteren in de stad rondliep, zag ik dat de petrol-blauwe kleur helemaal ‘in’ is dit najaar.

De onderkant werd niet afgewerkt met een zoom, maar wel met een beleg van 6 cm breed. De stof komt van bij Ikea en is dikkere (canvas) katoen. Voor deze warme dagen misschien nog iets te dik, maar ideaal voor de herfst of voor de winter met botten eronder.

Ook de perfecte (aheum, bescheidenheid is mij vandaag echt vreemd) afwerking vanbinnen mag gezien worden

Biais kan je gewoon kant en klaar kopen. Tegenwoordig zelfs in allerlei verschillende kleuren. Maar meestal is die gewoon effen van kleur en een beetje saai. Als je biais met motief wil, of bijpassend bij de stof waarin je aan het werken bent, moet je deze wel zelf maken. Ik gebruik hiervoor mijn biaismaker, een handig dingetje wat ik niet meer zou kunnen missen.

Om lang lint te verkrijgen, moet je echter veel stroken aan elkaar naaien en dit vind ik nogal een gedoe. In het boek ‘bend-the-rules sewing’ van Amy Karol staat een techniek om op een gemakkelijke manier een lange strook te verkrijgen die je dan door je biaismaker kan halen.

Omdat je op deze manier heel gemakkelijk een lang stuk (een vierkante meter stof zou maar liefst meer dan 12 meter geven!) biais verkrijgt, wil ik jullie deze techniek niet onthouden. Het klinkt misschien wat ingewikkeld, maar het is het helemaal niet. De foto’s maken het hopelijk wat duidelijker.

Je vertrekt van een vierkant stuk stof. Knip dit overlangs van hoek tot hoek.

Leg vervolgens de stukken stof op deze manier (zie foto) op elkaar met de goede kant van de stof tegeneen. Naai dit bovenaan aan elkaar. Merk op dat de hoeken lichtjes overlappen.

Leg de stof open, strijk de naad plat en trek lijnen volgens de breedte van de stroken die je nodig hebt (afhankelijk van je biaismaker kan dit breder of smaller zijn).

Breng de twee zijkanten tegen elkaar en positioneer een lijn naar onder.

Zorg dat de lijnen in elkaar overlopen en zet vast met speldjes. Naai aan elkaar met de goeie kant van de stof tegen elkaar.

Knip vervolgens op de getekende lijnen en zo krijg je één lange strook stof van de juiste breedte om door je biaismaker te halen.

Waarvoor ik zoveel biais nodig had? Voor een vlaggetjeslint! Want zondag is het hier feest. Maar hierover volgt later meer.

Dat er zoveel mensen zouden reageren had ik niet durven dromen. Enorm bedankt voor de vele fijne reacties. Ik hoop dat jullie het mij niet kwalijk nemen dat ik niet naar iedereen afzonderlijk gereageerd heb. Filosophietje, jij was nog net op tijd en ook jouw naam is (als laatste) mee de pot in gegaan.

Uiteindelijk waren er 65 unieke reacties en ik ben bijna langer bezig geweest met het ontcijferen van wie nu al eens gereageerd had en wie nog niet .

Ik heb een poging gedaan om een foto te maken van alle namen die in de pot gingen, maar zoals je kan zien is dat niet echt goed gelukt.

Grote Pruts mocht met zijn onschuldige kinderhand zojuist de winnaar trekken en deze is…

Tromgeroffel…

Kirsten, mama van Finn, Tijl en Sien. De avonturen van haar en haar kindjes kan je hier volgen. Gefeliciteerd!  Als je mij je adres toestuurt, ga ik dinsdag naar de post, zodat je nog volgende week de tas kan ontvangen. Spannend… die gedachte dat iemand anders met een door mij gemaakte tas zal rondlopen. Misschien herken ik je zo wel als we beiden eens in Hasselt of Genk zijn

Hier is ie dan eindelijk. DE give away. Hetzelfde model als mijn ‘ik-ben-klaar-om-terug-te-gaan-werken’-tas. Maar voor jou wordt deze misschien wel een strandtas, of een ‘terug-naar-school’-tas, of een boodschappentas, of een luiertas, of… Vul zelf maar in.

Alleszins is hij voor iemand van jullie. Zomaar gratis en voor niks. En met heel veel liefde gemaakt (en ook een beetje met gevloek toen mijn naald brak). De buitenkant is van canvas. De binnenkant een dunnere katoen. Heel erg groot en sterk, zodat je er heel wat boodschappen of stoffen of boeken in kwijt kan. Met een klein binnenzakje voor je gsm en agenda (of papieren zakdoekjes ofzo).

Hoe kan deze tas van jou worden? Door te reageren op deze blogpost. De reacties op de vorige tellen dus niet mee. En neen, wie eerst reageert heeft niet meer kans om te winnen . Volgend weekend, op zondagmiddag, zal een onschuldige hand de winnaar trekken.

Eerst had ik nog gedacht om er een echt wedstrijdje van te maken. Iets à la benchmonday foto’s. En de grappigste zou dan winnen. Maar dat zou natuurlijk niet zo objectief zijn. En de mensen zonder blog of camera zijn dan helemaal benadeeld. Juist naar die personen die hier lezen zonder ooit te reageren (voor ik zelf een blog had, reageerde ik ook nooit bij anderen) ben ik wel nieuwsgierig.

Dus: maak je bekend en win deze geweldige tas ‘Made by Prutsen’.

Ik ben al langer van plan om via deze weg een ‘give away’ te doen. En net als Knofje leek het mij wel een goed idee om deze te koppelen aan mijn blog halfjaardag. Morgen dus. Al langer weet ik precies wat ik wil maken (ik hou jullie nog even in spanning) en normaal gezien krijg ik dat wel op een dagje klaar. Maar vandaag is het weer echt te mooi om mij op te sluiten achter mijn naaimachine.

Dus sorry, lieve mensen. Jullie zullen nog even geduld moeten hebben. Ik ga mij met een boek in mijn hangmat leggen.

Omdat het ’s avonds een beetje frisjes kan zijn buiten, zeker voor een baby, maakte ik gisterenmiddag een vestje voor Kleine Pruts. Maximum een uur had ik hier voor nodig. Zo gemakkelijk en snel dat dat ging! Het idee komt uit ‘Bend-the-rules sewing’ en ik zal hieronder aan de hand van foto’s proberen weer te geven hoe je het zelf ook kan maken.

Om te beginnen heb je een stuk stof nodig dat niet rafelt. Ik gebruikte fleece, maar met sweaterstof kan het ook perfect. Deze stof plooi je eerst dubbel door van boven naar onder te vouwen. Vervolgens vouw je deze nogmaals dubbel, maar nu van links naar rechts. Het patroon kan je zelf tekenen, afgaand op hetgene hieronder. Je hebt hiervoor de afstand van het midden van het rugje tot de pols (iets langer, dan kan je een overslag aan de mouwen vouwen) nodig en van de schouders tot hoe lang je het vestje wil hebben. Vervolgens knip je langs het patroon.

Als je hierna de eerste helft openvouwt, zie je al meteen de vorm van het vestje. Stik de zijnaden en onderkant van de armsgaten dicht.

Knip de voorkant open.

Maak een biaislint aan de halsopening zodat je het vestje vooraan de hals met een strikje kan samenbinden. Et voila… Aangezien je met stof werkt die niet rafelt, moet je niet gaan zomen en ben je eens zo snel klaar.

Ons model kan het vestje wel niet showen, want het is een beetje te warm momenteel om haar dit speciaal voor de foto aan te trekken

Binnenkort hoop ik een lappendeken te kunnen maken, met stofjes van over de hele wereld. Van Janina kreeg ik alvast mijn eerste twee lapjes, samen met een lijstje van 6 personen waar ik zelf twee lapjes stof naar mag sturen. Op mijn lijstje staan mensen van Ierland, USA, Nieuw-Zeeland, Nederland en België. Ik ben benieuwd van waar ik overal lapjes mag ontvangen.

Het idee sprak mij meteen enorm aan. Stukjes stof te ontvangen die persoonlijk zijn uitgezocht en werden aangeraakt door mensen van over de hele wereld die mijn passie voor het naaien delen.

Als iemand geïnteresseerd mocht zijn, laat het mij weten. Dan krijg je van mij alvast twee mooie lapjes paarse stof.

Vanmorgen bekeek ik mijn kroost en mezelf eens goed. Grote Pruts in zijn gerecycleerde short. Kleine Pruts in een rokje dat ik maakte van een blouse. Ikzelf met mijn polkadotrok. En toen dacht ik: als iemand mij dit een half jaar geleden zou gezegd hebben, zou ik het niet geloofd hebben.

Het rokje van Kleine Pruts vind ik trouwens helemaal te gek. Nog voor haar geboorte werd ik helemaal verliefd op een jurkje/bloesje dat ik in de Hema vond. Waardoor het precies komt weet ik niet, maar die kraag heeft haar nooit mooi gepast. De stof vond ik echter zo mooi, dat ik het niet zomaar in de kast wilde laten liggen. Daarom werd er dan ook een rokje van gemaakt. Bovenkant eraf geknipt en opnieuw bovenaan van die fantastische ribtricot van een oud onderlijfje gezet. Pas nadat ik al geknipt had, realiseerde ik me dat ik beter ook een foto had gemaakt van het bloesje in zijn geheel

I love recycling!

Ik vind het tegenwoordig moeilijk om shorten of korte broeken voor Grote Pruts te vinden. Deftige drie-kwart broeken vind je overal. Maar gemakkelijke ravot-shorten in t-shirtstof zijn moeilijk te vinden. Alleen in sportwinkels heb je ze wel, maar dan betaal je vooral voor het merk.

Prutsen zou natuurlijk prutsen niet zijn als ik daar geen oplossing voor zou vinden om ze zelf te maken. Je kan een patroon nemen, tricot stof halen en het op die manier van scratch maken. Ik hou echter van recycleren en vond op het internet het leuke idee om van een t-shirt een yogabroek te maken. Door het iets korter te maken werd het een short. Natuurlijk kan ik het filmpje niet meer terug vinden. Dus probeer ik het zo goed mogelijk te omschrijven. Hopelijk is er een beetje aan uit te kunnen.

Je neemt een t-shirt, liefst in een maatje groter. Je kan hiervoor naar de kringloopwinkel of je krijgt deze -zoals hier- van neefjes die eruit gegroeid zijn. Je maakt de mouwen los, haalt voor- en achterpand van elkaar en verwijdert de kraag. Het voorpand wordt de ene broekspijp. Het achterpand de andere broekspijp. Als er tekeningen op het t-shirt staan, komen deze bijgevolg mooi op de zijkant van de broekspijpen terecht. Ieder pand wordt in de lengte dubbel gevouwen en aan elkaar genaaid tot daar waar de mouwen zaten. Dit wordt namelijk het kruis. Naai de twee panden aan elkaar door het kruis te maken, daar waar de mouwen zaten. De bovenkant zal te kort zijn om er nog een elastiek in te zetten. Je kan de bovenkant verlengen door hier een strook van een andere t-shirt aan te zetten. Of, zoals ik deed, door een strook ribtricot van een oud onderlijfje te gebruiken. Vervolgens nog een elastiek bovenaan en Grote Pruts is helemaal klaar om te ravotten.

Na het passen wou hij alleszins zijn andere broek niet terug aan en deze short absoluut aanhouden. Zegt genoeg, toch?

Tja, ik moet toegeven dat zo op de kapstok je eigenlijk nog niet echt kan zien hoe die smockbloes er nu precies uitziet.

Hierbij dus de beloofde foto. Voor de gelegenheid mocht ik eens model staan voor de camera van Manlief. En ik moet zeggen, er is geen model aan mij verloren gegaan. Pffff, wat is me dat toch saai. Daar heb ik echt geen geduld voor.

Sorry voor de immens grote foto. Op de foto die een maatje kleiner was, kon je de textuur van het smockwerk niet echt goed zien.

Dit weekend heb ik geen tijd om veel te bloggen of blogs te lezen. Het is namelijk mijn eerste naaiweekend. Die deal met Manlief is geweldig. In plaats van één ganse dag maakte ik er twee halve dagen van. Zo heb ik voormiddag om de boodschappen te doen, te wassen, op te ruimen… Kortom, die dingen die ik niet wil laten liggen. En gisteren gebeurden ze in speed tempo. Hoe sneller ik klaar was, hoe sneller ik mij namelijk achter mijn naaimachine kon zetten.

Een collega van mij kan ieder moment bevallen van haar eerste kindje, een zoontje, en nu mag ze van mij . Het geboortesetje is klaar. Ik maakte een bavetje, een tutterhanger en slofjes. Mijn collega’s weten niet van het bestaan van deze blog, dus is het veilig om het al tonen.

En verder maakte ik ook nog een smockbloesje voor mezelf. In stylish black. Heel gemakkelijk, maar je bent er wel even mee zoet. Het is gewoon een rechte lap stof waarin horizontaal van onder tot boven smock in werd gestikt. Maar het is net met het stikken van die horizontale lijnen dat je wel even bezig bent. Vervolgens dichtgenaaid en klaar. Ik gebruikte voor het eerst een Engelse naad en vanaf nu ga ik al mijn naden zo afwerken. Is misschien wel iets meer werk, maar de afwerkingsgraad en stevigheid is van een hogere orde dan een gewone naad. Jaja, ik word kritischer en kritischer. Zo zag ik vorige week een kleedje in de H&M wat qua model enzo wel mooi was, maar de afwerking trok op niks. Ik heb het dan ook maar laten hangen. Weer iets bij op mijn lijstje om te maken .

Ik heb een poging gedaan om het smockbloesje ook te fotograferen als ik het aan had, maar dit is niet echt goed gelukt. Problemen met de belichting. Jullie moeten het dan ook doen met een foto van het bloesje op de hanger.

En nu ga ik verder doen. Kan ik vanmiddag weer sneller beginnen

Veel tijd voor grotere naaiprojecten heb ik niet meer. Maar binnenkort komt daar verandering in. Ik heb namelijk een deal gesloten met Manlief. Voor zijn hobby trekt hij er om de paar weken een ganse dag op uit. Dus vind ik dat ik om de paar weken ook een ganse dag verdien om alleen maar te naaien. Ja, daar kan hij natuurlijk niet tegenop. Binnenkort mag je hier dus de allermooiste creaties verwachten

Maar ondertussen kan ik het natuurlijk niet laten en heb ik toch nog wat ‘geprutst’. Zoals daar zijn: broekjes voor Kleine Pruts, allemaal gemaakt uit oude T-shirts of een oude jeans. Om onder die jurkjes aan te doen die ik maakte en nog ga maken.

Verder ook de schort natuurlijk. Die ik stiekem al showde.

Ook een speldenkussen had ik nodig.

Kleine Pruts moest een nieuwe tutterhanger hebben voor haar nieuwe tut. Want een blauw/rood lint past natuurlijk niet bij een oranje tut.

En tenslotte een EHBO-tasje voor de redmiddelen (dafalgan, pleisters, immodium, motilium…) die ik dagelijks meezeul en waarmee ik op het werk iedere behoeftige voorzie.

Dat is wat mijn familie me vroeg toen ze het gepimpte shirtje van Grote Pruts zagen. Neen dus, het is een ‘prutsen’ .

Een shirtje van de hema heb ik opgesmukt met een omgekeerde applicatie. Hoe je dat moet doen wordt hier precies uitgelegd. De stencil hiervoor vond ik op deze site met allemaal leuke stencils die je kan gebruiken voor applicaties of om te zeefdrukken.

Aan die opmerking had ik trouwens niet meer gedacht. Tot ik gisteren een jongen zag die wél een Bikkembergs droeg. Tja, ik moet toegeven dat de gelijkenis er is. Helemaal toeval. Grote Pruts wou een shirtje met een voetballer erop en deze stencil vond ik de mooiste.
Nu maar hopen dat ik geen proces voor plagiaat aan mijn broek heb. De mijne vind ik trouwens toch mooier .

Vergelijk maar eens:

Bikkembergs

Prutsen