Pois é, domingo passado tivemos a chance de experimentar a cerveja que aparece no primeiro lugar em vários sites especializados (Beeradvocate, ratebeer, BeerPal.com e outros, provavelmente). Mas não foi exatamente uma moleza…

Esta é uma cerveja trapista, e o objetivo dos monges de todas estas abadias ao produzir cerveja é financiar a vida monástica. Só que os monges da abadia Saint Sixtus de Westvleteren levam isto ao extremo: eles produzem apenas o que precisam para financiar a abadia e só vendem a cerveja na própria abadia ou no bar/restaurante que pertence a eles e que fica em frente à abadia (e a quantidade na loja é limitada: uma caixa de 24 garrafas por carro, por número de telefone, por mês! Reservas antecipadas, é lógico… No bar, nem isto: você tem que consumir lá mesmo…). Ou seja, se quiser experimentar, tem que ir na fonte. O problema é que a fonte fica a 170 km de Leuven, distância que nos levaria à França, Holanda ou Alemanha. Mas a viagem até que foi divertida, organizada por uma de nossas colegas belgas. Mas quando estávamos chegando… começou a cair uma baita chuva, e quando finalmente achamos o lugar tivemos que correr um pouco até chegarmos à entrada do bar/restaurante In De Vrede. Então, surpresa! O lugar é muito maior, muito mais bonito e muito mais cheio do que imaginava. Garanto que se ele estivesse em alguma esquina de São Paulo estaria lotado quase todo dia, independente da cerveja servida (a não ser que fosse Schin ou outra porcaria parecida, é lógico). Isto gerou alguma demora até que o primeiro copo de cerveja chegasse, mas aí tudo ganhou outra perspectiva!

São produzidos três tipos: a Blonde (clara), a 8 e a 12 (escuras). Mesmo a Blonde é muito diferente, ainda melhor do que as outras cervejas trapistas claras. É difícil explicar a diferença, é uma cerveja bastante encorpada mas ao mesmo tempo suave, macia e saborosa. Mas as melhores são mesmo a 8 e a 12. A 8 tem um sabor um pouco mais próximo do doce e é menos encorpada, enquanto a 12 é muito encorpada, muito macia e muito, muito saborosa. É curioso, mas o sabor da 12 também é super persistente, sensação quase idêntica à de alguns vinhos. As 3 ainda levam ao extremo uma característica de quase todas as cervejas belgas: você simplesmente não percebe o alto teor alcoólico delas (5,8%, 8% e 10,8%). É claro que desta vez tínhamos que experimentar todas, mas numa próxima oportunidade não preciso pensar duas vezes para concluir que o negócio é ficar com a 12. As três são um pouco mais caras do que as outras cervejas trapistas, mas não é uma diferença que assuste.

Quando estávamos indo embora ainda perguntamos na loja se não era possível comprar nem uma garrafinha sequer… Resposta negativa, então tivemos que nos contentar com um queijo , também feito na abadia e também muito bom (mas eu o trocaria fácil por uma garrafa da 12 ). E o mapa com a localização das cervejarias trapistas na Bélgica é interessante, porque mostra que cada uma fica num canto do país! OK, o país não é tão grande, mas tudo seria bem mais fácil se elas estivessem mais agrupadas .

A volta já foi mais cansativa mas a viagem valeu a pena. Afinal, não é todo dia que você tem a chance de experimentar a melhor cerveja do mundo .

No nyt. Pitkällisen (ja yhdessä kohtaa lähes epätoivoiselta tuntuneen projektin jälkeen kolme keissiä Westvleteren 12 keltakorkkia meni kellariin. Probably parasta simaa maailmassa. Munkit kiittävät messujensa rahoittajaa. Joku ohikulkija meinas heti viedä korit käsistä kadulla kun otettiin ne ulos autosta. Emmä itte niin paljon niistä tykkää tietenkään, mutta aattelin että niillä vois houkutella ihmisii käymään kylässä.

En termes de Trappistes, il existe un oiseau rare, une perle, qu’il est est bien difficile de se procurer via les canaux ordinaires: La Westvleteren.

En fait, la “Trappiste Westvleteren” est exclusivement vendue dans le magasin de l’abbaye et ne peut être acheté que après réservation (+32 (0)70/21.00.45). Alors quand J. m’a ramené quelques flacons de ce nectar, je me suis dit: “me voilà récompensé pour tous les efforts que j’ai faits dans la promotion de nos bières belges.”

La Westvleteren 8

Mais finalement, quelles bières produit l’Abbaye de Saint-Sixte ? La Trappiste Westvleteren Blonde (5,8 vol.% alc.), la Trappiste Westvleteren 8 (8 vol.% alc.) et la Trappiste Westvleteren 12 (10,2 vol.% alc.).

there is one book that you HAVE to buy… this is one excellent book, so much so I got distracted when I was in Westvleteren this week and my beer got warm.

(and big props to Mr Picthall for running to Brazil)

De Trappisten abdij van West-Vleteren bevindt zich op  amper 20 minuutjes rijden van onze residentie aan zee. De “West-Vleteren 12″ van deze abdij werd nog niet zo lang geleden door de bekende bierspecialist Michael Jackson als het beste bier ter wereld uitgeroepen. Een niet te missen uitstap dus. Spijtig genoeg kan de abdij niet bezocht worden hoewel de doorzetters er misschien toch wel binnen raken door de gebedsdiensten bij te wonen die toegankelijk zijn voor het publiek. Een van de bieren die hier gebrouwen worden kopen is al helemaal een huzarenstukje.  De paters hebben een systeem van telefonische reservatie ingesteld maar een kratje St-Sixtus reserveren is nog moeilijker dan een ticket voor AC-DC in het Sportpaleis van Antwerpen bemachtigen. Gelukkig is er rond de abdij een 7 km lang wandelpad dat een goed beeld geeft van de streek en is er tegenover de abdij een modern complex waar naast een kleine tentoonstelling over het abdijleven in een herberg de bieren kunnen geproefd worden al dan niet met een heerlijke boterham met abdijpaté en paterskaas. Meer info www.sintsixtus.be .

Tekst en foto’s: Danny Van Tricht

Vleteren heeft weldra 3 actieve brouwerijen op zijn grondgebied: Deca, Trappisten Westvleteren en tegen het eind van het jaar ook de Struise Brouwers. Geen wonder dat in Vleteren dit jaar, in het kader van “Leven in de brouwerij”, alles draait om het edele gerstenat. Bierseminaries, bierarrangementen, culinaire lekkernijen met bier, te veel om op te noemen.

Fietsen langs mooie wegen met hier Westvleteren op de achtergrond.

Wij halen het stalen ros van stal en verkennen de fietstocht: “Vertier en plezier met Vleters bier”. We starten aan de Toeristische Dienst van Vleteren, ondergebracht in het oude schooltje van Oostvleteren. Schepen van toerisme Lut Demeyer ontvangt ons met open armen en geeft ons een woordje uitleg over wat er ons te wachten staat: 30km door Oostvleteren, Woesten en Westvleteren met onderweg gelegenheid genoeg om het Vleters bier in al zijn facetten te leren kennen bij de lokale horeca en middenstand.

Het oude schooltje van Oostvleteren waar nu de Vleterse dienst voor toerisme is gehuisvest.

En Lut heeft nog een verassing: in de oude klaslokaaltjes van het schooltje zijn de beste brouwers ter wereld (zie ratebeer.com) een nieuwe brouwerij aan het installeren.

De Struise Brouwers staan nu ook voor de klas.

Struise Brouwer Urbain komt ons breed grijnzend tegemoet en gunt ons een blik op wat binnenkort een brouwerij moet zijn. Uitgezonderd het klaslokaaltje waar de bierseminaries worden gegeven is alles nog in opbouw. Urbain trakteert ons prompt op een Struise biertje, een Cuvée Delphine. Wat is er beter brandstof voor een fietstocht dan een lekker biertje van de beste brouwers ter wereld ?

Cuvée Delphine als brandstof.

Danny Van Tricht (Vader Abt) en Struise Brouwer Urbain.

Op het dorpsplein wippen we nog vlug even binnen bij bakkerij Vannobel om een brood met Pannepotbier in te slaan en wat zoetigheden voor onderweg. De IJzervlakte daag je niet uit zonder de nodige proviand…

Bakker Wim Vannobel presenteert Pannepotbrood.

Al vlug passeren we de vakantiehoeve “Schraevenacker” waar je tijdens de zomermaanden 7 op 7 terecht kan voor een Vleters natje en een droogje. Gastvrouw Karen vertelt ons honderduit over de gastenkamers, de paarden, de boerderij en de lekkere mosselen. We besluiten daar maar eens voor terug te komen !

Fietsen over de IJzer.

Langs vooral landelijke wegen bereiken we Woesten waar de brouwerij Deca al sinds mensenheugenis bier uit de brouwketels hoort stromen. Antiek en Vleteren Alt zijn de bekendste.

Eens de dorpskom achter ons ontspint zich weer een wisselend landschap met nu eens mais, dan koren – of vlasvelden. Tot plots een Canadees militair kerkhof opduikt waar we even ingetogen halt houden.

Klinken met Westvleteren In de Vrede.

Eens terug op de fiets overvalt ons een onweerstaanbaar dorst gevoel. Gelukkig doemt in de verte het torentje van de abdij van Westvleteren op. Op het drukke terras van “In de Vrede” doen we ons tegoed aan een frisse “blonde”, bier wel te verstaan.

Wie geniet er niet van Westvleteren Blond?

Via de Lourdesgrot passeren we de B&B ‘t Pahilleke waar confituur en pralines met bier het uithangbord zijn.
Via Westvleteren dorp en enkele slingerende landbouwwegeltjes arriveren we terug bij ons startpunt in Oostvleteren.
Om de dag af te ronden besluiten we om voor de biermenu te gaan in ‘t Molenhof in Oostvleteren. Lut Demeyer vraagt beleefd of ze ons mag vergezellen…..natuurlijk!

Aan tafel in ‘t Molenhof.

In het gezelschap van 2 vrouwelijke collega’s staat ze al te zwaaien aan ‘t Molenhof waardoor ik de tafel deel met 4 vrouwen … gelukkig komt Struise Brouwer Urbain even goeiedag zeggen …

Ook bazinne Joyce van ‘t Molenhof kan nog iets leren van Struise Brouwer Urbain.

We zijn onmiddellijk gecharmeerd door ‘t Molenhof. Joyce, de bazinne, bedient ons met Westvlaamse gastvrijheid. Als voorgerecht krijgen we mosselen en scampi’s met blond Antiekbier. Een Struise Rosse zorgt voor sublieme foodpairing. Als hoofdgerecht verschijnt een botermalse steak met een sausje van Vleteren Alt. Het dessert tenslotte is de mousse met Westvleteren van bakker Ameel en een fantasietje van de kok van ‘t Molenhof: mousse met Struise Rosse.

 
Een heerlijk menu!
Lut Demeyer, schepen van Toerisme (foto midden) geniet met volle teugen.

De zon zit al lang in de IJzer als we ‘t Molenhof buitenstappen. Leve het Vleters bier!

Alle info en het volledige programma: Toerisme Vleteren: www.vleteren.be

De folder met routebeschrijving is verkrijgbaar bij de deelnemende zaken en bij de Dienst Toerisme, Kasteelstraat Oostvleteren

Een Westmalle Dubbel van ‘t vat in ‘De Goede Oude Tijd’.

De gangetjes van de Brusselse Grasmarktstraat herbergen een paar prachtige cafés.   A L’Imaige Nostre-Dame -volks en getekend door de tijd- moet je absoluut eens bezoeken, maar vandaag koos ik voor het wat comfortabelere Au Bon Vieux Temps in de Sint-Niklaasgang of de Impasse Saint-Nicolas. Terwijl de zonovergoten terrassen afgeladen vol zitten, regeert hier de rust. “Voorlopig toch, want ’s avonds kan het behoorlijk druk worden”, geniet cafébazin Denise nog van haar rustige momenten.

Het gebouw dateert van 1695, was oorspronkelijk een nonnenkloostertje en werd een ruime eeuw geleden tot herberg omgedoopt.  Het interieur valt meteen op door de donkerhouten massief ogende lambrizeringen met vergulde inscripties, de oude stoof en de ronduit schitterende glas-in-loodramen.  Volgens bronnen werd dit huidige interieur pas in de jaren ‘50 naar antiek voorbeeld ingericht.  Boven de toog hangt een kooi die mij om één of andere reden intrigeert.  De vogel in de kooi zou een koperen kwartel zijn en verwijzen naar een tijd van ‘goede’ en ’slechte’ cafés.  Die laatste cafés hadden vaak zo’n kooi aan de ingang van het café hangen. Was de vogel daar, was ook de cafébaas aanwezig en omgekeerd.

Een uitgebreide bierlijst vind je hier niet, maar voor een goede trappist in Brussel ben je hier aan het juiste adres.  Ook Westvleteren 8° en 12° zijn verkrijgbaar al dien je daarvoor wel € 10,00 neer te tellen.  Twee Russische klanten nippen van Chimay Blue. Eén van hen -Vladimir- woont reeds lang in Brussel, spreekt Frans én behoorlijk Nederlands en werkt momenteel aan een boek -in het Russisch- over Brussel met een focus op bier.  Ochen priyatno!

Russische Brusselaar en bierliefhebber Vladimir (R)

Zelf kies ik voor de Westmalle Dubbel van het vat (€ 3,50).  Je vindt de ‘Dubbel’ wel meer van het vat, maar Au Bon Vieux Temps was één van de eersten die het aanbood.  De Westmalle, donkerbruin met rode gloed onder een wat vuilbeige schuim, is moutig met wat karamel en licht gebrande toetsen.  Ruwer en minder fruitig in de smaak dan de versie op fles, maar hoppiger en frisser in de nasmaak.

Au Bon Vieux Temps
Sint-Niklaasgang 4
1000 Brussel
Tel 02 217 26 26

Openingsuren
maandag tot vrijdag: 11:00 tot 00:30 uur
zaterdag en zondag: 11:00 tot 02:00

Bronnen en meer info:
‘De bierhistorie achter de Brusselse gangetjes’, blog Boris Peters Freelance – 24/05/2009
‘Westvleteren’, Brussels Log – 21/04/2008
‘Café: Au Bon Vieux Temps’, Brusselnieuws – 24/03/2007
‘Au Bon Vieux Temps’, eBru – 2003

Tekst en foto’s: Danny Van Tricht

Vleteren bestaat uit drie deelgemeenten, Oostvleteren, Westvleteren en Woesten. Naast de trappist van Westvleteren, bekend als het beste bier van de wereld, genieten de Struise brouwers van Woesten (Deca) wereldfaam als beste brouwerij van de wereld. Ook Oostvleteren kan prat gaan op ’t Witte Paard -dat verkozen werd tot het gezelligste cafeetje van Vlaanderen- en Pieter Clement, met zijn gelijknamig restaurant, veroverde de titel van beste juniorkok van België. Eén voor één troeven om de toerist naar Vleteren te lokken.

West-Vlaanderen brengt “leven in de brouwerij”, maar Vleterse bieren met wereldfaam brengen echte bierliefhebbers te saam.

De Vleterse schepen van toerisme, Lut Demeyer, schetste een gesmaakt overzicht van de activiteiten :

“Vleteren is een topbestemming voor al wie van bier, rust, wandelen en fietsen houdt. Voor 2009 heeft de dienst Toerisme een uniek programma rond “bier is plezier” uitgewerkt. Alle eet- en drankgelegenheden zetten op de één of andere manier het Vleters bier op een verhoogje. Naast de trappist van Westvleteren in De Vrede kan men op verschillende adresjes genieten van meerdere bieren van de Struise brouwers, één voor één kunstwerkjes. Ook de Vleteren Alt of Antiek van de Vleterse brouwerij Deca kunnen er geproefd worden”.

Daarnaast is er een ruim aanbod van gerechten, brood, desserts tot hele menu’s, alles heerlijk bereid met Vleters bier. Zelfs een verblijfsarrangement op “Schraevenacker”, met Vleters bier als rode draad, behoort tot de mogelijkheden. Logies zoals Het Pahilleke en ’t Patershuys, beiden in de schaduw van de abdij, spelen gretig in op het bierfestijn! Zeker de moeite waard ! Ook Eenvoud in Overvloed biedt haar verblijfstoeristen meerdere Vleterse bieren aan.
Allemaal terug te vinden op www.vleteren.be doorklikken naar ”toerisme”.

Bakkerij Ameel (aan de verkeerslichten in Oostvleteren) heeft voor de gelegenheid een lekker dessertje bereid met Westvleteren 12. Gepresenteerd in een mooi proefglaasje is dit een echte lekkernij. Pedro verklapt enkel het bier als ingrediënt, bakkersgeheim, maar dit wordt zeker een topper op een zomers Vleters terras. Het zal op het menu staan van verschillende Vleterse horecazaken, onder andere in De Vrede vlak aan de abdij is het te degusteren. En natuurlijk ook te koop in de bakkerij Ameel.

Hilde Hauspie van Het Pahilleke maakt buiten gelei met Trappist Westvleteren 12° en met Pannepot van de Struise Brouwers ook overheerlijke artisanale pralines met toevoeging van diezelfde bieren. Hilde heeft een stemmig winkeltje dat ook dienst doet als ontbijtruimte voor haar slaapgasten.

Maar er is nog meer te beleven : de fietstocht “Tierelieren op basis van de Vleterse bieren” of de ludieke bierseminaries, de fietszoektocht “Plezier en vertier op basis van Vleters bier”. Kortom, het loont beslist de moeite om deze zomer eens af te zakken naar Vleteren.

Toerisme Vleteren : www.vleteren.be

Lees meer op de blog “Trappistbier Beleven” van Danny Van Tricht.

Sanotaan, että ainoastaan Westvleteren panimon oluet ovat ihka-autenttisia trappistioluita. Koko tuotanto- ja myyntiprosessin hoitavat P. Sixtuksen luostarin trappistimunkit Westvleteren kylässä Belgiassa. Nappasin Westvleteren 8:n mukaan Amsterdamista the Cracked Kettlestä viime viikonloppuna ja korkkasin sen

Sinikorkki Westvleteren 8.

korkeiden odotusten kanssa. Odotin, että olut olisi hieman laimeampi versiota Westvleteren 12:sta, joka on kasin legendaarinen palkintoja ja awardeja voittanut isoveli, mutta erehdyinkin täydellisesti. W8 on nimittäin aivan loistava olut. Maku on tumma ja vienon yrttinen. Se on hyvin pitkä ja monimutkainen eikä missään vaiheessa petä makuhermoja. Vaahto on kermaista ja oluen sihinäkin on gregoriaanista korville. Jos tätä vertaa W12:een niin kyseessä on todellakin hieman kevyempi tuote (alkoholiakin on vain 8%), mutta tuotteiden vahvuudet ovatkin aivan eri piirteissä: W12 on raskas ja täyteläinen, W8 puolestaan ketterä tour de force. Tavara kuulemma paranee vanhetessaan, mutta en malttanut odottaa kypsymistä paria päivää pitempään. Olutta on jälkikäytetty pulloissa, joten pohjan hiivasakan voi oman maun mukaan joko juoda tai olla juomatta. Itse en yleensä tykkää pohjasakan mausta, joten kaadoin sen siis pois vaikkakin sydämeni särkyi, kun näin hyvän oluen valuvan alas viemäriin.

Tämä olut on todellakin harvinaista herkkua, sillä jos haluat ostaa sitä joudut pyhiinvaellusmatkalle tuonne P. Sixtuksen luostariin. Panimon tuotanto on hyvin rajoitettua (vain 4750 hl vuodessa) ja tuotteita on myynnissä vain luostarissa ja sen yhteydessä olevassa kahvilassa ja visitor centeristä. Ja jotta ostaminen ei olisi ihan liian helppoa niin korit pitää varata etukäteen soittamalla munkkien “olutpuhelimeen”. Mutta onneksi ylläoleva on vain se oikeaoppinen versio oluen ostamisesta. Todellisuudessa olutta voi joskus silloin tällöin löytää muualtakin, jos hyvä säkä käy. Jotkut yriteliäät kapakoiden tai olutkauppojen omistajat käyvät ostamassa joskus korillisen tai kaksi luostarilta (se maksimi mitä voi kerralla ostaa) ja myyvät pullot edelleen ylihinnoiteltuina. Periaatteessa munkit rypistävät otsaansa tämänlaiselle harmaalle kaupustelulle, mutta sitä en tiedä onko käytännössä mustanpörssin pullon ostaminen syntiä vai ei – ja jos on niin kuinka monta vuotta joutuu kiirastulessa juomaan Lapparia per maan päällä nautittu pullo Westvletereniä.

Ne jotka vannovat liberaalin markkinatalouden nimeen havaitsevat kenties oluessa pienen katkeran sivumaun. Vaikka oluen suosio on melkoinen munkit eivät suostu kasvattamaan tuontantoaan, eivät juurikaan anna haastatteluita eivätkä mainosta tuotteitaan mitenkään. Pulloissa ei ole edes etikettejä, olutlajit tunnistaa vain erivärisistä korkeista. Kun munkeilta kysyttiin asiasta he vastasivat, että sorry, me pannaan tätä olutta niin paljon, että saamme tarpeeksi fyrkkaa yksinkertaiseen elämiseen, ei enempää, eikä vähempää. Siis täh? Eikö markkinamekanismien lait säätelekään kysyntää, hintoja ja tarjontaa? Näille harmaahupuille ei siis kelpaa raha, onko tämä edes kestävää kehitystä? Mutta munkit ovat luoneet oman alakulttuurinsa ja yksinkertaisesti kieltäytyvät tottelemasta markkinavoimia.

Ja sitten lopuksi se wiimeinen tuomio: Westvleteren 8:lle viisi tähteä
ja yksi sädekehä.

Keski-Euroopassa on kyllä puolensa. Hollannin kevät on nimittäin suhteellisen mukava, kuiva (= sataa vain puolet siitä mitä normaalisti) ja lämmin. Hengattiin lauantaina Amsterdamissa ja oltiin Vondelparkissa piknikillä T:n, Y:n ja U:n kanssa. Elohopea kutitteli jo 25 astetta, joten ei tarvinnut tosiaan rämpiä lumisohjossa. Pikkulampaat kirmaavat laitumilla. Cantinan hauva Tequila oli livistänyt naapuriterassin puolelle, ilmeisesti parempien rapsutusten ja makupalojen perään. Lissen pellot ovat pullollaan erivärisiä tulppaaneja. Tarvis vain vuokrata kuumailmapallo niin vois saada valokuvattua vaikka mondriaanin.

Päivät tulevat ja menevät pienten askareiden parissa. Juoksulenkkarit ja kiipeilykengät kuluvat tasaista tahtia. Ruuanlaittoa, japaninopintoja, siivousta, kylpy, siinäkö se päivä jo taas meni? Tj työpäiviä 34. T. on innoissaan esitellyt Star Trekkeja ja menemme XI:n Euroopan ensi-iltaan Brysseliin keskiviikkona. Täytyy sanoa, että jotkut trekkien juonenkäänteet tulevat vieläkin vähän kuin deus ex machina, mutta ilmeisesti tämä kuvastaa vain minun pakanan rajoittunutta tietämystä trekkimaailman saloista. Westvleteren 8 on jääkaapissa odottamassa korkkausta. Maksoi ihan sikana, kun ostin mustasta pörssistä, mutta mitään muuta ei ollut tehtävissä, kun lähiterassit myyvät aina eioota.

Huomasin, että eräs asia oikeastaan harmittaa: en ole ottanut valokuvia pitkään aikaan. Ennen menin kameran kanssa pää edellä minne vain, suunnitelin ja duunasin kuvia with feeling. Nyt otan lähinnä vain kännykkäräpsyjä ja unohdan ne lojumaan kovalevyn syöveriin, koska niistä tulee tietenkin sekä sisällöllisesti että teknisesti skeidaa 99% ajasta. Ei tää muuten harmittaisi, mutta kun en voi sanoa, etteikö aikaa olisi, koska sitä on. En voi myöskään huijata itseäni ja sanoa, etteikö innostusta enää olisi, koska sitäkin on. Maku tuntuu olevan vain hukassa. Toivottavasti tämä on vain tilapäinen makuaistin menetys.

When: April, 6 2009

Where: Downtown Bar & Grill

Who: Jason Sahler 

What: Westvleteren 12

The Tasting: 

Look:

The Westvleteren pours a deep mahogany color with a nice fleeting off-white head. There isn’t much of a lace.

Aroma:

Surprisingly the aroma is minimal with slight fruity esters breaking through.

Taste:

This is where it gets its fame. The Westvleteren is deep and complex, with flavors coming in well balanced waves. The quad continually opens up through out the tasting. It starts with the sweetness of the malt hitting the tongue, with a nice chewy mouthfeel, giving way to nice dark fruit flavors, and notes of raisin. The fruit slowly gives way to a mild roasty bitterness, perfectly drying up in the end.

Notes:

The Westvleteren 12 is continuously ranked as one of the best beers in the world and at first sniff I was skeptical. There wasn’t much coming through till I tasted it, but once I got to tasting it I was floored. It was delicious and complex. The monks definitely know what they are doing. Even with the amazing taste though, I am dropping it just a bit for the lack of nose. I wanted to be hit with a complex aroma just as my mouth was. But overall an amazing beer. Special thanks to the O’Briens for making this possible on my birthday.

Grade: A-

Have you tasted the Westvleteren 12? If so leave a comment with your own review-

Monitoring the Westvleteren beers

Everybody that is paying attention to this blog everyday, trying to figure out just what I’m gonna drink next may have noticed that I just added a link to my Flickr account in the side bar.  I’ve begun uploading some photos from my recent trip and I’m hoping I’ll be able to do more this weekend.  My goal is to let each day be its own set.  If you want to see pictures of breweries and beer, be sure to check in on the Flickr page.  Feel free to leave comments and ask questions there as well!

The world's most infamous brewery?

I took that picture almost two years ago now.  I hit three church breweries on this trip.  I got inside the abbey at Achel, I wandered around Val-Dieu (not very good beer, my wife and I poured ours on the ground after a few sips), and we had a nice little snack and some beers at the very modern cafe in Westvletern.

I brought some beer back from there, and some of it has been resting in the cellar ever since.  I found that I had two different dated bottles, and the looked very different too.  I’m pretty sure that the oldest one must have been bootlegged into the US by a slime ball importer, who reaped big profits off it.  I must have bought the bottle at John’s Grocery in Iowa City, Iowa years ago.  It is dated, we think, with 06 for the year, which means it was bottled in 2003.  That seems about right.  It would have had a label on it, but as I recall I removed it and mailed it to this guy in New Jersey (I think), who mailed me some beers from Heavyweight Brewing Company for it.  He then took the label to Belgium, and gave it to the owner of a bar who needed it for his label collection and was given a free beer of his choice for the effort.   What a circle of events…now, I’m finally going to drink this beer.  I’ve also got a bottle that I bought on my September 2007 trip, which has been in my possession since.

The 2 Westvletern Abt 12s left in my cellar

The beers have been poured

So…I tasted the older one first.  It had quite an aromatic nose…dominated mostly by sweetness (brown sugar sorta thing), some raison and figs.  Taste was quite hot.  Alcohol, sweet, and a bit fruity.  Somewhat dry finish, but hot…and oxidized.  Not very interesting, unless you like oxidized beer.

The fresher one had very little aroma.  Some malt, some fruit.  It drank just as hot as the old one, maybe more.  It did have a bit of bitterness than lingered in the finish.  This one was definitely my preference, and though it didn’t seem obviously oxidized, it also didn’t seem very complex.

We ended the night (I think) with a bottle of Boulevard’s Bourbon Barrel Quad.  I thought it seemed appropriate.  This thing is aged in barrels with some cherry puree I guess.  I thought it had some Brett in the nose, which is what I thought the first time I tried it too.  It was tart, dry, and had a slight bourbon barrel character in the finish.  I think I preferred it to the Westvletern beers, though none of them have me running back for more.  Maybe it is just because it was fresher.

"Limited Bottling BBQ beer"