Macht is een gevaarlijk instrument. Een beetje macht werkt al bedwelmend. Alle macht in één schoot leggen is onverantwoord. De scheiding der machten is een principe dat zich hierop baseert. Het is dan ook ongehoord dat de wettelijke macht zich inlaat met de rechterlijke macht. Dat zijn eigenschappen van een dictatoriaal regime en mogen onder geen beding getolereerd worden. Maar, uitzonderlijke omstandigheden leiden tot uitzonderlijke maatregelen.

De regering, onder leiding van Yves Leterme, ten val brengen is hoogst onverstandig. Ik ben ervan overtuigd dat het kabinet Leterme gereageerd heeft uit angst voor de negatieve beslissing van het hof in de Fortis-affaire. Een vrees die zeer gegrond is. De echte schuldige is het ongebreideld kapitalisme. Zelfs wanneer een land op het randje van een faillissement bengelt, blijft de winst heilig.

In onze samenleving is het individu alles. Zelfontplooiing is dan ook het sleutelwoord, vaak gevolgd door egoïsme.Persoonlijk vind ik dat een gevaarlijke visie. De wereld is niet wit noch zwart, maar grijs. We moeten breken met het dogma dat de persoon voor de groep gaat. De enige manier om een crisis te overleven is wanneer we allemaal aan hetzelfde zeil trekken. Het kabinet Leterme heeft de fundamenten van onze samenleving geschaafd en moet daarvoor ten verantwoording worden geroepen op gepaste tijd. Vandaag is het niet de gepaste tijd. We hebben één regering nodig die als een blok achter hun premier staat. Het is hoogtijd dat de partijen het volksbelang voor het partijbelang plaatsen. Ik zou zelfs durven stellen dat de oppositie zijn volledige steun moet verstrekken aan de regering.

We kunnen het niet veroorloven om de Fortis-affaire te laten mislukken. Een verbreking van de verkoop met BNP Paribas kan verstrekkende gevolgen hebben. De begroting zal tot anno 2012 in het rood eindigen. Het jaar daarna laten de gevolgen van de vergrijzing zich voelen. Wanneer we ons nu uiteen laten drijven zullen wij, en de jongeren op kop, de gevolgen decennia lang mogen dragen. De ongebreidelde kapitalisten die winst voorop plaatsten eisen 18 miljard euro van de staat. 18 miljard van ons zuurbetaalde belastinggeld waarmee die harteloze kapitalisten gaan lopen.

Laat me nog duidelijker zijn: de beurs is een spel waar je speelt met geld dat je ‘op overschot’ hebt. Wie aandelen koopt is zich bewust van het risico dat hij al zijn geld kan verliezen. Deze mensen, die speelden met hun ‘geld op overschot’, eisen 18 miljard belastinggeld (waar de burgers van het land zich voor hebben moeten kromwerken) om hun wonden te likken. Ook al waren ze zich volledig gewaar van het risico dat ze zelf hebben gelopen. Nee, het schenden van de scheiding der machten is onaanvaardbaar. Maar het ongebreidelde kapitalisme weeral laten winnen is dat nog meer.

© 2008 – Vincent Van Nauw

Vandaag heb ik een dagje vrij genomen. Nu kan ik niet alleen wat langer in mijn bed blijven liggen, maar me misschien ook eens bezig houden met iets nuttigs: opruimen. Mijn slaapkamer is een ware puinhoop waar zelfs de rattenvanger van Hameln zijn beesten niet meer in kan terugvinden. Als we daar wat orde in krijgen kunnen we misschien terug iets leuks gaan doen. Er zijn tig leukere dingen te bedenken, misschien moet ik mezelf maar eens belonen als ik heb opgeruimd. Naar het schijnt zou dat werken.

UPDATE

De opruimwerkzaamheden vorderen hier gestaag. Op de achtergrond luister ik naar Radio 1, waar af en toe flitsen doorkomen vanuit de Wetstraat waar de voltallige regering in crisisberaad bijeen zit. De kans zit erin dat Leterme straks richting Laken zal trekken om het ontslag van de regering te vragen. Volgens alle Belgische kranten kan hij niet langer aanblijven. http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/politiek/081218_Fortiscrisis_kranten

UPDATE 2

Deze week deed het weekblad Knack behoorlijk wat stof opwaaien in het politieke landschap. Er stond een heel item in over de ‘zogezegde’ liefdesaffaire tussen Vlaams Belangers Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel. Beide protagonisten schreeuwden moord en brand, dreigden met klachten en wisten ook meteen wie dit alles had georchestreerd.

Dat Morel en Vanhecke een relatie zouden hebben (gehad) is een publiek geheim. Vraag het aan journalisten die in de Wetstraat kamperen en ze kunnen dit gerucht bevestigen. Los daarvan is de vraag of het écht zo is geweest hier totaal irrelevant. Ik ben een rabiate tegenstander van alles waar Vlaams Belang voor staat, maar ik vraag me wel af welke zin dit soort journalistiek heeft? Wie heeft er baat bij? Welke meerwaarde biedt het? Ik dacht dat men politici beoordeelde op hun mérites, niet op hun privéleven.

Er zijn nogal wat politici die affaires hebben met collega’s, huwelijken die op de klippen lopen e.d. In het verleden kregen o.a. Patrick Dewael, Rik Daems, Freya Van den Bossche en co ermee te maken. Onlangs was er zelfs eens positiever nieuws te rapen toen eeuwige tortelduifjes Wilfried Martens en Miet Smet met elkaar in het huwelijksbootje stapten. Dat Knack meestapt in dit soort journalistiek verbaast me eerlijk gezegd een beetje. Ik had dit eerder van Story, Dag Allemaal en aanverwanten verwacht.

Gisteravond mochten Vanhecke en Morel het bij Ivan De Vadder en Kathleen Cools gaan uitleggen in ‘De keien van de Wetstraat’. Gisteravond zat ik in leukere oorden, maar vandaag heb ik de uitzending nog eens bekeken. Ik onthou vooral dat Jurgen Verstrepen een leuk Sinterklaascadeautje in het verschiet heeft (als we zwarte piet Vanhecke mogen geloven), dat Knack een ranzig pornomagazine is (dat vindt Alexandra Colen trouwens al jaren maar dit geheel terzijde) en dat ze allebei strijdvaardiger zijn dan ooit. Voor wie het gisteren allemaal heeft gemist, die kan het gewoon online herbekijken. http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.420835

Helemaal off-topic ook nog even melden dat we vanavond onze kwisoverwinning van vorig jaar verdedigen in Zonhoven op de jaarlijkse SJB-quiz. De omgeving is weer helemaal hepatitisvrij heeft men ons beloofd, dus dat kan al niet meer stuk. Benieuwd hoe we het er vanaf brengen vanavond.

UPDATE

Uiteindelijk zijn we na een sterke remonte in de SJB-quiz nog 3de kunnen worden op 6 punten van de uiteindelijke winnaar. Genoeg reden in ieder geval om met de helft van de ploeg nog tot 2u30 pinten te gaan pakken in de ‘Quo Vadis’ in Zonhoven achteraf.

Zalige dag vandaag!
Twas dus d grote dag vn de red bull zeepkistenrace!
Vanmorgnd om 2u50 wakker, boel greed gemaakt en tge 4u vertrokke ng wa kindjs opgepikt en tge 5u richting brussel vertrokke. We zijn gintr toegekomen en ze duwe ons daar al gratis redbull in ons pollen, van te zessen smorgens op n nuchtere maag. Mr alee, gintr tan tshirts, bandjs en bonnekes vr eten en drinke gad en na dr wa te staan en kijke oedat zat me ons concurrentie zn we tan richting wetstraat gereje, ondr begeleiding vn ne moto me sidecar van netlog, schoon ding ze, zo een oud modelleke.
Ginter toegekomen de bus uitgeladen en alles schoon id paddock gezet. Toen da we dr voorbijreden wask wel efkes schui geworden, dacht da z een weegbrug hadde staan, want in feite weegt onzen bus xke vn een 120 en tmax was 80. Mr bij nader onderzoek bekeken ze da ni, da gewicht. Dus wij braaf nr de paddock en drachtr ons ontbijt gaan halen en opt gemak opgegeten.
Dan nog efkes opt gemak id paddock gezeten en daar wa rondgekeke vr de concurrentie te checken, en da zag dr wel nr uit dat mogelijk was vr de redbuss…
Tan naar de control geweest, zondr weegbrug dus, just kr op ne ramp gereje, en toen da we dervoor stonde dee er daar al ne controlleur het ‘no worries’teken me zen hand, en da kon gewoon ni mr fout gaan wa! Dus tan nr boven gereje, en dr ebn z alles kr bekeken da alles vasthing, ne sticker over onze colakoelbox gehange en opmerkingske gemaakt over tfeit da em in feite beetje te laag hing, mr da wisten we, en webn gezegt da we dr ng nr gingn kijkn, dus ebn we ons oranje bandeke gad, da em gekeurd was. Tan moeste we just ng van die rampe rije vr de remme te testn e, dus dieje mens eef mij geduwd en sibiet al de rem lichtjs tege de wiele ghoude, en op de helling vd ramp konk stil staan, dus da was dik in orde e!
Tan opt gemak trug nr de paddock, en gewacht tege da we mogtn rijden e. We hadn nr 67 van de 70 en twas op volgorde, dusja, webn dr wel ng efkes gezeten. Maar ondrtss ook es nr de concurrentie gn zien, der zijn dr daar tg een paar serieus gecrashed z! Ene gans zn wiel geplooid, dan ng ene gwn gans zne boel gecrashed en tan ng ene me een horloge ook serieus op zn muil gegaan. Wss ng meer mense z, mr kbt ni all gezien.
Naast ons zat er nen hollander ofzox en dieje mens had gevraagt of em zn heinekens mogt koelen in een vn ons koelboxen, em mogt da natuurlijk, schatjs da wij zn e! Maar astem achtr zn heinekens kwam eeftem dr tg ne serieuze schup op ons voorbumperke gegeven, da ding hing gans scheef en natuurlijk nog lager, en twas al te laag. Dus den tim, onzen technieker eeft sjance ng me spanbandekes kunne oplosse, mr em was wel wa vies op dieje mens, kan em gn ongelijk geven, dieje jongn eeft dr same me de maartn en ng kindjs maanden aan gewerkt en tan een uur of twee vr de race geefter daar ene zo ne schup tge u sexy voiture! God ja, tes in orde gekome, gn kat die da ng zag, later ister dan ng ne kleine ver gaan opstaan, omda em te klein was vr binne te kijke in d bus, mr de maarten eef em daar in zne kuif gestekt en em dr snel vangepakt.
Vr de rest alles vlot verlopen gintr e, tot da we mostn aanschuive vr deel te nemen. Dus we stonden klaar en kmoest tan wa papiere invulle en tan nr bove gereje, zebn mij dr ne helm en ne bril gegeven, kzag er zot sexy uit z! En gans ons team mee nr bove z, de maarten, wouter, tim, evi en jonas. Bij het startteken zijn z daar marginaal beginne dansen, en snoepe smijten, en evi heeft de bus ng een laatste poetsbuert gegeven, ze ebn da dr goe gedaan z! En drachtr natuurlijk een klein duwtje en michiel nr beneje! Da was ngal een andere helling dan op dieje test int kwenenbos z! Dieje rem maakte justekes niets uit, da ding woog wss ook vl te veel vr da dieje rem da kon stoppe, dus benk alsk van die schans kwam serieus me mn kontje op de tarmac beland, ale, tkontj vn d redbuss e, drmee eeft de achterbumper nu ook ne deuk en zn we d uitlaat kwijtgeraakt onderbaan! Maar vr de rest van de tocht ging da nog vrij vlot, keb kik schoon gezwaaid me een hand en me et ander mn schoon bochtenwerk gedaan e. Just da em id bochtn wa scheef ging en de fakewielen op de grond kwame wrdoor dak lijk gne grip meer ad e. Mr kben ni uit de bocht gevloge ofzo, da ging allemaal zot snel, een en al adrenaline, tenigste daje merkt is alsde beneden toekomt, en da der een verpleegsterke wa water in mn gezicht sproeit en da mne helm afga. Onder baan ist concentrere op de bochtjs en kr zwaaie nr d mense e. En nadak voort was zn de maartn, wouter en tim dr nog achter gelopen en ebn we een interviewke gedaan gintr beneden, da was egt ni normal die afdaling, zalig gewoon!
Praktisch direct achtr ons wast prijsuitreiking, mr we ware der ni bij, manne me poepende konijnen hadde publieksprijs, de koks me undr fornuis de creativieteitsprijs en tan ng iem de snelheids mr da weetk ni mr wie da da was, en de prijs vd pechvogel was vn ne mens me een enorm redbull blik em was lijk na enkele seconde al serieus gecrashed, kzal es zien ofk tege morgn wa fotos kan vindn, nu ist laat e, op mn gmak in mn bedde kruipe da we morgn ng kr x nuttigs kunne doen.
Ier nog een fotoke da op mn rijbewijs vn redbull sta;

Ge ziet de bus dus me zo ne zot sexy gast in en opt podium zietge mn teamgenoten staan, drie van die manne die dr just beginne crosse, waaronder den tim me zn parasolleke!
Twas dus beestg, hopelijk da we da ng es kunne doen e, spijtg da we nx bn gewonne, mr webn ons goe geamuseerd en alles en iedereen heeft et tog ongeveer goe overleefd dus,
ben gaan slape
tot morgn mss me wa fotokes,
Michiel

Het vraagstuk over wie in België de touwtjes in handen heeft is er een dat ik graag uitgelegd zie, zeker als het iemand als Ivan De Vadder de mentor van dienst is. Ik luisterde dan ook vol aandacht naar De Vadder’s uiteenzetting over waarom de besluitvorming uiteindelijk bij zes mensen ligt en waarom de democratie voor een stuk is scheefgetrokken door het te grote machtsaandeel van de regering.
Toch had ik het gevoel dat er twee onderwerpen ontbraken: ten eerste de impact van de Europese regelgeving op de Belgische en Vlaamse wetten, en ten tweede de rechtstreekse invloed van de lobbyisten op de mensen die in België het roer in handen hebben en dus de onrechtstreekse macht die ze in België hebben. De vraag die ik hierover aan De Vadder stelde gaf me niet direct een duidelijker zicht op, dus besloot ik zelf een en ander over het onderwerp te lezen. Dit verslag is een samenvatting van wat ik, naar aanleiding van Ivan De Vadder’s lezing, heb bijgeleerd over de lobbygroepen in de Wetstraat en hun invloed op de Belgische en Europese besluitvorming.

De Vadder kaatste mijn vraag over de lobby terug met een andere vraag: ‘definieer eens wat een lobbyist is’. Ik antwoordde het volgende: ‘een lobbyist is een persoon die in opdracht van een bedrijf of een belangengroep de besluitvormers probeert te beïnvloeden in het voordeel van haar opdrachtgever.’ Achteraf gezien is dat misschien een te negatieve formulering. Het is immers niet meer dan democratisch dat de Belgische en Europese machtsheren het middenveld betrekken bij het besluitvormingsproces in plaats van te besturen vanuit een ivoren toren. Bij de Europese commissie en het Europees parlement is het zelfs een verplichting. Er lijkt in eerste instantie dus niks aan de hand. Lobbyisten voorzien vaak zelfs informatie en expertise die de Europese ambtenaren nodig hebben om hun werk te doen. Ook een aantal Europese parlementsleden appreciëren het werk van lobbyisten en zien hen soms zelf als een extra werknemer.

opdrachtgever onbekend

Toch heeft lobbyen bij veel mensen een uitgesproken negatieve connotatie. Niet altijd terecht, maar lobbyisten de heilige onschuld toekennen zou minstens zo erg zijn. Men kan zich absoluut een aantal vragen stellen bij de activiteiten van lobbyisten, zeker in de buurt van de Wetstraat. ‘Like birds en bees taking in the scent and nectar of the flowers of Brussels, they try to enjoy the honey and money of the EU’, schrijft Prof. van Schendelen in zijn boek ‘Machiavelli in Brussels – The Art of Lobbying in the EU’. Waarom staat Brussel nu op een uitgesproken tweede plaats op het lijstje met steden waar het grootste aantal lobbyisten verblijft? Volgens Corporate Europe Observatory, een Nederlandse organisatie die het reilen en zeilen van de lobby in Brussel op de voet volgt, hokken er zo’n vijftien- à twintigduizend lobbyisten samen rond de Wetstraat. Hoe dichter bij de macht, hoe beter. In een van de kantoren in de Wetstraat huist TechCentralSation, een agressieve lobbygroep die gefinancierd wordt door grote economische spelers als ExxonMobil, Microsoft en McDonalds. Ook de Scientologie-beweging heeft haar kantoor in de Wetstraat.
Het is ook opvallend dat er slechts 5108 geaccrediteerde lobbyisten zijn in Brussel. Van de andere tien- tot vijftienduizend weet men dus niet voor wie ze werken of wat hun doelen zijn; parlementsleden en Eurocommissarissen worden bestookt met informatie uit onduidelijke bronnen. Van figuren met persoonlijke belangen over bedrijven tot lokale overheden; al wie invloed wil uitoefen op de besluitvorming in Europa (en dus alle lidstaten afzonderlijk) heeft een pionnetje in de Wetstraat. Prof. van Schendelen gaat zelfs zo ver te beweren dat sommige leden van de Europese Commissie zich gedragen als lobbyisten (en inderdaad, bij wie gaan de wenkbrauwen niet omhoog als de Duitse eurocommissaris de belangen van zijn nationale autoindustrie weer eens verdedigt?

Kennis van zaken
Sinds Brussel zichzelf uitriep tot Europese hoofdstad ondergin het Europese kwartier een totale metamorfose. ‘s Avonds en tijdens het weekend is het er erg rustig tussen de vaak gloednieuwe kantoorgebouwen, maar tijdens de kantooruren werken er zo’n 85.000 mensen. Eén reden waarom het lobbyspel hier gespeeld wordt is uiteraard de machtsconcentratie, maar er is meer aan de hand. De duizenden lobbyisten geloven dat het mogelijk is om de EU te beïnvloeden en hebben daar hun redenen voor. De ingewikkeld en vaak onduidelijke Europese machtsstructuur een aantal bedenkelijke gevolgen: zoals al gezegd moeten het Europees Parlement en de Europese Commissie rekening houden met het middenveld. Dat is op zich geen negatief feit, het zou in theorie de macht zelfs dichter bij de burger kunnen brengen. Maar de complexiteit van de Europese entiteit zorgt er ook voor dat er een soort kenniskloof ontstaat. Enkel wie voldoende tijd en geld kan investeren om de structuren te leren begrijpen kan ook invloed uitoefenen. Kennis is macht, met andere woorden. ‘Het enige ruilmiddel, het toegangsticket voor de lobbyisten in Europa is hun expertise en hun representativiteit’, schrijft Ingrid Van Daele in Knack.
Er is met andere woorden sprake van een scheefgetrokken verhouding. Zoals het parlement een afspiegeling is van de bevolking, zo zou de verhoudingen bij lobbyisten dat ook moeten zijn als de redenering van de middenveldinspraak wil opgaan. De cijfers tonen duidelijk dat dat niet het geval is. Volgens Corporate Europe Observation werkt slechts tien procent van de lobbyisten voor een ngo en zijn er voor elke ngo-lobbyist zes die voor een bepaalde industrietak werken en ze herinneren de commissarissen er maar al te graag aan dat de Lissabondoelstellingen wel eens in het gedrang zouden kunnen komen als die of deze maatregel wordt doorgevoerd.

Lightcorruptie

De Britse Liberaal-Democraat Chris Davis, sinds 1999 lid van het Europese Parlement, liet zich ooit ontvallen dat hij simpelweg nood heeft en zelfs vertrouwd op lobbyisten om de werkdruk en de complexiteit van Europese agenda aan te kunnen. Net als in de journalistiek is aangereikte informatie voor een volksvertegenwoordiger een mes dat langs twee kanten snijdt. Parlementsleden en commissarissen zouden zich altijd moeten afvragen of degene die hen informatie doorgeeft niet een bepaalde bedoeling heef en wat hij (of zijn broodheer) wint met het bekend maken van de informatie. Het is absurd te vertrouwen op een lobbyist die een bepaald doel heeft, zelfs al zijn zijn cijfers correct. Cijfers vertellen niet het hele verhaal.
Corruptie, zo vertelde Ivan De Vadder, is het beïnvloeden van de besluitvorming door bedrijven via het aanbieden van financiële voordelen. Trek die vergelijking door en je kan enkel concluderen dat sommige vormen van lobbyen een light-versie van corruptie zijn. Door onderzoek en informatiewinning uit te besteden aan lobbyisten bespaart de unie collectief geld uit, maar in ruil krijgt ze wel een eenzijdig verhaal.
Het is duidelijk dat er in eerste instantie nood is aan transparantie. Er bestaan gelukkig een aantal organisaties die als waakhond optreden, maar dat is niet voldoende. Als er in het Europees Parlement opeens door tien verschillende parlementsleden eenzelfde amendement wordt ingediend, dan weet je dat er wat mis is.

bronnen:
‘Lobbyplanet: Brussels, the EU quarter’ (Corporate Europe Observatory), online op www.corporateeurope.org, juli 2005
‘de vierde macht van Europa’ (Ingrid Van Daele), KNACK, 8 december 2004
‘Machiavelli in Brussels: The Art of Lobbying the EU’ (M.P.C.M. van Schendelen), Amsterdam University Press, 2005

Gisteren heb ik in Standaard Boekhandel het boek “De zestien is voor u” gekocht. Het boek is opgesteld door de Wetstraatredactie van De Standaard (Bart Brinckman, Isabel Albers, Steven Samyn en Wouter Verschelden) en geeft een interessante blik achter de schermen van de langste regeringsformatie van België. Het is een uitgebreide versie van het verslag dat reeds in De Standaard verscheen, al lijkt er wel in gepoetst. Anekdotes die in De Standaard foutief of onvolledig werden geplaatst, zijn deze keer correct(er) weergegeven.

Het boek is een prachtig voorbeeld van hoe het Belgische systeem in de realiteit werkt. “Deze staat is helemaal geen staat, het is een constante diplomatieke conferentie tussen twee aparte landen” (citaat van Guy Verhofstadt, al staat dit niet in het boek, het staat vrij te raden van waar ik het heb). “De Zestien is voor u” toont de machtshonger van de liberale familie, de ronduit degoutante houding van het CDH en de strijd tussen de jonge en oude garde van de CD&V. Verhofstadt bleef achter de scherm actief, ondanks zijn “terugtreden” uit het politieke theater, waarbij hij de groenen probeerde op te vrijen om in een regering te stappen. Ook de eenheid tussen Groen! en Ecolo blijkt meer oppervlakkig dan inhoudelijk te zijn. Zo was Ecolo veel meer bereid dan Groen! om in een regering te stappen. Veel heeft het niet gescheeld of het groene eenheidsfront (Groen! en Ecolo vormen één fractie in het federale parlement) was ook aan diggelen geslagen.

De rol van Bart De Wever is ook interessant in dit boek. Waar hij in Franstalige middens wordt afgeschilderd als de grote boeman, de antichrist bijna, blijkt dat hij uiteindelijk zeker niet de grote ruziemaker was. Dit boek toont dat de grote politieke families in België niet meer bestaan. CDH en CD&V “verdragen” elkaar hoogstens, VLD en MR zijn nog het meest “unionistisch” omdat zij de grootste politieke familie vormen, sp.a en PS zijn in de praktijk al bijna volledig gescheiden en, zoals hierboven reeds gezegd, de groenen zijn ook enkel maar oppervlakkig nog een eenheid.

Goed bestuur, verdraagzaamheid, solidariteit. Geen enkel van deze drie woorden zijn nog synoniem met België. Een staat moet in de eerste plaats dienen om het volk zo goed en efficiënt mogelijk van dienst te zijn. De staat is in andere woorden een middel, maar zeker geen doel. Iets wat bijna alle belgischgezinden (gaande van PVDA/LSP/etc… tot en met B-Plus/etc…) blijkbaar negeren in hun pleidooi. Of zoals ik onlangs vroeg aan prof. Sinardert (PAVIA-groep) tijdens een debat aan de UA: “Waarom streven naar het behoud van de Belgische staat als het ondertussen duidelijk is dat hij niet werkt? Waarom streven naar het behoud van de situatie waarbij men spreekt over Franstalige poltici ipv Waalse politici? Volgens mij ligt een arm gezin in Luik helemaal niet wakker van wat parvenu-burgemeesters in de Vlaamse Rand die in hun eigen villawereldje leven, maar toch één van de kernthema’s vormt van de PS/MR/etc… Blaas de Belgische constructie op en confronteer de Waalse politici eindelijk eens met de puinhoop die zij gemaakt hebben in Wallonië. Uiteindelijk zal iedereen daar beter van worden.“

Nu ja, niet iedereen natuurlijk. De Franstalige burgerij in Vlaanderen zou wel eens een ferme aderlating kunnen krijgen, hun politieke invloed zal immers vermarginaliseren tot een zeer marginale minderheid. Maar volgens mij is het lot van tienduizenden armen in Luik, Charleroi, etc… véél belangrijker dan van een paar dozijn parvenu’s in de Vlaamse Rand.

Tot slot nog een paar leuke citaten:

• Zo ontmoet hij [de koning, eigen toevoegsel] op 12 juni achtereenvolgens Jean-Marie Dedecker (LDD), Bart De Wever (N-VA) en Geert Lambert (SPIRIT). Dedecker vat de namiddag goed samen. ‘Meer dan vierhonderd kilo separatisme in drie uur tijd, dat zal het Paleis nooit eerder overkomen zijn.’ (pagina 134)
• De discussie escaleert. ‘Vlaanderen kan Wallonië makkelijk laten vallen en samen met Nederland het spoornet organiseren’, provoceert gewezen spoorbaas Etienne Schouppe. (pagina 182)
• Het irriteert de formateur dat de alcoholspiegel van de Vlaamse liberalen na de middag steevast flirt met de stafbare grens. ‘Drie drinken echt te veel’, vertrouwt hij zijn woordvoerder toe. ‘Zeker bij Dewael zie je dat onmiddelijk aan de ogen en de wangen. De Gucht steekt het beter weg. Het Kamerpersoneel ondervindt het aan den lijve. Want het liberale trio wil voor elkaar niet onderdoen. Nadat De Gucht een dienaar van de Kamer heeft uitgekafferd, slaat de paniek toe. Met een meetlat bepaalt het personeel de exacte inhoud van elk glas whisky dat ze tot bij de liberale onderhandelaars brengen, kwestie van niemand te discrimineren. (pagina 184)

De wetstraatjournalist schiet uit z’n slof. Na Pol Van den Driessche heeft nu ook VRT-journalist Ivan De Vadder een boek geschreven.  Jong CD&V-senator Van den Driessche schept in Overleven in de Westraat vooral een sfeerbeeld van de politieke wandelgangen. Géén onthullingen. Ook in Het DNA van de macht staat weinig wereldschokkend nieuws, maar het geeft wel een vrij goed inzicht in het reilen en zeilen van het politiek bestel. Het is het betere handboek voor een scholier uit het middelbaar onderwijs. Beschouw dat als een compliment, Ivan, want helaas blijft bij de meerderheid van de bevolking het inzicht in de politiek erg beperkt. Of dat aan het electoraat ligt of aan de politiek is nog maar de vraag.

Pol Van Den Driessche was 25 jaar Wetstraat-journalist, eerst bij De Standaard en Het Nieuwsblad, later als politiek commentator en hoofdredacteur van VTM. In juni stapte hij over naar CD&V / N-VA.

Al weegt het boekje niet zo zwaar, het leest vlot en gunt je een blik in media & politiek. Het bewijst andermaal dat zoals in de media en de bedrijfswereld er te vaak geviseerd wordt op de korte termijn. Een politicus die aantreedt moet meteen scoren en kiest daarom projecten die meteen de media halen. Projecten op lange termijn en een visie moeten daar vaak voor inboeten. Toch suggereert Van Den Driessche een politicus om vooral zichzelf te blijven en waagt hij zich zelfs aan een rits suggesties gaande van ‘handel consequent’ tot ‘lees nog eens een boek’.

Toeval wil dat wanneer ik dit schrijf Herman Van Rompuy in De Keien van de Wetstraat op Canvas net zegt dat hij nog een leven heeft naast de politiek. Ik geloof hem.

Van Den Driessche eindigt zijn boek als volgt :

Tot voorlopig slot doe ik een oproep de politiek te bevrijden van marketeers, spindoctors en reclamegoeroes. Met hun goedklinkende verhaaltjes en vermeend sluwe zetten halen zij de aandacht weg van dat waar het echt zou moeten om draaien : de vreedzame botsingen van ideeën en het gezamenlijke zoeken naar een aanvaardbare oplossing waar velen beter van worden.

Eens zien welke koers Spirit zal varen.