A Motivational Story with Wisdom -
Two Wolves
Cherokee Wisdom .

One evening an old Cherokee told his grandson about a battle that goes on inside people.

He said, “My son, the battle is between two wolves inside us all.

One is Evil. It is anger, envy, jealousy, sorrow, regret, greed, arrogance, self-pity, guilt, resentment, inferiority, lies, false pride, superiority, and ego.

The other is Good. It is joy, peace, love, hope, serenity, humility, kindness, benevolence, empathy, generosity, truth, compassion and faith.”

The grandson thought about it for a minute and then asked his grandfather: “Which wolf wins?”

The old Cherokee simply replied, “The one you feed.”

“Niet liefde is selectief, maar je verlangens zijn selectief. Liefde kent geen buitenstaanders. Zodra het middelpunt van zelfzucht ophoudt, verdwijnen alle verlangens naar plezier en ook elke angst voor pijn; elke interesse in gelukkig zijn verdwijnt; achter het geluk ligt de bron zelf van alle kracht, een onuitputtelijke energie, de extase van te geven uit een eeuwige bron.”

Nisargadatta Maharaj

De vreugde van geven
uit de oneindigheid
die liefde is
die jij bent
die ik ben

Ongekend, ongewoon,
oneindig mooi …

Als je jong bent geloof je alles. Van spinazie krijg je spierballen, je ouders zijn heilig en Sinterklaas bestaat. Maar er komt een dag dat je naar de schoenen van de Goedheiligman kijkt en denkt: Wacht ‘ns… Dat zijn de schoenen van m’n vader. Je vermoedde al zo iets, maar nu dringt het pas goed tot je door: het is onzin te geloven dat er in Spanje ergens een man met een lange, witte baard rondloopt die een keer per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen stoppen. En nog zo iets: van spinazie krijg je geen spierballen. Nederland wordt nooit wereldkampioen. En jij trouwt niet met de juf. Zo word je ouder en steeds ongelukkiger. De enige momenten dat je je weer even voelt als toen je je schoen nog mocht zetten, zijn de momenten waarop je van iemand houdt. Echt van iemand houdt. Dan valt alles wat stom is of pijn doet even helemaal weg. Liefde is alles. En daar moeten we in blijven geloven. Dus wat nou als we dat nu, gewoon, met zn allen zouden besluiten: Sinterklaas Bestaat. Dan weten we heus wel dat we die cadeautjes nog steeds zelf moeten kopen. Maar het gaat om het idee: Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen. Met ons. Met de liefde. Want liefde is als Sinterklaas. Je moet er in geloven, anders wordt het niks.

Naast de zeven hoofdzonden bestaat er ook een tegenhanger, namelijk de zeven deugden. Omdat ik een vergelijking maakte van mezelf in mijn vorige post met de zeven hoofdzonden doe ik dit nu ook met de zeven deugden. Ben benieuwd hoe ik het er bij deze van af zal brengen.

 Prudentia (Voorzichtigheid – verstandigheid – wijsheid)

Ik ben in zekere zin wel verstandig, ik weet namelijk heel goed hoe ik met mijn geld om moet gaan, ik spaar maandelijks een vast bedrag, weet precies wat ik kwijt ben aan mijn vaste lasten en ik weet ook precies wat ik te besteden heb voor kleding etc. Voorzichtig ben ik ook, ik wals niet zomaar ergens in maar kijk eerst even de kat uit de boom. En wijsheid? Ik ben geen Einstein maar ik probeer dingen wel zo goed mogelijk op een goede manier te doen, op een wijze manier..

 Iustitia (Rechtvaardigheid – rechtschapenheid)

Als er iets is waar ik niet tegen kan is onrechtvaardigheid, als onschuldige mensen ergens voor opdraaien wat ze niet hebben gedaan kan ik echt niet tegen. Maar of ik zelf rechtvaardig ben? Ik weet het niet precies.

 Temperantia (Gematigdheid – matigheid – zelfbeheersing)

Dit vind ik een moeilijke. Soms kan ik echt mijn zelfbeheersing verliezen -dat gebeurd nog weleens met een dagje shoppen, ik koop dan alles wat ik leuk vind- maar het is niet zo dat ik regelmatig uit mijn slof schiet van woede. Ook weet ik heel goed mate te houden met bijv alcohol -dit is iets waar sommige mensen gewoon geen controle over hebben, heel slecht-. En natuurlijk word ik weleens kwaad maar het is dan niet zo dat ik alles verniel. Ik weet mezelf goed te beheersen op dat gebied.

 Fortitudo (Moed – sterkte – vasthoudendheid – standvastigheid)

Als ik iets heel graag wil zal ik het krijgen ook. Als ik een doel voor ogen heb zal ik er alles aan doen om dit te bereiken. Ik durf best veel dingen, en als ik het niet durf zal ik het toch proberen -tenzij het extreem gevaarlijk is natuurlijk!- maar over het algemeen sta ik achter de beslissingen die ik neem of ze nu goed of slecht zijn.

 Fides (Geloof)

Ik ben dan wel Katholiek gedoopt maar verder doe ik helemaal niets met mijn geloof. Het enige waar ik in geloof is in mijzelf. Ik ben namelijk degene die mijn leven moet leven en niet iemand anders. Dat andere mensen wel geloven vind ik prima. Maar ze moeten mij niet gaan overtuigen waarom ik wel zou moeten geloven. Ik heb zo mijn redenen en ik leef een prima leven op deze manier.

 Spes (Hoop)

Hoop heb ik altijd. Ik ben van mening zodra je je hoop verliest dat alles alleen maar verkeerd kan gaan, dus hoop heb ik zeker. Op dit moment hoop ik bijvoorbeeld dat ik snel mijn eigen huisje krijg en dat ik aanstaande zaterdag een onwijs leuke dag zal krijgen met mijn beste vriendin Judith. -maar daar ben ik van beide zeer zeker van!-. Blijf dus altijd hoop houden, op een gegeven moment komt alles wel weer goed.

 Caritas (Naastenliefde/Liefde)

Liefde is het mooiste wat er bestaat. Ik hou van al mijn vrienden, familie -oke sommige vallen buiten de boot- en ik ben ook ontzettend gek op mijn lieve hondje Tibby. Liefde is belangrijk in het leven. Zonder kun je nu eenmaal niet leven!

Ik vind zelf dat ik het ook bij deze netjes van af heb gebracht, er is 1 deugd waar ik niet aan doe en dat is geloof. Maar daar heb ik zo mijn redenen voor, en ik vind niet dat ik iets mis of tekort kom in mijn leven. In principe sta ik nu in evenwicht want bij de zeven hoofdzonden kom ik precies op hetzelfde uit. En zeg nu zelf, eigenlijk heeft ieder mens goed en kwaad in zich, en dat zal altijd wel zo blijven, want als er geen kwaad zal zijn, kan het goede nu eenmaal niet overwinnen.

Mag God je zegenen met ongerief,
bij gemakkelijke antwoorden, halve waarheden,
en oppervlakkige vriendschappen,
zodat je diep vanuit je hart mag leven.

Mag God je zegenen met woede,
bij onrechtvaardigheid, onderdrukking,
en uitbuiting van mensen,
zodat je voor rechtvaardigheid, vrijheid en vrede
mag opkomen.

Mag God je zegenen met tranen,
om te huilen voor hen die in oorlog leven en die pijn,
verwerping en honger lijden,
zodat je jouw hand uit mag strekken om hen te troosten
en hun pijn in vreugde te veranderen.

En mag God je zegenen met genoeg kinderlijk geloof,
om te geloven dat je een verschil in de wereld kunt maken,
zodat je kunt doen wat anderen zeggen dat onmogelijk is,
rechtvaardigheid en vriendelijkheid voor alle kinderen
en armen.

- Fransiscus van Assisi -

Wat kan dat snel gaan, een woord wat heel gewoon was in onze taal en altijd een positieve lading had, is verworden tot een woord met een negatieve connotatie.

Vroeger  was respect  iets wat je vanzelfsprekend betuigde aan ouderen. Voor iedereen zonder grijze haren was respect toch iets wat je moest verdienen. Je moest iets moeilijks kunnen, iets moeilijks hebben gedaan. Of je moest iets bijzonders zijn. Respect krijg je als je uitzonderlijk moedig was – in een oorlog, of in een andere situatie waarin wegkijken of wegrennen gemakkelijker was geweest.
Wijsheid, dat gaf ook recht op respect. Als iemand veel had gelezen, veel wist, of als iemand anderszins wijs was – een wereldreiziger, een zenboeddhist of een priester.

In de tijd van onze (groot)ouders  was dat nog weer anders. Toen werden eerbied en respect ook voorgeschreven door gezagsverhoudingen. Er was respect voor vaders, priesters en dominees, voor burgemeesters en ministers. Maar na de informalisering en individualisering die in de jaren zestig doorzetten, werd respect meer en meer een functie van prestatie.

Begin deze eeuw was daar iets geks mee aan de hand. Op straat liepen jongens van soms nog geen 15 en die EISTEN respect.
Daarin zat om te beginnen al een tegenstrijdigheid. Het gedrag waarmee je respect eist, kan tot van alles leiden, maar niet tot respect.

Want de nieuwe lading werd geïntroduceerd door Nederlandse jongens van wie de vader meestal in de Marokkaanse Rif was opgegroeid. Hun onzekerheid vertaalde zich naar een gebiedende wijs: ik eis respect.

Ook de jongeren die aanleunen tegen de RAP-cultuur bedienen zich graag van deze stoere taal.

Ik vraag me af, ligt het aan mij en wennen we al aan de manier waarop anderen hun “recht”op respect opeisen en daarmee hun onzekerheid proberen te verbloemen of is die manier van “communiceren” aan het afnemen en gedragen de jongeren van nu zich anders (meer aangepast aan ‘onze’ manier)  dan hun vaders?

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn oude pijn”

Verscholen achter:
“Dat komt door mijn angst”

Verscholen achter:
“Daar moet ik nog aan werken”

Verscholen achter:
“Dat wil ik nog eens doen”

Zo wordt de identificatie met de oude pijn, de angst, met waar je nog aan moet werken, met willen, sterker en sterker. Identificatie betekent nog meer pijn en nog meer angst. Identificatie met de toekomst en willen geeft nog meer onzekerheid, het gevoel van: “Ik moet nog zoveel doen”.

‘Werken aan je oude pijn’ zal je niet helpen. ‘Werken aan je angst’, zal je niet helpen. Pijn heeft met het verleden te maken en angst met de toekomst. Het verleden kun je niet veranderen en de toekomst ken je niet.

Pijn ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de situaties uit het verleden. “Mijn vader heeft me nooit geloofd”, “Mijn vader heeft nooit van me gehouden”, “Mijn relatie was een mislukking”, “Ik had nooit kinderen moeten krijgen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Angst ontstaat door het verhaal dat je jezelf vertelt over de toekomst. “Ik moet het nu anders doen, anders gaat het fout”, “Vanaf nu zal alles beter gaan”, “Nu ga ik alles anders aanpakken”, “Nu ga ik voortaan alles opruimen”, en zo gaat het maar door: de verhalen in je hoofd.

Het verleden veroorzaakt geen pijn. De verhalen die je in je onschuld gelooft, veroorzaken de pijn. De pijn kun je onderdrukken, je kunt je afsluiten voor je gevoelens, je kunt je gevoelens onderdrukken. En zodra er een aanleiding is, je partner, je kind, je vader, je buurman, wordt die oude pijn naar buiten geprojecteerd en ga je tekeer. Dat verleden projecteer je naar de toekomst en geeft angst. Angst voor wat er zou kunnen gebeuren. Je verzamelt geld, omdat je bang bent te weinig te hebben. Je verzamelt relaties, om je zekerheid te geven. Je verzamelt spullen, omdat je maar nooit kunt weten waar je het voor nodig hebt.

Zo komen de pijn en de angst naar buiten. En als dat gebeurt, wees dan blij. Elke keer dat het gebeurt is een kans om ze beide liefdevol in je armen te nemen en ernaar te kijken. Elke keer heb je de kans om de pijn en de angst in de ruimte te ontvangen die jij bent.

Die ruimte die jij bent, is zo helder dat pijn en angst vanzelf in die helderheid oplossen. Jij hoeft er niet aan te werken. Het gebeurt, zomaar. Er is wel een klein dingetje dat je misschien “zelf doet”: ruimte zijn. Hoe kun je ruimte zijn? Hoe ziet dat eruit?

Niet meer weggekropen
en met tranen in je ogen

Bibberend en stotterend
gillend en kronkelend

Sla je je armen om je heen
en zingt een lief klein liedje

“Wat de toekomst brengen moge
mij geleidt mijn eigen hand
moedig sla ik dus de ogen
naar het onbekende land …”

Als nuttige medewerker aan het grote werk moet je leren alles te aanvaarden wat het lot je brengt. Het zijn niet de uiterlijke omstandigheden die je je waarde verlenen, maar alleen in hoeverre je God openbaart. Vernederingen en verdeemoediging jou door de wereld aangedaan, kunnen je innerlijke waarde niet verminderen of teniet doen. Maar loftuitingen en zo kunnen deze ook niet vermeerderen. En zo moet de manier waarop onwetenden je behandelen je niet van je stuk brengen. Je blijft wie je bent, of men je nu geringschattend behandelt of je roem verkondigt.
Leer met alle omstandigheden tevreden te zijn, en ze, helemaal niet van je stuk gebracht, te accepteren. Als je werkzaamheid bij het grote werk van je vergt in grote armoede te leven of een hoge positie in te nemen en te beschikken over een enorm vermogen, moet je zowel het ene als het andere beschouwen als middel tot het grote doel. Niets mag verandering brengen in je innerlijke instelling. Op die manier gebruikt, wordt het “alles aanvaarden” goddelijk. Maar verval nooit tot een apathisch zich afzijdig houden of in laffe karakterloosheid.
Onderscheid het schone van het lelijke, het goede van het slechte of kwade, het ware van het onware. Verwerf een volmaakt onderscheidingsvermogen.
Heb niet de persoon lief, maar heb in die persoon het goddelijke lief. Die persoonlijkheid is alleen maar een instrument tot openbaring van God.

Ben je een boeddhist als je een Boeddha-beeldje in huis hebt? Die vraag stelde nrc.next zich onlangs met gefronste wenkbrauwen. Volgens de Boeddhistische Omroep Stichting luidt het antwoord ‘ja’, maar die publieke zender heeft daar uiteraard alle belang bij: om haar zendtijd veilig te stellen komt het goed uit om zo te goochelen met cijfers dat het lijkt alsof het boeddhisme de tweede religie van Nederland is. Maar als dat zo is zijn de Intratuin en de Xenos de belangrijkste evangelisten van deze oosterse religie, want de drie miljoen ‘boeddhisten’ die ons land rijk is zullen toch echt vooral om decoratieve redenen voor zo’n vrolijk lachende dikkerd in tuin of huiskamer hebben gekozen. Boeddhisme in Nederland; dat is helaas vooral versiering en tegeltjeswijsheid. Het kan gelukkig ook anders: het Bronnenboek Boeddhisme, dat officieel vanaf vandaag verkrijgbaar is, poogt wat dieper in het boeddhisme door te dringen.

Het Bronnenboek Boeddhisme is een bloemlezing van wijsheidsteksten uit de boeddhistische traditie, die ik samen met hoogleraar boeddhisme en hindoeïsme Paul van der Velde heb samengesteld en ingeleid. In vergelijking met het eerste boek in de reeks, het Bronnenboek Christendom, is dit deel opmerkelijk dunner. Dat heeft allereerst een praktische reden: het eerste Bronnenboek was eigenlijk wat dikker geworden dan voorzien, en de uitgever heeft me op het hart gedrukt ditmaal toch echt onder de 400 bladzijden te blijven. Dat is ons zo goed gelukt, dat het er zelfs slechts 300 zijn.

Dat het zo goed gelukt is om dit boek een stuk dunner te maken, komt ook door een meer principiële reden: we hebben de kwaliteit stelselmatig voorrang gegeven boven de kwantiteit. En wel precies om de fuik van de tegelteksten te vermijden; het zou al te makkelijk zijn om een dikke pil vol te knallen met oppervlakkige spirituele inzichten uit het Intratuin-boeddhisme. Paul van der Velde en ik vonden elkaar in een afkeer van deze brave, op westerse maat gesneden spiritualiteit, en zijn op zoek gegaan naar de ruwe diamanten uit het oosten (en trouwens ook uit andere windrichtingen).

We hebben hier in Europa nogal de neiging om van het boeddhisme een vergaarbak te maken van onze eigen (anti-)religieuze projecties. Het christendom vinden we te dogmatisch en klerikaal, en dús is het boeddhisme niet dogmatisch of klerikaal. Hier in het westen bestrijden godsdiensten elkaar te vuur en te zwaard, en dús is het boeddhisme vredelievend in woord en daad. Enzovoort.

Maar het is natuurlijk grote onzin. Wie beweert dat het boeddhisme geen bekeringsdrift kent, heeft nooit gelezen hoe deze religie zo rond de tweede eeuw na Christus voet aan wal probeerde te krijgen in China — we hebben twee teksten opgenomen die hiervan getuigen, de Xiuxing benqi jing en de Zhong benqi jing. Geboden en dogma’s: je vindt ze van de Dunhuang-manuscripten uit de 9e eeuw tot en met een heuse boeddhistische catechismus uit de 19e eeuw. En wie volhoudt dat boeddhistisch bloedvergieten niet voorkomt, of hooguit als historische incident, moet zeker de geschriften van de 17e- en 18e-eeuwse Japanse samoerai niet overslaan, die toch de onmiskenbare geest van het zenboeddhisme ademen.

Denk nu niet dat we in dit Bronnenboek het boeddhisme zwart hebben willen maken, integendeel. We hebben slechts op het zwart, het wit en de grijstinten willen wijzen, vanuit de stellige overtuiging dat een realistisch beeld deze religie — nee, alle religies — veel meer recht doet. Ik ben absoluut niet van de school die meent dat alle religies op hetzelfde neerkomen, maar tenminste dit hebben de wijze woorden van Jezus en van Boeddha gemeen: dat zij door mensenhanden zijn doorgegeven; dat zij werkzaam zijn geweest onder mensen, met al hun menselijke beperkingen en tekorten; dat zij mensen op steeds weer nieuwe manieren hebben geïnspireerd, tot vele mooie en vele lelijke dingen. Dat is de dynamiek van de traditie; en wie stelselmatig de ogen sluit voor een deel van die traditie verliest uiteindelijk het zicht op de werkelijke diepte ervan.

Of we er in geslaagd zijn om iets van die diepte en rijkdom te tonen in dit Bronnenboek moet je zelf maar beoordelen. Er bestaat wel een risico dat de Boeddhistische Omroep Stichting je tot haar achterban gaat rekenen wanneer je het boek aanschaft — maar allez, daar mag je verder het jouwe van denken.

Tijdens mijn hondenrondje kom ik een paar keer per dag langs een speelveld. Vaak zijn er kinderen in de weer. Meestal met een bal. Maar ook met speelgoed dat voorzien is van het broertje van de bal: het wiel.

De bal is rond. Een vorm door God geschapen. Net als de aardbol. We mogen van geluk spreken dat God de aarde heeft gemaakt. Want op een geoerknalde planeet zou het werkwoord “rijden” niet bestaan. Enerzijds door de chaos, anderzijds door de afwezigheid van mensen. Zelfs het woord “klunen” zou er ontbreken.

Wat voor alle materie geldt, geldt ook voor ballen en wielen. Ze kunnen ten goede worden gebruikt, maar ze kunnen ook afgoden tot leven wekken. Zoals de heilige koe en koning voetbal. Verleidelijk glimmend koetswerk op wieltjes en op voetbalvelden uitgevochten oorlogen, met godenzonen, rode duivels en andere bizar genaamde groepjes volkshelden als hoofdrolspelers.

Mijn kleinzoontje, Tim, is 15 maanden en beschikt, zo jong als hij is, al over een onwaarschijnlijke wijsheid. Zodra hij een bal in het vizier krijgt, roept hij “Baa-aal!”. Een kleine profeet van 15 maanden die zijn gebrek aan spreekvaardigheid compenseert met een overvloed aan onbewuste wijsheid.

Omdat een bal de motoriek van een peuter zeer ten goede komt en omdat Tim niet op baälsniveau met een bal omgaat, heb ik besloten om een plastic exemplaar voor hem te kopen. Op die bal staan wat plaatjes, zoals een ijsco. Ook dit plaatje orakelt onze Tim wonderwel: “IJzz!”. Misschien ziet het ventje er in al zijn wijsheid wel de oplossing in voor onze opgewarmde aarde. Maar waarschijnlijker is dat hij het gewoon lekker vindt.

Ja, de bal is rond…

Henk van Blijderveen

Nothing happens to me
nothing ever happened to me
nothing will ever happen to me

All that is happening
is happening, has happened and will happen
to the body-mind mechanism
with a name, a sexe, a bankaccount, and so on

That ultimate understanding
gives peace and joy and rest …

Wat gezien wordt
gehoord wordt
gevoeld wordt
geproefd wordt
geroken wordt

is wat wij denken
dat er gezien, gehoord, gevoeld, geproefd, geroken wordt.

Onze perceptie, herinnering, emotie en associatie
maken dat we geloven dat wat we zien, horen, voelen, proeven, ruiken,
echt is

Niets van wat we ervaren, waarnemen
is wat het is

Alles wat we waarnemen, ervaren,
is wat we denken dat het is

Vanuit onze herinnering,
wat aan ons verteld is
bouwen we de beelden op
de woorden
voor wat we denken dat het is

Dat heet projectie.
Als de projector, onze geest, helder is, zonder verhalen over wat iets is,
zien we de wereld als een kind:
onschuldig
onverwacht
helder

zonder gedachten
zonder verhalen
zonder oordelen
is de wereld:
woordenloos …

Als ik gisteren was.. wat ben ik dan vandaag..?

Een leeg vel. Dinsdagmorgen 18 augustus 2009. Vanmorgen was Milly bij me om een uur met me te chanten. Milly is een van de verantwoordelijken in de SGI, de boeddhistische lekenorganisatie waar ik lid van ben en actief in ben. Milly was een van de mensen die aanwezig was bij het gesprek (interview) dat ik had toen ik lid wilde worden. Milly is een hele mooie vrouw van Amerikaans/Portoricaanse afkomst die met een Nederlander getrouwd is en alweer meer dan twintig jaar in Amsterdam woont. Ze maakt prachtige lichte schilderijen en heeft haar atelier hier om de hoek. Vorige week belde ze me twee keer vanuit Frankrijk om te horen hoe het onderzoek was afgelopen. Echt, wat vond ik dat fijn, deze belangstelling, het deed me enorm goed.

Gister bij de dokter, natuurlijk hoopte ik op goed nieuws maar helaas was dat niet zo. Het was ook geen slecht nieuw maar goed was het niet, ik word verder doorgestuurd naar de VU. Ik was ontdaan en begon me gister echt zorgen te maken. Wat als….

Ik was vroeg wakker, nam een bad en zette thee. Om vijf voor negen belde Milly aan. Ik at in de tuin snel mijn boterhammetje op en daarna gingen we naar binnen. Zij leidde de gongyo, ik lag op de bank, lang zitten is pijnlijk, dus is dit de beste manier voor me om te chanten. Ik chantte Nam myoho renge kyo en ondertussen ging er van alles door mijn hoofd. Mijn eigen eventuele ziekte, wat als ik echt erg ziek ben, kan ik dan wel mee doen aan de Gay Games, ik kan Rati toch niet achterlaten… en het gesprek dat ik gister had met een nieuwe vriendin en wat ze me vertelde over haar grootmoeder, haar moeder en haarzelf en hoe dat familiekarma werkt, en ik dacht aan mijn eigen familiekarma, hoe veel vrouwen niet oud worden en ondertussen chantte ik Nam myoho renge kyo, liet de gedachten komen en liet ze weer gaan.

Na de gongyo praten we even over de mogelijkheden en mijn houding hierin. Ze raadde me aan om onder ogen te zien wat ik zou kunnen hebben en daar rekening mee te houden en meteen te beginnen met chanten voor genezing van wat het ook is. Ook herinnerde ze me aan het verhaal van die vrouw met een zware vorm van epilepsie en hoe die vrouw niet alleen die epilepsie overwonnen had maar ook onder ogen had gezien waar die epilepsie voor stond; haar ingehouden woede. Eigenlijk was dit verhaal voor mij een eye opener. Ik weet nog niet waar mijn problemen met mijn pancreas voorstaan – volgens de mevrouw van het grote dikke boek dat Rati in de kast heeft staan heeft het te maken met het niet accepteren van de zoetheid van het leven (even kort door de bocht)…. Maar juist gister dacht ik er aan dat ik vaak iets ergens van vind of van iemand of van de manier waarop mensen tegen me doen maar mijn mond houd. Niet zeg hoe schoon genoeg ik er van heb als iemand altijd maar de baas over me wil spelen of als ik iets zeg en ze me beginnen af te kraken of als er onzin wordt verteld of er voor mij zichtbaar over grenzen wordt gegaan. Wat doe ik? Ik slik mijn ongenoegen in en houd mijn mond. Ik laat me nog liever beledigen dan dat ik de ander stop. En als ik dan mijn ongenoegen laat blijken zit het me al zo hoog dat het erg rot mijn strot uitkomt.

Ik weet niet of dit de oorzaak zou kunnen zijn van mijn lichamelijke ongemakken maar ik weet wel dat ik de komende dagen en misschien wel weken, intens ga chanten om het te onderzoeken en om alles te boven te komen. Op deze manier kan ik mijn familiekarma – vrouwen sterven jong – veranderen.

Hoe is het om dit allemaal te lezen als je dit boeddhisme niet beoefent? Dingen als familiekarma of je karma veranderen zijn voor ons gesneden koek maar mensen die amper weten wat karma betekent

Hebben er meestal geen idee van dat je je karma kunt veranderen. Voor mij geldt dat ik ervoor een van te voren bepaalde tijdsduur chant, een uur, een half uur, gewoon in mijn stoel voor de Gohonzon. Ik laat de gedachten komen maar hoed me ervoor strategieën uit te denken of teveel aandacht te geven aan iets dat opkomt. Ik keer terug naar Nam myoho renge kyo en kijk naar de karakters die zijn opgetekend op de gohonzon. Inmiddels heb ik al zo veel gechant en voor zo veel verschillende dingen dat ik weet dat als ik blijf zitten en blijf chanten er een gedachte omhoog komt die duidelijk maakt.

Er is nog veel te chanten. Gelukkig ondersteunt Milly me. Wat vind ik dit fijn.

“De glorie van God is de mens die volop leeft” (Sint Irenaeus)

Wijsheid bouwt ons leven. We krijgen er een goed en lang leven van. Het boek Spreuken staat er vol van. Wil jij je beste leven? Bouw het op wijsheid. Ik geloof dat het belangrijkste fundament van ons leven ons eigen hart is. Alles wat we doen vloeit voort uit de staat van ons hart.

Spreuken 4:20-23 GNB
Mijn zoon, luister naar mij,
geef gehoor aan mijn woorden.
21 Houd ze steeds voor ogen,
bewaar ze diep in je hart.
22 Ze zijn het leven voor je,
ze hebben geneeskracht.
23 Bewaak daarom boven alles je eigen hart,
want daar ligt de bron van het leven.

Boven alles moeten we ons eigen hart bewaken. Waarom? Bewaken is nogal een sterk woord. Je bewaakt een bank. Je bewaakt dingen die kostbaar zijn. Ons hart bewaken we omdat daar de bron van het leven ligt; daar hebben we Gods woorden bewaard. Je moet bewaken wat je wilt bewaren.

Ik merk in West-Europa en in Nederland dat we heel goed zijn om ons te laten leiden door ons verstand. Maar wat zegt God over hoe hij met ons communiceert? Hij doet dat door ons hart, niet door ons verstand.

Psalm 27:8 NBV zegt:
Mijn hart zegt u na: ‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken

Romeinen 5:5 NBV
Deze hoop zal niet worden beschaamd, omdat Gods liefde in ons hart is uitgegoten door de heilige Geest, die ons gegeven is.

God geeft ons geen nieuw verstand. Hij geeft ons een nieuw hart. Daar spreekt hij tot ons. We moeten ons verstand wel vernieuwen maar uiteindelijk is het door je hart dat je werkelijk tot leven kan komen. Je hart heeft het nodig dat jij Gods stem daar verstaat. Jij hebt het nodig dat je vanuit je hart gaat leven.

Veel mensen schuiven hun hart onder stoelen of banken. Als je ze vraagt “Wat wil je doen?” verwijzen ze naar hun ouders, hun dominee of hun vriendin. Maar God wil jou de vrijheid geven om te leven vanuit het hart wat hij je geeft. Natuurlijk, we moeten de maatschappij dienen, onze ouders eren, en het beste uit onszelf halen voor onze baas. Maar dat is het ‘m nu juist. Alleen wanneer jij het beste uit jezelf haalt, ben je juist het meeste waard voor je baas, voor de maatschappij. Ik moedig je aan je hart te volgen. Er is 1 ding wat de vijand van je hart niet wil dat jij weet. Hij wil dat je op de achterste rij zit, en denkt: “Ze kunnen het wel zonder mij af”.

Luister naar de God-gedachten binnen in je. Luister naar je hart. Volg je dromen. Jij speelt een belangrijke rol! God heeft jou nodig om jouw deel van het verhaal te spelen. De kerk heeft je nodig om op te staan en alles te zijn wat jij kan zijn.

Jouw verhaal telt. Jouw hart is belangrijk voor God.