Boomblauwoogje had vandaag zijn 20.000ste bezoeker.
20.000 bezoekers dat zijn:

• 71 blogberichten van Evita
• 6 maanden lang geblog door Evita
• een gemiddelde van 282 bezoekers per bericht
• ongeveer 4000 bezoekers per maand
• heel veel Youporn-nieuwsgierigen
• 112 comments
• één wijvenweek
•  nog maar een begin….

Enkele dagen geleden wierp Micheleeuw mij een stokje toe. Vandaag is het mij eindelijk gelukt om het op te vangen.  Dit stokje werd aanvankelijk rondgegooid in het kader van de wijvenweek. Ik zeg dat er maar vlug even bij om de mannen die hier af en toe eens komen lezen te waarschuwen voor het feit dat de onderstaande tekst hun waarschijnlijk geen zak interesseert.

Home

Favourite Art:
Al de liedjes die ik vakkundig op mijn pc gezwierd heb en mijn kleine collectie favoriete films op dvd. Ik heb ook een zwak voor mooie illustraties. Later, als ik groot ben en veel centjes verdien (of een rijke man gevonden heb) zou ik graag een werk van bijvoorbeeld Jonathan Viner in mijn huis hangen.

Sheets:
Ik slaap het liefst in mijn katoenen dekbedovertrek van Garfield. Van flanellen dekbedovertrekken moet ik trouwens niets weten aangezien die niet voetwriemelbaar zijn.

Coffee-maker:
Ik heb nog nooit koffie gedronken.

Pets:
Niets of niemand kan tippen aan Winnie De Poes. Het beestje beschikt trouwens over een eigen woonst, genaamd het kot, aangezien hij niet in huis mag van de mama.

Where do you live: 
Voornamelijk in Gent maar ook een beetje in het dorp waar Roger Raveel woont en waar Gerard Reve begraven ligt. Vanaf deze zomer hoogstwaarschijnlijk enkel nog in dat dorp.  En ja, dat gaat een hele aanpassing worden.

Favourite neighborhood restaurant:
Doe mij maar gewoon de Lunchgarden. Eens lekker eten is leuk maar het gaat al snel heel wat kosten en ik geef mijn geld liever aan andere dingen uit. De DAM Take Away in Deinze is trouwens wel een aanrader. Nummerke 37 (Kaeng Kerry Kai) was heerlijk en ik heb er twee dagen van kunnen eten. Allen daarheen!

Favorite cocktail:
In de Limonada dronk ik eens een cocktail met lychees en ik vond die heerlijk.

Blackberry or Treo?
Wabliefteru? Zijn dat namen van vibrators of zo? Ik heb het niet zo voor vibrators.

Favourite charity?
In een ver verleden ben ik nog sympathisant van Greenpeace geweest. Momenteel hou ik het bij mensen verrassen met het postkaartje van hun dromen. :p Verder zou ik het wel leuk vinden om vrijwilliger te zijn in een bejaardentehuis, maar allerlei zaken verhinderen mij ervan om daar ook daadwerkelijk werk van te maken.

Clothes

Broeken:
Van mij mag het alle dagen jeans zijn. Kan je je trouwens inbeelden dat jeans volledig ’out’ was zo’n 8 jaar geleden? Mijn toenmalige lerares economie wees daar eens op, en inderdaad, er had die dag niemand een jeans aan in onze klas. Onvoorstelbaar toch!? Mijn favoriete jeans heeft trouwens zijn beste tijd gehad. De stof begint op bepaalde plaatsen te verdunnen. Het was nochtans een Tommy Hilfiger en dus zeker geen goedkoop exemplaar. Ok, ik heb ze bijna twee zomers constant gedragen maar toch, voor zo’n prijs had ik toch gehoopt dat ze wat langer zou meegaan. Mijn jeansbroeken van de Vero Moda en de H&M zijn stukken goedkoper en gaan toch veel langer mee. Ha!

Schoenen:
Hoe platter, hoe beter. Schoenen met hakken zijn wel mooi maar ze vereisen volgens mij een gezonde portie zelfvertrouwen en die heb ik niet altijd. Als je mij dus tegenkomt met mijn bruine botjes mag je er vrij zeker van zijn dat ik een goede dag heb.

T-shirt:
‘I wish I was a Frog’ zegt de kat op mijn favoriete t-shirt. (de foto’s heb ik gevonden via google)

Day Bag: 
Een petroleumblauwe tas van Mexx. Ik koop trouwens nooit meer tassen van Mexx aangezien diegene die ik tot nu toe kocht al snel tekenen van aftakeling begonnen te vertonen.

Evening Bag:
Is er een verschil tussen day en evening bags? Dat heeft mijn mama mij vroeger vergeten vertellen, vrees ik. Die petroleumblauwe tas dus.

Favourite Discovery:
Dat ene model bh’s van Calvin Klein. Ze zitten mij als gegoten.

Who inspires you:
Iedereen en niemand.

Necessary extravagance:
Die bustehouders van Calvin Klein waarover ik het hierboven al had.

Beauty Products

Lipstick:
Mijn lippen zijn verslaafd aan Labello.

Mascara:
Mijn wimpers komen tegen mijn brilglazen als ik mascara gebruik. Ik pas dus.

Shampoo:
Ik heb geen vast merk en gebruik het – helaas – elke dag.

Moisturizer:
Mijn gezicht heeft dagelijks een crèmeke nodig want anders ‘trekt’ het.

Hair Product:
Ik probeer de gordijn op mijn voorhoofd open te houden door een beetje gel in die ene weerborstel te wrijven.

Perfume:
Happy van Clinique, Happy Heart van Clinique, Eclat d’Arpège van Lanvin, Emporio Armani White She, … Ik heb een zwak voor parfum en koop de meeste geurtjes minstens één keer opnieuw.  Ik heb jaren Her Freedom van Tommy Hilfiger gebruikt.  Helaas zijn al mijn flesjes parfum leeg op dit moment. Als je om een of ander reden wil dat ik lekker ruik dan mag je me altijd een flesje cadeau doen.

Toothpaste:
Geen vast merk maar meestal van Signal.

Soap:
Ik gebruik meestal douchegel van Sanex.

Nail Polish Colour:
Geen of doorzichtig.

Stokjes zijn er om door te geven maar ik heb geen flauw idee aan wie ik het zou moeten geven. Moesten er mensen zijn die zich geroepen voelen dan mogen ze het altijd aannemen.

EDIT: Elke heeft het stokje opgevangen.

Naur schent wast tveurige week “wijvenweek”. Veur dakkier alle banbliksems van de vraan naur mennen kop krijg…. okee tes wel 1 april vandaug… maur kverzin da dus nie.

tWas naur schent deur de vraakes zelfs gelanceerd om te protesteren tegen het feit da wij – de mannen – zeggen da de miêste vraalijke bloggers het miêstal alliên emmen over tiepisse “wijvenzauken” (en daurom uuk de redelijk pejoratieve benaumink van “wijvenweek”).

Maur kem da dus blekbaur volledige gemiest…. en volgens mij wazzek niê alliên.

Omdat ik maandag-wijflijfdag gemist heb.
Here we go: de waarheid over mijn lichaam: onverbloemd, een nogal harde realiteit!
Het laatste jaar wegens stage (het échte leven), en een lief dat mij graag ne keer verwent door op restaurant te gaan, een aantal kilo’s bijgekomen (precieze aantal onbekend!). Probleemzone: billen, buik en bovenbenen. De 3 B’s, maar dan anders.
De harde realiteit is dat die kilo’s aanzienlijk moeilijker verdwijnen dan dat ze ‘gekomen’ zijn. Op zoek naar een gepast dieet dus en passen, dat is iets wat mijn lievelingsjurkje al even niet meer deed.
Trouwens, wat een woord: di-eet. FOUT! Die-eet-niet waneer ze op die-eet is.

Weight Watchers, het lukt, langzaam maar zeker. Ik ga niet naar de ‘meetings’, maar tel wel mijn punten, de ene dag al wat waarheidsgetrouwer dan de andere en op de weegschaal gaan staan, dat doe ik enkel als ik ervan overtuigd ben dat ik minstens een halve kilo kwijtgespeeld ben = motiverend!

Morgen mag ik mezelf belonen/verwennen: een sun tan-date met me, myself and I! En een nagerechtje!
Zo werkt het dus. Jezelf vanalles ontzeggen om jezelf nadien te belonen met wat je jezelf verbiedt…a woman’s mind.. soms begrijp ik het zelf niet!

Na wijvenweek is het tijd om het testosteron van Nederlandstalig blogland weer op mijn stek te krijgen, dacht ik zo. En wat is daar beter geschikt voor dan mijn AC Milan?

Al zeg ik “mijn AC Milan” met iets minder trots dan pakweg een jaar geleden… toen wonnen we nog de Champions League… Nu? Nu zijn we uit de Champions League, staan we 6de in de competitie (op een gedeelde plaats)… 6de in de competitie is maar net EUFAcup.

Hoe we aan die 6de plaats komen? Onder andere dankzij gisteren: 2-1 verloren tegen Atalanta. Geen van onze spitsen scoorde. Nope, het was Levende Legende Paolo Maldini die ons toch een goaltje gaf. Oh ja, en we misten ook nog een penalty. Ik hoop dat Ancelotti door heeft dat er iets moet veranderen!

Ik heb de match zelf ook niet gezien hoor. Ik weet het ook maar van horen zeggen/lezen. En van deze highlights:

Vermits Janna het niet zo plezant vond dat ik me er gisteren vanaf maakte met ‘vanavond niet schat, ik heb hoofdpijn’, hier een extra dagje.

Ik vond de wijvenweek best gezellig. En dat is wat ik denk dat het moest zijn. Gezellig. Niet controversieel, niet feministisch, niet op de barricaden. Gewoon, wijvenpraat. Wijvengezwam in de wijvenweek. Ik heb een aantal blogs toegevoegd aan mijn feedreader. Ik heb een week nog meer gelezen dan anders.

En wat is er mis met het woord wijvenweek? Wat mij betreft niks, integendeel. Het bekt lekker, met die alliteratie. Het had voor mij geen negatieve connotatie. Weet je, ik noem mijn dochter soms zelfs wijveke. Mijn wijveke. Net zoals haar grootmoeder haar wijfie noemt, of wijfietje.

Maar, het is niet nieuw. Vroeger werd ik meidje genoemd. Door mijn ma, en door mijn zussen ook. Meidje. Ooit zat ik op de drempel van de achterdeur, samen met een meisje uit de buurt. Geen vriendinnetje, daarvoor vond ik haar altijd te kleinzerig, te pietluttig, te preciezerig, te godsvrezend, te kleinzielig. En zij vroeg me dat. Of ik dat niet erg vond, dat ze me meidje noemden. Net alsof ik hun meid was, hun hulpje, hun poetsvrouw. Ook zij had het niet begrepen. Het was een koosnaampje, uit liefde. Geen denigrerende scheldnaam.

Ach wat. Als je ‘t zelf weet, is het goed zeker… en het was goed.

Ik ga mijn leven beteren. Het begint bij sapjes en eindigt bij studeren. Mijn eetgewoontes op kot zijn gezonder dan de gemiddelde kotstudent, mede dankzij mijn kokende kotgenote. Maar uitgaan is slecht voor de gezondheid, al ben ik door mijn ongelooflijke katers niet elke keer stomdronken en enkel een meeroker. Dus deze week beter ik mijn leven. Ik ga sporten (ooit was ik heel sportief), mijn papers prachtig schrijven en vitaminen opslaan.  Een jaar of drie geleden vroeg ik mijn vader of ik een fruitpers mocht kopen. Niet zo’n ding om sinaasappelen te persen, dat heet een citruspers, maar zo’n ding waar je stukken fruit en groenten in steekt en er vervolgens sap uitkomt. Nee, ook geen Magic Bullet, zelfs niet het Blokker alternatief van 20 euro, een echte fruitpers. Het ding heeft maar één nadeel, de afwas. Die werd wel al minder dramatisch eens we doorhadden dat we het residu dat overbleef na het persen als een fruitpapje konden opeten in plaats van alles in de vuilbak te kieperen.

Zoals vaak met zulke apparaten, wordt het ding niet vaak gebruikt, tenzij ik in een fruitbui ben. Maar deze week doe ik gezond, veel fruit, groenten en water. En om het mezelf wat makkelijker te maken, zal ik elke dag een sapje maken, dan heb ik alleszinds al een goeie portie fruit binnen. Het sapje van vandaag: peer-witte druivensap. Witte druiven zijn eigenlijk groen, maar kom, ze zijn heerlijk en blijken ook lekker gemengd met peren. Ik ontdekte ook dat druiven echt geweldig door het apparaat gaan en amper residu nalaten, wel jammer voor mijn papje, maar goed voor het sapje.

Morgen stort ik me ook volledig op mijn papers. Ik ga proberen eens alle afleidingen te weerstaan en geweldige punten halen, al is het maar voor de Erasmusdroom, die nu heel dichtbij lijkt te komen. Binnen 5 minuten eindigt de wijvenweek, dus sluit ik nu af, maar omdat ik een week gemist heb, denk ik dat ik af en toe nog wel eens een wijvenweekpostje zal schrijven, want stiekem is dat wel eens leuk.

Wijflijf en ik hadden jarenlang een nogal gespleten relatie. Ik was de baas, dacht ik. Ik zocht mooie plaatjes uit van wijvenlijven, en hield die aan mijn wijflijf voor. ‘Zo moet je zijn wijflijf’, zei ik dan, ‘en wel nu meteen’. Ik was overtuigd van de maakbaarheid van het wijflijf en botvierde al mijn grillen op haar. Ik wilde het wijflijf beheersen en gebruikte haar als experimentele proeftuin.

Dit had tot gevolg dat ik vaak dagenlang geen eten in het wijvenlijf stopte, om haar daarna ineens vol te stampen met junkfood. Dit kon in een week oplopen tot zeven kilo meer of minder wijflijf. Maar een wijvenlijf kan niet tegen zo’n levensstijl, getuige de vele uren die het wijflijf wit en trillend boven de wc-pot hing. Toiletten liepen als een rode draad door het leven van wijflijf. Bijvoorbeeld als ik weer eens van die duren pillen had gekocht en daar veel te veel van tegelijk in het wijflijf stopte. Sommige van die pillen hadden rare bijwerkingen. Vaak vond ik dat het wijflijf te veel at. Dan stopte ik twee vingers in haar keel, tot er niet meer uit haar kwam dan een zielig hoopje gal. Dit gebeurde zo vaak, dat het wijflijf op den duur zelf in de gaten kreeg wat de bedoeling was na het eten.

Wijflijf werd mijn grootste vriend en mijn meest gehate vijand. Die wisselende gevoelens waren wederzijds. Als ik in het holst van de nacht het wijflijf dwong tot eindeloze spieroefeningen, hoorde ik haar kreunen en zuchten. Ze haatte me ook als ze midden in de winter alleen ijskoud water te drinken kreeg, en de hele dag het koude zweet langs haar rug liep. Ze zag vaak bleek en het werd regelmatig zo zwart voor haar ogen dat ze omviel. Dit beviel mij maar niets. Het lukte me niet om wijflijf te krijgen zoals op de plaatjes. Ze zag er precies hetzelfde uit, maar haar vel was zo vaal en haar ogen stonden anders.

Toch konden wijflijf en ik het ook vaak goed samen vinden. We hadden dezelfde geheimen en waren een hecht team. ‘Nee hoor, ik heb al gegeten’ zei ik tegen iedereen, en wijflijf knorde mee. Als ik het moeilijk had wist ik dat ik altijd nog wijflijf had om op terug te vallen. Wij samen, wij zouden ons er wel doorheen slepen. Ze liet me nooit in de steek en hielp me altijd als mensen me wantrouwend aankeken. We logen en manipuleerden wat af, maar we wisten dat het voor de goede zaak was. We hadden idealen die niemand kon begrijpen.

Toen leerde ik GJ kennen. Hij werd de spelbreker in onze vriendschap. Zolang hij bij me was kon ik niet meer liegen en manipuleren. Hij werd ook vaak verdrietig van de dingen die ik met wijflijf deed. Maar hij woonde ver weg, en als ik hem dan weer een paar weken niet zag, konden we rustig onze gang gaan. Hij schrok zich vaak wezenloos van het sterk vermagerde of uitgedijde wijflijf, en dan werd ik boos. Ik wilde niet dat hij tussen ons in kwam staan. We hadden samen al zo veel meegemaakt en altijd steun aan elkaar gehad. Ik wist dat onze vriendschap donkere kanten had, en die maakten me vaak aan het huilen. Ik wilde goed voor wijflijf zorgen, maar ik haatte haar ook en wilde haar straffen.

Nu ben ik getrouwd met GJ, en mijn haat-liefde verhouding met wijflijf is naar de achtergrond verdrongen. Ze is er nog, maar laat weinig van zich horen. Soms wordt ik ineens op een pijnlijke manier met haar geconfronteerd. Bijvoorbeeld als ik wijsgerige oma’s hoor praten over van die meisjes. Van die meisjes die dingen doen die je niet begrijpen kunt. Dan buig ik beschaamd mijn hoofd, want ik weet dat ik een van die meisjes ben. Tegelijk maakt het me redeloos kwaad als ik mensen uitspraken hoor doen die nergens op slaan. Ze hebben geen idee wat het is, ze veroordelen en hebben een verkeerde houding. Ik ben ook nog wel eens naar websites gesurfd waar meisjes en hun wijvenlijven samen komen om elkaar tips te geven. Dan denk ik met weemoed terug aan mijn eigen tijd, en moet me bedwingen om er niet ook een serie tips en tricks bij te zetten. Ik ben trots dat ik ooit zo goed was, op wat ik en wijflijf allemaal hebben bereikt. Maar soms laat de pijn van de eenzaamheid zich ten volle gelden.

Het is niet weg, en het zal waarschijnlijk ook nooit weggaan. De eeuwige haat-liefde gevoelens zullen blijven. Het gaat nu goed en mijn leven is op een ander manier beheersbaar geworden. Maar ik weet zeker dat alles terugkomt op het moment dat GJ er niet meer zou zijn. Daar wil ik maar liever niet aan denken.

Vandaag niet schatjes, ik heb hoofdpijn.

Oftewel: hoe een blogweek voorbij kan vliegen. Ik heb genoten van het initiatief, al lagen sommige onderwerpen me beter dan anderen. Vanaf morgen geen opgelegde onderwerpen meer, maar dat wil niet zeggen dat ze veel zullen verschillen van die van de afgelopen week!

Een kleine update van wat er afgelopen week gebeurd is in mijn leventje:

- problemen in de familie, mijn grootvader (en peter) is opgenomen in het ziekenhuis. Ze vrezen dat hij een beroerte heeft gehad.
- de werkweek was tamelijk kalm.
- ons mama is 49 jaar geworden.
- ik heb een mooie zwarte trenchcoat gekocht bij Esprit + twee Engelse chicklit pockets bij Fnac + een handige pizzasnijder voor onzen uitzet.
- vrijdagavond was het feestje bij vrienden, deze keer bij Sigrid haar tweede thuis. ‘t Was ongelooflijk fijn en Valérie was content met haar verjaardagscadeautjes.
- Jo en ik hebben veel meubels gekocht de afgelopen week: een buffetkast, een barkast (beide van Zymbioz), 6 stoelen en een tafel. Prachtig!! Oh, en ook een droogkast.
- ik heb de afgelopen week twee keer pizza gegeten en één keer frietjes. En niet gaan fitnessen, door omstandigheden… Ik zal me serieus moeten herpakken!

En hierbij sluit ik de wijvenweek op deze blog plechtig af. Het was gezellig en fijn om nieuwe mensen in de blogosfeer te leren kennen. Het was prettig om te schrijven over opgelegde thema’s (waarvan ik er maar een overgeslagen heb wegens niks interessant over te vertellen – het ging over wat mannen niet begrijpen *geeuw*). Het was grappig om discussies te volgen op bepaalde blogs.

Zo, dan kunnen we nu weer over normale onderwerpen schrijven. Over het wafel-chocomoussefeestje dat over een paar uurtjes gaat beginnen. Over de verjaardag van mijn beste vriend die ik gisteren totaal vergeten ben – (sorry)³ G.!

Aangezien mijn lijf, mijn man, mijn kind, mijn huishouden en mijn kleren al aan bod kwamen, wil ik nu mijn ziel even blootgeven.

Of beter, wat er steeds in mijn ziel zit: muziek. Van ’s morgens vroeg tot ik ’s avonds in slaap val, is mijn hoofd gevuld met muziek. Soms droom ik zelfs muziek.

Het vertegenwoordigt absoluut wie ik als vrouw ben. Als ik muziek hoor of zie, ben ik volledig mezelf. Dat is niet tegen te houden. Ik word er mooier, beter en gelukkiger van. Zonder muziek zou ik sterven. Klinkt dramatisch, toch is het voor mij een waarheid als een koe.

Voor sommige mensen is muziek als behangpapier: op de achtergrond aanwezig maar niet echt van fundamenteel belang. Voor mij is het moeilijk te begrijpen dat er mensen zijn die niet bij elke belangrijke gebeurtenis in hun leven een lied voelen. Een welbepaald nummer kan mij zonder aarzelen in een welbepaalde sfeer brengen. Sommige liedjes katapulteren mij ogenblikkelijk terug in de tijd of de levenssituatie waarin ik zat toen het nummer regelmatig werd gespeeld op radio en tv.

Misschien net zoals in de bedrijfswereld (voor zover ik daar echt iets van ken), is de muziekwereld er één van mannen. Vrouwen worden er dikwijls voorgesteld als bimbo’s met verbouwde lijven of als sjoebiedoewab-madammen op de achtergrond. Vandaar dat ik écht een gloeiende hekel heb aan mensen als 50cent, Pdiddy en Snoopdoggydog (of heet die mens nimmer zo?). Hun muziek mag dan misschien goed zijn (ahum), hun voorstelling van vrouwen is echt om ze op een kanon te zetten en naar de maan te schieten.

Ik heb niets tegen een sexy imago of een wulpse vrouw in bikini maar dan moet het wel mét inhoud en uit eigen keuze zijn.

Janet Jackson mag dan enorm voos klinken in interviews, haar muziek kan mij al bekoren sinds ik 12 was. Madonna vind ik ontzettend goed. Toch twee madammen die hun lijf én hun stem gebruiken om hun muziek te maken.

Sarah McClachlan is op allerlei gebied een grote madam. Sarah Bettens kan mij absoluut krijgen. Annie Lennox is een voorbeeld. Allison Moyet een klassedame, Lisa Stansfield een enorme aanwezigheid in mijn collectie …

En voor ik het weet tollen de dames door mijn hoofd. Vrouwenmuziek heeft niets te maken met sentimentaliteit, boobies of rare kapsels. Vrouwen kunnen muziek maken die lef heeft, die binnenzit voor je het weet.

Lijstjes zijn niet mijn favoriete bezigheid maar ik kon het toch niet laten:

Dames mét ballen: Anouk, Björk, Kelis, Alanis Morissette, Macy Gray,
Dames met jeugdsentiment: Pat Benatar, Gloria Estefan, Aretha Franklin, Carole King, Barbra Streisand, Tanita Tikaram, Grace Jones, France Gall, Suzanne Vega,
Exentrieke dames mét een boodschap: Tori Amos, Tracy Chapman, Dido, Enya, Sinead O’Connor,

Dames die gewoonweg GOED zijn: Diana Krall, Des’ree, Norah Jones, KT Tunstall,

Dames die niet mogen praten maar wel goeie/leuke muziek maken: Mariah Carey, Whitney Houston, Dolly Parton, Christina Aguilera,

Dit verdient de oscar voor de meest onvolledige lijst ter wereld, want er zijn heus nog meer madammen met een stem om U tegen te zeggen. Vul gerust aan!

Enne … in mijn volgend leven, bén ik Kate Bush.