Op 20 november zal van 15.00 uur – 18.00 uur de Thomas a Kempis lezing gehouden worden in Hogeschool Windesheim, VU Podium/Thomas a Kempis Stichting.

Het eerste exemplaar van het boek NAVOLGING NU van Mink de Vries zal dan overhandigd worden. Hieronder een grotere weergave!

“Thomas a Kempis heeft ook de mens van de 21e eeuw iets te zeggen. Met meer van 4.000 herdrukken is De Imitatione Christi na de Bijbel het meest vertaalde en herdrukte boek in de westerse wereld. Over de Navolging, de moderne devotie, het leven en de werken van Geert Groote en Thomas van Kempen zijn in diverse taalgebieden veel wetenschappelijke publicaties verschenen.

Benjamin Louwerse schreef een roman over Thomas, waarin een fictief persoon de hoofdrol speelt. Veel van Louwerse’s eigen spirituele zoektocht is terug te vinden bij deze novice.”

Vanuit deze zoektocht en het schrijven van het boek verzorgt Louwerse de tweejaarlijkse Thomas a Kempis lezing.

vrijdag 20 november 2009, 15:30
Zwolle, Christelijke Hogeschool Windesheim, Campus 2-6

Spreker: Benjamin Louwerse
In samenwerking met: Stichting Thomas a Kempis

Bron Thomas a Kempis lezing

Ik (Paul) ga het boek bestellen en lezen en wil ook naar de lezing. Wie volgt mij na?

Gespierde jongen: “Hallo, mag ik even naar beide dagsoepen kijken?”

Kantinejuffrouw A doet deksels open

Gespierde jongen: “Ik zou graag wat willen proeven van die goulashsoep”

Kantinejuffrouw A moppert zachtjes en laat de jongen toch maar proeven

Ik sluit aan in rij met kaasbroodje en zie de jongen proeven

Gespierde jongen: “Doe mij toch maar die andere soep, twee kopjes”

Ik: “Mag ik eerst een hap van mijn kaasbroodje nemen en dan bepalen of ik hem wil kopen?”

Gespierde jongen die ondertussen de bak met croutons aan het leeg scheppen is: “Zal ik anders even een paar croutons in je neus dauwen?”

Kantinejuffrouw A kan mijn grap wel waarderen en laat me een glimlach zien

Kantinejuffrouw B gaat zich ook met het voorval bemoeien: “ophouden nu met scheppen, normaal kost dat 10 cent extra”

Gespierde jongen: “Sinds wanneer zijn jullie zo gierig geworden hier? hier heb je je tien cent”

Kantinejuffrouw A en B in koor: “Nee dat hoeft  nu niet meer, het gaat om het principe”

Ik pak mijn broodje en verlaat lachend de kantine

Bovenstaande berust op de waarheid en niets meer dan de waarheid. Alle filmrechten behoren aan mij toe, en ja het gaat hier alleen maar om een bakje soep.

Waarschijnlijk heel herkenbaar: maandagmorgen na een vakantie. Ik kwam aan op onze redactie en ik voelde het meteen. Het was weer een maandag zoals van ouds. Een college is dan net wat je nodig hebt (NOT). Ik heb vrij weinig opgestoken van alles wat er vandaag in Zwolle gebeurde.

Onze redactieruimte (Foto: Jaap Temming©)

Pas toen ik weer in de trein terug zat kwam de scherpte langzaam weer terug. Het had wat mij betreft nog wel even mogen duren. Achter mij zat een vrouwelijk persoon iemand anders bij te praten over haar (kappers)opleiding. Natuurlijk bewandelen vrouwen altijd alle zijweggetjes die mogelijk zijn in een dergelijk gesprek. “Ik slaap vanavond bij Matthijs, dat had ik je toch gezegd!”, “Ze hebben me nu ingepland op dinsdag, maar dan moet ik altijd naar school.” En altijd net op de momenten dat je denkt dat ze ophouden (“ok ik zie wel even”), gaat het altijd toch nog even weer door. Wat is dat toch met vrouwen? Zijn jullie bang dat jullie elkaar nooit meer spreken ofzo? Mannen bellen elkaar alleen wanneer het echt dringend is. Meestal zijn het ook effieciente telefoon gesprekken met de trefwoorden kroeg, bier en hoe laat.

De maandagmorgen is een gedeelte van de week die ik altijd zo snel mogelijk wil vergeten. Ik troost me met de gedachte dat er wel meer zullen zijn die dit herkennen.

Nu ik de link naar het nieuwe adres van Raymond’s Vakblog heb aangepast en zijn blog heb bekeken zag ik pas dat er nog veel meer mensen van het mediacentrum aan het bloggen zijn. Het blog van Greta kende ik al, maar deze nog niet:
Doc 1.5 van Jo Han
LibrarEvolution van Erik Hulsken

Een erg mooie prestatie dat er van 1 bibliotheek, 4 mensen bloggen.

Artikel uit het Nederlands Dagblad (5 februari 2001).

Voor ingewijden was het geen geheim, buitenstaanders keken vreemd op toen vorige week bekend werd dat tweederde van de predikanten in twee Samen-op-Wegkerken hun ambt zouden willen neerleggen. Dat onderzoek onder 110 dienstdoende dominees, Predikant, voor even of voor het leven?, liet ook zien dat eenderde van de ondervraagden best arbeidsbemiddeling wil. Kortom, het gaat niet goed in domineesland. De herder en leraar heeft dringend hulp nodig.

Een supervisor is de aangewezen begeleider, meent Cees Zomer uit Krimpen a/d IJssel. Hij schreef er zojuist een scriptie over en is zelf ook in die praktijk werkzaam. De scriptie ExploDeren of exploReren voor de supervisor-opleiding aan de christelijke hogeschool Windesheim, stemt niet tot vrolijkheid. Niet alle predikanten hebben zware problemen in hun ambt. Maar veel pastores hebben dat wel, ook als ze het zelf nog niet willen weten. Als de begeleider er aan de pas komt, hebben ze al lange tijd aangemodderd. Hun takenpakket is te zwaar, ze kunnen niet delegeren, de kerkenraad heeft nauwelijks een profielschets gemaakt of ze menen zelf dat ze falen omdat er zoveel werk blijft liggen. De lijst van problemen is groot, maar de predikant met zijn hoge roepingsbesef zal niet gauw hulp zoeken. Lees verder…