Peter Oborne reports on a CCHQ note which states:

“The Conservatives have never won a General Election from a starting point as weak as they face now …  To become Prime Minister, David Cameron must surpass the electoral achievements of both Margaret Thatcher and Winston Churchill.”

The vogue for presenting David Cameron as the PM in waiting has made it far easier than it should be to forget how big a mountain he has to climb. James Macintyre reports of private polling commissioned by Number Ten that shows Labour ahead of the Conservatives. This would mean that Cameron hasn’t even left base camp, never mind virtually ascended to the summit, but Iain Dale suspects the hand of Labour spinners in the Macintyre report.

Even if Dale is right to do so, this explanation cannot be attached to the positive polling for Labour in yesterday’s Observer, which is more than enough to make the “PM in waiting” very nervous, not least given the cracks in Tory discipline and Labour’s renewed resolve to be fighters, not quitters.

I’ve made a number of new acquisitions over the past few weeks. I bought this book to assist with an assignment on the command skills of Abraham Lincoln. Author Eliot A. Cohen (left), also examines the records of Georges Clemenceau, Winston Churchill and David Ben-Gurion in an effort to synthesize why they stand above others as leaders in time of war. So far, after reading the first few chapters, I’m quite impressed. Full disclosure: I own the 2002 paperback version of this book published in the UK by The Free Press. I recently purchased the audio version from Audible.com published by Blackstone Audiobooks and narrated by Robert Whitfield (a.k.a. Simon Vance).

• Author: Eliot A. Cohen
• Published: 2003-09-09
• Publisher: Anchor
• ISBN13: 9781400034048
• Binding: Paperback
• 320 pages

Next Tuesday, thousands of  Public Sector workers will go on strike in protest at the proposed reductions in the Public Sector pay bill. The Government are looking for a reduction of €1.3 Billion in this area out of the total €4 Billion needed to stabilise the public finances.

Until last year, I was a member of the Teachers Union of Ireland. I’ll be very honest, I’m not a major fan of the unions but there is serious pressure on teachers for example to join a union. I would say that it is the same throughout the various professions : nurses, gardai, firemen, civil servants etc. I joined initially for the perks involved i.e. cheaper loans / mortgages and insurance etc.

Social Partnership over the past 20 years has been of great benefit to workers and to employers. In particular, those working in the public sector i.e. public and civil servants received massive increases in their salaries and perks. As a result of these increases, we were supposed to see greater productivity and increased flexibility in these sectors. This hasnt happened enough. There are exceptions though. The Revenue Commissions are fantastic.

The Civil and Public Services have become bloated and unable to meet demand due to rigid procedures. The unions are unwilling to deliver on their of the bargain. We need a public sector that is responsive to the needs of society and not held back by the demands of the unions.

At the end of the day, the couple of hundred thousand people in the civil and public service have full time permanent jobs. They have excellent remuneration in comparison to equivalents in the private sector. The choice is clear for the Government – offer them a staggered pay cut or cut the number of people in the public sector. Dont cave in. Try your best to get a deal but the fat cats in the unions cannot be allowed to hold the country to ransom.

I’ll leave you with a quote which I think sums up socialism and my position. It was made by former British Prime Minister, Winston Churchill in 1908.  He said “Liberalism is not Socialism, and never will be. There is a great gulf fixed. It is not a gulf of method, it is a gulf of principle. Socialism seeks to pull down wealth. Liberalism seeks to raise up poverty. Socialism would kill enterprise; Liberalism would rescue enterprise from the trammels of privilege and preference. Socialism exalts the rule; Liberalism exalts the man. Socialism attacks capital, Liberalism attacks monopoly.”

Winston Churchill’s fight on the beaches  speech might have stirred the hearts and minds of the people to whom it was addressed, but it failed to impress a computer marker.

David Wright, chief executive of the Chartered Institute of Educational Assessors (CIEA), an umbrella body for exam boards and other organisations, said that Churchill’s speeches to the nation in 1940 had not impressed the computer. It criticised his repetition of the words “upon” and “our” and did not identify “broad, sunlit uplands” as a metaphor.

The computer didn’t think much of the prose of Ernest Hemingway or William Golding either.

The idea that a computer could mark an English essay doesn’t altogether thrill me. But its assessment of Churchill’s speech and the other writers’ work makes me feel much better about the arguments I have with the grammar checker on my PC.

Hat Tip: Society of Authors’ newsletter.

NATO’nun İtalya’daki biriminin ismi Latince’de ‘kısa kılıç’ anlamına gelen Gladyo olarak nitelenirken, bu isim daha sonra NATO’nun cephe gerisi operasyonlarının genel ismi olarak anıldı. Suikast ve sabotaj düzenleme, kaos çıkarma, düşman ülkelerdeki Komünizm karşıtı ya da ayrılıkçı hareketleri örgütleyerek düşmanı zayıflatma gibi amaçlarla kurulan Gladyo doğrudan Amerikan istihbarat örgütü CIA tarafından finanse edilip eğitildi. İşte Gladyo’nun bilinmeyenleri:

HAZIRLAYAN: MEHMET NEDİM ASLAN

İkinci Dünya Savaşı sırasında Hitler’e karşı ittifak kuran Sovyetlerin başını çektiği Doğu Bloku ve kendisini ‘Özgür Dünya’ olarak nitelendiren ve başını ABD’nin çektiği Batı dünyası Yalta’da bir araya geldiğinde çok az kişi aslında bir araya gelenlerin düşmanlar olduğunu düşünüyordu. Savaş sona ermişti ancak teamüller gereği galip devletler ile mağlupların oturup anlaşması yerine, galipler, ABD, SSCB ve İngiltere, bir araya gelerek dünyanın paylaşımını görüştü. İngiltere Başbakanı Winston Churchill’in de hazır bulunduğu Yalta adasında ABD Başkanı Franklin Roosevelt ve SSCB lideri Josef Stalin dünyayı paylaşırken, birbirlerinin alanlarına müdahale etmeme üzerine de anlaştı.

DÜŞMANLAR YENİ BİR SAVAŞ İÇİN ANLAŞTI

İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden hemen sonra yapılan Yalta Konferansı’nda dünyanın paylaşılması kararı, bir anlamda yeni bir savaş anlamına geliyordu. Milyonlarca insanın hayatını kaybettiği ve Avrupa’nın neredeyse yerle bir olduğu İkinci Dünya Savaşı Almanya ve müttefiklerinin yenilgisiyle sona ererken, Nazi tehdidinin ortadan kaldırılmasıyla geleceği umut edilen barış yerini bir kez daha 45 yıl sürecek bir ‘savaşa’ bıraktı. Adına Soğuk Savaş denilen ve 1990 yılına kadar süren ‘gerilim siyaseti’, hem Sovyetler’in himayesindeki Doğu Bloku’nu hem de ABD’nin himayesindeki adına ‘Özgür Dünya’ denilen ülkeleri birbirlerine karşı savunmaya itti.

NATO’YA KARŞI VARŞOVA KURULDU

Batı Avrupa ülkeleri Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Fransa ve İngiltere’nin1948 yılında imzaladığı Brüksel Anlaşması ile olası bir Sovyet işgaline karşı ortak hareket etme kararı alırken, böyle bir ortaklığa ABD’nin de dahil edilmesinin Avrupa’yı daha da güçlendireceği görüşü benimsendi. Brüksel Anlaşması’na imza atan ülkeler Amerika’da bir araya gelerek ABD’nin katılımıyla 1949 yılında NATO’yu kurdu. NATO’nun kurulması, Sovyetler’in başını çektiği Doğu Bloku ülkelerini de harekete geçirdi ve Batı Almanya’nın NATO’ya katılmasını fırsat bilen Doğu Bloku, Polonya’nın başkenti Varşova’da bir araya gelerek 1955′te Varşov Paktı’nı (Dostluk, İşbirliği ve Karşılıklı Yardım Anlaşması) kurdu.

NATO’NUN CEHPE GERİSİNDEKİ GÜÇLERİ

Savaş (İkinci Dünya Savaşı) sonrası ortaya çıkan ‘her an savaş olabilir’ durumunun teyakkuze geçirdiği taraflar tam 45 yıl boyunca perde arkasında büyük bir mücadele yürüttü. Batı Avrupa’da Komünist ve diğer sol partilerin güçlenmesi, Sovyet tehdidi olarak algılanırken NATO bu tehdidi bertaraf etmek için kendi bünyesinde her ülkede özel birimler oluşturdu. Sovyet işgaline karşı cehpe gerisinde bir direniş başlatmak amacıyla ABD ve İngiltere tarafından kurulan adına ‘Stay-Behind’ denilen kontrgerilla yapılanması NATO’ya üye ülkelerin hepsinde farklı isimler altında yeniden organize edildi.

SUİKAST, KAOS ÇIKARMA, CEHPE GERİSİNİ ÖRGÜTLEME

Örgütün İtalya’daki biriminin ismi Latince’de ‘çift başlı kılıç’ anlamına gelen Gladyo olarak nitelenirken, bu isim daha sonra NATO’nun cephe gerisi operasyonlarının genel ismi olarak anıldı. Suikast ve sabotaj düzenleme, kaos çıkarma, düşman ülkelerdeki Komünizm karşıtı ya da ayrılıkçı hareketleri örgütleyerek düşmanı zayıflatma gibi amaçlarla kurulan Gladyo doğrudan Amerikan istihbarat örgütü CIA tarafından finanse edilip eğitildi.

GRAMSCİLERİN MUSSOLİNİ’DEN İNTİKAMI

Tüm NATO ülkelerinde başta içerideki düşmana yakınlık gösterebilecek unsurları (Komünist partiler ve sol dernekler)kontrol eden ve NATO bünyesinde CIA tarafından yönetilen bu örgütlerin en çok konuşulanı İtalya’daki Gladyo örgütü. İkinci Dünya Savaşı öncesind Duçe lakaplı Benito Mussolini, İtalya’da aralarında Antonio Gramsci’nin de bulunduğu Komünist Parti yöneticileri ve üyelerini sert bir şekilde bastırırken, Komünistler bu sefer savaş sırasında kaçan Mussolini’yi idam ederek intikamlarını almıştı. Sol-sağ ayrışmasının en keskin olarak görüldüğüülkelerden biri olan İtalya’da İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yıkılan Fazişm’den sonra güçlenen Komünist partiler, ABD tarafından SSCB’nin İtalya’daki uzantıları olarak değerlendirildi. İtalya’da kurulan Gladyo, bu sebeple sadece olası Sovyet işgaline karşı cephe gerisindeki faaliyetlerinin dışında, içerideki ‘düşmanın’ güçlenmesini önlemek için iç politikada büyük bir rol oynadı.

‘28 ŞUBAT STRATEJİSİ’ OLUŞTURULDU

İlk defa 1953 yılında İtalyan Savunma Bakanlığı bünyesinde oluşturulan NATO’ya bağlı Gladyo, 1970′lı yıllarda Komünistlerin yükselen desteğiyle İtalyan siyasetine yön vermek amacıyla Türkiye’deki 28 Şubat ve 2007 Temmuz seçimleri öncesi üretilen “Gerilim Stratejisi” planı benzeri planlar devreye sokuldu. 1920′li yıllarda Mussolini’nin 1937 yılında ölene kadar hapiste tuttuğu Komünist Parti lideri Antonio Gramsci’nin “Hegemonya” kavramıyla ortaya koyduğu toplum mühendisliği çalışmaları ekonomiden, siyasete, sivil toplum örgütlerine kadar tüm kurumlar üzerinde Gladyo eliyle gerçekleştirildi.

BAŞBAKAN, GLADYO’NUN VARLIĞINI KABUL ETTİ

İtalya’da 1970′li yıllarda meydana gelen bombalama olayları, Başbakan Aldo Moro’nun Kızıl Tugaylar isimli sol bir örgüt tarafından kaçırılıp öldürülmesi olayı (1978), Bologna tren istasyonundaki bombalama olayı (1980) hep Gladyo ile irtibatlandırıldı. İtalya’da siyaset-mafya ve faili meçhul cinayetleri araştıran Yargıç Felice Casson’un Roma’daki askeri istihbarat arşivinde elde ettiği belgelerde varlığı resmileştirilen Gladyo, 24 Ekim 1990 yılında dönemin Başbakanı Giulio Adreotti tarafından da kabul edildi. 7 defa İtalyan Başbakanlığı yaparak bu alandaki rekoru Süleyman Demirel ile paylaşan Andreotti, parlamentoda yaptığı açıklamada İtalya’nın NATO’nun cehpe gerisindeki ‘Stay Behind’ ordusuna sahip tek ülke olmadığını itiraf etti. Andreotti aynı zamanda İtalya’da hükümet olan herkesin Gladyo’nun varlığı konusunda bilgilendirildiğini de söyledi.

OLAĞANÜSTÜ HAL İLAN ETMEK İÇİN BOMBALI SALDIRI DÜZENLEDİLER

Andreotti’nin açıklamalarıyla ilk defa devlet tarafından varlığı kabul edilen Gladyo, İtalya’da 1990′lara kadar işlenen birçok siyasi cinayet ve bombalama olayıyla irtibatlandırıldı. Gladyo’nun İtalya’da Soğuk Savaş dönemi boyunca izlediği “Gerilim Stratejisi” ilk defa 1964′te “Operation Solo” ismi verilen sessiz bir darbeyle General Giovanni de Lorenzo Sosyalist bakanların hükümetten ayrılmak zorunda bırakmasıyla uygulamaya konuldu. 1969 yılında Milan’ın Piazza Fontana bölgesindeki Milli Tarım Bankası’na yönelik faşist grupların gerçekletirdiği bombalama eyleminin CIA destekli bir Gladyo operasyonu olduğu belirlendi. Bombalama olayında 17 kişi hayatını kaybederken, 88 kişi yaralanmıştı. Bombalama olayından çok daha sonra itiraflarda bulunan dönemin Avanguardia Nazionale isimli neo-faşist hareketin üyelerinden Vincenzo Vinciguerra, bombalamanın amacının siyasi ve askeri otoriteyi olağanüstü hal ilan etmeye zorlamak amaçlı olduğunu söyleyecekti.

P2 MASON LOCASI DEVREYE GİRİYOR

Piazza Fontana olayından bir yıl sonra İkinci Dünya Savaşı’nda İtalyan ordusunda komutanlık yapmış olan ve Mussolini taraftarlarınca ‘kahraman’ olarak görülen Junio Velrio Borghese başarısız bir darbe girişiminde bulundu. Darbenin başarısız olmasından sonra Borghese İspanya’ya kaçarken, olayla ilgili olarak tanıkların ifadelerinde Borghese’nin darbe planı için P2 Mason Locası lideri Licio Gelli ve Sicilya mafyası ile işbirliği yaptığı öne sürüldü. 1972 yılında Peteano köyü yakınlarındaki bir bombalama olayında 3 polis hayatını kaybetti ve bu olayı olayda kullanılan patlayıcılar dikkate alındığında Kızıl Tugaylar isimli örgütün yaptığı açıklandı. Ancak olayı araştıran Savcı Felice Casson 1984′te bombalama olayından sonra polisin olayın üzerini örttüğünü ve Kızıl Tugaylar’ın kullandığı patlayıcılar kulllandığına dair açıklamaların gerçek dışı olduğunu ortaya çıkardı.

İSTİHBARAT SERVİSİ YARDIM ETTİ

Olayı gerçekleştiren Komünizm karşıtı faşist bir örgütlenme olan Avanguardia Nazionale’nin üyesi Vincenzo Vinciguerra tarafından gerçekleştirildiği ve olaydan hemen sonra Vinciguerra’nın İspanya’ya kaçmasında İtalyan gizli servisinin yardım ettiği belirlendi. 1984′teki duruşmasında Vinciguerra, Peteano katliamının nasıl gerçekleştirildiğini ve olayın devletin içindeki Gladyo yapılanmasının nasıl organize ettiğini detaylarıyla anlattı.

P2 MASON LOCASI ÜYESİ TUTUKLANDI

“Gerilim Stratejisi”nin en yoğun yaşandığı İtalya’da Peteano saldırısından iki yıl sonra gerçekleştirilen katliamda Gladyo’nun P2 locası ayağını deşifre etti. 1974′te Italicus Express treninde 12 kişinin öldüğü bombalama olayı ile Brescia kentinde gerçekleştirilen ve 8 kişinin öldüğü Piazza della Loggia bombalama olayları, askeri istihbarat lideri ve P2 Mason locası üyesi Vito Miceli’nin tutuklanmasına sebep oldu. Miceli, devlete karşı komplo kurma suçlamasıyla tutuklandı.

BAŞBAKAN ALDO MORO’NUN ÖLDÜRÜLMESİ

Bombalama olayları ve suikastlerle çalkalanan İtalya belki de en dramatik olaylarından birini 1978 yılında yaşadı. 1976 yılı seçimlerinde yüzde 34 oranında oy alarak büyük başarı elde eden İtalyan Komünist Partisi ile adına ‘Tarihi Uzlaşma’ adı verilen uzlaşmayı sağlayan Hıristiyan Demokrasi Partisi lideri Başbakan Aldo Moro, 16 Mart 1978 yılında Kızıl Tugaylar örgütü tarafından kaçırıldı. Kaçırıldıktan sonra süren görüşmelerde serbest bırakılacağı düşünülen Moro, Mayıs 1978′de öldürüldü ve cesedi bir arabanın bagajında partisinin Roma’daki merkezi yakınlarında bulundu.

GLADYONUN BAŞINDA BİR MASON

İtalyan askeri istihbaratı, Moro’nun öldürülmemesi karşılığında 16 arkadaşlarının serbest bırakılmasını isteyen Kızıl Tugaylar’ı dinlemedi ve aksine örgüte yönelik baskınlar düzenledi. Moro’nun öldürülmesinden sonra P2 Mason Locası’nın üyesi olan İtalyan gizli servisinin lideri ihmalkarlıkla suçlandı. Moro’nun öldürülmesiyle ilgili araştırma yapan Gazeteci Mino Pecorelli, Aldo Moro’nun kaçırılmasının devlet için gizli örgütün izin verdiğini söyledi.

BAĞLANTILARI ORTAYA ÇIKARAN GAZETECİ ÖLDÜRÜLDÜ

Moro’nun kaçırılıp öldürülmesi ile Gladyo arasında bağlantılar ortaya çıkaran Gazeteci Pecorelli de bir yıl sonra öldürüldü. Dönemin Başbakanı Giulio Andreotti’nin emriyle öldürüldüğü iddia edilen Pecorelli ismi P2 Mason Locası’nın eski liderlerinden Licio Gelli’nin listesinde bulundu. Pecorelli suikastinin emrini verdiği gerekçesiyle 2002 yılında 20 yıl hapse mahkum edilen eski Başbakan Giulio Andreotti’nin cezası yüksek mahkeme tarafından temyiz edildi ve Andreotti hapis yatmaktan kurtuldu.

BOLOGNA TREN İSTASYONU KATLİAMI VE P2 LİDERİNİN TUTUKLANMASI

İtalya, Aldo Moro’nun öldürülmesinin şokunu yaşarken iki yol sonra bu sefer Bologna tren istasyonuna konulan bombanın infilak etmesi sonucu 85 kişi hayatını kaybetti. Parlamentoda terör üzerine kurulan komisyonu, yaptığı araştırmada kanlı olayın Gladyo’ya uzandığı sonucunu ortaya koydu. 1995 yılında Nuclei Armati Revoluzionari isimli neo-faşist bir örgütün üyeleri Valerio Fioravanti ve Francesca Mambro ömür boyu hapse mahkum edildi. Olayla ilgili olarak P2 Mason Locası’nın lideri Lici Gelli de soruşturmayı başka tarafa yönlendirdiği gerekçesiyle hapis cezası aldı.

MORO’NUN MEKTUPLARINI BULAN GENERAL ÖLDÜRÜLDÜ

Aldo Moro suikasti ve Bologna bombalamalarıyla çalkalan İtalya 1982 yılında da Aldo Moro’nun Gladyo’ya ilişkin mektuplarını bulan ve 1979′da öldürülen Gazeteci Mino Pecorelli’nin öldürüleceği iddiasında bulunduğu General Alberto Dalla Chiesa da bir suikaste kurban gitti. 1990 yılında dönemin Başbakanı Giulio Andreotti’nin varlığını kabul ettiği ve NATO üyesi tüm ülkelerde benzeri yapılanmaların olduğunu itiraf ettiği Gladyo, diğer ülkelerde farklı isimler adı altında örgütlendi.

DİĞER AVRUPA ÜLKELERİNDEKİ GLADYO TİPİ YAPILANMALAR

Gladyo’nun İtalya’da deşifre olmasıyla birlikte diğer Avrupa ülkelerindeki benzeri yapılanmalar da hükümetler eliyle sessiz bir şekilde dağıtıldı. Belçika’da askeri istihbarat servisi SGR, Yunanistan’ta Operation Sheepskin, Fransa’da Rainbow (Plan Pleu olarak başlamıştı), Danimarka’da Absalon isimleriyle örgütlenen NATO’nun cephe gerisi yapılanmaları İngiltere, Almanya, İspanya, Portekiz, Avusturya, Norveç’te istiharat örgütleri bünyesinde çalıştı. NATO’nun Türkiye’deki Gladyo benzeri örgütlenmesinin Özel Harp İdaresi olduğu iddia edilirken, örgütün kod isminin Ergenekon olduğu belirtiliyor.

AVRUPA PARLAMENTOSUNUN GLADYO KARARI

İtalya ve diğer Avrupa ülkelerinde deşifre olan Gladyo 22 Kasım 1990 yılında Avrupa Parlamentosu’nda alınan bir kararla kınandı ve tam bir soruşturma yapılması istendi. Kararda, 40 yıl boyunca mevcut istihbarat örgütlerine paralel olarak Avrupa Topluluğu üyesi ülkelerde gizli örgütlenmelerin olduğu ve bu örgütlerin demokratik kontrolden kaçtığı belirtilerek, bu örgütlerin ABD ve NATO tarafından kontrol edildiği kaydedildi. Tüm üye ülkelerdeki bu illegal yapılanmaların ortadan kaldırılması çağrısı yapılan kararda, NATO, ABD ve Avrupa Topluluğu üyesi ülkeler nezdinde soruşturma yapılması çağrısı yapıldı. Avrupa Parlamentosu’nun 19 yıl önce almış olduğu bu karar tam olarak yerine getirilmiş değil.

GLADYO VE MASON LOCASI İLİŞKİSİ

İtalya’daki Gladyo itiraflarından sonra diğer Avrupa ülkelerindeki benzeri örgütlerin varlığı kabul edildi ve bu örgütler Sovyetler’in yıkılmasından sonra sessiz bir şekilde dağıtıldı. Gladyo üzerine birçok kitap yazmış ve araştırma yapmış olan İngiliz Gazeteci Philip Willan’a göre 1990′lardan sonra Gladyo’nun ortadan kalktı. P2 Mason Locası ve Gladyo arasındaki ilişkiyi sorduğumuz ünlü Gazeteci Willan, her iki örgütün de gizli olduğunu ve Gladyo’nun başındaki asker ve istihbarat yöneticilerinin Mason olduğunu ifade ediyor.

MASON LOCASININ EN ETKİLİ GAZETEYİ KONTROLÜ

Gladyo’nun gün ışığına çıkarılması konusunda medyanın İtalya’da önemli bir rol oynadığına işaret eden Willan, aynı şekilde Gladyo’nun gün yüzüne çıkarılmaması için de başka medya gruplarının çalışmasına dikkat çekiyor: “Medya, birkaç dürüst ve zeki savcıyla birlikte İtalya’daki Soğuk Savaş döneminin komplolarını gün ışığına çıkarma konusunda önemli bir rol oynadı. La Unita, Paese Sera, La Republica ve L’Espresso gibi gazete ve dergiler, işlenen birçok suçun kamuoyunun gündemine taşınmasında önemli rol oynadı. Aynı şekilde medyanın bu konudaki önemi P2 Mason locası tarafından da kavrandı ve loca İtalya’nın en etkili gazetesi olan Corriera della Sera’nın kontrolünü ele aldılar. Medyada kendilerine yakın bir gazeteciler ağı kurdular. P2 Locası’nın medya ve yargı üzerindeki kontrolü nedeniyle gerçeklerin ortaya çıkmasını geciktirdi ve bu yüzden hala tam olarak ne olduğu konusunu tam olarak bilmiyoruz” dedi.

GLADYO VE P2 MASON LOCASI: GÖRÜNMEZ BİRER ORDU

P2 Mason Locası ile Gladyo arasındaki ilişkiye dair olarak Willan, her ikisinin gizli bir yapılanmaya sahip olduğunu ve bu ikisi arasındaki ilişkinin tam olarak açığa çıkarılmadığını kaydediyor: “Her iki organizasyon da Komünizm karşıtıydı. P2 Locası’nın Gladyo üzerinde büyük etkisi olduğu büyük bir ihtimal. Çünkü, askeri ve istihbarat örgütünün yöneticileri locanın üyesiydiler. P2 Locası’nın başındaki eski isim Licio Gelli ile röportaj yaptığımda bana, ‘Her ikisi de görülmez birer ordu’ demişti. Yine aynı şekilde Gladyo’da görevli bulunanlardan bazılarının Benito Mussolini’nin destekçileri ve İspanya İç Savaşı’nda General Franco için gönüllü savaşmış kimseler olduğunu söylemişti.”
ERGENEKON: MASONLUĞUN KILINCI-TIKLAYINIZ
HABERVAKTİM/ÖZEL

• “The malice of the wicked is reinforced by the weakness of the virtuous” –British Prime Minister Winston Churchill (1874-1965)

• “We laugh at honor and are shocked to find traitors in our midst.” –Irish novelist C. S. Lewis (1898-1963) “If you are afraid to speak against tyranny, then you are already a slave.” –author John “Birdman” Bryant (1943-2009)

• “Patriotism is supporting your country all the time, and your government when it deserves it.” –American author Mark Twain (1835-1910)

It’s been almost 3 weeks since our last minute by minute post, but boy did we have a fun holiday in that locked office toilet. Take it away Godfrey.

20 of 229

After a few more cries of “yippee!” from Hurt and a demonstration of an obvious fire hazard from the women holding candles, Kristofferson is suddenly on a train twenty years later.

The prologue was just his memories!

Rather detailed for a memory. Over a twenty-year period there is no way that he’d recall every detail of his graduation, especially the events he never witnessed. Anyway, Kristofferson is on the train, leaning back with a hat over his face, presumably because it helps him see through time. On top of the train, a whole lot of people are sitting calmly. Black smoke is puffing from the engine and… my god; they’re not fuelling the train with people are they? Shovelling poor passengers into the burner! Of course! That would explain why the smoke is black rather than white, which it would have been ordinarily at that time as the steam engines in the west used wood – not coal. Goodness, gracious! Get off the train! They’re gonna burn you alive so Kris Kristofferson can get to wherever it is he’s going! Jump! Run!

catch the back story here.

The writer Rudyard Kipling was once on its rolls; the former British prime minister Winston Churchill served as its war correspondent.

Now, The Pioneer, New Delhi, has announced its best editor who wasn’t: Eric Arthur Blair

In a front-page story, the right-wing paper reports that the left-wing novelist and political thinker (born in Motihari, Bihar) received a letter from The Pioneer offering him a job as editor.

And on February 12, 1938, Blair wrote to the India Office in London:

“My object in going to India is, apart from the work on The Pioneer, to try and get a clearer idea of political and social conditions in India than I have at present. I shall no doubt write some book on the sub-continent and if I can arrange it, I shall probably contribute occasional articles (to English periodicals).

“ps: I should have said that I usually write under the name of ‘George Orwell‘.”

Cover image: courtesy Time

Also read: How Chandan Mitra has his halwa and hogs it too

For the record: anything goes. (Conditions apply)

GEORGE ORWELL: Six steps to write better English

Sometimes halting eloquence doesn’t fare well when you’re trying to make a complaint.  Winston Churchill faced such a problem at this Scottish hotel, where his letter of misgivings is proudly mounted for guests to see.  I’m hoping that, in addition to showcasing Churchill’s disappointments, they not only addressed their bug problem but started serving lunch food as well.  After all, what distinguished person eats pancakes at mid-day?  For crying out loud, Scotland.

Lit. & The Internet

• Bolaño explains life, naturally and continually, even or especially on book tour.
• Robert Louis Stevenson’s archives go digital in time for the writer’s 159th birthday.
• Google’s working hard on their digital book deal.
• Why are Dutch writers never actually associated with the Netherlands?

Moby-Dick Lives

• California College of the Arts’ Wattis Institute features Moby-Dick, where “artists from around the world are invited to address the key themes of the [book] and the  historical [moment] in which [it was] written.”
• Damien Searls has, after his foray into whaling territory, has taken on Thoreau’s journals, of which his edits are “meant to showcase the journal as a unified work of literature.”  Conversational Reading weighs in on the new edit, and provides a review.

Music

• Dave Hill: Funny guy/rocker
• The Serge Gainsbourg biopic is supposed to be good, and even better that the trailer, French of course, is NSFW.
• Thurston Moore answers the question, “what was there before YouTube?”, and quite a few others, for Carrie Brownstein’s Monitor Mix.

Un mare om de stat a spus ceva odata, ce a devenit un reper pentru toti cei care au microbul ei in sange:

“Democraţia este un sistem politic prost, cel mai bun, însă, dintre cele pe care omenirea le-a inventat până acum.”

Este vorba, bineinteles, de Sir Winston Leonard Spencer Churchill

Nu degeaba , atunci cand a primit Premiul Nobel pentru Literatura in 1953, motivatia juriului a fost urmatoarea:"... pentru măiestria descrierii istorice şi biografice, precum şi pentru strălucita sa oratorie în apărarea înaltelor valori umane"

 

Este insa superb cum alte cuvinte, atribuite aceluiasi mare om, se potrivesc atat de bine Romaniei de azi:

“Nu-mi vorbi mie despre tradiţia navală. Nu e altceva decât rom, sodomie şi bici.”

si fac o legatura puternica cu intrebarile zilei, oferind raspunsuri:

Cum a permis democratia aparitia si cresterea unui personaj atat de antidemocratic precum Basescu?

- pentru ca este un sistem politic prost!

Poate sistemul democratic sa elimine prin mijloacele specifice o amenintare atat de parsiva la adresa principiilor de baza ale unei societati evoluate?

- da, pentru ca este cel mai bun sistem dintre cele pe care omenirea le-a inventat pana acum!

“Men occasionally stumble over the truth, but most of them pick themselves up and hurry off as if nothing had happened.”

- Winston Churchill (brittisk politiker, premiärminister och författare)

The History Channel will air a program this evening titled “WWII in HD”. Rare footage, and personal accounts, will trace the stories of 12 soldiers throughout the course of the war. The program will be a 10-part series, airing from Sunday-Thursday. Given the fact that Veterans Day was just celebrated in America on Nov. 11th, and Armistice Day was celebrated all around the world (which technically commemorates the end of hostilities in WWI) it seems just as good a time as any to remember the sacrifices the Greatest Generation made for the sake of humanity during WWII.

Make no mistake, the Nazi war machine was the most formidable fighting force the world had ever seen. It took what would become two world superpowers (i.e. USA and USSR) and two well-established global empires (i.e. Britain and France) to defeat Hitler’s mechanized hordes and liberate virtually the whole of Europe from his iron rule. Hitler annexed the largest land empire ever seen in Europe, in the shortest amount of time. He conquered more land than Charlemagne, more than Napoleon, more than the Caesar’s, etc… and could have annexed even more had he not been such a self-destructive, hot-headed, stubborn, psychopathic, megalomaniac, prone to folly and blunder. Borders that had stood for centuries were smashed thru with ease, and countless age-old armies were completely annihilated in the course of weeks and months. Truth be told, the Nazi victories in Europe were some of the most remarkable victories in military history. To give you an idea, in about a month the whole of the Polish army was obliterated; 66,000 dead, 133,700 wounded, and 694,000 captured. In one month and 15 days, the French army, thought by many at the time to be the most powerful army in the world, was altogether wiped out; 360,000 dead and wounded, and 1.9 million captured. In 18 days of German Blitzkrieg, the Belgian army ceased to exist; 222,443 casualties, and 200,000+ captured. Over the course of roughly 6 months, 802,191 Soviets were killed, 3 million were wounded, and another 3.3 million were captured during Operation Barbarossa (translation: Operation Redbeard, so named for the charismatic Holy Roman Emperor Friedrich Barbarossa, who had fought many Crusades against the Slavic and Baltic peoples). These jaw-dropping numbers were only the results of single battles and offensives. In total, about 3.5% – 4% of the world’s population at the time was killed in the war that Hitler had started (62 mil – 78 mil), and the light of European Jewry was almost completely extinguished in the Holocaust. Victory was by no means a guarantee for the Allies. There were countless instances throughout the war in which world history could’ve turned on a dime (instances I will discuss in detail in later posts).

It may be a decades-old, silly-sounding cliché, but if it wasn’t for the Allied Forces who stormed the bloody beaches of Normandy, and snatched victory from defeat in the bombed out ruins of Stalingrad, we all would be speaking German right now, quite literally. The younger generations casually blow this saying off, as if it is an exaggeration, but the possibility was very real. In the post-war world, English, the language of the Western victors (i.e. USA and the UK), became the formal and informal language of the world. Everything from global trade to air traffic control is conducted in English, and had Germany emerged from WWII as the dominant Western power, there is no doubt international treaties would be dotted with umlauts and oil would be traded in Reichsmarks, rather than American dollars.

To give you an idea of the kind of enemy America faced, let’s take a look at the absolutely stunning casualty numbers. During America’s first major offensive against Germany in the previous war, WWI (i.e. the Battle of Argonne Forest), America suffered 117,000 casualties, in a little over two weeks worth of fighting. To put this into context, America only lost 172 men during the 2003 Invasion of Iraq, in roughly the same amount of time fighting. The German army was very well trained, equipped, disciplined, and technologically advanced, and could match, and even outmatch Anglo-American ingenuity and innovation in many aspects of warfare. Comparing Middle-Eastern despots, like Saddam Hussein, to Hitler doesn’t pay the respects due to the millions of men, women, and children who gave their lives to defeat him. Fighting Hitler, and Nazi Germany, was essentially like fighting an aggressive, ruthless, and sadistic version of ourselves; an industrialized, 1st world death machine, armed to the teeth, steeped in warrior culture, and hell bent on domination and dominion. On D-Day alone (i.e. a single day) the United States lost exponentially more men (2,499) than we’ve lost in the entire Afghan War over the course of 8 years (916). The Germans killed over 26 million Soviet citizens, military and civilian, throughout the course of the war on the Eastern Front. The USSR lost more men in WWII than America has lost in battle throughout all of the wars she’s ever fought, collectively, which includes both WWII and Civil War fatalities; soldier and civilian. Keep in mind, I am not trying to minimize the sacrifices of our current veterans serving overseas in any way. I am only using them as an example to embellish the achievements of the Greatest Generation and contrast the sheer, mind-boggling size of the sacrifice they made. Losing 2,499 Americans over the course of a day (8 hrs or so) is incomprehensible to most Americans today, yet that was the cost of establishing a single beachhead in France; a mere fraction of the cost it would take to break the Nazi stranglehold over Europe and loosen Japan’s imperial grip over Asia. 

Defeating Hitler cost the world a massive loss of life, unparalleled in world history, yet that was only one of the wars going on at the time. On the other side of the globe, the Allied Forces were embroiled in a vicious war against Hitler’s Axis allies in Asia, Imperial Japan. Imperial Japan was an advanced, militaristic, industrialized nation, much like Germany, that had built up a massive armed force in the years leading up to the war. The Imperial Fleet alone rivaled that of the legendary British Royal Navy, and the Japanese air force was just as advanced, if not more so, than any air force in the world, dominating the skies of Asia virtually unchallenged. Like Nazi Germany, Japan’s ground forces were known to be exceedingly brutal in their pursuit of conquest, and were seemingly just as fanatical in their cause as the Nazis were, routinely fighting to the last man, taking no prisoners, and launching suicidal attacks when all else had failed. A warrior culture had fomented in Japan for ages, and old traditions were hard to break on the isolated island country. Plus, one must keep in mind that fighting an archipelago empire such as Japan was all the more costly because it required multiple d-day landings on tiny island beaches where all of the defending forces were concentrated. Although the battle lasted for a little over six months, 7,100 Allied soldiers were lost on Guadalcanal, 6,821 on Iwo Jima in about a month, and 2,949 were lost on Saipan in about 3 weeks… and that’s just to name of few of the horrific battles in the Pacific. To avoid Operation Downfall (i.e. the Invasion of Japan), which would’ve required multiple d-day landings on multiple fronts, and islands, against a die-hard, desperate enemy fighting to protect their homes, families and honor, undoubtedly costing hundreds of thousands, if not millions of American lives, America became the first, and only country to ever drop an atomic bomb on another country. As ungodly as the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki were, they were not anywhere near as costly as the fire-bombing of Tokyo. It is uncertain how many people were killed in the bombings of Tokyo but the city was one of the most densely populated in the world and was largely built of flammable wooden materials. Some estimates have placed the death toll as high as 1.5 million, whereas others have placed it as low as 150,000, but the latter number is highly unlikely given the fact that over 100,000 people were reportedly killed during the raid conducted on the night of March 9th-10th, 1945 alone. In total, over 50% of the city was destroyed, and keep in mind Tokyo was only one of the many cities Allied bombers were targeting in the country. In truth, the atomic bombings of Hiroshima and Nagasaki, which coerced Imperial Japan to lay down her arms, ultimately saved lives… which goes quite a ways to demonstrate the unmitigated madness and horror that had gripped the world. When a-bombs are saving more lives than they are taking, it is clear that humanity has suffered a cataclysm of unrivaled proportions. 

When commemorating the sacrifices of the Greatest Generation, remember that the men who fought the Axis Powers had no idea they were going to win the war when they left their homes and families to set out to fight the dark forces of tyranny. Hitler had controlled Europe for 4 long years when the Soviets defeated the Blitzkrieg at Stalingrad, and the Allies stormed the beaches of Normandy, and before either of those milestones took place, and even for some time after they did, Hitler’s dreams of a “thousand year Reich” seemed to be all but set in stone. Average Americans; teachers, doctors, lawyers, farmers, clerks, engineers, machinists, laborers, postmen, bus drivers, etc… left their simple and peaceful lives behind to combat a savage machine built of fire and steel and fueled by the blood of millions of innocent people. Grocers and retail salesmen suddenly found themselves in the hedgerows of France face-to-face with the ruthless, battle-hardened, fanatical, Waffen-SS, and accountants and stockbrokers abruptly took to the skies over the Pacific to engage the vastly more experienced and tested Japanese Zeros in dogfights. The entire country banded together to win the war. All able men were conscripted to fight, and the woman on the home front worked their jobs to keep the economy going while they were gone. Operations of entire industries were diverted to the war effort, and the civilian population was forced to ration food and other materials for the good of their fathers, sons, and brothers dying on the battlefields far from home. Total war engrossed the Western World, and our very livelihood depended on the outcome of the campaign. For some demographics, such as the Jews, Russians, Chinese, etc… their very survival as a people depended on the outcome of the war. 

No matter which way you look at it, WWII was the most pivotal, and catastrophic event in human history. The debt of gratitude we owe to those who gave their lives, and bodies, for the cause is unfathomable.

“Never was so much owed by so many to so few” — Sir Winston Churchill

In later posts I shall discuss certain aspects of the war in much greater detail, but for my first entry, I’d simply like to say thank you to all of those aging vets, and their deceased brothers-in-arms, who answered the call when the world needed them the most, and saved humanity from a new Dark Age. 

“Hitler knows that he will have to break us in this Island or lose the war. If we can stand up to him, all Europe may be freed and the life of the world may move forward into broad, sunlit uplands. But if we fail, then the whole world, including the United States, including all that we have known and cared for, will sink into the abyss of a new Dark Age made more sinister, and perhaps more protracted, by the lights of perverted science. Let us therefore brace ourselves to our duties, and so bear ourselves, that if the British Empire and Commonwealth last for a thousand years, men will still say, ‘This was their finest hour’”. — Sir Winston Churchill

Prima ancora di arrivare nelle librerie, la nuova biografia di Eamon De Valera è già stata rigettata, sconfessata, persino definita ‘farsesca’ dai più prestigiosi storici d’Irlanda. Secondo l’autore del volume (John J. Turi, un ufficiale di marina in pensione che vive nel New Jersey), il padre della moderna nazione irlandese, l’uomo che Winston Churchill considerava l’incarnazione del demonio, sarebbe stato addirittura una spia al soldo degli inglesi. Con queste premesse, quello che era stato presentato come il libro-scandalo, dalle rivelazioni scioccanti su una figura controversa e monumentale – anche a causa della sua longevità – rischia di rivelarsi poco più che carta straccia. Nelle sue 470 pagine England’s Greatest Spy: Eamon de Valera sostiene che “Dev” era letteralmente terrorizzato dall’idea di essere fucilato dopo la rivolta di Pasqua del 1916 e che si sarebbe venduto al nemico pur di salvarsi. Turi basa la sua tesi sull’analisi dei primi oscuri anni di un uomo destinato ad attraversare, nel bene o nel male, oltre mezzo secolo di storia irlandese, prima come rivoluzionario, poi da capo di governo, infine ricoprendo la carica di presidente della Repubblica. Passa in rassegna prima di tutto le radici misteriose del presidente a New York, la figura della madre e dello zio irlandese, che lo trattò freddamente per tutta la vita: rapporti difficili che sarebbero stati alla base di una personalità inadeguata e facilmente influenzabile. Da qui parte lo studioso di chiare origini italiane, che arriva a definire De Valera “un codardo e un incompetente mentalmente instabile”. Proprio la sua fragilità lo avrebbe reso una facile esca, contribuendo a farlo diventare un collaboratore dall’intelligence inglese. Forte di tale “rivelazione” – peraltro non suffragata da alcuna documentazione d’archivio sinora inedita – il libro di Turi si conclude con un invito a un processo postumo per tradimento e cospirazione nei confronti di De Valera. Insomma c’era spazio a sufficienza per innescare una polemica velenosa alla quale i principali storici irlandesi – di solito tutt’altro che teneri nei suoi confronti – non si sono sottratti. Il primo è stato Tim Pat Coogan, autore della memoriabile biografia “DeValera. Long Fellow, Long Shadow” (dai più considerata una sorta di opera “definitiva”, tutt’altro che acritica nei confronti del grande leader ispano-irlandese): il grande storico ha definito ‘farsesca’ la tesi di Turi, mostrandosi oltremodo allarmato per le numerose citazioni della sua opera contenute nel libro. Anche T. Ryle Dwyer, autore di cinque volumi su De Valera, nega di aver mai riscontrato elementi riconducibili a un possibile tradimento. “Affermare che abbia passato informazioni agli inglesi solo sulla base dei suoi problemi familiari è semplicemente assurdo”, ha aggiunto. C’è andato giù durissimo anche Tom Garvin, docente all’University College di Dublino, sostenendo che si tratta di un libro “pieno di sciocchezze” che offre una versione distorta della recente storia irlandese. “Quella del tradimento è una teoria ridicola”, ha commentato infine, lapidario, il ministro Eamon O’Cuiv, nipote di De Valera. Stacey International, un editore di Londra specializzato in politica e storia, manderà il volume nelle librerie irlandesi e britanniche alla fine di novembre. L’anno prossimo è prevista l’uscita anche negli Stati Uniti.
RM

f2.8  1/640  ISO 100

How often do we hear on the news that somebody is throwing the book at somebody else. What I want to know is, which book is it these people are throwing? I have some suggestions for you:

1. A Brief History of Time by Stephen Hawking. A Brief History of Wasted Time, more like. Feel free to throw that book anytime you like. Superstring theory, light cones and black holes have no bearing on ladies’ fashion and have no relevance in Appleton Marsh.

2. Love is the Reason for Living by Barbara Cartland. Over the years I have read every Barbara Cartland novel. She wrote them faster than I could read them and it took her death, just six weeks shy of her 99th birthday, for me to catch up. Highlights for me would include: ‘Love is an Eagle’, ‘An Archangel Called Ivan’, ‘The Hell Cat and the King’, and ‘Cupid Rides Pillion’. So what is my particular beef with ‘Love Is the Reason’? Just this; the title. It always seemed a little preachy not to mention sanctimonious. Book titles should never be so emphatic. Perhaps if I knew of a book called ‘Puffed Pastry Will Give You Wind’ then I would be recommending you throw that, but I don’t so it will have to be ‘Love is the Reason’.

3. ‘Legend?: The Autobiography’ by Bernie Slaven. Bernie who? Apparently Bernie Slaven, was a footballer who played for Middlesbrough, Port Vale, Darlington, Queen of the South, Albion Rovers and Airdrieonians. I say apparently because I’d never heard of him until I was unexpectedly hospitalised a couple of years back. Finding myself bedridden and with no reading material to alleviate the boredom, I was passed this book by the lady in the next bed. God knows how it fell into her possession , it did not come with her recommendation and I’m not sure she’d even read it herself but I snatched it eagerly from her hands. The next thing I remember was waking up… six weeks later. I had slipped into a coma. The doctors muttered medical gobbledegook about unexpected complications but there little doubt in my mind. The stultifying and overblown ‘Legend?: The Autobiography’ by Bernie Slaven was to blame. Since Bernard poses the question, let Doris Brazil answer it. Winston Churchill, we can all agree, a legend. Mahatma Gandhi, definitely a legend. Martin Luther King, a legend of course. Elvis Presley, probably a legend. Nelson Madela, without doubt, a legend. John Lennon, perhaps a legend. And Bernie Slaven…? Throw that book.

4. Lord of the Rings, strictly speaking a trilogy. Throw all three volumes, they will hurt.

You will have your own preferences (and I’d be interested to know what they are) and remember, don’t throw pots, throw books.

I never knew just how many famous people dropped off society’s radar because of Alzheimer’s/dementia! I was surprised to see certain people in this list, because often the news would only say that so-and-so passed away; the person’s Alzheimer’s/dementia diagnosis was not always mentioned.

(Please ignore the depressing soundtrack and overly dramatic ending; the names and faces are really the most interesting part of this video.)

I recorded Thaddeus O’Sullivan’s biopic of Winston Churchill, Into the Storm on BBC1, and managed to watch it recently.

Whilst Brendan Gleeson was faultless as Churchill, it was a pity that the drama didn’t offer anything new about Churchill.  The continuity editing did also appear lacking making it feel like a sketch show.  That is me being a bit picky, but I have to say, I did enjoy it and it was a wonderful drama.

Exam-Grading Computer Fails Churchill, Hemingway

A proposal to computerize grading of Britain’s national A-level exams has come under criticism after the system issued failing grades to Ernest Hemingway, William Golding, and Winston Churchill. According to the computer, Churchill’s wartime speeches are redundant, and Hemingway’s writing was rated “less than average” for its lack of detail. British students are required to take A-level exams in order to apply to college, and the move to computerize grading has sparked concern among educators. Critics argue that the system is unable to recognize style or intent and worry that students could learn to “write to the computer.” The system has been proposed as a way to impose uniformity on testing. It is already used in the United States.

Read original story in Times of London | Thursday, Nov. 12, 2009

From http://slatest.slate.com/id/2235455/?wpisrc=newsletter

Curioso el hecho de que nos encanta que nos tomen fotos, aunque nunca las vayamos a ver. Cuando, hace un par de años bien cómodos, me tocó ir a Cotuí con mis compañeras y compañeros de Fotoperiodismo 2 de la clase del profesor Agustín Cortés, reparé en el detalle de que los niños se desvivían por ello. “Tírame una foto”. En esta semana, al realizar un recorrido fotográfico para realizar este reportaje, uno de los que atendía la venta frente al edificio “In Tempo”, me preguntó -mientras tomaba las fotos- “y yo, no voy a salir?”. Me reí. El pana se acercó a un grupo de conos multicoloridos, Biblia en mano. Le apunté con Niky y el resto -como dicen- es historia detenida para la posteridad. Yo sabía que la foto no iba a salir en el periódico, pero en ese momento sabía que tenía una historia perfecta para compartirla en “La vida en fotos”. Si lo ven por la calle en la Churchill casi esquina Gustavo Mejía Ricart, díganle que lo vieron en Internet.

“Das Licht leuchtet in der Finsternis, die Finsternis aber hat es nicht ergriffen.” (Johannes 1, 5)

I Vasastaden ligger en af de bedst kendte ølhaller i Stockholm. En gammel ærverdig restaurant. Ølhal er måske lidt fejl da de ikke har så mange fadøl, men hyggelig er det.

Der er 2 lokaler. Til højre er der matsalen som serverer god svensk husmannskost. Stolene er i en forfærdelig rød farve, men resten er flot. Grønne vægge, en meget flot hollandsk kakkelovn. Det flotteste er faktisk loftet. Man har godt af at løfte blikket en gang i blandt! Ene halvdelen er i et flot blomstret mønster og den andre med store flotte bjælke. Der er store vindue ud mod gaden.

Det andre lokale –puben-  er mere som en traditionel ølhal. Her er den flotte bar, bænke, meget flotte vægge. Skotskrudet tæppe forstår jeg ikke. Man kan gå videre ind til små hyggelige rum med samme skotske ruder. Man er i tvivl om karakteren, men så kommer en meget gråhåret tjener og siger – man må ikke bruge computer her……  så ser man sig rundt en gang til. Man er i de gråhåriges klub. Eller der er ret mærkelig. Det er enten de på 20 eller de grå.

Det hjælper ikke med et fantastisk lokale når man har så få øl, lever i det forrige årtusinde og har en hjerteskærende rød som hovedfarve på møbler. Har 5,er potensiale men ender på 2. Du finder de her, og hjemmesiden er her.

Dagens Beer Quote
Most people hate the taste of beer – to begin with. It is, however, a prejudice that many have been able to overcome. –

Winston Churchill.

It seems only appropriate that a blog devoted to coffee and development should take Fair Trade as its point of departure.  After all, it is the approach to coffee trading that has been most celebrated for its developmental impact.  And Fair Trade has taken some hits the popular media and among coffee cognoscenti lately, which makes it a timely topic.

So I will spend the rest of this week weighing in on the state of Fair Trade as it appears to me from my particular perch in the coffeelands these days.  Here is an advance summary in 50 words or less: paraphrasing what Winston Churchill told the House of Commons on democracy more than a half-century ago may be the best take on Fair Trade: it is the worst system, except all those others that have been tried.

It seems not so much that Fair Trade is failing to deliver benefits, but that it is failing to live up to the extraordinary expectations created by promotional campaigns that were long on good intentions but perhaps short on nuance.  And too much of the discussion for my liking seems to still revolve around binary perspectives directly out of the George W. Bush School of Moral Philosophy:  either you do Fair Trade or you don’t.  Either you are 100 percent Fair Trade or you aren’t.  These debates were an important part of the evolution of the Fair Trade firmament, but seem to me to increasingly miss the point as the sustainable trade universe expands and some of the limitations of Fair Trade’s impact become clearer to more stakeholders within the system.

If it seems I give short shrift to Fair Trade this week, it is not because I don’t believe in its developmental benefits.  I do.  Rather, it is because it seems redundant to spend time reviewing the principles of Fair Trade–we all know them well thanks to millions of dollars in corporate advertising and NGO advocacy spending since the advent of the coffee crisis (more on that in another post).  I think this space is better devoted to engaging the growing number of people who are ready to raise the tenor of the discussion about Fair Trade in a way that appreciates its contributions, acknowledges its shortcomings, and–most importantly–seeks to build on its achievements.  There have always been people who trash Fair Trade from an ideological perspective, but what seems different now is that lots of people on the inside of the Fair Trade movement who appreciate what Fair Trade has achieved who seem to be rethinking their engagement with Fair Trade–not in ways that would trash it, but in ways that might improve on it and deliver on the promise that brought them to Fair Trade in the first place.