November is my favorite month of the year! A whole month anticipating the Christmas season…it is wonderful. I’m trying to decide when is the earliest possible time that is socially acceptable to set up the Christmas tree…next week maybe?

———————————————————————

Halloween costume: emo kid.

It’s a shame that you can’t see the lip ring in the picture. It is my favorite part.

———————————————————————

Wojtek loves to be my alarm clock, waking me up as early as he wants. His favorite method is to jump onto my bedside table and knock everything over. This usually corresponds with when I want or need to get up, so it’s not a huge problem. But Wojtek doesn’t understand weekends, and he REALLY doesn’t understand weekends + daylight savings time. I wonder if I will ever be allowed to sleep late ever again! This morning he started his mess at 4:30. Sick.

———————————————————————

This song came on the other day and has been resonating in my heart ever since:

Be still my soul
The Lord is on your side
Bear patiently
The cross of grief or pain

Leave to thy God
To order and provide
In every change
He faithful will remain.

Be still my soul
Thy best, thy heavenly friend
Through stormy ways
Leads to a joyful end.

Be still my soul
The waves and winds still know
His voice who ruled them
While he dwelt below.

Sometimes I forget that the Lord is on my side, and I accuse him of withholding good gifts from me. Instead, I am to leave to Him to order and provide, remembering that the stormy ways lead to a joyful end.

Private Voytek of the 22nd Artillery Division

The following events are based on a true story.

I could tell you about the Gulags, I could tell you about the devastation that befell Poland during the war, I could tell you about Stalin having us released and ordering us to fight for him, and then being surprised when we defected to the Allied side…

But that would be my story, and I am not here to tell my story.

My name is Augustine Karolewski, and I am here to tell you the story of the bundle of fur we found in a young boys arms while we were travelling through Persia with the Second Polish Transport Company.

It was 1943, the war was finally beginning to look like there was an end in sight, and we were driving through Persia on our way to Palestine to link up with the British 8^th army to help in the invasion of Italy. I was sitting in the passenger seat of the leading car trying to not look bored while the journey carried on. Nowadays, soldiers tend to get suspicious when a malnourished young boy holding a cloth sack waves you over, but we didn’t give it a second thought. We stopped and offered the boy a little of our food to keep him going. Corporal Andrej was the one who asked the question that started it all.

“What’s in the sack?”

The boy gingerly opened the bag, and what I thought was a bundle of rags turned out to be a small, starving bear cub.

“Can you help him? He won’t eat anything.”

Examining the cub, we realised that it needed help soon or it would surely die, help the young boy wasn’t in a position to give. We clubbed together and bought the cub from him and grabbed a can of condensed milk from one of the supply trucks. After trying in vain to spoon-feed the ball of fur for several minutes we started to think that maybe we didn’t have what it took to save the life of a bear cub.

“Wait.” said Andrej, a glint in his eye that usually entailed grenades whenever we saw it before. “I have an idea!”

“No Andrej!”

“What? I didn’t even get to say what it was yet?”

“Just no, Andrej! I can tell you’re going to suggest eating him or something!”

“I just need an empty beer bottle and a condom…”

“And that’s supposed to make me feel better?”

After a few more minutes of persuading, we finally humoured him. It turned out the condom wasn’t necessary in the end for what turned out to be a makeshift baby bottle and within minutes we had the little bear literally eating out of our hands, holding on to the sides of the bottle like a human baby would.

“What do you want to call him, Andrej?”

“What do you mean?”

“You were the one who thought of the bottle. It’s only fair you should name him.”

Andrej considered this for a bit before smiling at the tiny cub in his hands.

“I’ve always liked the name Voytek.”

* * *

And so Voytek joined us in our travels. He grew faster than any of us could have imagined. Within months the bundle of brown fur had grown larger than any of us could lift, let alone carry in our arms like we used to. What started out as a joke from one of the men, who saw Voytek sitting next to him around the campfire as if he were one of the men and offered him a cigarette, became a full-on nicotine addiction when Voytek actually took it, smoked it, and started sniffing around for more.

It wasn’t long before we tried to see what else we could make him do… It turned out he quite liked beer, needing only for someone to take that fiddly little bottle-cap off for him to be able to drink it straight from the bottle. He would join us around the fire at night, enjoying our company so unnaturally. I frequently found myself wondering what it truly meant. We had taken him from his natural habitat and forced him to live with us. Who were we to mock Mother Nature in such a way, warping this vicious natural predator to be our pet? To be given our cigarettes and alcohol for little more than our own amusement. To be turned into little more than a six foot long dog…

I shared these concerns with Andrej one day while we were walking back from patrol. Ever since he had named him, Andrej had spent the most time with Voytek of all of us. I felt it was only fair that he should know about this.

“You want to just leave him?”

“What? No! Comrade no! I just think he deserves a natural life. Don’t you think it’s wrong that he doesn’t get to live as a part of nature like all other bears?”

“We’re part of nature too! And anyway, where would he get his cigarettes?”

“Bears don’t smoke!”

“Tell that to Voytek!”

“It isn’t fair to drag him around with us like this. It won’t be long before we’re fighting on the front lines. What if he gets hurt?”

“How well do you think he would do if we left him here on his own? This way he will have an entire division of soldiers to keep him safe!”

I knew it would be difficult to persuade him, I didn’t expect him to make such a good point.

“Okay, fine!” I said, trying to act like I still thought he was wrong. “We’ll keep him. But we have to promise to prepare him for being released back into the wild. It isn’t right to make a bear do human things.”

Andrej appeared to consider this.

“Okay. I promise we’ll not have fun with Voytek any more.”

“That’s not what I said.”

“It’s what you meant!”

We were nearing the camp now. I was glad to be back, both because I could rest and because it meant the conversation was over. I was glad I had managed to get Andrej to come to my way of thinking…

Then I found out Voytek had been using the showers… I would have been annoyed at this if in the process he hadn’t managed to justify staying with us by rooting out a spy.

Completely without Andrej’s intervention, Voytek had wandered into the bath house we were using and worked out how to turn the showers on. Apparently he had been found splashing around in the water several times, but nobody thought to tell me. They probably thought I didn’t like him, or that I would try to stop him. They really don’t know me if they honestly think I would try to stop a bear from doing anything it wanted to.

Well, this time Voytek had found someone else had beaten him there… A member of the local Arabic militia had decided to sneak in to our camp to ascertain the best way of raiding the camp and stealing our ammunition and supplies. He had managed to get into the camp itself and had waited in the bath house for the best moment to strike… before being confronted with six hundred pounds of Iranian Honey Bear.

We found the poor man quivering in fear in the corner of the shower room, soaking wet mostly from the still running shower Voytek had cornered him under. Voytek had sat there growling at the man, apparently he had been there for almost half an hour before anyone found him. Voytek hadn’t budged the whole time.

We interrogated him, rounded up his entire militia and sent them on their way to a POW camp. We wondered how best to reward Voytek for what he had done. We couldn’t exactly give him a medal, both because he wasn’t an officially enlisted member of the Polish army and because he was a bear.

“Why don’t we just give him what he likes?” Suggested Andrej “Let him play in the bathhouse for a while?”

I thought about this. It was technically against regulations, but regulations didn’t tend to include bears most of the time. So I suggested giving him a couple of bottles of beer as well.

* * *

Unfortunately, good things can’t last forever. In 1944 the order came through for us to pack up and ship out for Italy, and that we couldn’t take any pets, mascots or other non-military personnel with us because the British High Command didn’t allow them into their camps. We were about to consider releasing him when Andrej jokingly suggested we enlist him as one of us. Initially we laughed, but then someone else pointed out that there wasn’t an actual rule that said they actually couldn’t. Soon enough all the proper paperwork had been arranged and Voytek was given a name, rank and serial number and loaded into the same front seat of the same munitions truck I was in when we found him.

* * *

We weren’t quite so jovial when we eventually arrived in Rome to break through the German line of defence. They had entrenched themselves in the Monastery of Monte Cassino and the previous three assaults had failed utterly. I was with Andrej on the supply lines, carrying ammunition boxes from the supply trucks to the artillery guns on the front lines and to keep Voytek out of trouble.

“Shouldn’t we get Voytek further away? What if he gets hit?”

“Don’t worry about it! They couldn’t hit an elephant from this-“

Andrej was interrupted by his chest bursting in a spray of blood. He sprawled over, dropping the box to the ground with a bone rattling clatter of metal on metal. I ducked down to try to help him… and looking at the sucking wound on his chest, realised that all I could really do was let him think I could.

“Maybe I was wrong…”

“Try not to talk Andrej. The medics will be here soon, everything is going to be fine!”

“Just do one thing for me comrade… Take care of Voytek…”

And with that, Andrej gave out his last breath. I heard Voytek slump down to the ground next to us. I stroked his ears, almost as if I were consoling him, before I got up and tried to continue with carrying the boxes.

It was hard enough to carry one of them, let alone two. Even in the midst of battle with gunfire wailing all around me I didn’t have the strength to lift them further than a couple of feet at a time. I lost my footing and fell to the ground, dropping both boxes. Hearing the noise, Voytek turned and inspected the metal case at his feet.

I and my comrades have never seen anything since that has ever amazed us more than what happened next.

Voytek sniffed the ammunition box, looked at it carefully, stood up on his hind legs, and lifted the heavy box in his paws. Then he obediently followed me to their destination on the front lines.

He didn’t do it just once. He continued to carry our ammunition for hours on end, never showing fatigue, never showing fear, carrying not just our bullets and shells, but almost carrying our very spirit in his paws. Every one of our allies who saw him stared in awe, and I can only assume that every one of our enemies who saw him must have felt utter defeat. Even Mother Nature herself was on our side! Even the animals would rally to our cause! To this day I still have no idea how Voytek managed to emerge from the battle unscathed, and yet somehow he was with us when we emerged victorious.

Shortly after, by an almost unanimous decision, our company’s insignia was converted to a symbol of a bear holding an artillery shell in Voytek’s honour, and his story will continue to be told for generations.

So here’s to you Voytek! Poland’s first and only Soldier Bear!

* Epilogue *

After the war, Voytek was moved to Edinburgh Zoo, where he lived peacefully until his death in 1963.

Augustine Karolewski got to meet Voytek one last time while he was in Edinburgh… He managed to sneak a few cigarettes into the enclosure for him.

The official insignia of the 22^nd Artillery is still Voytek with a shell.

Actual photo.

Today is my Pole-cat’s 1st birthday!* Watch the super-goofy video. “Sto Lat” is the Polish equivalent of “Happy Birthday”. It actually means “100 Years”, and is also appropriate for anniversaries and other occasions.

For his birthday, Wojtek decided to turn into a ladybug.

Just kidding, of course. But I did buy him this ridiculous thing for a birthday present. He likes it because it is crinkly. I like it because it reminds me of Bozena (woman I lived with in Polska), who loooooves biedronki (ladybugs), and also because I can keep all of his toys inside of it instead of scattered around my room.

And here he is cuddling with a hairdryer. My cat is so strange. He’s been known to love water, but last week he actually got into the shower while it was running! He’s crazy.

Sto lat!

*When you post about your cat’s birthday, does that officially make you a creepy cat lady? If so, please ignore that this post ever happened.

Every day I come home from work and this is what I find:

Witam, w tym roku dane nam było spędzić je i na MAZURACH, i w GÓRACH!

Pozdrawiam serdecznie i zachęcam do przeczytania/ obejrzenia relacji z obu tegorocznych wypraw!

Wojtek… Wojtek… – usłyszałem ten przyjemny kobiecy głos– Wojtek…, proszę… chodź do mnie… czekam na ciebie…przyjdź…

Źrenice ciążyły mi niczym głazy, dając znać iż zmęczenie, które powaliło mnie zaledwie kilka godzin temu jeszcze nie odeszło.
-Wojtek… będę czekać – głosik stawał się coraz cichszy wraz z tym jak sen mnie opuszczał- kocham cie… zawsze cie kochałam… zaczekam na ciebie…

Powoli niemal z bólem otworzyłem przemęczone oczy. Był środek nocy, zegar na nocnej szafce pokazywał wpół do drugiej. Miałem nieprzyjemne poczucie, iż ktoś mnie obserwuje, i to właśnie to a nie senne głosy wyrwały mnie ze snu. Podniosłem sie na łokcie rozglądając się po pokoju. Lekki wietrzyk wpadający do pomieszczenia wraz z ciemnością nocy, poruszał delikatnie firanką. Przez chwilę obserwowałem ten tajemniczy taniec światła księżycowego i cieni nocy rozlewających sie cudownymi wzorami po podłodze. Jednak to nie to przykuło moją uwagę.

Wśród ciemności zalegających w pokoju zauważyłem jakiś ruch. W pierwszej chwili uznałem, że to materiał firany, dopiero po chwili dotarło do mnie co widzę. Szybko podniosłem sie wyżej by upewnić się że wzrok mnie nie myli. Tak już wiem kto to.
Na przeciw łóżka, oparta plecami o ścianę stała kobieta, przyglądając się mi swymi pięknymi szaro niebieskimi oczyma. Znałem te oczy. Pierwszy raz zobaczyłem je bardzo dawno temu, i od razu pokochałem.
- Dagmara?- spytałem, siadając pośpiesznie na łóżku – skąd sie tu wzięłaś

Nie odpowiedziała, a jej jedyną reakcja był szeroki zalotny uśmiech.
Wstałem poprawiając bokserki będące w tej chwili jedynym co miałem na sobie. Huczało mi w głowie, w ustach czułem suchość. Pewnie zachlałem i urwał mi sie film- pomyślałem zakładając na siebie podkoszulek.

Dagmara nadal opierała sie o ścianę, trzymając obie ręce za sobą. Jej kasztanowe włosy sięgające ramion były w całkowitym nie ładzie, jednak zdawała mi sie przez to jeszcze piękniejsza. Jasno niebieska koszulka nocna w którą była ubrana wspaniale współgrała z jej karnacją. A delikatne ruchy, które wykonywała ciałem powodowały, że było w niej coś niesamowitego i pociągającego zarazem.

Podszedłem do niej bez słowa, wciąż zastanawiając się jak znalazła się w mym pokoju. Stanąłem na przeciw zaledwie na wyciągnięcie ręki, nie odzywając sie ani słowem. Bałem się, iż jeden nieostrożny gest czy słowo sprawi, iż zniknie niczym nocna zjawa, a to złamałoby mi serce. Spojrzałem wprost w te cudowne oczy i po chwili wiedziałem już wszystko. Nie wiele potrzeba do wiary człowiekowi, który przez tyle lat ma nadzieje, iż jego marzenia w końcu się spełnią. Moje marzenie stało właśnie przede mną spełniając sie niczym najwspanialsza wróżba.
- Dagmara – przemogłem sie w końcu podnosząc rękę by upewnić się, że to nie sen – skąd…
- kocham cie – chwilę potem zatkała mi usta pocałunkiem, jakiego nie zaznałem jeszcze nigdy.

***

Tydzień wcześniej

Nagły telefon zbudził mnie wczesnym rankiem. Poderwałem sie zdenerwowany i przestraszony hałasem. Promienie wschodzącego słońca wpadały do sypialni rażąc oczy swym blaskiem. Spojrzałem na zegarek. 7 15
- Nieee, nie ma mowy, jest sobota, mam wolne, nic nie zmusi mnie żebym odebrał.

Położyłem sie ponownie starając się sie zignorować natarczywy dźwięk komórki. 10 sekund później nie wytrzymałem.
- Słucham, kto mówi – niemal wrzasnąłem go komórki
Wojtek to ty? – ten kobiecy głos wydał mi sie dziwnie znajomy, zupełnie jakby poruszył odpowiednią strunę w mej duszy
Przetarłem twarz ręką
- To jest prywatny numer, z kim rozmawiam?- odpowiedziałem pytaniem na pytanie mając nadzieje, że to pomyłka i za kilka chwil znów będę spał w najlepsze
- To ja Dagmara – już wiedziałem, dlaczego głos wydawał mi sie znajomy, – pamiętasz mnie, studiowaliśmy razem, powiedziałeś mi kiedyś, że jeśli kiedykolwiek będę mieć kłopoty to mam do ciebie dzwonić, czy to jeszcze aktualne?

To, co działo się wtedy w moim wnętrzu można by porównać do trzęsienia ziemi. Czy ją pamiętałem? Głupie pytanie, oczywiście, że ja pamiętałem w końcu kochałem ją jak nikogo przedtem i potem, chociaż ona nie odwzajemniała tego uczucia. 5 długich lat męczyłem sie patrząc jak Tomek, jej chłopak odprowadza ja na uczelnie, ich wspólne pocałunki raniły mnie do głębi a słodkie słówka doprowadzały mnie do szału. Tworzyliśmy zgraną paczkę, ja mój kumpel Rafał i ona, więc nie mogłem jej omijać. Przez czas studiów próbowałem wszystkiego by się do niej zbliżyć. Jednaj po pierwszych dwóch latach dałem sobie spokój w ciszy obserwując jak miażdży mi serce. Potem spróbowałem się do niej odsunąć, odseparować, wszelkimi sposobami zrywając łączące nas więzy. Ale ani alkohol ani inne kobiety nie dały mi ukojenia. Faktycznie w dniu, w którym nasze trio widziało sie ostatni raz zarówno ona jak i Rafał dostali mój numer. Zawsze miałem dobre znajomości, miałem gadane wiec potrafiłem załatwić wszystko i chociaż nigdy nie byłem przystojny to zawsze miałem niezłe dziewczyny. Miałem wtedy nadzieje, że rozłąka pozwoli mi zapomnieć. Myliłem się. Nawet 7 lat od zakończenia uniwerka nie dało mi wytchnienia. Kochałem ją z każdym dniem bardziej żałując, że nie powiedziałem jej tego ani razu. Ale co by to zmieniło. Była z Tomkiem i razem zdawali się szczęśliwi nie chciałem jej tego odbierać moim szczeniackim wyznaniem. Chciałem żeby była szczęśliwa, nawet, jeśli to szczęście miało być osiągnięte moim kosztem.

- Jesteś tam? Wojtek?
- Tak jestem, nie spodziewałem się sie, że masz jeszcze ten numer – odparłem by nie zwróciła uwagi, że trzęsie mi się głos
- Sporo sie natrudziłam nim go znalazłam
- Dlaczego dzwonisz? – Pomyślałem, że nie ma, co owijać w bawełnę
- Ja… wiesz ja…
- Potrzebujesz pomocy?
- Możemy się spotkać

Godzinę potem siedziałem już w samochodzie. Jechałem niemal na oślep i tylko cud uchronił mnie przed spowodowaniem wypadku. Ciągle widziałem jej twarz, mimo upływu lat wciąż czułem to samo, choć starałem się sie tego wyprzeć. Jej głos rozdrapał stare rany, ukazując mi jak powierzchownie sie one zabliźniły.

Do Torunia dotarłem trzy godziny później. Szybko znalazłem sobie hotel, i ruszyłem na umówione spotkanie. Zauważyłem ją z daleka. Mimo niemal 30 lat nie zmieliła się za wiele, nadal miała proste kasztanowe włosy i twarz anioła. A te oczy. Boże, dlaczego skarałeś mnie tą miłością. Ogarnąłem się i pośpiesznie do niej dołączyłem.
- Cześć – rzuciłem na powitanie
- Cześć – odparła trochę zawstydzonym głosem

Usiedliśmy przy stoliku w jakiejś knajpce na rynku. Od kilku minut milczała, patrząc na mnie wymownie, jakby czekając, że to ja zacznę rozmowę. No dobra pomyślałem, załatwmy to jak najszybciej i niech nie okaże sie, że skończę przez to, w psychiatryku.
- No, więc – zacząłem niepewnie – w jakiej sprawie sie spotykamy? Czyżby chodziło o męża?
- Nie nie – zaprzeczyła robiąc sie coraz bardziej czerwona- z Tomkiem rozwiodłam się 6 lat temu, to małżeństwo od początku okazało sie niewypałem, tak samo jak i on. Od tego czasu ciągle jestem wolna – spojrzała na mnie wymownie.

Moje serce zabiło szybciej, jednak nawet jednym gestem nie dałem poznać jak mi ulżyło.
- To, o co chodzi?- spytałem
- Chce żebyś mnie ukrył przez jakiś czas, musze zniknąć i to szybko.
Spojrzałem na nią z przekornym uśmiechem
- Pewnie zaraz mi powiesz, że nic nie możesz mi powiedzieć, bo potem będziesz musiała mnie zabić, co?

Zaśmiała się sie szeroko
- Nic się nie zmieniłeś, nadal dowcipkujesz na każdym kroku- odparła wesoło bawiąc się końcówkami włosów, ale ogólnie jakbyś zgadł, z tym, że mogę ci powiedzieć, co nieco, a teraz, choć bo im dłużej tu zostaje tym bardziej sie narażam.
Kilkanaście minut później siedzieliśmy w moim samochodzie. Jadąc do hotelu
- No wiec? – zacząłem – powiedz, o co chodzi
- Gangsterzy wydali na mnie wyrok – rzuciła to takim tonem jakby wcale jej nie zależało
- Słucham? – Spytałem zbity z tropu
- Pracuje w policji i….

Zahamowałem tak gwałtownie, że omal nie przywaliłem w tył mercedesa jadącego przede mną

Zrobiło mi sie gorąco. Jeszcze jeden policjant i to najgorszy, jakiego mogli na mnie nasłać. Pomyślałem, że moja przeszłość nigdy nie da mi spokoju.
- Nie chodzi o ciebie – powiedziała z uśmiechem, – co myślałeś, że nie wiem? Chyba tylko twoi rodzice nie wiedzieli, w jakich sie obracałeś kręgach. Zresztą zaczęłam domyślać sie jeszcze na studiach, w końcu skąd potrafiłeś załatwić każdą możliwą pierdołę, na jaką akurat mieliśmy ochotę. Przede mną nic się nie ukryje w końcu mamy wspólnych znajomych

Rafał kiedyś zostanie przeze mnie uduszony pomyślałem, jednak postanowiłem zachować zimną krew. Powoli ruszyłem włączając sie do ruchu.
- Naprawdę pracujesz w policji? I co nosisz broń odznakę i ganiasz za niegrzecznymi chłopcami?
- No powiedzmy, – odparła – bawię się w ganianego z grubymi rybami
- Jeśli wszystko o mnie wiesz to na pewno poinformowano cie, że już sie nie bawię takimi rzeczami
- Tak, ale nadal masz dojścia, wiesz, co w trawie piszczy i jakie są metody działania takich ludzi jak… urwała natychmiast
- Takich ludzi jak ja, to chciałaś powiedzieć prawda?

Zarumieniła się
- Nie przejmuj sie wiesz, że mnie to nie rusza, a teraz powiedz, kto
- Nazywa sie Papugowski i….
- Nie żartuj, nadepnęłaś na odcisk Papudze? Coś ty mu zrobiła – poczułem szacunek do tej niepozornej kobiety w końcu niewiele osób miało na tyle śmiałości by przeciwstawić sie Papudze, a ci, którzy to robili szybko zmieniali świat na lepszy
- Doprowadziłam do zamknięcia jednego z jego synów, i sporo mu nabruździliśmy z kolegami, więc trochę się wkurzył

Teraz już wszystko było dla mnie jasne.
- Liczysz na to, że zdołam jakoś ci pomóc – to było bardziej stwierdzenie niż pytanie, ale i tak potwierdziła całkiem zarumieniona

Zastanowiłem się chwile. Nawet, jeśli Papuga jeszcze by mnie pamiętał to i tak mówiąc mu, po co przychodzę pożegnałbym się z głową. Wiec odwiedziny odpadały. Została jeszcze jedna możliwość. Skręciłem pośpiesznie na parking przy jakiejś stacji benzynowej.
- Zaczekaj w samochodzie zaraz wracam

Oddalając się od samochodu wyciągnąłem telefon. Numer wystukałem z pamięci. W końcu takich numerów nie powinno się zapisywać w telefonie. Wystarczyło kilka minut rozmowy i już wiedziałem, że jest źle.
- Musimy szybko się zmywać, ktoś ma cie sprzątnąć i podobno masz ogon – pośpiesznie wsiadłem zapinając pasy
- Przecież mówiłam – rzuciła kuląc się w siedzeniu
- Tak ale nie powiedziałaś mi wszystkiego
- Ale… – zaczęła jednak nie dałem jej dojść do słowa
- Nie musisz, wszystkiego dowiedziałem się sam – spojrzała na mnie wymownie – w końcu sama stwierdzałaś, że nadal mam znajomości więc właśnie z nich skorzystałem.

Przez kilka minut jechaliśmy w ciszy mijając kolejne skrzyżowania.
- Rafał powiedział, że nadal jesteś sam – rzuciła jakby od niechcenia przyglądając się bacznie mojej reakcji
- Rafał gada za dużo, ale tak, nadal jestem singlem
Uśmiechnęła się szeroko
- Nie mów, że nadal na mnie czekasz, w końcu minęło tyle lat
Ciśnienie podskoczyło mi niebezpiecznie, teraz to ja poczułem lekki wstyd
- Nasz wspólny znajomy dostanie kiedyś niezłe lanie – rzuciłem chcąc zmienić temat
- Dowiedziałam się sie już po studiach, ale nie mogłam uwierzyć, że to prawda. W końcu zawsze byłeś taki… – Zastanowiła sie chwile – elokwentny w sprawach kobiet, więc zdziwiło mnie, że się nie przyznałeś.

Pękłem, uderzyła w najbardziej bolące miejsce
- Byłaś z Tomkiem, wydawałaś sie szczęśliwa, nie chciałem niszczyć naszej przyjaźni
- A ja zawsze zastanawiałam sie, czemu tyle piłeś i imprezowałeś, byłam głupia- przeciągnęła sie potrząsając jednocześnie głową – a wiesz, że na ostatnim roku, gdy miałam mały kryzys z Tomkiem i szukałam w tobie oparcia, nie chodziło o pomoc. Poczułam między nami chemię, ale ty nie dałeś mi żadnego znaku, miałam nadzieje, że będziesz moim księciem na białym koniu, który mnie porwie w nieznane – zaśmiała się sie radośnie
Oderwałem wzrok od drogi

- Nadal mogę być… księciem, co prawda nie na białym koniu tylko w czarnej becie, ale zawsze…
Wychyliła się w moja stronę patrząc mi głęboko w oczy. Jej usta powoli zbliżyły sie do moich
- A wiesz – wyszeptała, – że zawsze zastanawiałam się czy nie byłabym z tobą szczęśliwa
- Sprawdź – rzuciłem kusząco

Nasze usta zetknęły się w cudownym pocałunku. Nagle zapomniałem o wszystkim była tylko ona i te czerwone pełne usta. Nie mogłem napatrzeć się w jej oczy, odwzajemniając pocałunek pocałunkiem. Nagle wszystko się urwało pogrążając nas w ciemniści.

***

Całowaliśmy się długo i namiętnie. W końcu oderwałem się od jej ust popchnięty lekko acz zdecydowanie w stronę łóżka. Położyłem się na plecach ciskając koszulkę w kont, wciąż bacznie przyglądając się poczynaniom Dagmary
- Zawsze zastanawiałam sie, co straciliśmy – szepnęła kładąc sie na mnie

Jej usta zaczęły błądzić po moim ciele coraz bardziej zbliżając się do członka, który osiągnął już stan podwyższonej gotowości. Jej pocałunki doprowadzały mnie do szaleństwa a ręka masująca członka jeszcze bardziej potęgowały podniecenie. W końcu wsunęła ją pod bokserki ściągając je szarpnięciem. Mój przyjaciel wyprężył się oczekując na więcej. Spojrzałem w dół nie mogąc wytrzymać dłużej, ale nie chciałem kończyć w ten sposób.
- Zaczekaj – szepnąłem widząc, że jej usta lada moment zamkną sie na moim penisie – nie w ten sposób

Spojrzała na mnie wymownie oczekując na jakąś reakcje. Podniosłem się pośpiesznie zmieniając pozycje. Syciłem się widokiem tych szaro niebieskich oczu wiedząc, że za długo na to czekałem by teraz skończyć zbyt szybko. Moje dłonie powędrowały w dół ku miejscu, w którym kończyła się jej koszulka nocna. Delikatnie uniosłem ją w górę, sunąc po jej ciele ku górze. Z zażenowaniem odkryłam że nie miała bielizny. Jej obłędna skóra była niesamowicie delikatna, a subtelny zapach ciała zaciągał mnie na skraj szaleństwa. Jednak nie chciałem pozwolić by żądza wzieła nade mna górę. Dłońmi powędrowałem jeszcze wyżej ku pięknym kształtnym piersią, które z taką lubością obserwowałem jako student, gdy tylko miałem okazję. A teraz znalazły się w moich dłoniach. Ale wszystko w swoim czasie, mamy całą noc.

Oderwałem się od piersi zdejmując z niej koszulkę. Siedziała przede mną zupełnie naga i już nie chciałem czekać. Uniosłem ją w ramionach sadzając na sobie. Ponownie położyłem się na plecach, a ona schyliwszy sie obdarowała mnie kolejnym pocałunkiem. Poczułem się jak prawiczek, który z niecierpliwością czeka by pozbyć się dziewictwa, a bliskość kobiecego ciała jeszcze potęgowała we mnie potrzebę seksu. Ująwszy mojego członka dłonią zbliżyła go do swego ciała. Aż zabrakło mi tchu, gdy powoli opuściła biodra nadziewając się na główkę penisa. Podparłszy się rękoma po obu stronach mej głowy zaczęła wykonywać kolejne ruchy coraz głębiej przyjmując mnie do siebie. Jej boskie piersi falowały w rytm ruchów tuż nad mą klatą. Przeniósłszy dłonie na jej biodra z lubością przesunąłem je ku górze obejmując te dwa cuda natury. Nasze oczy nie odrywały się od siebie wykonując tajemniczy taniec zmysłów. Oddechy stały się głębsze wraz z przyspieszeniem ruchów bioder. Dagmara rozszerzyła usta, wydobywając z nich jęki. Pocztowo ciche i przytłumione stały się z czasem niemal wrzaskami, gdy coraz szybciej i szybciej galopowaliśmy ku szczytowi rozkoszy. Zbliżyła twarz do mej własnej a nasze usta zespoliły się w najcudowniejszym pocałunku. Nagle jej ciało zesztywniało niczym struna. Poczułem jak jej mięśnie masują mego penisa, który osiągnąwszy szczyt swych możliwości wykonał popisową salwę raz za razem strzelając gorącym ładunkiem w jej wnętrzu.

Ekstaza naszych ciał trwała jeszcze przez chwile, nim opadające podniecenie ostudziło nasz zapał. Jej usta oderwały się od moich. Ponownie spojrzała w mą twarz.
- Zaczekam na ciebie po drugiej stronie – powiedziała i zamknęła mi usta kolejnym pocałunkiem nim zdążyłem spytać o sens jej słów.

Nagle światło zgasło i wszystko zniknęło, po chwili zobaczyłem blask rozszerzający się z każdą chwilą i rażący mnie w oczy. Zamknąłem je nie czując niczego oprócz bólu. Wciąż słyszałem ten głos
- Wojtek… będę czekać – głosik stawał sie coraz cichszy i słabszy- kocham cie… zawsze cie kochałam… zaczekam na ciebie po drugiej stronie…

Otworzyłem oczy, przez chwile nie widziałem nic prócz jasnego blasku w końcu oczy przyzwyczaiły się od światła. Leżałem. Zobaczyłem zapłakaną twarz matki, i przepełnioną bólem twarz ojca, oraz lekarza stojącego tuż obok nich. Całe ciało miałem obolałe, jednak nie mogłem sobie przypomnieć, dlaczego. Ręka ciążyła mi niczym kamień jednak z ociąganiem wyjąłem kilka rurek przypiętych do mych ust i nosa.
Lekarz podbiegł do mnie z latareczka w dłoni
- Słyszy mnie pan, – zamrugałem pod wpływem jasnego światła
- Tak – odparłem niepewnie – co się stało? gdzie ja jestem?
Matka rozpłakała się sie do reszty, ojciec objął ja ramieniem.
- Jesteś w szpitalu synu, ktoś zepchnął twój samochód z drogi
Spróbowałem wstać jednak ciało odmówiło posłuszeństwa
- Jak długo? – rzuciłem
- Proszę się nie podnosić, to może panu zaszkodzić – słowa lekarza mnie przekonały, opadłem na posłanie nie siłując się więcej – jest pan tu już tydzień, jednak dopiero dzisiaj odzyskał pan przytomność

Nagle znów szarpnąłem się prubując wstać
- Dagmara, co z nią
Lekarz spojrzał na mnie, po czym rzucił wymowne spojrzenie moim rodzicom. Ich twarze były blade jednak nie odezwali się ani słowem
- Ona nie żyje tak? –spytałem struchlały jednak nadal nikt nie chciał mi odpowiedzieć
- Tato? –wrzasnąłem patrząc mu w twarz- on nie żyje?

Pokiwał głową
- Zmarła przed godziną
- Nieee – ryknąłem szarpiąc się z lekarzem

***

Miesiąc później nadal leżałem w szpitalu kończąc rekonwalescencję. Lekarze twierdzili, że to cud, że nie doznałem trwalszych urazów ponad kilka złamań oraz utratę nerki i części wątroby. Codziennie przez szpital przewijały się te same twarze – matka, ojciec, siostry, czasem znajomi. Jednak wciąż leżałem rzadko odzywając się słowem. Od policjantów, którzy przyszli mnie przesłuchać dowiedziałem się, że wypadek został zaaranżowany by zabić ich koleżankę, a sprawca uciekł. Wypytali mnie dokładnie o znajomość z Dagmarą, o moją przeszłość, pytali także, co wiem o Papudze. Jednak udawałem głupiego kłamiąc im w żywe oczy. Niedługo miałem opuścić szpital, jednak życie za jego murami wydawało mi się śmieszne i odległe, zupełnie jakbym miał znaleźć się w innym świecie.
- Cześć synku – matka powitała mnie z promienną twarzą – mam rzeczy, o które prosiłeś, przyniosłam także…

Gdy tylko wyszła rozpakowałem nowy telefon i dwie karty sim. Szybko wybrałem numer z pamięci upewniając się, że nikt nie kręci się po korytarzu. Sygnał, drugi, trzeci
- Słucham- usłyszałem tak znienawidzony głos w słuchawce
- Papuga, niedługo po ciebie przyjdę
Rozłączyłem się.

Chwile potem złamaną kartę sim wyrzuciłem przez otwarte okno. W głowie kołatała mi się tylko jedna myśl, jedne cel, który powstrzymuje mnie przed samobójstwem – ZEMSTA.

No i jest. Nowa sesja. Zapraszam do obejrzenia paru bekstejdżóf:P

Sesje można zobaczyć tu.

Z góry dziękuje Kamilowi za pomoc i sprzęt, jak też Wojtkowi no i Mai.

Długie piękne włosy. Trzeba było to uwidocznić.

Karpik;P

Kamil i Maja łapią stopa do Kwidzyna.

Wojtek w roli paprazzo.

To na tyle. Reszta nie przeszła przez cenzurę.

4 miesiące. myślisz, że kiedyś się wypalimy? nie będziemy mieli nawet ochoty powtarzać szeptem kochamciękochamciękochamcię?
nie. nigdy nie będziemy mieli dość.

hałs leży na ławce i patrzy w niebo. też mam ochotę. prace semestralne są złe. zwariuję w tym tygodniu.

zjadłabym coś.

13 ja ciebie, 16 ty mnie. staram się nie myśleć, że to co 3, a 19 było z jakubem.
paznokcie rosną, oczy się śmieją.

czasowa równowaga. mrożona biała herbata. mniam mniam.

cześć, jestem myszką i nie jestem w ciąży.

po prostu wiem, kiedy trzeba zadzwonić. kiedy tego potrzebujesz. przepraszam za homeopatię, z którą wyskakuję w złych momentach. i za ‘czy ty jadasz kaszę?’.

mam pryszcza na nosie i zaraz do ciebie pojadę. jestem głodna. jestem spokojna.

wiem. wiem, ty też. potrzebujesz. wiem. chciałabym, żebyśmy byli silniejsi. żebyśmy dawali radę. z tym wszystkim.

jestem myszką i nie jestem w ciąży. kocham cię. bez skrótów.

]]> http://wolnomyslicielstwo.wordpress.com/2009/05/01/czarny-bez/ Fri, 01 May 2009 13:57:58 +0000 blueflovver http://wolnomyslicielstwo.wordpress.com/2009/05/01/czarny-bez/

byłam sexi szefem sztabu w glanach. a ty… byłeś najlepszy. nawet jakbym nie zgadzała się z twoimi poglądami, miałbyś mój głos. umiesz przemawiać. zostań tym lekarzem, wzbudzasz zaufanie. wiesz?
a komisja była skorumpowana. przecież słuchali z uwagą tylko ciebie, tylko ciebie pochwalili. byłeś najlepszy, jesteś najlepszy. a mi poszło oczko.

może zostanę laryngologiem? po 3 dniach studiowania wszelkich zatokowych dolegliwości, czuję się mądrzejsza. ale nie mądra. boję się o ciebie. boję się też o siebie. nie panuję nad tym, co się dzieje z moim ciałem.
ale nie boję się o nas.

zaraz obejrzymy bajkę. i hałsa. i kocham cię.

nie mam szpilek, nie mam eleganckiej sukienki i za cholere nie da mi się upiąć włosów w kok.
nie nadaję się na przewodniczącą sztabu. ale nią jestem.
jutro będzie już po. jutro będzie można już po prostu pójść spać.
zauroczysz komisję. zauroczysz.

lubię dyskutować z tobą o polityce, wpieprzając czekoladki i słuchając trójki. na podłodzę. przy otwartym oknie. z różową chmurką na niebie.
ale nigdy nie mów, że już w grudniu mnie. wtedy przypominam sobie, jak patrzyłeś na tamtą. w grudniu. wtedy przypominam sobie, że ci na niej zależało.

‘kochasz mnie jeszcze?’. z uśmiechem, do ciebie. to nic, że jakub myślał, że to do niego, to nic, że spojrzał. to nic, że tęskni. to ty nie potrafisz pozbyć się przeszłości, kochanie, nie ja.

wiesz, jedyna konkurencja dla ciebie to ala. więc będzie pojedynek zieloni kontra niebiescy. wszystko da się skrócić. wszystko da się skrócić.

zastanawiam się, czy gospodarka hormonalna rozregulowała się przez stres czy przez pco. bez sensu.

pierdolę. będę szefem sztabu w glanach. pierdolę!

a więc nie. po prostu nie.

patrzę na ciebie i widzę cud.

we’ll see, we’ll see.

pstryk.
zmieniłeś mnie. jestem inna. jestem odważna.
jesteś dla mnie ważniejszy niż ja. nawet jakub tak nie. nikt tak nie.
więc nie przepraszaj, gdy to ja ciebie głaszczę, a nie ty mnie. uwielbiam cię wspierać. uwielbiam, gdy jest ci coraz lepiej i lepiej i lepiej.
twoje szczęście = moje szczęście.
a kiedy się uśmiechasz, przestaję się bać. dziękuję.

oboje potrzebujemy snu (4h to za mało, naprawdę) i wspólnych hałsowych seansów. potrzebujemy trochę czasu tylko dla siebie, bez tych wszystkich zoologii, chorób i ciężkich decyzji. potrzebujemy wakacji, urlopu, wyjazdu na początek świata (bo koniec jest już zbyt zaludniony).

trochę krzyku, trochę płaczu. dużo przytulania. oboje przeżywamy to, każde na swój sposób. tak bardzo kocham cię, gdy mówisz, żebym się nie martwiła, w taki sposób, że naprawdę wierzę, że nie ma czym się przejmować. ale wiem, że sam się martwisz. wiem, że jest czym się martwić. wiem, że.

wiem też, że przesadzam i że wszystko będzie ok. jak nie teraz, to za kilka lat. mamy czas. mamy wieczność. nie bój żaby, dożyjemy jeszcze naszych prawnuków.

właśnie wtedy lubimy: leżeć przytuleni i patrzeć przez otwarte okno prosto w niebo LUB szybko biec na zakupy, bo zamkną sklep i dłuuugo stać przy lodówkach, zastanawiając się, czy wybrać pierogi z jagodami czy z truskawkami LUB oglądać losta, jedząc zagrudkowany budyń i mając skurcze wszędzie, absolutnie wszędzie.

właściwie to jest cudownie. kwiatki już zwiędły, ale co z tego. kocham cię. bardzo.

Dziś chór chłopaków Pueri Cantores Wratislavienses wziął udział w uroczystości otwarcia muzeum miejskiego Wrocławia. Udostępniony po ośmiu latach remontu Pałac Królewski prezentuje się pięknie. Otwierali go, oprócz dyrektora muzeum dra Macieja Łagiewskiego, minister kultury Bogadan Zdrojewski oraz prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz. Prócz chłopaków śpiewały jeszcze trzy chóry, z którymi mieli okazję wystąpić kiedyś w synagodze. Niesamowite było wspólne wykonanie Gaude Mater. Potężna salwa bractwa kurkowego dała sygnał do przecięcia wstęgi i otwarcia muzeum. Skorzystaliśmy z okazji, żeby jako jedni z pierwszych je zwiedzić.

Oficjalna strona muzeum

zapamiętam to do końca życia. ale dzieciom nie będziemy o tym opowiadać.

14.04.

promienie słońca na naszych ciałach. wiatr wiejowie (bo nie wieje). mrówki, kleszcze i pająki. zapach hmmmmmmmmm pokrzyw. bobry w rzece.
nie mogłoby być lepiej. nad rzeką, w słońcu, z tobą. nie mogłoby być lepiej.

i dziękuję za przytulanie i całowanie i te wszystkie ‘kochamcięjesteśidealnadziękuję’.

mimo że idziemy przez mgłę, zawsze jesteśmy razem. to chyba kwestia przeznaczenia.

dzisiaj. dzisiaj.

ciągle mi ciebie za mało i naprawdę żałuję, że już pojechałeś, że jeszcze jakieś 12 godzin. mogłeś zostać na noc. nie mogłeś. wiem.

przeskakiwałam co drugi schodek, a kiedy już cię zobaczyłam, skoczyłam z samej góry, samej góry!, prosto w twoje ramiona. i może za to cię kocham. za łapanie mnie. za karmienie winogronami. za przywożenie mi dziwnych płyt, z naciskiem na świetlicki&ostrowski. za słuchanie ze mną tych dziwnych płyt. za zbieranie dla mnie kwiatów na łąkach. za przywożenie mi tych kwiatów. te setki kilometrów. za ‘znalazłem nawet niezapominajkę’. za pamięć. o niezapominajce.
a może kocham cię tak po prostu. bez najmniejszej przyczyny. tak o. bo jesteś.

a jutro wezmę cię na piknik i nakarmię. sobą.

łyk łiski, łyk koli. łyk łiski, łyk koli.

twój głos, gdy mówisz ‘jakie śliczne bobo!’. ta czułość. ta pewność, że właśnie z tobą dzieci, studia, materac, schronisko, owce, poddasze.

łyk łiski, łyk koli. jutro.

kochanie, nie pije ze smutku. pije z radości. jutro!