“Ás veces é necesario aproximarse aos extremos tanto, para coñece-los.

Só a distancia salva: a postura irónica, as voces alleas, o son frio.

O teatro sen ser. O velo é pesado, pero mais alá percibe-se

a radiografia do instinto. A tortura.

Pero tendo a música, calquer mal se salva.

Por agora.

Un disco dedicado a todos aqueles que non teñen males.”

# Disco editado no 2006, fai exactamente un ano, en Hamaika, gravado no barrio de San Francisco, Bilbao. Mil e pico placas de metal que esmagan o sexo, case incapacidade para seguir escoitando. Edición especial para se correr. Granito-coño. Fai uns meses que chegou e nunca eses 48 minutos, pero que dis. Muchachita. Aplicación teórica que caga na boca e dá marcha atrás, pode que para aniquilar a lenda. Disparador-esquelete que pide axuda. No Norte mendigan coa habilidade do asasinato, pero que. Parece que o noxo é mais real, asi.

http://www.gatza.org/hamaika06.html