Nu wil ik mezelf hier niet opwerpen als de grootste mediacriticus. Toch had ik graag even het woord genomen. Het medialandschap ligt al een tijdje overhoop met de buitenwereld en met zichzelf. Er wordt “gesleuteld” aan allerhande beeldmateriaal. Een van de vele voorbeelden is een Iraanse foto.

Daarnaast worden op verschillende redacties pijnlijke “saneringen” – waar is de tijd dat dit woord als eufemisme gebruikt werd? – doorgevoerd. Journalist worden, er zijn betere vooruitzichten.

Nu probeer ik af en toe wat begrip op te brengen voor een aantal besparingsmaatregelen. Het moet zeker en vast niet gemakkelijk zijn om een papieren krant te runnen in tijden van e-books, iphone, blackberry, netbook en andere multimediageweld.

Toch had ik vandaag mijn twijfels bij het zien van mijn verse krant.

Het betreft de krant van vandaag – nog steeds 26 november – en de editie van woensdag 25 november – jawel, gisteren. Is er hier nu ook al sprake van een besparing wat betreft creativiteit? Of is het louter een stukje subtiele humor van de heer Peter Vandermeersch?

Als de aanstelling van een nieuwe regeringsleider en de installatie van twee nieuwe ministers pas na dik tien minuten aan bod komen in het belangrijkste journaal van het land, wat zegt dat dan over het verloop van premiers?

Zijn gangmaker Wilfried Martens was negenmaal premier, driemaal getrouwd en heeft, voor zover bekend, vijf kinderen. Leterme is goed op weg als acoliet, maar er is duidelijk nog werk aan de winkel.

Ik gebruik mijn blog vooral voor mijn ervaringen. Kleine verhalen en impressies. Ik verkondig bijna nooit grote meningen of waag mij zelden aan actuele thema’s waar polemieken rond bestaan zoals bijvoobeeld de ‘grote’ Pietel dat doet. Ik geloof dat mijn wereldbeeld wel spreekt uit de kleine verhaaltjes die ik vertel. Ik ben immers te ongenuanceerd en vaak ook gewoon een beetje te dom om een fundeerde argumentering op te zetten die de moeite waard is. Ik heb natuurlijk wel veel meningen.
Ik erger mij in het verkeer aan onhoffelijkheid en regelsaanhunlaarslappers die anderen storen. Ik gruwel van Yves Leterme. Ik vind de attitude van het Belgische rechtssysteem bedroevend. Ik vind dat asielzoekers met meer respect behandeld moeten worden. Enzovoort. Ik lees de krant, maar interesseer mij ook daar meer voor de kleine artikels dan voor politiek of buitenlands nieuws. Ik ben een kleine mens in een kleine wereld met een kleine mening en ik hoef die zeker niet uitgebreid te bespreken op dit blogje. Maar heel af en toe…

Ik lees het nieuws meestal op het internet. De Standaard heeft nu al een tijd de mogelijkheid dat lezers kunnen reageren op artikels. Ik heb me al lang geleden voorgenomen om die reacties zo weinig mogelijk te lezen. Ik ben immers bijna iedere keer gechoqueerd en triest als ik zie wat veel mensen denken. In mijn ogen is het zo middeleeuws, zo hard, zo lelijk en zo kortzichtig.
Dat voornemen is niet altijd zo sterk. Soms heb ik al drie reacties gelezen voor ik het doorheb. En dan sijpelt plaatsvervangende schaamte en verdriet rechtstreeks bij me naarbinnen.
“Aan de schandpaal! De doodstraf! Opsluiten voor jaren! Schandalig! Terugsturen! Hetzelfde aandoen!”

Het is vanzelfsprekend dat we meeleven met de slachtoffers van misdaden. We zoeken in onszelf de pijn die wij zouden voelen. Het is gemakkelijk om kwaad te worden op daders van vanalles. Ouders die een kind verliezen, dat moet een ondraaglijke pijn geven. De kwaadheid en de machteloosheid die ze dan voelen, dat moet allesverterend zijn. Ik word soms misselijk als ik er nog maar aan denk.
Maar het zijn niet per definitie de ‘goeden’ en de anderen de ‘kwaden’. Het zijn niet de enigen in het verhaal.
De wereldbevolking is niet opdeelbaar. Sommige daders werden het door een stom toeval of pech. Anderen uit wanhoop en sommigen uit kwade wil. Het is wel veel moeilijker om zich in te beelden hoe die zich voelt, om met de daders mee te leven.

Mensen zoeken liefst de duivel buiten zichzelf. Als die gevonden is in vluchtmisdrijvers, profiteurs, landverraders, anderskleurigen dan zijn ze blij want dan zit de duivel niet in hen. Zij zijn goed. En de wereld is beheersbaar, duidelijk en zij slapen op hun twee oren. Zij mogen naar de hemel.
Er zijn duizenden films gemaakt vanuit het oogpunt van slachtoffers. ‘Mooie’ ontroerende verhalen waar het onrecht zo zichtbaar is. De slechte mensen worden op het einde vaak neergeschoten, of vallen van een ravijn naar beneden. Het is duidelijk welke kant je moet kiezen en het verontrustende is vooral dat er slechte mensen bestaan…
Ik ken veel minder films die vanuit het oogpunt van de dader vertrekken. The Woodsman (met Kevin Bacon) is er zo eentje. Je krijgt zowaar sympathie voor de pedofiel. Dat vraagt veel meer van de kijker. Ondere andere veel lef. Het laat je op zoek gaan naar de duivel in jezelf. En dan is het verontrustende niet alleen dat er pedofielen bestaan, maar dat er ook nog eens kwaad binnenin jezelf kan zitten.
Er wordt veel gewezen naar de ander, veel gescholden en verweten. Het rechtsysteem mag in België dan serieus wat haken en ogen hebben, gelukkig zijn de reageerders op het internet de rechters niet. We zouden nogal wat executies moeten uitvoeren. En een beul is volgens mij lang geen heilige…

Hij is hier dus geweest,
meneer de minister,
en dat was helaas voor het stephan vanfleteren incident
anders had ik hem zeker gevraagd
waarom?

***
Personnage is een werk van Narcisse Tordoir

‘Primeur’, kopt Filip Rogiers in zijn Tussenstand. Dat kan je wel zeggen:

In de rampjaren 2007 en 2008 brak Albert II een heup en ontsnapte Yves Leterme ei zo na aan de dood.

Ik vroeg me eerder al af wie nu in godsnaam in staat zou zijn De Standaard-journaliste Mia Barones Doornaert in alle sérieux een jobaanbieding te geven. Eerst dacht ik nog: dat kan enkel een doorgewinterde tjeef zijn die eveneens graag op Sarkozy’s schoot zou willen zitten en bovendien over volstrekt geen gevoel voor humor beschikt. Het mannelijke spiegelbeeld van de barones, dus.

Nu blijkt dat het gewoon een dode is.

Ik hou niet zo van populistisch benaderingen en ik ben als de dood om een onschuldige naar de cel te zien gaan maar één ding vraag ik mij toch af…

In 2001 ging Lernout & Hauspie failliet. Een paar duizend of tienduizend, voornamelijk West-Vlaamse, beleggers verloor in een een paar weken tijd een ferme hap uit hun zuurverdiende centen.

7 jaar later, om exact te zijn op11 december 2008 wordt Bernard Leon Madoff gearresteerd op verdenking van het verduisteren van zowat 65 miljard dollar (een van Rossemke in het groot met andere woorden)

Tot hier de parallellen twee partijen slagen erin om zich zeer gerespecteerd te maken, veel geld uit een aantal mensen hun zakken te praten, en op het moment dat het mis gaat blijkt alles lucht te zijn. Ze waren niet de eerste in de geschiedenis en ze zullen ook niet de laatste zijn.

Waar zitten dan de verschillen? Wel, op 29 juni 2009 werd Madoff veroordeeld tot 150 jaar cel. Dik 6 maanden na de grootste financiële fraude ooit in de Verenigde Staten is er een uitspraak! Ondertussen zitten onze vrienden Jo & Pol al nog steeds te wachten op een uitspraak. het proces is van start gegaan op 22 mei 2007 en werd direct verdaagd. Voor zover ik het gevolgd heb in de pers is het ondertussen al een paar keer voor een halve dag herstart om vervolgens door een manoeuvre van een van de partijen opnieuw voor een paar maand in de koelkast te gaan.

Hoe kan dit?

Wel, mijn vrienden die meer dan ik voor het gerecht weten zeggen dan dat het noodzakelijk is om alles grondig uit te spitten maar ik ben er toch ten stelligste van overtuigd dat dit voorbeeld, net zoals de tientallen andere die we de laatste maanden hebben mogen meemaken, duidelijk aangeeft dat, als er in België één sector aan grondige herstructurering toe is, het wel justitie is. Ik hoop dat onze heren en dames politiekers in de komende maanden de 5 minuten politieke moed gaan vinden die nodig zal zijn om dit probleem eens op de juiste plaatst op het prioriteitenlijstje te zetten en te beginnen met de echte problemen van “de mensen”, zoals Yves Leterme hetz o mooi kan zeggen, aan te pakken.

Wikipedia: Lernout & Haspie

Wikipedia: Madoff

De Wever ging zijn huis binnen. Hij keek even in de ouderwetse spiegel die in de hall stond. Hij zag er moe uit. De stress van de laatste weken had steeds meer make-up geëist bij de talloze tv-optredens en debatten. Gelukkig had hij dat hier niet nodig. Hij haalde zich het beeld van zijn eigen gezicht voor de geest, maar dan zonder de wallen en de rimpeltjes, en concentreerde zich er op. Toen hij zijn ogen terug open deed keek hij recht in het gezicht van een jongere, tevreden glimlachende Bart.

Morgen was het zover. De verkiezingen. Het had vandaag weer lang geduurd eer zijn afgepeigerde lichaam de slaap kon vatten. De Wever was opgelucht dat hij eindelijk terug hier was, in deze wereld, die zo veel makkelijker was. Het was een groot geluk geen fysisch lichaam te hebben, en hij kon het weten. De anderen zagen je hier hoe je jezelf voelde, waardoor het voor sterke persoonlijkheden mogelijk was hun uiterlijk naar believen aan te passen. Hij nam zichzelf voor om niet aan de komende dag te denken. Dat voornemen werd echter meteen de grond in geboord toen hij de woonkamer binnen stapte.

‘Bart! Nog altijd last van die slapeloosheid, precies?’ Zoals gebruikelijk deed de bezoeker alsof hij thuis was: hij lag met zijn sokken op de tafel languit in de zetel.
‘Ik had eigenlijk op een rustig avondje gerekend, zonder politiek en met mijn familie, Yves,’ zei hij met een verwrongen glimlach. Hij wisselde een blik met zijn vrouw. Zo te zien was zij ook niet echt blij met de onverwachte gast.
‘Welnee, samen is het veel gezelliger! Ik had echt geen zin om op zo’n belangrijke dag, euh… nacht, alleen te zijn.’ Leterme bleef vrolijk. Wat een verschil met de Yves van overdag, dacht De Wever. Zoals zo velen had Leterme ’s nachts een helemaal andere persoonlijkheid. Doordat men zich overdag niets kan herinneren van het nachtelijke tweede leven maar wel omgekeerd, heeft men ’s nachts herinneringen van een dubbel zo lang leven. Hoewel de dagelijkse Leterme eerder teruggetrokken en verbitterd was, had de nachtelijke Yves leren relativeren en het leven van de zonnige kant te bekijken.

‘Waarom niet?’ verzuchtte De Wever. Hij keek verontschuldigend naar zijn vrouw en zag gelukkig geen negatieve gevoelens meer in haar ogen.
‘Zo mag ik het horen! Zeg Bart, hoe zou het zijn met…’ De Wever luisterde maar met een half oor. Zonder het te willen dwaalden zijn gedachten steeds weer af naar de volgende morgen en de wekker die hem binnen een paar uur alweer naar de wereld zou trekken.

De verkiezingen zijn in aantocht en social network sites worden overspoeld met politici die iedereen die dat wil hun virtuele vriendschap aanbieden.
Ik hoef jullie waarschijnlijk niet te vertellen dat Facebook bij deze politici het populairst is…

Zelf weet ik niet goed wat ik er van moet denken want er zijn zowel pro’s als contra’s aan dit verhaal.
Om maar één ding te noemen:
De politicus komt via Facebook dan wel dicht bij zijn potentiële kiezer en kan zo al diens vragen ‘persoonlijk’ beantwoorden. Maar verliest hij zo ook niet een stuk geloofwaardigheid door zijn zogezegde vriendschap aan Jan en alleman aan te bieden zonder ook maar enige diepgang in de relatie te leggen?
Nu ja, wat dat laatste betreft is er de laatste tijd niet zo veel verschil meer tussen politici en de andere gebruikers van Facebook.

Terzake maakte voor hun uitzending van vanavond een reportage over dit fenomeen maar hier is al een klein voorsmaakje:
–> hier de link naar het filmpje <–

De volledige uitzending met een studiogast van reclamebureau Fé kan je vanavond zien om 20u op Canvas.

In afwachting daarvan hieronder al enkele links naar Facebookpagina’s van Vlaamse politici.
Inge Vervotte
Fientje Moerman
Guy Verhofstadt (dit is een groep)
Yves Leterme (dit is een groep)

–> Voor Vincent Van Quickenborne, Bart Somers, Kris Peeters en verschillende anderen moet je je eerst vriend maken om hun profiel te kunnen bekijken.

Extra

In Amerika zijn ze al een tijdje bezig met online politieke marketing op sociale netwerken. In het volgende fragment leggen een student (gebruiker) en een kanbinetsmedewerker (mis?!?bruiker) uit waarom deze manier van campagne voeren zo effectief kan zijn.

En voor de twee man en een paardenkop die dit filmpje nog nooit gezien hebben:  Facebook in reality

It gets you thinking…

sinds enkele dagen volop terug in de media: yves leterme. hij heeft nog niets bijgeleerd na het debacle dat ‘leterme I’ heet. het is nog steeds niet zijn fout dat hij ontslag moest nemen maar die van de rechterlijke macht, de rechterlijke macht moet maar eens dringend doorgelicht worden, hij kan er niets aan doen dat de dialoog met de walen niet vlot loopt want het lukt kris peeters of van rompuy ook niet, wtv krijgt de primeur omdat wetstraatjournalisten niet altijd even gemakkelijke vragen stellen, …

van een sterke premier verwacht ik dat hij zijn verantwoordelijkheid neemt, consensus zoekt en niet steeds de schuld op anderen schuift. als hij na anderhalf  jaar aanmodderen en een pauze van drie maanden niet tot betere inzichten is gekomen dan wat hij de afgelopen week heeft uitgekraamd, is er maar één conclusie mogelijk. yves berg die ambitie op.

Au cours d’une réunion des chefs de groupe de la majorité de la Chambre, il a été convenu que le chef de cabinet du ministre des Finances Didier Reynders (MR), Olivier Henin, sera entendu demain/vendredi après-midi par la Commission d’enquête “séparation des pouvoirs”.

Une flopée d’auditions
La Commission entendra donc vendredi matin comme prévu Herman Dams, chef de cabinet de Jo Vandeurzen; et Hans D’hondt, chef de cabinet du premier ministre de l’époque Yves Leterme et chef de cabinet de l’actuel premier ministre Herman Van Rompuy. L’après-midi, elle entendra Koen Van Loo, administrateur délégué de la SFPI; Jan De Groof, l’époux de la juge de la 18e chambre de la Cour d’appel de Bruxelles; et enfin Olivier Henin, le chef de cabinet de Didier Reynders.

Il a aussi été convenu au sein de la majorité que la Commission entendra, lundi matin, le ministre de la Justice qui a démissionné, Jo Vandeurzen (CD&V), suivi du ministre des Finances, Didier Reynders. L’ancien premier ministre Yves Leterme (CD&V) sera entendu lundi après-midi. Mardi, la Commission entendra les autres vice-premiers ministres Laurette Onkelinx (PS) et Patrick Dewael (Open Vld) le matin et Joëlle Milquet (cdH) l’après-midi. Patrick Dewael était vice-premier ministre au moment des faits. Il est devenu entre-temps président de la Chambre.

Reynders au programme
L’audition de Jo Vandeurzen et de Yves Leterme était déjà prévue. Il a été convenu d’y ajouter le vice-premier ministre MR et ministre des Finances Didier Reynders ainsi que les autres vice-premiers ministres.
La Commission devrait encore se réunir ce jeudi après-midi pour entériner les ajouts à son agenda.

Le président de Commission, Bart Tommelein, a encore indiqué dans l’après-midi que la Commission se réunirait au cours du week-end du 14 et 15 mars, sans doute à Ostende, pour rédiger son rapport.

La Commission devrait se réunir une dernière fois le 17 mars et le rapport devrait être discuté et soumis au vote de la séance plénière de la Chambre le jeudi 19 mars.

Van Rompuy ne sera pas entendu mais collaborera
M. Tommelein a encore déclaré dans les couloirs du parlement que la Commission ne devait pas se prononcer sur des responsabilités individuelles mais qu’elle devait faire des recommandations en vue du traitement d’un tel dossier dans l’avenir.

Il a encore ajouté que l’actuel premier ministre, Herman Van Rompuy, qui était président de la Chambre à l’époque, ne sera pas entendu par la Commission. Il a ajouté que M. Van Rompuy avait promis de transmette à la Commission toutes les informations dont il dispose, notamment en ce qui concerne ses contacts avec le premier président de la Cour de Cassation, Ghislain Londers. (belga)

Nunca he querido hablar de Bruselas. Es uno de esos pactos no escritos entre la ciudad y el que llega a ella. Se trata de guardar silencio. Desde fuera, Bruxelles es capital de Europa, cuna de grandes movimientos como el Erasmus o el Leonardo, centro de información de esta parte del mundo y motor de la Unión y sus estados miembros. Aquí se toman las decisiones más importantes del viejo continente..pero no es lo único que ofrece Bruselas. No, también tiene  incapacidad politica nacional (de la que unos culpan a otros cuando todos son culpables) y pasividad social y solidaria. La capital de Europa esconde  pobreza y miseria con nombres  y apellidos. Personas que han perdido el rumbo y que van por la calle gritando, gruñendo  y enloqueciendo sin que nadie haga nada…

Hoy uno me ha gruñido. Iba por la calle tan tranquilo cuando salia de la radio y un señor, de unos 40 años, barbudo y con gorrillo negro me ha mirado y me ha soltado un “grrrr” acusador y desafiante. Yo me he parado en seco y luego me he reido. Me ha resultado inevitable.

Luego, en frio, piensas el desequilibrio social latente que existe en Bruselas. Dicen, algunos, que toda capital mundial muestra aquello de las diferencias sociales en su punto más álgido. Pues tienen razón. Pasear por las estaciones de tren aquí se convierte en un viaje a los suburbios humanos. Y no lo digo en tono despectivo hacia esa gente. No, lo digo en tono despectivo hcia el gobierno.

Es increible lo desatendidas que estan las personas sin recursos en la capital europea, en uno de  los motores de los derechos humanos a nivel mundial. Yo, en una de estas cumbres que tanto gustan, cogería de la mano a Sarkozy, Merkel y compañía y los llevaría hasta Gare du Midi. Que observaran de quién estan hablando mientras se rien y hablan de la crisis.

Y claro, a ver a quien pides explicaciones aquí. Un país dividido y peleado hasta por las etiquetas que aparecen en los zumos de naranja. un país sin identidad común ni deseos de tenerla. Un país roto por ideales y culturas divididas. Un país, además, sin gobierno. El vacío de poder es brutal en Bélgica. Nadie manda y todos chupan del bote. La ley del más corrupto, del que más se rie de la gente sin que estos se den cuenta. Ese es el tipo de politico que triunfa en Bélgica. El inoperante bienhablado.

Levantas una piedra y salen kilos y kilos de mierda política. Corrupción, presiones, tráfico de influencias, prevaricación. Y todo con alevosía. Solo puede pasar aqui. Una ciudad donde la mitad de la población son extranjeros “de paso” lo que sin duda, se traduce en una pasividad social e tamaño de la incompetencia de los políticos belgas….pero el gruñido no es para la gente, no era para mí. Ese gruñido era para la conciencia política del país donde resido habitualmente, eso sí, estoy “de paso”.

.

La crisis calienta el invierno europeo

.

Por Nelson-Gustavo Specchia

(para “Bipolares”, jueves 5 de febrero de 2009)

.

.

Muy buenos días, Daniel, un placer estar nuevamente con ustedes este año.

He pasado el mes de enero en Europa, en actividades académicas en varias universidades del viejo continente, y además de las impresiones térmicas, los vientos, las nevadas, (y hasta una “tormenta perfecta”, como en la película con George Clooney, que obligó a toda la flota de pesca del mar del Norte a amarrar en puerto, dada la violencia de la tempestad), una de las impresiones más fuertes que me traigo, tras haberla compartido y discutido con los colegas europeos, es la percepción social y política de la crisis económica que estalló a fines del año pasado, y que parece, especialmente vista desde allá, ahondarse día a día, sin que se pueda ver el fondo, hasta dónde puede seguir descendiendo.

Todos hablan de la crisis: las señoras en el mercado y los profesores en las universidades, las propagandas de la televisión y la promoción de las primeras y de las segundas “rebajas” posteriores a las fiestas de fin de año; los taxistas y los dirigentes políticos; el público de a pie y los analistas en los medios de comunicación. La crisis es la protagonista estrella.

Y otro elemento muy notable: se mira hacia América latina, inclusive hacia nuestro castigado país, con cierto dejo de envidia: “Ustedes sí que han tenido suerte”, me decían los colegas profesores, “ustedes campearán este temporal mejor que nosotros”. Mientras tanto, los flujos de migrantes desde América latina hacia Europa parecen haberse detenido, e inclusive –a juzgar por los comentarios con diversos grupos, en las largas horas muertas de las esperas en los aeropuertos- muchos han comenzado a volver: uno de los fantasmas más temidos, la desocupación, ha comenzado a hacer estragos, y muy especialmente en uno de los destinos principales de nuestros compatriotas: España, con una tasa de desempleo del 16,1%, encabeza la lista de toda la Unión Europea.

¿Es en realidad tan profunda esta crisis en el viejo continente? ¿Tiene un fondo tan profundo que no puede ni siquiera divisarse? ¿Se limitará a las instituciones financieras y a las empresas productivas, o llegará también a alterar los gobiernos y las alianzas políticas? Detengámonos a analizar un momento algunos de los últimos indicadores, en diferentes escenarios europeos.

Uno de estos indicadores podría ser el resurgimiento, muy fuerte, de la protesta social. Otro de los elementos que informarían un análisis podría ser el aumento de la inestabilidad política: desde que se ha desatado la crisis económica, dos ejecutivos han debido renunciar, el belga y el islandés: El primer ministro Yves Leterme, fue el primero en caer a consecuencia de la crisis de Fortis, el principal banco belga, el pasado 19 de diciembre; mientras que el ejecutivo islandés del conservador Geir Haarde fue literalmente expulsado del gobierno frente al hundimiento de la economía islandesa, que este año caerá casi un 10%.

Por su parte, los gobiernos de dos de los países “grandes” de Europa, Gran Bretaña y Francia, empiezan a sentir consecuencias políticas, con la pérdida acelerada de popularidad de sus líderes. El primer ministro británico Gordon Brown había recuperado cierto protagonismo a fines del año pasado, al diseñar las medidas para salvar a los bancos del desastre, pero poco le ha durado: en todas las encuestas se encuentra contra las cuerdas, y seguramente tendrá que adelantar las elecciones. La estrategia de Brown de ayudar a los bancos con dinero público ha generado un creciente malestar, porque finalmente se comprobó que ni se recuperaba la economía ni el empleo, mientras que los banqueros, a quienes todos identifican como los verdaderos culpables de la crisis, reciben ayudas del gobierno.

Nicolás Sarkozy también ha visto llenarse las calles de Francia, el jueves pasado, con manifestaciones de más de dos millones de trabajadores, y este golpe de multitudes lo ha llevado a detener las reformas que había anunciado, y que limitaban los derechos de los empleados. Sabe lo que arriesga en estos momentos.

En cuanto a los “nuevos socios” de la Unión Europea, los países del viejo cinturón comunista del Este, que no han tenido tiempo suficiente para afianzar sus economías de mercado en el reingreso al capitalismo, han vuelto las masivas protestas callejeras, que pueden poner en jaque la propia continuidad de los gobiernos.

Como digo, el detonante estelar, el de mayor difusión social y el más temido es el aumento del desempleo, con una tasa media para toda la “zona euro” de 9,3. España a la cabeza con el mencionado 16,1, y apenas 7 de los 27 países de la Unión Europea con tasas inferiores a 7. Estos indicadores reflejan que el número de empleos destruidos en la Unión Europea es de 17,4 millones (o sea, que hay un millón y medio de desocupados más que hace un año). Son números catastróficos para la cultura de empleo europea en el último medio siglo. A este miedo generalizado de perder el trabajo, se une la frustración creciente por las medidas de los gobiernos, al parecer más dispuestos a salvar a los bancos que a los trabajadores. Y esta frustración, a su vez, impacta en la pérdida de legitimidad de los gobiernos.

Si bien las economías más débiles son las de Europa oriental, los “grandes” tienen los mismos problemas. Alemania, la mayor economía europea, sufre la peor recesión desde la posguerra; las mencionadas manifestaciones en Francia; y las protestas en Gran Bretaña, con los brotes xenófobos de los trabajadores de las plantas energéticas, que han exigido que no se contrate a extranjeros (“British workers first”). O Irlanda, que hace tan poco tiempo atrás mostraba el “milagro irlandés” como un producto de exportación (una delegación del gobierno de la provincia de Córdoba estuvo de visita por allá, intentando aprender), y que hoy tiene las cuentas públicas en un rojo absoluto, que puede acarrear un déficit del orden del 13%.

En Davos, en el Foro Económico Mundial que terminó el domingo pasado, todos los dirigentes tenían claro que la crisis amenaza con generar reacciones sociales violentas en todo el mundo, y una más que posible vuelta al proteccionismo y el nacionalismo: las protestas callejeras de ingleses, franceses, y de los países de la Europa oriental, parecen pedir que se comience a caminar en ese sentido.

El próximo mes de marzo se reunirá la cumbre de jefes de Estado y de gobierno de la Unión Europea, los dirigentes –creo- deberán atender a tres frentes: cómo impedir que la deslegitimación de los gobiernos se agrave, cómo desactivar la protesta social; y cómo frenar la recesión (que puede que no sea del 2% anunciado por el Banco Central Europeo, sino del 18% o del 20%, ya nadie se atreve a afirmar claramente cuan lejos está el fondo).

Las bajas temperaturas y los fuertes vientos llenan de nieve y de frío este invierno europeo, pero las brasas de la crisis caldean los ánimos en todos los rincones.

.

.

.

.

Je me rappelle d’Yves Leterme en 2007 qui déclarait qu’il y avait deux ministères qui ne fonctionnaient vraiment pas. Les finances et la justice. Tous deux pilotés par des francophones (Reynders et Onkelinkx). Il faisait référence aux bourdes couteuses du fisc et aux multiples évasions. Depuis, il a fait un pas de deux avec Reynders.

Depuis la mise en place laborieuse du gouvernement fin 2007, le CD&V de Leterme occupe le poste de la justice. Et tout va mieux. Y a pas à dire, c’est beaucoup mieux maintenant. Les prisonniers n’ont pas à s’évader, on leur ouvre les portes avec en leur présentant des excuses parce que les magistrats gantois qui les ont condamnés n’ont pas bien compris la procédure. D’autres sont maintenu en prison illégalement parce que le ministre Vandeurzen estime qu’un vice de procédure ne peut justifier une libération. Enfin, la Belgique est condamnée par la cour européenne des droits de l’homme a verser des milliers d’euros à Richard Taxquet reconnu coupable de meurtre parce que la procédure judiciaire ne requiert aucune motivation pour les condamnations en cour d’assises.

Je me rappelle d’Yves Leterme s’étonnant de trouver des Français travaillant en Flandres alors que des Wallons refusaient de le faire. Tas de fainéants. Depuis, le statut des travailleurs frontaliers (par exemple des français travaillant en Belgique) a été revu pour mettre fin à l’énorme avantage fiscal (un résidant français travaillant en Belgique gagne 20% net de plus que son collègue résidant en Belgique. Lorsque les classe moyennes Flamandes (UNIZO) ont eu vent de la réforme, ils ont fait pression pour que cela n’intervienne pas tout de suite de peur de perdre leur main d’oeuvre immédiatement. Si les français perdaient leur avantage fiscal, peut-être seraient-ils devenus aussi fainéants que les Wallons.

Je me rappelle d’Yves Leterme faisant campagne sur la goede bestuur (bonne gestion). Je n’ai même pas envie d’illustrer.

Een gelukkig nieuwjaar!

Vorig jaar vond ik de nieuwjaarswensen van het Leuvense communicatiebureau Edison geweldig. Ze maakte van twee lachwekkende gebeurtenissen gebruik om iedereen het beste te wensen voor 2008. Nicolas Sarkozy die dronken opdaagde voor een persconferentie tijdens een EU-top en Yves Leterme die de Marseillaise zingt voor een camera van de RTBF op weg naar het Te Deum.

Parliament speaker Herman van Rompuy was Appointed to head up a New Coalition Government in Belgium this Week by King Albert II after Wilfried Martens nominated him as the Best Candidate for the Job of Replacing disgraced Former Prime Minister Yves Leterme. Leterme resigned his Post last Week.

Socialist Walloon and Belgian Cat Persia Zuur described the Appointment as “met potentiële,” while Flemish Separatist Leader and Belgian Cat Elton Jansen felt it was “belachelijk.”

Van Rompuy is a Flemish Christian Democrat, the same Political Party as Leterme, and is committed to Efforts to maintain a United Belgium by Resolving Differences between Flanders and Wallonia.

–The Minister of Information.

Allons bon, alléï dis, en Belgique, ça est pas la fête. L’énième soubresaut d’une crise politico-économico-linguistique fragilise encore le plat pays. En cause : Yves Leterme et sa bande qui sont priés de relire Montesquieu au sujet de la séparation des pouvoirs. Aller faire pression sur le système judiciaire pour que la décision de justice aille dans le sens voulu par l’homme politique, ça est pas joli joli. Mais c’est surtout très con. Enfin, pour une fois que la déchirure ne vient pas du clivage, du fossé, de gouffre entre Wallons et Flamands… Reste que lui parti, les loups aux dents longues se déchirent pour être le mâle alpha. Or, pour être l’alpha de cette meute, faut pas être bêta et être capable de concilier l’alpha et l’oméga. Et de nouveau, la politique belge montre son plus vilain visage, celui des crocs-en-jambe, des ambitions, des rancoeurs, des coups bas, bien bas: des cons sans us pour qui le consensus serait un aveu de faiblesse. La Belgique aurait besoin d’un de Gaulle, d’un homme qui ne fasse pas rire quand il dit : “la Nation”. Ok, ce n’est pas facile, mais l’autre solution est la séparation entre la Flandre et la Wallonie. Dans ce cas, quid de Bruxelles ?  quid de l’Europe dont la Belgique tire des revenus importants et que je vois  mal rester  dans un pays qui montrerait la désunion européenne ?

Mais dans ce pays politiquement extrêmement complexe, de Gaulle, il n’y a pas. Donc le roi est allé chercher chez les anciens, alors même que le successeur putatif de Leterme serait déjà un ancien : Verhofstadt ou Dehaene. Mais le roi est allé chercher plus loin encore en repêchant Wilfried Martens en tant qu’explorateur. Cet ex-Premier Ministre de 1979 à 1992, surnommé “l’évident” est un choix qui monte bien que rien n’est évident.  Que le sang neuf ne parvient pas à s’imposer auprès de tous les Belges.

Martens devait trouver très vite, étant donné la situation très grave du pays et du monde, un successeur. Eh bien, il se fait attendre. Comme disent les Bruxellois, “ça veut réussir que sa mission ne réussisse pas”.

Qui donc sortira du chapeau de Martens, sachant que des élections en 2009 vont à nouveau semer la pagaille ? Verhofstadt : le choix évident qui risque de bousiller les chances de la gauche s’il apparaît comme le sauveur. Et le reste des troupes ? Citons un extrait d’un billet qui résume l’imbroglio:

En Belgique, l’intérêt du parti prime toujours sur l’intérêt de l’Etat, c’est la particratie qui règne et particulièrement à six mois des élections régionales qui figeront pour longtemps la carte politique de ce pays en décomposition. L’arrogant CD&V veut garder « son » premier ministre et « son » ministre de la Justice, les libéraux du nord (ennemis jurés du CD&V) et du sud veulent (le francophone) Didier Reynders (MR) dont les socialos du nord (pourtant dans l’opposition) mais surtout du sud ne veulent absolument pas car, soi-disant (sic), « il est cité dans l’affaire Fortis ». Avec l’appui du PS et du SPa (socialistes flamands), le CD&V a proposé l’ancien premier ministre Dehaene (actuel président de Dexia), ce qui fait hurler les libéraux.

Quitte à donner dans la naphtaline, je fais un pronostic: Louis Michel, le seul nom à ne pas apparaître comme perdu d’avance et un nom respecté en Belgique et ailleurs. Mais je ne parierais pas ma chemise là-dessus. Il est loin le temps où de tous les peuples de la Gaule, les Belges étaient les plus braves.

Van Breukelen