W ramach testowania możliwości wordpressa wrzucam “zajawke” podcastu który pojawi się niedługo na blogu.

http://w391.wrzuta.pl/audio/6la2Q3Whn3W/podcast

Inaczej nie można nazwać, wyczekiwanego w napięciu startu gry Monopoly City Streets. Nieoczekiwana przez developerów liczba chętnych do zagrania, sprawiła że serwery zamuliły na dobre 24 godziny. Każdy chciał zagrać, kupić najlepsze ulice, dodatkowo podgrzewana na blogu atmosfera, to wszystko spowodowało, że w momencie startu, jak szacują administratorzy ok. 1.7mln ludzi rzuciło się na serwery. Co najśmieszniejsze, niektórym udało się grę odpalić i wolno bo wolno robili pierwsze zakupy, reszta ze zmiennym szczęściem klikała uparcie F5, zwiększając tym samym obciążenie serwerów. Jednocześnie w komentarzach na blogu leciały tony bluzgów pod adresem Google, Hasbro i developerów. Mi udało się kupić pierwszą ulicę po jakichś 18 godzinach od startu.

Teraz już jest dobrze, admini chwalą się, że moc infrastruktury zwiększono trzykrotnie, to widać. Gra się w miarę płynnie, czasem laguje, ale w porównaniu do release’u w tej chwili gra śmiga jak burza. I muszę przyznać, że wciąga

Co ciekawe, zrobili na blogu ankietę z pytaniem czy po uporaniu się z problemami powinni zresetować grę, aby wszystko było fair i każdy miał takie same szanse. Miażdżące 80% userów poparło ten pomysł i tak oto w połowie nadchodzącego tygodnia, będziemy mieli re-release gry. Na razie ekipa w pocie czoła naprawia zgłaszane błędy, a z tego co widać jest ich niemało. Miejmy nadzieję, że tym razem infrastruktura przetrwa atak rozegranych już miłośników Monopoly.

Kto z nas nie zna gry Monopoly? Genialna planszówka, która pozwala każdemu na długie godziny wczuć się w rolę rekina finansowego. Monopoly doczekało się kilku klonów wirtualnych jednak żaden z nich nie zrobił  oszałamiającej kariery, dlatego ze sporą zajawką przeczytałem wpis na bezpradu.pl o tym, że Hasbro we współpracy z Google, przygotowuje wersję gry w czasie rzeczywistym, rozgrywaną na mapach Google.

To może być prawdziwy hit. Oczywiście pozostaje wiele pytań, na które w tej chwili nie znamy odpowiedzi. Jest wiele aspektów tej gry, co do których nie wiadomo, jak rozwiązali je programiści. I właśnie od ich podejścia będzie zależało powodzenie tej gry. Mnie najbardziej nurtuje to jak będzie przebiegała sama rozgrywka, czy będzie to real-time game, w której będę mógł iść spać, rano odpalić grę i zebrać profity tudzież kupić nowe posiadłości? Czy raczej będą to krótkie rozgrywki między graczami z całego świata, a same mapy będą mogły być wykorzystywane wielokrotnie? Czy do gry można włączyć się w każdym momencie? Czy jeśli ktoś odpali grę tydzień po premierze to obejdzie się smakiem bo cała mapa będzie już wykupiona?

Nie wiem, nie wiem, nie wiem i nie wie chyba nikt, poza programistami przygotowującymi grę. A premiera już jutro. Zapraszam na: http://www.monopolycitystreets.com/

P.S. Karta ‘Szansa’ też będzie w grze

EDIT:

Pod tym linkiem jest relacja z beta testów gry. Daje odpowiedź na kilka postawionych przeze mnie pytań. Zapraszam do lektury.

Parking pod typowym polskim centrum handlowym. godzina 12:30

Pod zaparkowanym klasycznym Polskim Fiatem 125p widać wystające ludzkie nogi.

Moje przerażenie jest naprawdę olbrzymie.

“K… przejechałem kogoś” – myślę sobie dość głośno.

Podchodzę bliżej  szybkim krokiem,  dopijając średnio zimna colę wołam:

“Halo, czy wszystko jest ok?”

Cisza…

Powtarzam swoje pytanie, tym razem głośniej i dość stanowczo.

“Halooo, proszę Pana, chciałbym odjechać a Pan leży pod moim samochodem…”-krzyczę do leżącego gościa.

“Już już się podnoszę, tylko sprawdzałem czy ma Pan oryginalny jugosłowiański most” – dochodzi głos spod pojazdu.

Nieznajomy wygrzebał się spod Fiata. Był ubrany w (!) szary postkomunistyczny garnitur, który wyraźnie ubrudził cieknącym olejem.

Jego twarz i ręce, również  nie należały do najczystszych.Na nosie zawieszone miał NRDowskie okulary adidasa.

Okazało się, że był to były pracownik FSO, zaskoczony faktem, że spotkał samochód, który byc może sam montował…

Dalsza rozmowa zajęła nam około godziny.Odjeżdżam w swoja stronę…

Centrum miasta, korek godzina 16:15

Fiat przemieszcza się z patrolową prędkością, tak by stuletnie kamienice mogły spokojnie odbijać się w jego prawie 40letnich chromach.

Ulice miasta pełne sa nowoczesnych i drogich samochodów.Nagle w lusterku wstecznym widzę bardzo duże terenowe auto marki BMW.

Jego kierowca zamiast skupiać się na prowadzeniu swojego krążownika, robi zdjęcia telefonem, praktycznie uderzając w tył mojego Fiata.

Nagle niespodzianie wyprzedza mnie i zajeżdża drogę. Wystawia rękę przez szybę i karze zjechać…

Obydwa auta parkują na parkingu.Jestem dość wystraszony.Kierowca z BMW podbiega do mnie cały spocony, ubrany w droga skórzana kurtkę…

-”Przepraszam, który to rocznik? Czy 35tyś starczy żebyśmy dziś podpisali umowę sprzedaży…?” – pada pytanie z jego ust.

-”YYY- niestety auto nie jest na sprzedaż, proszę Pana.” – odpowiadam szybko

-”40tysięcy…“-rzuca szybko kierowca niemieckiego bombowca.

“Niestety proszę Pana, żadne pieniądze nie są wstanie mnie przekonać, to moja pasja  i miłość”. – odpowiadam mu spokojnie

Bmw odjeżdza, ja zostaje, odpalam papierosa i oddaje się myślom.Uliczny ruch obok przypomina rwący potok.

Podobnych sytuacji tego lata było pełno i można by napisać o tym dość sporej grubości książke.

Uważam, że każdy z NAS powinien mieć coś czego nie sprzeda za żadną cenę. Podobnie powinno być z pasją i twórczym zapałem.

Kończą się wakacje i nadchodzi czas wzmożonej pracy. Życzę Wam abyście dążyli do celu i realizowali swoje pasje.Obojętnie czy to będzie

wejście na Szyndzielnię, czy rozkręcenie swojej firmy ( 3mam kciuki agat).

DZIAŁAJMY

PLAYSTOP.

A dziś krótki przepis na fajną lampę!

Pot sufitem zabrakło miejsca, tak więc czas na poczynienie kolejnych kroków w lapoczynieniu. Trzy żarówki zainstalowane z tyłu załatwiają sprawę, myślę. Efekt? Check it:

Tak więc, jeżeli zdarza się Wam popijać wino,  nie wypieprzajcie przypadkiem butelek! Wpierdolcie je na szafę, podświetlcie lampami i szpanujcie przy laskach, klimat jest,  one wszystkie na to lecą!

Ostrzegam, przy większy zaangażawaniu w tworzeniu lampy może dojśc do uzależnienia. Moja składa się z ponad 40 butelek, pijąc 1-2 tygodniowo udało mi się w jakieś 25 tygodni. Następne jednak pójdą do piwnicy, by oczekiwać na wypełnienie.

Yo!

Winem zajawiałem się od kiedy tylko pamiętam, począwszy od kartonowych upodleń jako nastolatek, mogę chyba rzec, że smak mi się nieco wyostrzył i stałem się z deka bardziej wybredny. Tak więc w kwestii raczenia się, zaraz po kartonach przerzuciłem się na białe, nieznośnie słodkie, ziołowe Vermouthy. Na wyspach brytyjskich litrami wlewałem, bo tańsze od każdego czteropaka były, a role znieczulacza czyniły;) W polszczy naszej, z początków studiowania po cichu, w zaciszu domowym zabrałem się od degustacji słodkich, deserowych. I na przykład ,Verso’ polecam do dziś, bo smaczne i do frykasów pasuje. Mojego wybrzydzania nigdy dość, więc naturalnie po pewnym czasie przyszła kolej na półsłodkie. Tak więc wszystkie Kadarki, Melniki, Fresca, Don Solisy, nie są mi obce. Za najsmaczniejsze z pół słodkich jednak uznałem ,Starego mnicha’ i ,Tcherge’. Zauroczony Tchergą przerzuciłem się na jej półwytrawną siostrę, i wiadomo, rewelacyjna.  Tak to pokrótce się przedstawia, ale tak na prawdę to napisać chciałem o czymś innym.

Przyszła kolej na nową zajawkę – samodzielne sporządzenie swojego pierwszego wina. Ograniczony wyłącznie brakiem wiedzy na ten temat twardo poczyniłem dziś pierwsze kroki, w domowej literaturze wygrzebałem księgę ,Domowy wyrób win’ pana Jana Cieślaka, z piwnicy wytoszczyłem trzy baniaki, owoce zdają się być też gotowe. Pozostaje tylko niczego nie spieprzyć.. By za kilka miesięcy pochwalić się najzajebistszym winem ever, no przynajmniej takie jest założenie;).

Mili poczytalni!

Poznań Poetów już za tydzień!
W sumie nic więcej nie mam do dodania.

Miłego poczytania
AKA Suchomski

W prawdzie już dzień po, jednak wypada mi wspomnieć. 10 bieżącego miesiąca przytrafiło mi się obchodzić urodziny.

Piszę nie bez powodu, ponieważ przypadkowo w tym dniu zajawiłem się czymś nowym – i teraz Ci co mnie znają lekko się zdziwią. Jest to bowiem Sport. Tak, wiem, brzmi śmiesznie obok siebie – ja, sport. Ale na serio;)

Dosyć przypadkowo, bo bez wcześniejszego planowania,  trafiłem wczoraj do Centrum Wspinaczkowego Forteca (CWF). Skoro już byłem na miejscu, po za przyglądaniem się jak to robia inni postanowiłem spróbować czy mnie również sprawi to frajdę. O dziwo zajarałem się do oporu. Na ściankach spędziliśmy kilka godzin, i muszę przyznać, że dawno już wysiłek nie sprawiał mi tyle przyjemności. Miałem ze sobą oczywiście aparat i w chwilach odpoczynku udalo mi się zrobić kilka zdjęć. Efekty wiadomo, zamieszczę gdy wywołam kliszę. Tak wiec po za rolkami, na które zdarza mi się mieć ochote kilka razy do roku na pewno będę odwiedzał w dniach wolnych cwf.

Gdzie jest Nemo?

Kreacja: Saatchi & Saatchi