In a day or two Tanya and I go back to Belarus. Though I’ve had more bad luck and troubles on this trip than ever before, it has been a fulfilling nevertheless.

My main goal at the beginning was to visit Romania, get a taste of it and then just see and absorb as much as possible in a limited amount of time in the other countries I visit. That’s pretty much what happened. Along the way I shot some images for the stock agencies I work with, also something I wanted to do.

In a bit over two weeks I’ve been to Poland, Slovakia, Hungary, Slovenia, Austria and Italy. That’s a lot of places in such a short period of time, too many for my liking usually, but this situation was the result of Tanya’s visa limitation and my curiosity outweighing the desire to concentrate on any long-term photographic work.

Just a couple of months ago, the names of the countries and cities I visited were nothing more than that – names. I guess now I have at least some associations with these names and though I don’t pretend to have gained any understanding of the places I’ve been to, I have had a glimpse into a different world, which for me only existed in pictures and guidebooks before.

I feel like I have grown a little photographically too. I understand myself a little better, I understand more what drives and inspires me and what doesn’t so much. For any creative person that’s an important thing. Essentially if we understand that, we know how to push our own buttons, to get those creative juices flowing, rather than wait for some higher power to enlighten us.

And so here’s a quick look at a few of the photos from the last few days.

The famous Szechenyi thermal baths in Budapest. The image at the top of the post is from there too, it’s kinda weird that there are people playing chess in a pool, but hey, it makes for a good photo subject. These baths are a place I wouldn’t have normally thought to bring my camera to, I wanted to enjoy them myself, but after seeing some of Ami Vitale’s images (she’s one of my fav photogs), I couldn’t resist. So I had my fun in the water and in the spas first and then went out to shoot a few frames.

People enjoying a massage from the strong stream of very warm water. Periodically the whole pool area is enveloped under the steam. I love shooting in these situations, I just wish I had a waterproof camera case to do some stuff from different perspectives.

From warm thermal baths to the cold snowy mountains of Zakopane, Poland. I’ve wanted to be at the top of snow-peak mountains for some time, but never got the chance, until now. I did it the easy way too, by cable car.

Ski chairs against a mountainous backdrop. I find ski chairs to be pretty photogenic for some reason.

The view from above was almost surreal. Part of the forest was illuminated by the sun while the other was in the shadow. It’s times like these that make me feel like there is more to photography than shooting people.

That’s all for today. My next post will probably be from Belarus. I hope it snows there and I hope my car makes it.

A to niektóre współczesne neony Zakopanego – nie wszystkie działają; Europejska jest ciekawym przykladem zastąpienia rurek neonowych bardziej elastycznym i nowoczesnym rozwiązaniem, Morskie Oko upamiętnia miejsce które swoje lata świetności ma już raczej za sobą, choć współczesny neon świeci pełnią blasku i mruga zachęcająco do przechodniów na Krupówkach. Społem i Granit wieńczą największy chyba w Zakopanym dom handlowy, którego wnętrze i asortyment rzeczywiście kojarzyć się może z trwałością i wytrzymałością równą granitowi – wystarczy minąć zakład fryzjerski przy wejściu i wspiąć się po schodach by przenieść się kilknaście lat wstecz… Kolejowe Zakopane jest z kolei nieco naruszone zębem czasu, ale ma swoich wiernych fanów strzegących pozostałych jeszcze na miejscu rurek neonowych i gotowych nawet na rezygnację z codziennych zajęć by tylko uchronić neon przed dalszym zniszczeniem.

Pozdrowienia z Krupówek

Zakopane,
Ul. Krupówki nocą,
według fotografii barwnej P. Krassowskiego

Witam po dłuższej przerwie
Ostatni weekend tj. 7-8 listopada spędziłam z dwiema najbliższymi mi kobitami w Zakopanem, a konkretniej w Ząbie. Weekend prędko się skończył, zmuszone byłyśmy powrócić do naszej rzeczywistości, ale pamiątki w formie zdjęć zostaną z Nami na bardzo bardzo długie lata Na blogu zaprezentuje jedynie część zdjęć, gdyż po pierwsze większość zdjęć dodawać będe na facebooka Zapraszam ,a po drugie jest ich tak dużo, że pewnie większości nawet nie obrobię
Kasi i Agnieszce dziękuję za te dni spędzone na wcinaniu zupek chińskich, zdobywaniu Morskiego Oka i Gubałówki.


w drodze nad Morskie Oko


Wodogrzmoty Mickiewicza Robione z ręki, naświetlania 0,70 s


Morskie Oko


Widok z Gubałówki

Zgoda Górala na zdjęcie była

Dzień dobry.

Dzień podły, więc dziś – zgodnie z zapowiedzią – wspomnienia z Zakopanego, z pięknego listopada 2008.

Więcej bardzo fajnych zdjęć z tego wyjazdu znajdziecie u AardvarKa.

13 listopada 2008

Zakopane.

Dziś nieodległe jeszcze wspomnienia z Zakopanego, gdzie – wbrew zapowiedziom – dopisała nam fantastyczna pogoda i skąd grzechem było wracać do Łodzi, gdzie najtrudniejszy szlak prowadzi z domu do pracy.
W piątek dojechaliśmy bardzo późno w nocy, za Oświęcimiem (nie jeździmy pełnopłatną, choć wiecznie remontowaną autostradą i zakorkowaną Zakopianką) spotkały nas niespodzianki w postaci remontu nawierzchni i ruchu wahadłowego. Bajecznie, ale i tak byłam bardziej wyluzowana niż Big B. AardvarK też specjalnie się nie skarżył, choć wiadomo było, że każde z nas wolałoby już być na miejscu. Plus taki, że stojąc w korku dobrze się pali. My znowu próbujemy rzucić, AardvarK nie pali

Sobota była w zasadzie leniwa – wstaliśmy późno, odsypiając tydzień, choć tylko Big B i ja, AardvarK dzwonił już o ósmej, pytając się, czy gdzieś się wybieramy, ale słabo pamiętam ten telefon. On był już na spacerze. Szacun
Do wylotu Małej Łąki dowlekliśmy się dopiero około 13, ale ku naszemu miłemu zaskoczeniu prawie wcale nie było tam ludzi, choć aura jak na zdjęciu

O dziwo doszliśmy do Wielkiej Polany nie wypruwając sobie flaków, co zwykle następuje pierwszego dnia – mnie chyba tak cudownie nastroiła pogoda. Z AardvarKiem spotkaliśmy się już po zejściu z Grzybowca (odnowili kawałkami szlak!), narodziły się wspaniałe plany wejścia na Sarnią Skałkę, może nawet dojścia do Kalatówek, ale szybko i bezwzględnie zostały uśmiercone przez grzane wino w herbaciarni w Dolinie Strążyskiej I tak jeszcze przed zmrokiem zdążyliśmy zejść z gór w bardzo dobrych humorach i ze wspaniałymi planami na kolejny dzień.
W Zakopanem okazało się, że w kinie Giewont grają już Quantum of Solace, ale zaprotestowałam, chociaż Big B i AardvarK wyrazili ochotę. Umówiliśmy się, że pójdziemy, ale może następnego dnia.

W niedzielę nie mieliśmy już siły, żeby znów nie iść w góry – o 6.20 pojechaliśmy po AardvarKa i przed siódmą czekaliśmy już w Kuźnicach na kolejkę na Kasprowy. Ludzi bardzo mało w porównaniu z sezonem, ledwo kilkanaście osób, które jednak zostały po jakimś czasie ukarane za zbyt wczesne wstawanie. Lodowaty głos z megafonu ogłosił, że kolejka nie będzie kursować z powodu zbyt silnego wiatru i następny komunikat zostanie przekazany dopiero koło godziny dziewiątej. Nie zastanawiając się zbyt długo, aczkolwiek lekko zawiedzeni, ruszyliśmy przez Boczań i Skupniów Upłaz do Murowańca. Wlekąc się z lekka i zachwycając pogodą dotarliśmy tam koło dziesiątej. Zdjęcie prawie tuż sprzed schroniska.

W Murowańcu zasiedzieliśmy się trochę jedząc bardzo wczesny obiad i spotykając kolegę Maćka z Łodzi, zawiedzionego pogodą – liczył, że użyje raków i czekana. Ja cieszyłam się, że nie ma takiej możliwości Plan dalszej wycieczki skrystalizował się przy obiedzie – pogoda trochę się popsuła, wysokie Tatry zaszły chmurami i zaczęło wiać dość lodowato i nieprzyjemnie, ale to przecież jeszcze nie powód, żeby wracać. Ruszyliśmy nad Czarny Staw Gąsienicowy.
Tu AardvarK nad Stawem, w chmurach Kościelec.

Stamtąd podeszliśmy na przełęcz Karb (dla mnie Krab) – bałam się trochę stromizn, bo nigdy wcześniej tam nie byłam, a Kościelec kojarzy mi się wyjątkowo morderczo, ale okazało się, że kompletnie nie było czego się bać, a widok z góry na Czarny Staw jest przepiękny. Tymczasem niepogoda nie dawała za wygraną, chmury były coraz niżej i coraz bardziej wiało, ale my nadal tak bardzo cieszyliśmy się z wycieczki, że nie sprawiało nam to specjalnej przykrości. To prawda, że widoki w Tatrach są piękne, ale muszę przyznać, że jeżdżę tam głównie po to, żeby chodzić, a widoki są miłym dodatkiem. Mieliśmy jeszcze okazję zobaczyć “pojezierze gąsienicowe” – jako dziecko widziałam, ale zupełnie zapomniałam jak tam jest pięknie, nawet, kiedy szczyty skrywają się w chmurach.

Zeszliśmy z Przełęczy, mocno już wiało lodowatym wichrem i chmury nadal schodziły coraz niżej, ale my nadal mieliśmy ochotę chodzić, a mgła nie przedstawiała się przerażająco – widoczność nie była oczywiście taka, jak w piękny, słoneczny dzień, ale z Big B postanowiliśmy, że pójdziemy przez Świnicką Przełęcz, a AardvarK zdecydował się wejść na Kasprowy zielonym szklakiem, chociaż ostrzegaliśmy go, że jest długi, mozolny i do wchodzenia go nie polecamy. Umówiliśmy się, że spotkamy się na Kasprowym i zjedziemy na dół kolejką. Po wypaleniu rozchodniaka jak zawsze zaczęliśmy gnać w górę jak psychopaci, co natychmiast poskutkowało przestojami na złapanie oddechu. AardvarK chodzi wolniej, ale równym tempem i idąc z nim nie męczyliśmy się jak nienormalni Stwierdziliśmy, że czasu mamy dużo – zanim on się tam wdrapie, ho, ho, jeszcze będziemy na Kasprowym czekać.
Droga na Przełęcz cudowna – nie wiało, było cichutko, wszystko utopione w białej mgle – czułam się jak w dekoracjach do “Władcy Pierścieni”. Praktycznie nie było ludzi, co zawsze jest miłe i zawsze-zawsze zaskakujące w polskich Tatrach. Szło się nam bardzo dobrze (dysząc i sapiąc, a jakże!) aż do momentu wyjścia na samą Przełęcz, gdzie lodowaty wiatr wiał okrutnie. Ukryci za głazem zapaliliśmy papierosa i spokojnie poszliśmy w stronę Kasprowego. Cóż się okazało? AardvarK – choć twierdzi, że prawie tego nie przeżył i że następnym razem zabiera zestaw reanimacyjny – już szedł w stronę Liliowych, bo nie chciało mu się na nas czekać! Hm… Stalker stwierdził, że AardvarK wygląda (na zdjęciach) jak “zgrzybiały mistrz kung-fu”, ale chyba nie jest jeszcze taki zgrzybiały. Albo my jesteśmy.
Na Kasprowym pięć metrów śniegu – jak zauważył AardvarK – sześciennych
Udało nam się zjechać kolejką, a o 19 poszliśmy na nowego Bonda, ale o tym kiedy indziej. Po filmie zawieźliśmy AardvarKa do jego kwatery, wróciliśmy do siebie i padliśmy. Na kolacji byliśmy w mojej ulubionej zakopiańskiej restauracji Sopa, gdzie jak zawsze zjadłam przepyszne polędwiczki z bundzem w sosie pomidorowym (34 zł) i dwa naleśniki z serem i rumem (12 zł). Naprawdę polecamy wszystkim. Warto.

Następnego dnia pobudka znów o jakiejś strasznej godzinie – o 6.40 byliśmy po AardvarKa, żeby podjąć kolejną – tym razem udaną – próbę dostania się na Kasprowy kolejką. Mieliśmy szczęście, że wczoraj nie jeździła, ponieważ ze szczytu mogliśmy podziwiać takie widoki.

Postanowiliśmy przejść wszystkie Czerwone Wierchy, co może nie jest szczególnym wyczynem, jeśli wjeżdża się kolejką, ale jest niezłym pomysłem w piękny listopadowy dzień, kiedy wiadomo, że nie będzie chodzić się w kolejce.
Dzięki pięknej pogodzie i chmurom widocznym na zdjęciu spełniło się moje górskie marzenie – widziałam widmo Brockenu.

Gdyby ktoś był bardziej zainteresowany odsyłam do Wikipedii: http://pl.wikipedia.org/wiki/Widmo_Brockenu
Wycieczka fantastyczna, choć Big B i AardvarK znaleźli w sobie wspaniałych kumpli do palenia, więc paliliśmy na każdym szczycie – kto był, wie, jak często Poza tym kozice przywykły już do ludzi

Nie robiłam tego zdjęcia super aparatem, tylko zwykłą  idiot-kamerą i myślę, że mogłabym nawet  podejść bliżej, ale one jednak mają rogi, więc ja miałam stracha. Zatem: Kopa – fajka, Małołączniak – fajka, Krzesanica – fajka. I jak zwykle popas

Na Ciemniaku odpuścili z paleniem, ale Big B był chyba trochę zawiedziony tym faktem.
Schodziliśmy przez Adamicę – miałam ochotę na zejście przez Tomanową, ale nie liczyłam, że w Dolinie Kościeliskiej również nie będzie ludzi. Nie przepadam schodzić przez Adamicę, bo to dość zabójcze zejście dla moich kolan, ale z drugiej strony spacer Kościeliską w tłumie ludzi jest zabójczy dla dobrego samopoczucia. Cóż, każdy chciałby mieć Tatry tylko dla siebie.
Na postoju wygrzewaliśmy się w słońcu, Big B zasnął na trawie i za nic w świecie – jak zawsze – nie chciał się obudzić, a ja podziwiałam piękną tatrzańską przyrodę w listopadzie.

Myślałam, że z Adamicy nigdy nie zejdziemy, ta droga bardzo dłużyła się mnie i moim kolanom, choć na stokach podziwialiśmy jeszcze stada kozic. Nie polecam tej drogi ani w dół, ani w górę – na Ciemniak idzie się “przepisowo” trzy godziny czterdzieści pięć minut i nie jest to lekki spacerek, jeśli mamy przeciętną kondycję mieszczucha.
W Kościeliskiej jak zawsze było dużo ludzi, ale na szczęście został tylko mały kawałek do przejścia. Potem polansowaliśmy się na Krupówkach – zjedliśmy obiad w Kolorowej (AardvarK poleca placek po zbójnicku, 20 zł) i wróciliśmy do domu, gdzie padliśmy.

Wycieczkę w dzień wyjazdu zaplanowaliśmy ambitną, zwłaszcza, jeśli wliczyć w to czas naszych częstych popasów na papierosa – zostawiliśmy auto – już z bagażami – na Toporowej Cyrhli i stamtąd udaliśmy się przez Psią Trawkę na Polanę Waksmundzką. Znam tę drogę dobrze i bardzo ją lubię – nie jest w ogóle męcząca i nawet latem nie ma tam zbyt wielu ludzi, za to jest naprawdę pięknie.

Później zdecydowaliśmy się na szlak, którego nie znaliśmy, choć później AardvarK przypomniał sobie, że tam był Szliśmy z Polany Waksmundzkiej  zielonym szlakiem w stronę Murowańca, żeby później odbić na czarny i żółty szlak prowadzący na Krzyżne.
Dolina Pańszczycy zapiera dech w piersiach, moim zdaniem jest to jeden z najpiękniejszych szlaków w Tatrach. “Dolina Pańszczyca jest odgałęzieniem Doliny Suchej Wody, na południowy wschód od Hali Gąsienicowej. Skaliste szczyty Żółtej Turni, Wierchu pod Fajki i Granatów od zachodu – Orlej Baszty, Buczynowych Turni i Przełęczy Krzyżne od południa oraz rozległy grzbiet Koszytej i Małej Koszystej od wschodu ograniczają tę piękną i malowniczą dolinę. W górnej jej części rozpościerają się pola maliniaków (wielkich głazów) – niżej gęste zarośla kosówki i lasy. W środkowej części doliny leży nieduży Czerwony Stawek, poniżej niego Potok Pańszczyca spływa przez halę tejże nazwy ku północy” (Tadeusz Zwoliński, Tatry Polskie, 1951).

Dotarliśmy do Czerwonego Stawku, gdzie naturalnie popasaliśmy. O Krzyżnym oczywiście nie mogło być mowy, więc wróciliśmy kawałek i skierowaliśmy się w stronę Murowańca, gdzie popasaliśmy (placek po zbójnicku gorszy niż w Kolorowej). Stamtąd wracaliśmy niezbyt atrakcyjną drogą dojazdową do schroniska aż do Psiej Trawki, skąd zboczyliśmy na szlak prowadzący na Cyrhlę.
Uwaga, jeśli ktoś z Was będzie kiedyś tamtędy szedł, jest tam kot, który żebrze o jedzenie, więc pakując się pamiętajcie o nim Jest już nieźle wyuczony – mruczy, łasi się i ociera, idzie przy nodze jak pies. Tak zwane – z racji miejsca zamieszkania, odległego od świata cywilizacji – Sybiraki też były przez niego zaczepiane jakiś czas temu w podobny sposób, który – sądząc po kociej tuszy – jest skuteczny Oto i on (kot, nie sposób)

W drodze  do Łodzi – jakie wspaniałe zakończenie dnia! – wstąpiliśmy do Sopy, a potem bez problemów dojechaliśmy do domów.
Smutek, że tak krótko. Smutek, że tak płasko. Smutek, że znowu codziennie najtrudniejszy szlak – rutyna.

pikfe

Jej, znów mam ochotę na Tatry W zeszłym roku Big B był już po zbiorach (ja jeszcze nie mieszkałam Na Wsi), AardvarK chciał z nami jechać (hmmm…. ciekawe, czy teraz też by chciał? ), zapakowaliśmy się do auta i pomknęliśmy w góry. I to był naprawdę bardzo fajny wyjazd, a pogoda po prostu wymarzona. Nie to, co dzisiaj.

pikfe

]]> http://eggair.wordpress.com/2009/11/01/poland-land-of-water-parks-and-indian-food/ Sun, 01 Nov 2009 13:26:32 +0000 Sally http://eggair.wordpress.com/2009/11/01/poland-land-of-water-parks-and-indian-food/

Ben and I returned from Poland on Thursday afternoon via an 11 hour night train to Budapest that left us with the conclusion that we are getting too old for the night train.  Despite the lack of sleep and inclimate weather during the five days (picture in your head what you’d think the weather in Poland would be like and you are probably right on- gray and cold), we both have declared our Poland excursion a complete success.  

We started in Krakow, which is a phenomenal city and then moved on to Zakopane, the Aspen of Poland.

Old Town Krakow, looking towards the main market square (the largest in Europe)

Storming Wawel Castle in Krakow.

Flea market in the Jewish quarter of Krakow.

On a hike in Zakopane. We couldn't get too far into the mountains because of all the snow.

More mountains.

We were so excited by Krakow's great variety of ethnic foods that we ate Indian, Italian, and Mexican while we were there. In Zakopane, though, we finally had a traditional Polish meal. These are pierogi.

One of my favorite parts of the trip. We went to this water park in Zakopane where they had these amazing water slides.

46 degrees in the sun the thermometer read when leaving the hotel room. Together with our friends my wife and I handed in our room keys. Dragging our suitcases we started our 30 minute walk to the train station.

Zakopane station lacks nothing but offers nothing extra. The platforms are accessible from just about anywhere but tickets can only be bought from the main station building which has the classic station look.
When entering the main hall it becomes obvious that time has stood still at PKP, the national railway company of Poland. Nothing has changed much over the last 40 odd years in this station. We buy our tickets from a woman nearing her pension age, although very friendly she is slow and a queue builds up quickly. With 35 minutes to spare we were the proud owners of 4 first class train tickets on the fast service to Kraków.

As we made our way through the station we decided to stock-up on drinks and food for our 3 and a half hour journey. At the platform entrance there’s a small food stand where we wanted to buy a bag of traditional Polish donuts. A joy for every sweet tooth and one of the many good things a Polish baker has to offer. Searching in and around the food stand we find out there is no one to buy the donuts from. While wondering what’s going on an old lady with sweat on her forehead and a couple of front teeth missing, complains about our suitcases while making her way around them. With mixed feelings of delight we find out that she’s the owner of the food stand.
When she’s setup and sitting down we order, her frown quickly turned into a smile and we got what we came for. The heat was getting to everyone not excluding old and tired shop owners.

The train we’re taking is old and lacks not only air conditioning but also any form of insulation which means the sun is free to unleash it’s full potential on the metal roof. Of course there’s also a modern Intercity service between Zakopane and Kraków. However it leaves 2 hours after the fast service which means 2 hours less in Kraków, so the fast service is our compromise. Although it’s called the fast service it’s everything but that, the train rarely hits 90km/h and stops at about every station where it often has to decouple the engine so it can be driven to the other end of the train to be re-coupled on that side.

With still 20 minutes on the clock we walked to the train which was already waiting at the platform. I opened the door to the first class coach, a wall of heat greeted me. As the platform wasn’t any higher then 50cm we threw our suitcases in first before entering our selfs. We were free to pick one of the 6 person compartments. It didn’t really matter which one we would choose, they were all equally empty and hot. I wonder if I would be far off when saying the compartments were around 40 degrees Celsius. But however high the temperature, this train was going to be our home for the next 3 and a half hours. So with the Tatra mountains behind us we slowly pulled out of Zakopane station.

Now you might be fooled into thinking that I’m complaining about the discomfort of traveling with the before mentioned train service, however nothing could be further from the truth. I really love trains and traveling by them brings out the traveler in me. Seeing a country at a slower pace, the sights and sounds. A high speed train already looses that feeling, maybe even a very comfortable train with air conditioning as well. This train has all the ingredients to make you feel like an adventurer! Traveling shouldn’t be to easy, it has to fight back a little make you work for those kilometers or else all romance and satisfaction creep out and before you know it you’re reduced to a mere tourist a wondering sightseer with a guidebook to keep you safe. Not in this train!

The first 15 minutes we were all enjoying the views and with that saying goodbye to 3 really nice days in Zakopane. I concluded it was definitely worth visiting again but next time out of season. I would advice anyone considering to visit Zakopane in the months of July/August to or postpone or go earlier. The walking routes are beautiful but they definitely loose a lot of their charm when you have to cue up.
After that I spend an equal amount of time fighting with the curtain, trying to keep it closed and block out the sun while making it stop flying out of the window or wiping on of us in the face. Closing the window was certainly not one of the options.
After pretty much all was said and the donuts were eaten the heat really started to creep up on us. I tried to fall a sleep but couldn’t find the right position to do so. Soon we were all sitting on our backs while passing the bottles of water and lemonade which were already to warm to really refresh. 30 minutes travel time down, 3 hours more to go.

It was about half an hour later when I decided that I couldn’t sit in the compartment anymore and I escaped to the hallway. All windows were pulled down and the train rocked gently from side to side over a single track crawling through fields and patches of forest. The wagon was still pretty much deserted so the only thing that I heard was the sound of the train rolling over the track, sometimes the sound echoed back out of the forrest accompanied by cool forest air, then a moment later the same rhythmic sound seemed to loose it self in the open fields. I stuck my head out of the window to feel the wind in my face. Even with all the sounds and sensations surrounding me I found my self in the quiet and simple world of train travel. This almost mediative experience made me forget all about the intense warmth of the train. What I found in those moments was exactly what I always expected from a train journey without knowing it; An objective view of the country while being an integrate part of it, something logically impossible but emotionally true. When passing a house I wasn’t waving at a person lying in the garden, I was waving at the country side which at that moment waved back at me.
For the remaining 2 hours of the train journey I stood there with my head sticking out of the window.

Hours after arriving in Kraków, while I was already sitting in the apartment we had rented, a part of me was still on the fast service between Zakopane and Kraków, Rocking from side to side with the wind in my face.

Cześć!/ Hello!

It’s hard to believe that I’ve already been in Poland for a month.  The time has gone by very quickly.  This first month has taken me to the magnificent Tetra Mountains in Zakopane, the Salt Mines, Wawel Castle, and the Center of Kraków.  I haven’t written about my experiences in Kraków yet because I want to dissect that experience into multiple blogs.  I would like to sit and think back on my experience and write for you specific details of my adventure to Kraków.  Believe me, it’s well worth the wait!

Karolina, my host sister and her friend, Agata, took me to Melino Beach after school one day.   Recently our whole family: my mother Anna, Karolina, Babcia(Grandma), and Dziadek(Grandpa) went to Kołobrzeg Beach.  I will post blogs about those places soon as well.

A couple weekends ago I visited Toruń, Poland.  It was one of the few times all of us Rotary exchange students will get together for a Rotary Youth Exchange Meeting.  This past weekend I also met up with a few exchange students in Warsaw, Poland.

I’m amazed at how much I’ve done this past month.  I can’t wait to share all of these experiences with you and more in the future!  I’ll keep sending blog update messages so keep an eye out for those!

Thanks for reading,

Kirsten

Dziś bez zbędnej pisaniny.

Krakowsko-zakopiańskie migawki w skrócie.

Rozpustnie.

Znośnie.

Budujące.

Ryzykownie. Czyli lot z otwartymi drzwiami.

Odskocznia.

Przekornie.

Głodnemu cycki na myśli.

Regionalny surfing.

H. i M.Sz.

Miałem okazję oglądać kwalifikacje oraz oba konkursy rozgrywane w ramach letniego Grand Prix w skokach narciarskich w Zakopanem (21-23.08.). Kapryśna aura lekko zgasiła żar na trybunach podczas imprez konkursowych. Choć i tak w pierwszym dniu, w czasie wieczornego konkursu, na trybunach pojawiło się kilkanaście tysięcy osób, które doskonale się bawiły, co było wspaniałym uzupełnieniem ciekawej rywalizacji skoczków. Przypominam, nasz czołowy skoczek, Adam Małysz, był w tym konkursie trzeci.

Nie o poziomie konkursu chcę jednak napisać. Daleki jestem od konkurowania z komentatorami sportowymi. Pragnę jedynie wystawić ocenę osobom odpowiedzialnym za jeden z najbardziej znanych, w ostatnich latach, obiektów sportowych w naszym kraju. Popularność ta powoduje, że do kasy stale napływa gotówka. W ciepłe dni przed Dużą Krokwią w Zakopanem ustawiała się kolejka po zakup biletu, który uprawnia do wejścia na jej teren oraz wjazdu windą na szczyt. Cena może nie jest wygórowana, trzy złote, jednak w skali tygodni i miesięcy urasta pokaźna kwota. Pytam, na co przeznaczane są te pieniądze oraz zysk z organizacji imprez? Obiekt, a dokładnie infrastruktura, z której korzystają kibice, pamięta zapewne czasy towarzysza Gierka. Fajna atmosfera w trakcie konkursów, to zbyt mało dla kibica płacącego 50 złotych za bilet.

Zakopane od lat przejawia ambicje przeprowadzenia imprezy sportowej najwyższej rangi. Był pomysł organizacji igrzysk zimowych. Aktualnie stolica polskich Tatr zabiega o organizację mistrzostw świata w roku 2015. Skocznia będzie wówczas areną rywalizacji sportowej. Zabiegając o organizację trzeba chyba wykazać się myśleniem perspektywicznym i zacząć inwestować z chwilą złożenia akcesu, a nie w ostatnim momencie, z reguły w pośpiechu. Większej liczy inwestycji na skoczni wymaga również szacunek, należny tysiącom osób, które co roku odwiedzają Zakopane, głównie z powodu dużej popularności skoków narciarskich. Celowo nie wymieniłem nazwiska Małysza, który wiadomo jest najsilniejszym magnesem, ale nie tylko. Stojąc w kolejce przed wejściem na obiekt słyszałem wypowiedzi nastolatek, które przyjechały z dość daleka (wspominały o 10 godzinach podróży) do Zakopanego, zobaczyć swoich idoli z Norwegii. Można było dostrzec wiele oznak sympatii dla różnych ekip.

Duże uznanie, po pobycie w Zakopanem, mam dla kibiców i ich kultury osobistej. Na terenie obiektu, a z całą pewnością przy wejściu, przed którym długo przed rozpoczęciem konkursu ustawia się kolejka (zdjęcie obok), organizatorzy nie pomyśleli o postawieniu koszy na śmieci. Podkreślam to dlatego, że spotykałem się w przeszłości z opiniami, iż turyści zaśmiecają nasze piękne góry i Zakopane. Opinia ta nie odnosi się chyba do kibiców, którzy noszą ze sobą śmieci, aż wreszcie znajdą odpowiedni pojemnik. Uznania nie mam natomiast dla władz Zakopanego, w którym kosze na śmieci (w tym szczególnie butelki pet), to rzadkość.

Zamiłowanie Polaków do kibicowania jest powszechnie znane. Widać to najlepiej podczas imprez, w trakcie których, kilka godzin spędza się na deszczu lub w innych, równie ekstremalnych warunkach. Okazuje się, że nawet skrajne warunki nie są w stanie zniechęcić ludzi do uczestnictwa w ważnych wydarzeniach sportowych. Cieszy, że w grupie tej przeważają ludzie młodzi i – co warto podkreślić – trzeźwi. Podobne obserwacje wyniosłem z dużych imprez siatkarskich.

Rozbawił mnie jeden zapis w regulaminie imprezy. Jest nim zakaz wnoszenia na teren skoczni napojów w puszkach oraz butelkach plastikowych powyżej pół litra. Rozumiem, że wiąże się to z obawą, iż ktoś może rzucić puszką czy butelką w skoczka. Będąc na terenie skoczni nietrudno znaleźć kamień wielkości puszki. Jest to więc „martwy” punkt regulaminu, utrudniający życie kibicom. Puszki i większe butelki pet są odbierane przy wejściu na teren skoczni. Powoduje to drobne zamieszanie, bowiem wiele osób nie chcąc oddać napoju, blokuje wejście, opróżniając zawartość.

Na koniec wspomnę o wodzirejach imprezy, nie dla każdego zabawnych. Wielokrotne pokazywanie, przed rozpoczęciem konkursu oraz w czasie przerw, ruchu wykonywanego w trakcie pewnej czynności i przypominanie, że źli są ci mężowie, którzy tego nie robią często z żonami, było na poziomie imprezy w Koziej Wólce. Podobnie jak inne gafy, na przykład przy informowaniu o rekordzie skoczni.

Hitem letniego Grand Prix były biało-czerwone pelerynki

Kolejka kibiców, oczekujących przed wejściem na skocznię

Zapraszamy na pełną niespodzianek górską WYCIECZKĘ BEZ PROGRAMU !!!

Wycieczka bez programu – górska wycieczka w stylu retro z przewodnikami i muzyką (we współpracy z Muzeum Tatrzańskim i TOPR)
13 września 2009, godz. 10.00-18.00

WYCIECZKI BEZ PROGRAMU pomysłu Tytusa Chałubińskiego.
Jednym z najznamienitszych spośród ówczesnych turystów tatrzańskich był Tytus Chałubiński (1820-1889), nazywany z racji znajomości gór „królem Tatr”. Chałubiński rozwinął, podpatrzony u ks. Stolarczyka, styl wielodniowych wypraw w Tatry w towarzystwie wielu przewodników tatrzańskich i swoich przyjaciół. Nazwał je „wycieczkami bez programu”, bo dopiero w górach wybierał cel wyprawy, w zależności od pogody, fantazji i umiejętności uczestników. Tak opisał nastrój tych wypraw: „…Idziemy systematycznie, wolno, ale za to z bardzo krótkimi odpoczynkami. Prawie o zachodzie słońca jesteśmy dobrze nad granicą lasów, w długiej, już prawdziwie alpejskiej dolinie, wiodącej do przełęczy zwanej „Polskim Grzebieniem”. Nie troszczymy się wiele, że wieczór zapada. Droga wprawdzie długa, ale dobrze znajoma, nawet bardzo wygodna; zresztą mamy jakąś szansę oświetlenia księżycowego, choć niebo nie zupełnie jest czyste. W najgorszym razie, na przypadek ciemności lub niepogody, będziemy nocować gdziekolwiek bądź, byle jeszcze w krainie kosodrzewiny. Mamy namiot, zapasy, orkiestrę i śpiewaków, a powietrze „Wierchów” już czarodziejski wpływ swój wywiera”( Tytus Chałubiński, Sześć dni w Tatrach, w: „Pamiętnik Towarzystwa Tatrzańskiego”, 1879, s. 49). Chałubiński chodził w góry z wieloma góralami, „rasowymi” przewodnikami tatrzańskimi jak Jędrzej Wala, Maciej Gąsienica-Sieczka, Szymon Tatar, Wojciech Roj i innymi, ale zabierał także „chłopów pod torbę” – liczną grupę tragarzy wysokogórskich oraz muzykantów, ze słynnym Bartłomiejem „Bartusiem” Obrochtą na czele. Towarzyszył mu też w tych wyprawach Jan Krzeptowski Sabała, który wieczorem, przy huczącej watrze, miał w zwyczaju grać na „złóbcokach”, a następnie, ku uciesze gości, opowiadać różne tatrzańskie legendy i swoje wspomnienia myśliwskie. Górale chętnie tańczyli przy watrze, a zdarzyło się kiedyś, że słynnego „zbójnickiego” zatańczyli specjalnie dla Chałubińskiego na Lodowym Wierchu. Nocowano w czasie tych wypraw zwykle przy ognisku, w tatrzańskich kolebach, albo pod gołym niebem. Nic dziwnego, że te romantyczne wyprawy Chałubińskiego miały liczne grono zwolenników, których „jegomość Ałubiński”, jak zwykli mówić o nim górale, zabierał latem w góry.

Chałubiński bywał z góralami na większości odwiedzanych w tym okresie szczytów tatrzańskich. Miał też „żyłkę” rasowego taternika i szukał w górach swoich własnych, a wcześniej nie uczęszczanych lub rzadko odwiedzanych, dróg skalnych (tekst: Wojciech Sztkowski)
Zapraszamy na podobną wycieczkę.
Stroje z epoki szczególnie mile widziane.

Wśród niespodzianek: niezwykłe historie, muzyka, poczęstunek i…

Prawdopodobny plan wycieczki:
godz. 10.00 – zbiórka w Kuźnicach (Yurtabar)
ok. godz. 12.00 – posiady na Hali Kondratowej
(możliwość powrotu na Klatówki, gdzie o 14.00
Prawa Człowieka w Górach – prawa dzieci w Ameryce Południowej)
ok. godz. 13.00 – wymarsz osób krzepkich na dalszą część wycieczki

Więcej na www.spotkania.zakopane.pl

Festiwale filmów górskich :

• Banff Mountain Festivals
• Dundee Mountain Film Festival
• Edinburgh Mountain Film Festival
• Fort William Mountain Film Festival
• International Climbers’ Festival – Lander, Wyoming
• Trento Film Festival.
• Krakow Mountain Film Festival.
• Zakopane Mountain Film Festival
• The 14th Andrzej Zawada Mountain Film Review in Lądek Zdrój

*Zobacz inne posty o festiwalach : – Mountain Film Festivals

** zapraszam na relacje z wypraw polskich himalaistów.

zapraszam do subskrypcji mego bloga

Norman Grant i M.Sz.

Koncertem uświetniającym tegoroczny XLI Międzynarodowy Festiwal Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem był występ zespołów Twinkle Brothers & Trebunie Tutki.

Norman Grant, lider jamajskiej grupy Twinkle Brothers, gra reggae od 50 lat, a w dyskografii ma ponad 60 płyt. Jednym z największych sukcesów artystycznych grupy była płyta “Higher Heights”, nagrana w 1991 roku z rodziną polskich górali Trebuniów-Tutków. Od tego czasu oba zespoły wydały kilka płyt i wielokrotnie wspólnie koncertowały w Polsce oraz za granicą.

Muzykująca od pokoleń góralska rodzina Trebuniów–Tutków tworzy zespół, który w ciągu lat swego istnienia przeszedł ewolucję od kapeli góralskiej po grupę koncertującą na największych festiwalach muzyki świata w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Jednocześnie nie zatracił swego rodzinnego charakteru.

Muzyka, jaką proponują oba zespoły to niezwykły projekt połączenia dwóch stylów: nurtu roots reggae granego przez The Twinkle Brothers oraz muzyki góralskiej, granej przez Trebuniów-Tutków. Najnowszy album obu zespołów „Pieśni Chwały” otrzymał nominację do Nagrody Muzycznej „Fryderyk 2009” i zdobywa popularność na europejskich listach przebojów muzyki świata.

Miałem okazję uczestniczyć w koncercie w Zakopanem. Było to niezwykłe wydarzenie. Od lat chętnie wracam do nagrania koncertu obu zespołów, promującego ich pierwszą płytę. Koncert ten parokrotnie był powtarzany na kanale KULTURA. Tym razem miałem okazję usłyszeć moje ulubione kawałki na żywo. Zachęcam Państwa, gdziekolwiek będziecie, i traficie na koncert obu zespołów, do posłuchania tej niezwykłej muzyki.

Oto kilka utworów Twinkle Brothers & Trebunie Tutki:

http://www.youtube.com/watch?v=XBfCGeRbjR4

http://www.youtube.com/watch?v=-2r08rBwMzo&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=2BFXsnnqN1I

http://www.dailymotion.pl/related/x63owb/video/xa9dny_twinkle-brothers-trebunie-tutki-liv_music

Mark your calendars!
2009 Zakopane – 5th Mountain Film Festival
10th to 13th September 2009 in Zakopane, Poland.

Film & Foto Competition 5th Mountain Film Festival.

Zakopane Mountain Film Festival Association announces the following competitions:

5th International Mountain Film Competition and 3rd International Mountain Photography Competition ‘Space of Life’. The deadline for sending all entries is 30th and 15th June 2009.

The winners will be announced during 5th Mountain Film Festival, which takes place from 10th to 13th September 2009 in Zakopane, Poland.

5th Mountain Film Competition
Films produced after 30th September 2007 are eligible for the competition. Entries may include: feature films, documentaries, cartoons and all other films thematically linked to the mountains. The films may portray various mountaineering activities (e.g.: climbing or skiing), promote environmental aspects, report on social and political issues or other. The films admitted to the competition will be judged by a Jury composed of three representatives. The winner will be awarded The Grand Prix of Mountain Film Festival “Great Wooden Mountain” worth 3 800 PLZ. There are four additional special prizes founded by the Major of City of Zakopane, Tatra National Park Director, Tatra Mountains Rescue Team, Tatry Monthly, Youth Jury and our Audience.

3rd International Mountain Photography Competition ‘Space of Life’
The topic of this competition are mountains, mountain nature and people who live in the mountains. This year formula has been changed – there are no more thematic categories, but free interpretation of the topic of mountains understood as “Space of Life”. Both professionals and amateurs can take part in the competition. The Grand Prix is 3 000 PLZ. Additional prizes are founded by the Major of City of Zakopane, Tatra National Park Director, Tatra Mountains Rescue Team, Tatry Monthly, Youth Jury and by our Audience.

Regulations and entry forms can be downloaded from “Mountain Film Competition” and “Mountain Photography Competition” headings, which are at the top of our website.

Don’t miss it!

* oficial site : – Zakopane Mountain Film Festival

** Mountain Film Festivals :

• Banff Mountain Festivals
• Dundee Mountain Film Festival
• Edinburgh Mountain Film Festival
• Fort William Mountain Film Festival
• International Climbers’ Festival – Lander, Wyoming
• Trento Film Festival.
• Krakow Mountain Film Festival.
• Zakopane Mountain Film Festival
• The 14th Andrzej Zawada Mountain Film Review in Lądek Zdrój

** Previous story  :  – Mountain Film Festivals

RUSZYŁY KONKURSY !

Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim ogłasza konkursy:

5. Międzynarodowy Konkurs Filmu Górskiego oraz 3. Międzynarodowy Konkurs Fotografii Górskiej „Przestrzeń Życia”.

Terminy nadsyłania prac upływały 30 i 15 czerwca. W obu konkursach do wygrania Grand Prix.

Rozstrzygnięcie nastąpi podczas 5. Spotkań z Filmem Górskim, które odbędą się w dniach 10-13 września w Zakopanem.

5. Spotkania z Filmem Górskim – Weź udział w warsztatach.

V Spotkania z Filmem Górskim w tym roku proponują dwa bardzo różne warsztaty filmowe.

WARSZTAT I
Autorski  Warsztat Filmu Krótkiego
6-9 września 2009

Prowadzący:
Krzysztof Kokoryn
Wojciech Kliczka
Każdy uczestnik musi posiadać  kamerę cyfrową (może być amatorska). W warsztacie weźmie udział 6 osób. Zgłoszenia prosimy przesyłać do 3.09.2009 na adres: biuro@spotkania.zakopane.pl
Koszt: 350 zł (cena obejmuje udział w zajęciach i 3 noclegi w Zakopanem)

WARSZTAT II
Warsztaty Filmu Dokumentalnego
(jak pracować  z kamerą i jak rozmawiać  z przed kamerą)
10-11 września 2009

Prowadzący:
Anna Pietraszek
Rafał Szendzielarz
Każdy uczestnik powinien posiadać kamerę cyfrową (może być amatorska). Zgłoszenia prosimy przesyłać do 5.09.2009 na adres: biuro@spotkania.zakopane.pl
Koszt: 200 zł (cena obejmuje udział w warsztatach i 2 noclegi
ograniczona liczba miejsc)
Koszt: 100 zł (cena obejmuje tylko udział w warsztatach)

Więcej na www.spotkania.zakopane.pl

Serdecznie zapraszamy
Kontakt: biuro@spotkania.zakopane.pl

Wpłaty na konto:
Spotkania z Filmem Górskim
ul. Droga na Buńdówki 13
34-500 Zakopane
64 1240 5165 1111 0000 5224 9695

International Alliance for Mountain Film.

W roku 2009 nasz festiwal został doceniony przez międzynarodową organizację – International Alliance for Mountain Film, która przyjęła nas w poczet swoich członków. IAMF zrzesza największe i najważniejsze festiwale filmów górskich na świecie. Są to min. festiwale w : austriackim Graz, słowackim Popradzie, bułgarskim Bansko, kanadyjskim Banff, francuskim Autrans, niemieckim Tagernsee, włoskim Trento i w Turynie, hiszpańskim Torello, szwajcarskim Les Diablerets i Lugano, amerykańskim Taos oraz w Moskwie.

Więcej informacji dotyczących International Alliance for Mountain Film na stronie:

-  International Alliance for Mountain Film.

Festiwale filmów górskich :

• Banff Mountain Festivals
• Dundee Mountain Film Festival
• Edinburgh Mountain Film Festival
• Fort William Mountain Film Festival
• International Climbers’ Festival – Lander, Wyoming
• Trento Film Festival.
• Krakow Mountain Film Festival.
• Zakopane Mountain Film Festival
• The 14th Andrzej Zawada Mountain Film Review in Lądek Zdrój

*Zobacz inne posty o festiwalach : – Mountain Film Festivals

** zapraszam na relacje z wypraw polskich himalaistów.

zapraszam do subskrypcji mego bloga

Swoją pasją narciarz chwali się m.in. w Internecie, zamieszczając takie oto zdjęcia.

Powszechnie znana jest pasja burmistrza Kraśnika Piotra Czubińskiego do szusowania po stokach narciarskich. Czy zatem przypadkowe są tak częste wyjazdy burmistrza na szkolenia, organizowane w okresie zimowym?

Ale, po kolei:

- 8-10 grudnia 2008 r. – Zakopane, koszt 2110,00 zł, szkolenie dotyczyło „Efektywnego Zarządzania Zespołem”;

- 15-18 stycznia 2009 r. – Zakopane, koszt 2249,00 zł, szkolenie „Efektywność osobista trening umiejętności interpersonalnych”;

- 23-25 lutego 2009 r. – Zakopane, koszt 2280,00 zł, szkolenie „Profesjonalny Menedżer – sztuka kierowania”;

- 16-18 marca 2009 r. – Zakopane, koszt 2965,50 zł, szkolenie „Public Relations czyli jak kreować wizerunek firmy na zmieniającym się rynku”.

Cztery wypadziki w góry kosztowały w sumie nas podatników 9604,50 złotych.

Interesujące jest nie tylko miejsce, ale i koszt poszczególnych „podróży” byłego polityka PO. Jego pierwszy zastępca, Agnieszka Orzeł-Depta była, od 25 do 27 lutego br., w Zakopanem na szkoleniu „Zastosowanie procesu negocjacyjnego w komunikowaniu ze stronami konfliktu”. Koszt delegacji służbowej wyniósł tylko 600 złotych. Z czego wynika tak duża różnica?

Warto podkreślić, że tego rodzaju informacje udaje się „wyrwać” z urzędu, dzięki interpelacjom składanym przez radnych PiS.

Do sprawy wyjazdów jeszcze powrócę, w jednym z kolejnych wpisów.

Dzień dobry.

Uff, wróciłam.

Było śmiesznie.

Dowiedziałam się od Uiala, że mam kiełbie we łbie i że w związku z tym myślę rybami.

Sybiraczka ma martwe mule we łbie.

AardvarK ma ołów we łbie, a w środku wołowinkę.

Na szczęście nie byliśmy na Giewoncie, za sobą mamy za to Małołączniak, Krzesanicę, Ciemniak i Ornak, a z eskapad trochę Słowackiego Raju.

Podobno w Zakopanem brakowało chleba i na obiad czekało się godzinę, ale to chyba na Krupówkach, gdzie moja noga nie stanęła, czego pewnie Sybiraczka mi nie zapomni, bo nie była w tym roku na straganach. Ja byłam z Big B i więcej nie chcę. W Sopie nie czekaliśmy na obiad tyle, co frajerzy na Krupówkach, a pewnie był i lepszy i tańszy. W Sopie fenomenalne jest to, że chodzimy tam od czterech lat, a jedzenie wciąż jest tak samo dobre. Frajerzyliśmy się za to w Harnasiu, gdzie raz czekaliśmy pewnie czterdzieści minut, aż podejdzie do nas kelnerka (ludzi nie było), ale w Harnasiu był nie lada przysmak Uiala – kurczak panierowany z frytkami. Uial lubi sobie tak oryginalnie podjeść

Poza tym juhas poczęstował mnie żentycą prosto z szałasu w Dolinie Lejowej. Bardzo miły i sympatyczny człowiek.

Uial boi się baranów i miał w Tatrach detoks, bo nie zabrał komputera.

Sybiraczka boi się kładek, ale dawała radę. Najbardziej zaszedł jej za skórę paznokieć, który uniemożliwił dwa spacery, a trzeci bardzo utrudnił.

AardvarK chyba niczego się nie bał i nie powiedział Uialowi, jak robi się bombę. Powiedział za to, że możliwe jest, że włosów mu trochę wypadło po zabawach ołowiem w dzieciństwie, z czego Uial wyciągnął odpowiednie wnioski: “Wiesz, pikfe, ja na pewno nie będę się bawił ołowiem.” Bombą pewnie by chciał, zwłaszcza kiedy się dowiedział, że AardvarK wysadził w powietrze… ognisko. Chcę mieć córeczki!

Szczegółową relację zamieszczę, jak tylko zbiorę od wszystkich zdjęcia. Na razie tylko kwiat. Można przeczytać o nim także w wikipedii.

pikfe

Naredili smo kratek premor in se namesto v hribe odpravili na ogled podzemne jame Belianska Jaskyna, obenem pa na kratko spoznali še majhno in prijazno mestece Stary Smokovec in na Poljski strani turistične Zakopane.

Visoke Tatre na vzhodu zapirajo Belianske Tatre, ki so za razliko od granitnih Visokih Tater apnenčaste. V njih je voda v tisočletjih izoblikovala značilne kraške pojave, in tako je tu nastala tudi obsežna podzemna jama Belinska Jaskyna. Danes je to edina podzemna jama v Visokih Tatrah, ki je namenjena obisku. Njen ogled poteka po krožni poti dolžine 1370m, na kateri premagamo 860 stopnic, na dobro uro dolgem ogledu pa se skozi več odsekov poti pred nami odpirajo različne dvorane in podzemna jezerca ter izrisujejo raznolike oblike stalaktitov in stalagmitov, apnenčastih zaves in mnogoterih okamenelih oblik.

Bil je to prijeten premor v oblačnem, deloma tudi deževnem dnevu.

Več o Starem Smokovcem, Belianski Jaskyni in Zakopanih:

Stary Smokovec na Wikipediji

Stary Smokovec na spletni strani Visokih Tater

Belianska Jaskyna na Wikipediji

Belinaska Jaskyna na spletni strani Visoke Tatre

Belianska Jaskyna na spletni strani Slovaških podzemnih jam

Zakopane na Wikipediji

Spletna stran mesta Zakopane

Witam wszystkich na moim blogu. Nazywam się Andrzej Zewecki, jestem plastykiem, fotografem, grafikiem, mężem, ojcem. Jakoś tak złożyło że zamieszkałem nie tam gdzie się urodziłem, wybór padł na królewskie miasto Kraków. Uprawiam bardzo rzadką sztukę- karykatura portretowa. Kiedyś rysowałem na ulice-Floriańskiej turystów, teraz rysuje głownie ze zdjęć na prezent poprzez internet. Czasem wyjeżdżam rysować na żywo na rożne imprezy dla firm lub wesela. Druga moja passią jest fotografia reportażowa, dużą frajdę sprawia mi fotografowanie na weselach. Uwielbiam obserwować ludzi ich emocje, dla tego fotografia ślubna stalą się dla mnie jakimś rodzajem sztuki, artystycznego rzemiosła.