Ekademia będzie docelową platformą obsługującą moje kursy internetowe. Na razie uczę się jej, by moją wiedzę na temat rynku pracy, wykorzystania talentów,  robienia kariery i prowadzenia własnej firmy podać w sposób jak najbardziej przystępny.

Ebook  Nowe zawody, zawierający szczegółowe opisy 52 specjalistycznych stanowisk występujących na  rynku pracy jest moją pierwszą publikacją umieszczoną na Ekademii.  Możesz pobrać go ze strony Ekademii TUTAJ.

Aby pobrać bezpłatnego eBooka musisz założyć bezpłatne konto na Ekademii i zalogować się. Zapamiętaj swój login i hasło.

Wiedza  zawarta w eBooku znacząco wpłynie na jakość pisanych przez Ciebie dokumentów aplikacyjnych –  zawiera wymagane kwalifikacje, ścieżkę kariery, zarobki i zakres obowiązków dla 52 stanowisk. Tylko czytać, planować karierę i komunikować światu swoja gotowość do podjęcia nowych wyzwań.

Czego życzę! Napisz, jak się sprawdził.

Czy z pisania da się wyżyć? Najbogatsi literaci świata odrzekliby “Jeszcze jak!”. Ich konta zasilają bowiem bajeczne sumy, jakich mogłyby im pozazdrościć gwiazdy sceny i ekranu. Najlepiej zarabiającym pisarzom przewodzi J.K. Rowling. Na magii “Harry’ego” dorobiła się ćwierci miliona dolarów, w tyle zostawiając króla horroru – Stephena Kinga i carycę romansów – Danielle Steel.

Kolejne miejsca zajęli:

2. James Patterson (50 milionów dolarów) Sławę i pieniądze zapewniły mu thrillery o policyjnym psychologu Aleksie Crossie, które adaptowano na duży ekran, powierzając główną rolę Morganowi Freemanowi. Na liście bestsellerów znajduje się także nowa seria thrillerów, której przewodnią postacią jest detektyw Lindsay Boxer.

3. Stephen King (45 milionów dolarów) Autor najczarniejszych opowieści takich jak „Lśnienie”, „To” czy „Łowca snów”. Jego czterdzieści powieści sprzedało się na całym świecie w nakładzie ponad 400 milionów egzemplarzy.

4. Tom Clancy (35 milionów dolarów) Mistrz thrillerów. Debiutował „Polowaniem na Czerwony Październik”, która wkrótce stało się również przebojem kinowym z Seanem Connerym i Alekiem Baldwinem w rolach głównych.

5. Danielle Steel (30 milionów dolarów) Swoimi romansami uwodzi i rozrzewnia serca nastolatek i staruszek. Jej powieści „Zupełnie obcy człowiek”, „Głęboka miłość”, „Klejnoty”, „Bezpieczna przystań” znalazły miejsce również na małym ekranie.

6. John Grisham (25 milionów dolarów) Autor thrillerów prawniczych. Sławę przyniosła mu opublikowana w 1991 roku powieść „Firma”, którą przeniósł na ekran Sidney Pollack, w głównej roli obsadzając Toma Cruisa.

7. Dean Koontz (25 milionów dolarów) Autor poczytnych thrillerów i horrorów, które doczekały się także swojej ekranizacji, jak „Odwieczny wróg” z Benem Affleckiem i Peterem O’Toolem czy „Zwierciadło zbrodni” ze Stephenem Baldwinem.

8. Ken Follett (20 milionów dolarów) Przełomem była dla niego wydana w 1978 roku powieść „Igła”. Pisze głównie thrillery i powieści o tematyce wojennej. Do jednego z najbardziej znanych tytułów należy saga historyczna „Filary ziemi”, która sięga czasów średniowiecza.

9. Janet Evanovich (17 milionów dolarów) Stworzona przez nią postać Stephanie Plum to żeński odpowiednik Brudnego Harry’ego. Plum jest łowczynią nagród, która łączy poszukiwania kryminalistów z tropieniem drugiej połówki. Tytuły powieści Evanovich brzmią jak poradnik młodego yuppie: „Po pierwsze dla pieniędzy”, „Po drugie dla forsy” ,„Po trzecie dla draki”, „Po czwarte dla grzechu”.

10. Nicholas Sparks (16 milionów dolarów) Znany przede wszystkim jako autor „Pamiętnika”, w którym przedstawia powojenną love story. Powieść w 2004 roku zekranizował Nick Cassavetes. Filmowej adaptacji doczekało się aż sześć spośród szesnastu wydanych dzieł.

źródło

40 milionów do wzięcia…
We wtorkowym losowaniu Dużego Lotka kumulacja wynosi 40 mln złotych. Co zrobilibyście, gdyby jakaś część wygranej przypadła w udziale Wam? Powiedzielibyście o tym swojej rodzinie i znajomym? Czy nadmiar pieniędzy może być szkodliwy? Może lepiej nie obnosić się z bogactwem, by nie znaleźć się na celowniku przestępców, oszustów i zawistnych sąsiadów?

UWAGA: BRAK SŁÓW

Bieda, że aż piszczy

Polska-The Times
“Rektor Politechniki Poznańskiej to rekordzista wśród rektorów państwowych uczelni – zarabia ponad 31 tys. zł. Ile zarabiają inni? Zobacz pełną tabelę wynagrodzeń rektorów.”

Zestawienie wynagrodzenia rektorów ( kliknij a nie pożałujesz)

• (35 kB)

♣

Sprawdź ile zarabiają rektorzy. Krocie!

“Polska nauka kuleje,

tymczasem rektorzy państwowych uczelni

dostają bajońskie pensje”

“Rekordzista wśród rektorów pracuje na Politechnice Poznańskiej: inkasuje 31 tys. zł miesięcznie. Do krezusów należą też rektorzy warszawskiej Szkoły Głównej Handlowej (30 tys. zł), Uniwersytetu Warszawskiego i Jagiellońskiego (po 25 tys. zł).”
(Dziennik)

Lis stracił prawie MILION WIDZÓW!

Tomasz Lis ze swoim politycznym zacięciem nie budzi już takich emocji jak jeszcze rok temu. Czyżby minęła pewna epoka?
Oglądalność jego programu Tomasz Lis na żywo emitowanego ponownie od września na antenie Dwójki drastycznie spadła. Jak informują WirtualneMedia, talk-show Lisa stracił ponad 800 tysięcy widzów w porównaniu z ubiegłym rokiem!
Czy to znaczy, że taka forma “rozrywki” się przejadła? A może widzów zaczyna męczyć naburmuszona mina prowadzącego? Liczby mówią same za siebie – spadek z 3,34 mln widzów na ledwie 2,5 to sygnał, że coś poszło nie tak.
Dla Lisa to spory problem. Warto pamiętać, że z uwagi na swoje kosmiczne i nierynkowe zarobki, które ustalił z byłym prezesem TVP, nie walczy on tylko o bycie najlepszym. Walczy o bycie bezkonkurencyjnym i niezastąpionym. Tym tłumaczył właśnie konieczność płacenia mu kilkuset tysięcy złotych miesięcznie przez państwową firmę.
Przy spadającej oglądalności nie ma raczej szans na znalezienie porównywalnie płatnej pracy. Jeżeli zostanie w TVP, będzie musiał się pogodzić ze znaczną renegocjacją zarobków. Jeżeli zdecyduje się wrócić do TVN albo Polsatu – z jeszcze większą.

Artykuł ukazał się w Business Dialog Bulletin w październiku 2007 r.

Rozwój gospodarki jest stabilny, gdy ze wzrostu produktywności korzystają zarówno przedsiębiorcy, osiągając większe zyski, jak i gospodarstwa domowe, mogąc pozwolić sobie na wzrost konsumpcji. W Polsce w ostatnich latach konsumpcja indywidualna gospodarstw domowych rosła zbyt wolno i teraz potrzebna jest korekta.

Andrzej Góralczyk

Gdy obserwuje się gospodarkę przez długi czas, np. przez okres 20-30 lat, jej zachwiania widać jako chwilowe zakłócenia pojawiające się na drodze stabilnego rozwoju. Na podstawie takich obserwacji ekonomiści stwierdzili[1], że w stabilnie rozwijającej się gospodarce m. in.:

• produkcja w przeliczeniu na jednego pracownika (produktywność) rośnie w tempie stałym lub lekko rosnącym,
• kapitał w przeliczeniu na jednego pracownika rośnie w czasie,
• stopa zwrotu z kapitału jest prawie stała,
• udział kapitału i pracy w dochodzie netto jest prawie stały,
• stopa wzrostu w różnych krajach jest różna.

Nie tylko przetarg polityczny

Powyższe stwierdzenia stanowiły do niedawna – i w wielu krajach nadal stanowią – podstawę racjonalnej polityki społeczno-ekonomicznej, która w trosce o stabilność rozwoju gospodarki dopuszcza tylko niewielkie i powolne zmiany podziału dochodu narodowego pomiędzy kapitał i pracę. Oczywiście w krótkiej perspektywie czasu nie zawsze udaje się spełnić ów wymóg, z różnych powodów. Przykładem może być Norwegia, której system energetyczny, oparty w dużym stopniu na elektrowniach wodnych, został kilka lat temu sparaliżowany na długie miesiące przez wyjątkowo ostrą zimę. Wcześniej gospodarka sąsiedniej Finlandii doznała ciężkiego szoku na skutek nieomal całkowitego zaniku eksportu do Rosji, który wcześniej dawał jej ok. 60% dochodu narodowego. Jednakże w okresach wolnych od szoków proporcje podziału dochodu narodowego zmieniają się nieznacznie i powoli.

Według rozpowszechnionego poglądu proporcje w jakich dochód narodowy dzieli się na zyski przedsiębiorców i płace pracowników (czy szerzej: konsumpcję indywidualną) to rezultat przetargu politycznego. Powiada się na przykład, że gdy nacisk reprezentacji pracowników na politykę dominuje nad naciskiem przedsiębiorców, zarobki i konsumpcja indywidualna rosną szybko kosztem spowolnionego wzrostu zysków (czy szerzej: kapitalizacji). Ekonomiści przypuszczają, że w takich okolicznościach inflacja wykazuje tendencję rosnącą. Odpowiednio, obniżanie się udziału płac w dochodzie narodowym przypisuje się zwiększeniu nacisku kapitału na politykę społeczno-ekonomiczną.

Rys. 1. Udział konsumpcji indywidualnej ogółem i kapitalizacji w PKB Francji. Źródło: opracowanie własne autora na podstawie danych OECD.

Jednakże żaden z tych poglądów nie jest bezwyjątkowo słuszny. Podział dochodu narodowego nie jest grą o sumie zerowej, gdyż są kraje, w których „wygrana” jednej strony sporu nie odbywa się „kosztem” drugiej strony. Przykładem może być gospodarka Francji (por. Rys. 1.), w której w latach 2002-2005 „zyskały” obie strony. Najnowsze badania mikroekonomiczne natomiast wykazują, że poza czynnikami politycznymi odgrywają tu rolę inne czynniki, na przykład istotny wzrost rentowności inwestycji w technologicznie zaawansowane środki pracy[2], który sprawia, że rośnie elastyczność dochodów względem kapitału. Natomiast w USA i w Wielkiej Brytanii mimo tradycyjnie silnej pozycji kapitalistów udział konsumpcji indywidualnej w PKB jest wyjątkowo wysoki (prawie 80%), a kapitału wyjątkowo niski (poniżej 20%).

Optymalna trajektoria rozwoju

W krajach ubogich, takich które osiągają niski dochód narodowy w przeliczeniu na jednego mieszkańca, pieniędzy brakuje wszystkim. Silna redystrybucja dochodów jest konieczna, aby konsumenci mieli za co kupować, a przedsiębiorcy mieli dla kogo produkować. Toteż zarobki pracowników i konsumpcja indywidualna gospodarstw domowych mają wysoki udział w podziale dochodu narodowego. W krajach bogatych wielkość bezwzględna konsumpcji może być wysoka mimo, że stanowi niższy procent dochodu narodowego. Po prostu „tort” do podziału jest znacznie większy.

Omawianą zależność ilustruje Rys. 2. Mimo stosunkowo silnego zróżnicowania obu omawianych zmiennych (konsumpcja indywidualna i zamożność mierzona dochodem narodowym per capita) doskonale widoczna jest tendencja: im bogatszy kraj, tym udział konsumpcji indywidualnej w PKB jest niższy.

Rys. 2. Udział konsumpcji indywidualnej gospodarstw domowych w PKB w wybranych krajach OECD w 2002 r. Granatowa linia prosta jest prostą regresji liniowej. Strzałką zaznaczono pozycję Polski w r. 2005.
Źródło: opracowanie własne autora na podstawie danych OECD.
AL – Austalia, AU – Austria, BE – Belgia, CA – Kanada, CZ – Republika Czeska, DM – Dania, FI – Finlandia, FR – Francja, GE – Niemcy, GR – Grecja, HU- Węgry, IC – Islandia, IR – Irlandia, IT – Włochy, JP – Japonia, KR – Korea (Republika), MX – Meksyk, NL – Holandia, NZ – Nowa Zelandia, NO – Norwegia, RP – Polska, PO – Portugalia, SL – Słowacja, SP – Hiszpania, SD – Szwecja, SW – Szwajcaria, TU- Turcja, UK – W. Brytania

W ostatnich latach w dużych grupach krajów (UE, OECD) per saldo udział zarobków i konsumpcji indywidualnej w PKB obniża się. Można powiedzieć, że owoce wzrostu produktywności przypadają w większej części kapitałowi, a w mniejszej części pracownikom, a zatem i konsumentom.

Jak wspomniano w poprzednim rozdziale, omawiania tendencja może być skutkiem zarówno zwiększonego nacisku kapitału na politykę społeczno-gospodarczą, jak i nowych zjawisk np. w obszarze zaawansowanych technologii. Należy dodać, że dzięki silnemu wzrostowi produktywności płace realne w krajach OECD rosną, mimo że maleje ich udział w dochodzie narodowym.

Obserwacja wielu krajów przez stosunkowo krótki okres może być równie dobrą podstawą wniosków, jak obserwacja niewielu krajów przez długi okres[3]. Stąd też, mimo zróżnicowania, można postawić uzasadnioną hipotezę, że „uśredniona” zależność uwidoczniona na Rys. 2 przy pomocy prostej regresji wyznacza krajom ubogim optymalną trajektorię wyrywania się z biedy.

W języku bardziej potocznym można powiedzieć, że optymalna trajektoria rozwoju to taka, na której kapitał przedsiębiorców rośnie szybciej, niż produktywność, a konsumpcja indywidualna wolniej, ale na tyle szybko, że wzrost popytu z niej wynikający zachęca przedsiębiorców do inwestycji.

Polski błąd

Polska nie podąża optymalną trajektorią rozwoju. Udział konsumpcji indywidualnej gospodarstw domowych obniżał się w badanym okresie w tempie ok. 3,5 raza szybszym, niż tempo optymalne określone naszą hipotezą. Innymi słowy: przedsiębiorcy „dusili” płace nadmiernie, podobnie sektor publiczny, przy pełnej aprobacie polityki głoszącej hasło „wzrostu płac wolniejszego od wzrostu produktywności”. Co do zasady polityka jak najbardziej słuszna, tym bardziej że nastąpiła po okresie szybkiego wzrostu konsumpcji indywidualnej, ale doprowadzona do niekorzystnej dla gospodarki skrajności.

Jakie tempo byłoby optymalne? Ostrożna ocena wynika wprost z rachunku, który wyznacza prostą regresji pokazaną na Rys. 2, a ściślej – nachylenie tej prostej, wynoszące 0,56% PKB na tysiąc dolarów wzrostu produktywności (dolarów umownych per capita, jak na Rys. 2.). O tyle MAKSYMALNIE można obniżać udział konsumpcji indywidualnej gospodarstw domowych. Jest to ocena ostrożna; z grupy badanych krajów (OECD) usunięto bowiem USA i Luksemburg. Kraje te prowadzą, z różnych zresztą powodów, politykę diametralnie inną niż pozostałe kraje, a uwzględnienie ich dawałoby jeszcze ostrzejszą granicę: 0,43% na tysiąc dolarów per capita wzrostu produktywności.

Rys. 3. Udział konsumpcji indywidualnej ogółem i kapitalizacji w PKB Polski. Źródło: opracowanie własne autora na podstawie danych OECD.

Co gorsza, nie towarzyszył temu odpowiedni wzrost udziału kapitału polskich przedsiębiorstw w podziale dochodu narodowego (por. Rys. 3. i Tabela 1.). Oznacza to, że „zaciskanie pasa” poszło na marne. Według danych GUS stopa inwestycji w badanym okresie była alarmująco niska i w związku z tym nasuwa się pytanie: czy to nie nadmiernie niski popyt był przyczyną owego zastoju? Jeśli tak, nasza hipoteza o optymalnej trajektorii rozwoju zyskałaby dodatkowe umocowanie.

Tabela 1. Średnioroczne zmiany (w procentach) wybranych składników dochodu narodowego w latach 2002-2005 w krajach należących do OECD.

Źródło: opracowanie własne autora na podstawie danych OECD

* W latach 2002-2004.

W świetle danych liczbowych przytoczonych w Tabeli 1. polskie „zaciskanie pasa” było wyjątkowo silne na tle pozostałych krajów OECD. Gorszą sytuację pracowników miała tylko Norwegia, zapewne na skutek wspomnianej klęski żywiołowej. W Polsce natomiast nie mieliśmy ani wielkiej klęski żywiołowej, ani nie nastąpił żaden cud zaawansowanej technologii…

Korekta jest potrzebna

Jeszcze w połowie 2006 roku poczucie niegodziwej płacy, a także złego traktowania[4], było nieomal powszechne wśród polskich pracowników. Duża część przedsiębiorców podzielała opinię, że na rynku jest mało pieniędzy i poddawała się lansowanej przez wielkie korporacje wojnie cenowej[5], redukując koszty i wydatki m. in. kosztem pracowników. Wyglądało to na błędne koło.

Dzisiaj, w końcu września 2007 roku, rynek pracy ma już za sobą falę wielkiej emigracji młodzieży w poszukiwaniu godziwej płacy i normalnych stosunków z pracodawcą, zakończyła się pierwsza faza protestów społecznych na tym samym tle. W ciągu ostatniego roku wynagrodzenia rosły szybciej niż produktywność i wzrosły o ponad 10%. Zatrudnienie rośnie. Marazm wśród pracowników zanika, tym bardziej że zatrudnienie rośnie, co oznacza że przedsiębiorcy siłą rzeczy muszą porzucać najbardziej prymitywny sposób konkurowania wyłącznie ceną.

Silny wzrost płac budzi zrozumiały niepokój ekonomistów, gdyż to zakłócenie może wywołać falę dalszych niekorzystnych następstw, chociaż na razie nie potwierdzają się obawy o narastanie presji inflacyjnej. Natomiast w świetle analiz przedstawionych powyżej następuje właśnie korekta – rynek pracy „odrabia straty” poniesione na skutek zakłócenia wcześniejszego, jakim było nadmierne „zduszenie” płac. Niekorzystne następstwa są nie do uniknięcia, ale można je częściowo łagodzić np. rozważną polityką pieniężną. Lecz propozycje ingerencji w rynek pracy, na przykład otwarcia go dla pracowników z krajów jeszcze biedniejszych, niż Polska, nie wydają się sensowne, gdyż rodziłyby niebezpieczeństwo nawrotu źródeł choroby tego rynku. Nie przeszkadzajmy rynkowi wracać do zdrowia.

———————————-
[1] Są to tzw. fakty Kaldora.
[2] Lawless M., Whelan, K., Understanding the Dynamics of Labour Shares and Inflation, Research Technical Paper, Central Bank and Financial Services Authority of Ireland, May 2007.
[3] Jest to zasada leżąca u podstaw tzw. zespołu statystycznego, dotycząca obserwowanych wielkości uśrednionych.
[4] Por. Sabela, M., Pracownik nieposłuszny, Business Dialog Bulletin, No 2/2007
[5] Por. Góralczyk, A., Co z tą innowacyjnością, Business Dialog Bulletin, No 1/2007

—

Ostatnio na niemal wszystkich forach internetowych, które poruszają tematykę pilocką, czytamy “Zarobki”, “Ile za objazdówkę?”, “Dzienna stawka pilota”…

Zgadzam się, że w czasach wyimaginowanego kryzysu finansowego (błagam -nie dywagujmy nad tym tematem) trzeba sobie to pytanie zadawać. Jednak postawmy sobie pytanie: czy to jest temat wart dyskusji? Czy może są tematy ważniejsze, o których się zapomina?

No dobrze. Zacznijmy więc od zarobków, bo to temat modny.

Mówi się powszechnie, że pilot nie powinien jeździć za mniej niż 250zł/dzień. Zgadzam się w zupełności! Ale to jest totalnie nierealne.

Pilotów można podzielić na kilka kategorii:

1. “Pilot student” -czyli osoba, która ukończyła kurs pilota z myślą “pojeżdżę po świecie i jeszcze sobie dorobię”, czyli jako o pracy dorywczej -totalnie nie z myślą o rozwoju w tym kierunku. Dla takiej osoby czasem nawet 50zł/dzień jest wystarczające, bo i za darmo by pojechał, byle by coś zobaczyć i nie musieć za to płacić (pomijając już, niestety wciąż częste, praktyki biur podróży, w których zatrudnia się studentów -”nie-pilotów”, czyli osoby bez uprawnień).
2. “Pilot początkujący” -osoba, która zdobyła uprawnienia “dopiero co”. Chce nabyć doświadczeń i zrobi to za wszelką cenę.  A nawet za żadną. Więc cena 100zł/dzień +ciekawy wpis do CV jak najbardziej go usatysfakcjonuje.
3. “Pilot początkujący ambitny” -osoba jw. różniąca się jednak podejściem do sprawy. “Jeśli się cenisz i potrafisz to udowodnić -nie nazywaj się początkującym i nie bój się skakać na głęboką wodę”.  Tacy piloci, mimo małego doświadczenia, nie boją podejmować się trudnych wyzwań, ponieważ wiedzą, że “kto nie ryzykuje, ten nie ma”. Mimo trudnych zadań -zapewniają (i sami są pewni), że sobie poradzą, a efektem ich ciężkich przygotowań i pracy jest udany wyjazd i satysfakcja klientów. Taki pilot weźmie więcej, ale rzadko powyżej 250zł.
4. “Pilot ze stażem” -ale bez wysokich stawek -przypadek najczęstszy. Piloci, którzy jeżdżą w przeróżne miejsca, z przeróżnym bagażem wiedzy i doświadczeń. Ale biorą stawki rzędu 150-250zł/dzień. I wcale nie są gorsi od grupy 5.
5. “Pilot wyjadacz” -oprócz dużego doświadczenia wyjada też dużo pieniędzy. Często ma na sobie bagaż doświadczeń, dużej wiedzy. Ale stawki rzędu 350-500zł/dzień odstraszają niektóre biura. Faktem jednak jest, że dzięki temu są godziwie nagradzani za bardzo trudną pracę.

Ad rem. Stawka pilocka zależy od zasad ściśle wolnorynkowych.

“Jesteś dobrym pilotem? Masz doświadczenie? Znasz języki? Potrzebuję kogoś tak dobrego jak Ty, więc zapłacę Ci Twoją stawkę.”

“Mam wahadło, nie mam wysokich wymagań, ale też niższą stawkę.”
Nie miejmy za złe pilotom studentom, że biorą niskie stawki -dla nich to tylko przygoda.

Nie miejmy za złe innym, że zaniżają stawki -walczą o rynek.

Jeśli jesteś już na nim stabilny, możesz stawki zawyżać. Jeśli wciąż się pniesz, dla wielu biur aspekt finansowy jest tym najważniejszym. Pytanie o stawki zostawmy więc wolnemu rynkowi.

Wydaje mi się, że są pytania, które powinniśmy zadać najpierw: “jak polepszać warsztat pilota”, “co robić, aby klienci byli bardziej zadowoleni”, “jakie techniki stosować, aby przekazywać wiedzę skuteczniej”. To poprawi pilocki warsztat, a co za tym idzie -jakość usług. A wyższej jakości ma prawo odpowiadać wyższa cena.

W wiadomościach komorniczych ukazało się dokładne wyliczenie zarobków komornika w określonej sprawie. Jest to pierwsze rzetelne wyliczenie na podstawie konkretnej sprawy zarobków komornika. Jak widać zarobki nie szokują w szczególności gdy porównamy je ze stawkami takich zawodów prawniczych jak radca prawny, czy adwokat.
Poniżej link do artykułu w wiadomościach komorniczych
Ile zarabia komornik

W wiadomościach komorniczych ukazało sie szczegółowe wyliczenie zarobków komornika. To chyba pierwsze rzetelne wyliczenie na podstawie podanych kryteriów konkretnej sprawy. Jak widać zarobki nie szokują w szczególności gdy porównamy je ze stawkami takich zawodów prawniczych jak radca prawny, czy adwokat.
Poniżej link do artykułu w wiadomościach komorniczych
Ile zarabia komornik

Przyjrzyj się oficjalnemu wykazowi zarobków
w firmie MonaVie. Zwróć uwagę na to, ile ludzie współpracujący
z naszą firmą zarabiają na poszczególnych pozycjach…,
I zastanów się, którą pozycją Ty byłbyś zainteresowany:

Pobierz Raport ze Strony

Wnioski:

√ Z pośród setek tysięcy klientów, którzy konsumują nasze produkty, dziesiątki tysięcy z nich, którzy tylko podzielili się z najbliższymi informacją o MonaVie,  konsumuje te produkty całkowicie za darmo.

√ Kolejne tysiące ludzi, którzy na ćwierć etatu, zaangażowali się aktywnie w działania marketingowo-promocyjne , stworzyło dla siebie dodatkowe źródło dochodu, co pozwoliło im zapłacić raty za samochód, odłożyć pieniądze na edukację swoich dzieci albo po prostu pojechać na wymarzone wakacje.

√ Następne tysiące zastąpiło całkowicie swoją pracę i odzyskało kontrolę nad swoim życiem;

√ A setki ludzi, którzy potraktowali ten biznes naprawdę poważnie, dołączyło do wąskiego grona najlepiej zarabiających ludzi na świecie, ciesząc się stale napływającym dochodem i wolnością finansową.

Kiedy patrzysz na ten raport i widzisz te duże pieniądze,
które inni zarabiają, nie myśl o tym, co innym udało się osiągnąć…,
ale o tym, co jest możliwe do osiągnięcia dla Ciebie,
przy współpracy z zespołem ludzi, którzy są zainteresowani twoim sukcesem.
Określ w tym miejscu, w której grupie chciałbyś się znaleźć i przyłącz się już dzisiaj do firmy z najbardziej lukratywnym programem wynagradzania w branży, hojnie wynagradzającym wszystkich tych, którzy zechcą się przyczynić do jej wzrostu.

Pozdrawiam

Alexander

Dwa podstawowe pytania, które zadają sobie kandydatki na konsultantki Mary Kay to:

1. czy można zarobić na byciu konsultantką Mary Kay? oraz

2. ile można zarobić w Mary Kay?

Odpowiedź na te pierwsze pytanie brzmi “oczywiście”, odpowiedź skrócona na drugie pytanie brzmi “to zależy, ile czasu chcesz poświęcić i jak efektywnie zamierzasz działać”. Ale zarobić absolutnie można.

Jeśli nie chce Ci się nikomu opowiadać o Mary Kay i pokazywać kosmetyków, to  przynajmniej jako konsultantka będziesz je kupować taniej (znacznie!)  na własne potrzeby, a to już coś. Ale – jeśli je naprawdę polubisz i zademonstrujesz je znajomym, to okaże się, że “niechcący” znajdziesz klientki, albo kandydatki na konsultantki! I jedno i drugie pozwoli Ci zarobić.

Odpowiedź na pytanie “ile” jest już bardziej skomplikowana. Im dłużej działasz, im więcej masz regularnych klientek, tym Twoje dochody są większe, to oczywiste.  Muszę uczciwie przyznać, że nie mam odpowiedzi na pytanie jaki jest średni zysk ze spotkania kosmetycznego, albo “spotkania na szybko” (już nie mówiąc o tym, że “średnio” ja i mój pies mamy po 3  nogi…).  Zdarzają się spotkania, na których zarabia się nawet kilka tysięcy, ale nie będę nikomu wmawiać, że takie spotkania zdarzają się co drugi dzień, niestety(:.  Zdarzają się spotkania, gdzie sprzedaż jest minimalna, ale na to na szczęście jest pewna rada:).

Ten biznes poza regularnym zyskiem na regularnym wysiłku posiada jeszcze niesamowity element zarobku “przez zaskoczenie”. Hitem była nasza zespołowa koleżanka Bożenka, która rozpaczając u mechanika nad stanem sprzęgła w swoim Tico, sprzedała PANOM MECHANIKOM 4 zestawy “Satynowych Dłoni”, słusznie ich przekonując, że ich dłoniom ta kuracja jest bardziej potrzebna niż dłoniom ich żon!  Był to jedyny znany mi wypadek kiedy ktoś zarobił na wizycie u mechanika:). Takich historii mamy dziesiątki:)

Drugim znakomitym źródłem zarobku jest wprowadzanie innych konsultantek do firmy i zarabianie na ich obrotach (punkty 2 i 3 listy powyżej). To też jest wysiłek, który zrobiony raz,  procentuje przez całe lata.  Te dochody to od kilkudziesięciu złotych do kilkudziesięciu tysięcy złotych miesięcznie.  Kilka tysięcy jest możliwe do osiągnięcia po 3-6 miesiącach dość intensywnego zajmowania się Mary Kay, jako działalnością dodatkową. Kilkadziesiąt tysięcy to już dochody osób, które biznesem Mary Kay zajmują się na poważnie – czyli jest to ich jedyne zajęcie.

Więcej informacji w poście “Jak zarabiać” z dnia 14 kwietnia.

“Polska – Gazeta Wrocławska”: Siostry ze zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia zamknęły jedyny we Wrocławiu ośrodek dla samotnych matek z małymi dziećmi.

Dom mieszczący się przy pl. Grunwaldzkim dawał schronienie kobietom w ciąży bądź tym, które wychowują małe dzieci, a znajdujące się w trudnej sytuacji życiowej – pisze “Polska”.

Za pobyt każdej podopiecznych Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej płacił zakonowi 1000 zł.

Niestety, z dnia na dzień, siostry placówkę zlikwidowały.

MOPS nie wie, kto teraz zajmie się opieką nad samotnymi matkami oraz gdzie i kiedy otworzy nowy ośrodek.

Jak twierdzą same siostry: “po 15 latach prowadzenia ośrodka chcemy zająć się działalnością edukacyjną” – donosi “Polska”.

źródło: wiadomosci.onet.pl

“Gazeta Prawna” pisze, że z powodu dekoniunktury gospodarczej wynikającej z kryzysu niektóre firmy w Polsce zaczynają ograniczać produkcję. Dotyczy to firm, które zatrudniają 25-30 tysięcy pracowników.

Robi tak między innymi fabryka Opla w Gliwicach czy Fiat GM Powertrain w Bielsku-Białej. Część pieców wygaszają też huty w Krakowie i Dąbrowie Górniczej, należące do ArcelorMittal Poland.

Takie działania – podkreśla “Gazeta Prawna” – wiążą się między innymi z koniecznością wprowadzenia przerw w pracy. Zdaniem dziennika podobne problemy będzie mieć coraz więcej firm, co w dalszej kolejności będzie się wiązać z redukcją zatrudnienia.

“Gazeta Prawna” pisze, że w czasie niewykonywania zwykłych obowiązków pracownicy mogą otrzymywać niższe wynagrodzenia. Jeżeli okaże się, że takie oszczędności są niewystarczające, firmy mogą też składać pracownikom wypowiedzenia zmieniające warunki pracy i płacy, na przykład w celu zmniejszenia liczby etatów. Kryzys może też spowodować zwolnienia grupowe.

wp.pl

Jeszcze kilka miesięcy temu strajkujący lekarze z ochotą pokazywali swoje paski z nędznymi pensjami. Polacy z przerażeniem oglądali w telewizji dramatyczne relacje z ewakuacji pacjentów ze szpitali. Dziś medycy wolą już nie chwalić się swoimi wynagrodzeniami. Bo zarobek sięgający 10 tys. zł dla specjalisty w szpitalu miejskim nie należy do rzadkości – pisze “Polska”.

Nikt nie wątpi, że lekarze muszą godnie zarabiać, ale mówiąc szczerze, nie stać nas było na takie podwyżki – twierdzi Sergiusz Karpiński, wicedyrektor Centralnego Szpitala Klinicznego w Katowicach. Była to słona cena, jaką zapłaciliśmy za spokój społeczny.

Jak mówi posłanka PO Beata Małecka-Libera, podwyżki dawano wbrew rachunkowi ekonomicznemu, co odbije się na finansach.

Sam wzrost wynagrodzeń lekarzy bez reformy systemu zdrowia i zmiany w zarządzaniu szpitalami spowodował, że minister zdrowia Ewa Kopacz jest w klinczu. Nie wystarczą uspokajające słowa o planowanych zmianach, bo te zmiany trzeba wprowadzić. Konsekwencje zaniechania trzeba będzie liczyć w kolejnych milionach złotych długów szpitali – ostrzega “Polska”.

Wp.pl

Nie ma scenariusza gwałtownego hamowania gospodarki, będziemy mieć do czynienia ze stopniowym wyhamowywaniem – mówi Jakub Borowski, główny ekonomista Invest Banku.

Choć spadek dynamiki produkcji przemysłowej w ostatnich miesiącach może niepokoić, to jednocześnie nie jest powodem do paniki. Gospodarka zwalnia, ale powoli, co oznacza, że sytuacja Polaków gwałtownie się nie pogorszy. Co z rynkiem pracy Najważniejsze, z punktu widzenia przeciętnego Polaka, jest to, czy będzie miał pracę i jego pensja będzie wyższa.
Mamy za sobą szczyt wzrostów płac w gospodarce, teraz pensje będą stopniowo coraz wolniej rosnąć. Jeżeli wzrost gospodarczy się obniża, to maleje popyt na pracę, nie ma presji na wzrost wynagrodzeń, firmy mniej chętniej zatrudniają nowych pracowników– tłumaczy ekonomista Invest Banku.

Ale nie musi to oznaczać od razu powrotu do wysokiej stopy bezrobocia. Na Węgrzech tamtejszy bank centralny oczekuje, że mimo dużo niższej dynamiki wzrostu zatrudnienia niż w polskich firmach płace będą tam rosnąć. Węgrzy tłumaczą to brakiem odpowiedniej liczby pracowników na tamtejszym rynku.

Niewykluczone, że sytuacja w Polsce nie będzie taka zła, jak bywało to w przeszłości, kiedy w sytuacji spowolnienia gospodarki nie było mowy o podwyżkach płac. Płace nadal będą rosły szczególnie w przypadku osób o wyższych kwalifikacjach, bo rynek pracy pozostaje otwarty – mówi Marcin Mrowiec, p.o. głównego ekonomisty Banku Pekao.

Sytuacja na rynku pracy pozostaje największą zagadką przyszłości polskiej gospodarki. Niedawno wiceprezes GUS, Tadeusz Witkowski, przyznał, że są symptomy spowolnienia, ale na rynku pracy nie jest to odczuwalne.

Można sobie wyobrazić taką sytuację, że gospodarka zwalnia, ale zbyt słabo, by przełożyło się na to pogorszenie sytuacji na rynku pracy. Ale jeżeli gospodarka spowolni do ok. 4 proc., to nie obędzie się bez wpływu na rynek pracy, a wpływ ten to wolniejsza dynamika płac i zatrudnienia – ocenia Jakub Borowski.

Kto najszybciej odczuje negatywny wpływ wyhamowania gospodarki ? W którym sektorze sytuacja wygląda pesymistycznie? Jakie są prognozy dla rynku walutowego? Czy inflacja nieco zwolni? Jak mogą się zmieniać ceny paliw? Kiedy nastąpi „odbicie” gospodarki?

WP.pl