zonnig WE’tje, net over de grens,
een verlaten leeg Bray-Dunes,
vergane glorie ?

wél mooie fin-de-siècle architectuur!

(de zondag wel mooi op  d’autostrade m’n auto in de prak gereden tijdens een
windstoot van zo’n 100 km/u …  verdorie …   :-(   )

Uit De Standaard van 24/11/2009.
Ben vooral tevreden hoe mooi deze de diepte in scrollt.
Making of video: hier klikken.

Meer lezen? Klik op de Archive pagina bovenaan of het pijltje hiernaast.
Meer weten? Klik op de About pagina bovenaan.
Meer vriendjes? Klik hier voor de Facebook fanpage.

Afgelopen zaterdag was het behoorlijk druk in het altijd rokerige, maar relaxte Get Rhythm. Ik heb geen idee wat de opbrengst voor Kika is geweest, maar het zal ongetwijfeld de moeite waard zijn geweest. Op 16 januari is er opnieuw een benefiet-avond voor Kika in The Little Cave in Rotterdam. Als je zin hebt in een avondje coverbands en je wilt gelijk een goed doel steunen, dan moet je er zeker bij zijn.

Voor het eerst speelde ik solo in Get Rhythm en dat was ook wel eens leuk. Het geluid was wat mij betreft, zoals altijd bij Arie en Jos, uitstekend. Morgenavond wordt daar trouwens weer ‘gewoon’ gerepeteerd met Cradle. Een week later mogen we met Flowers for Francis de oefenruimte in om de de roestige kastjes weer aan te zwengelen voor het optreden op 19 december in De Gonz in Gouda. Die avond spelen ook onze Belgische vrienden van Silver Cross die op hun beurt weer hebben gezorgd voor een optreden van Cradle op 23 januari in België.
Zo gaat dat. Inmiddels ontstaat er een uitgebreid netwerk van bands en zalen. Het wordt dan ook de hoogste tijd om een volgende stap met etf bookings te gaan zetten. Het is onderhand meer dan een full-time baan aan het worden. Zolang ik nog word gesponsord door het UWV (en ik daarmee weer voor werkgelegendheid zorg: het één kan uiteindelijk niet zonder het ander…) is dat allemaal goed te doen. Maar liever ben ik niet afhankelijk van het gedrocht UWV. Dat tegenwoordig door het leven gaat als werkbedrijf. Dan weet je dat ook weer…

Ook mooi was eerder deze week het bericht van Sounds For Sure, waar de EP “Extended Play” is uitgeroepen tot cd van de maand. Als je ‘m nog niet hebt: bestel ‘m en je hebt het schijfje snel in huis. Vanavond word je in het programma J3 van Omroep Zuidplas weer met een track van de EP verwend. Luisteren dus naar de Jannen die het ‘ook namens mijn vrouw’ ongetwijfeld weer enorm naar hun zin zullen hebben.

Gisterenavond was Peter, je weet wel, die jongen die ooit wel eens in Cradle drumde, hier op bezoek. Natuurlijk werden er ook heel wat anekdotes uit de mistige gebieden van ons brein opgediept. Het zou leuk zijn om in die oude bezetting weer een keer een reünie-optreden te doen. Dus wie weet… Waar rook is zijn de rapen nog niet zo gaar dan ze worden opgediend.

Ondertussen raast er een stevige wind door het land, wordt het water flink opgestuwd en zijn de gevolgen hier en daar al merkbaar. Geen feest. Officieel is het nog herfst en zo ziet het er ook uit, maar toch vind ik het verdacht. Het is (weer) te warm voor de tijd van het jaar. Een echte winter kennen we allang niet meer. Hoewel… Allang? Zo lang geleden was het niet, maar dat er een omslag in het weerbeeld is, is wel duidelijk. Er is geen weg terug en als er die er zou zijn dan zijn de domste dieren niet in staat om letterlijk het tij te keren. Nee, gewoon doorgaan met ontbossen, opwarmen, pappen en nathouden. Nat zal het zeker worden. En ik doe er ook aan mee. Net zo hard. Maf, maar waar. De meest destructieve diersoort heeft de aarde geclaimd en we zullen het weten. Nu maar hopen dat ik nog wat plezier kan beleven aan de verkoop van mijn domein hetwaterstijgt.nl…

Voorlopig doet dat in ieder geval prima dienst als website voor de perikelen rondom de virtuele club JV70. Inmiddels actief in de zevende divisie van het intrigerende voetbalmanagersspel Hattrick. Zoals verwacht begon de club prima aan het seizoen, maar ziet het er naar uit dat de derde plek het einddoel wordt. Prima voor een debutant en maar goed ook. Gelijk doorstoten naar de zesde divisie zou trainingstechnisch en financieel onhandig zijn geweest. Eerst nog maar een seizoen bouwen aan een mooi team.

Wat nou wateroverlast?

Over overlast gesproken: als je binnenkort iets hoort knallen, dan kan het zomaar een of andere energiebotsing in Zwitserland zijn. Hoog of laag, daar wil ik vanaf zijn, maar botsen doet het. De CERN-deeltjesversneller, ook weer zo’n huzarenstukje van menselijk onvermogen, is weer in werking gezet. Zo zouden we meer te weten komen over het ontstaan van de aarde en haar omgeving: de fundamentele bouwstenen van materie. Je weet wel. Hoe dan ook: weten hoe het is ontstaan is leuk, maar echt zinvol is het niet als je weet hoe het eindigt. Ik zie het al helemaal voor me: zo’n Eurekaanse wetenschapper die juichend en gek van euforie door zijn lab rent, want: “Jaaahahahaaa eindelijk! Nu weten we het!” en precies op dat moment: KABOEM!
Geweldig.

Het zou het ultieme vuurwerk voor een desastreuze jaarwisseling zijn. Ach ja… Het Einde der Tijden, wie is er niet groot mee geworden?

Ah, kijk eens aan, de kaartjes voor de film 2012 zijn binnen! Moet ik ineens denken aan Nieuw-Rotterdam…

—Onlangs werd de Oasis of the Seas officieel in gebruik
—genomen met haar maidentrip van Finland naar Florida.
—Dit zeewonder is het tot nu toe grootste cruiseschip ter
—wereld. Er kunnen 6360 passagiers meevaren en 2100
—bemanningsleden. Het schip staat bol van de faciliteiten:
—van een beachpool tot een promenade met winkels en
—restaurantjes. Middenin is er zelfs een heus Central Park.
—Je wandelt tussen het groen, terwijl je je midden op zee
—bevindt.
—Bij de bouw is rekening gehouden met de milieubelasting
—van het schip. Het gebruikt een kwart minder energie dan
—soortgelijke cruiseschepen. Afvalwater wordt hergebruikt en er wordt geen rioolwater in zee gedumpt. Opmerkelijk is dat de schoorstenen van het schip inschuiven, zodat het vaartuig onder de meeste bruggen door kan varen. De eerste trip met passagiers zal in december plaatsvinden met als bestemming Hawaï.
Meer over deze groot-groter-grootst op http://www.oasisoftheseas.com

ik kon niet tegen zandkorrels tussen mijn tenen of in mijn onderbroek, laat staan allebei tegelijk. omdat ik graag in de natuur vertoef, kwam ik dan ook vaker terecht in het bos dan aan zee. zeker met de fiets is het daar aangenamer toeven. liever een col hors catégorie dan tegen de wind beuken in de polders. liever het geritsel van de bladeren dan striemend zand in mijn gezicht. maar er is langzaamaan een kentering gekomen. zij heeft het wel voor de zee en in een verliefde bui ging ik wel eens mee. om bij haar te zijn, de zee nam ik er gewoon bij. maar toen ontdekten we samen andere kusten dan de vlaamsche: de zeeuwse, portugese, franse, deense en zweedse. daar waar stranden nog stranden zijn en duinen nog duinen. waar je elkaar niet voor de voet loopt en niet in de schaduw vertoeft van torenhoge flats. waar je overweldigd wordt door de machtige krachten van het water. en zo komt het dat we in de herfstvakantie een weekje weg waren. aan zee. uit vrije wil. net over de grens, waar volgens de lokale gebruiken alles ‘gezellig’ is, maar de kust vooral een stuk mooier. zalig niets doen. meer moet dat niet zijn. en ze zien ons daar nog terug. en dat zand tussen mijn tenen, dat pak ik er met de glimlach bij. dat in mijn onderbroek schuurt nog altijd even hard.

en wat me nu nog bijgebleven is, in volgorde van ‘t gebeurde:

mijn eigen warme voeten die uit het bed moesten, twee blije jongensgezichtjes, een moeder waarvan ik de maten opnam voor een nog te maken pyjama, mijn eigen verfomfaaide hoofd.

De Expo in Kortrijk, veel oude(re) dames, veel moeders en dochters, wel een miljard stoffen, veel om jassen van te maken, minder om pyjama’s van te maken, een leuke stof waar ik een trainingspak voor de oudste zoon van kan maken, veel te veel mensen, twee minder blije jongensgezichtjes, een wreed schone naaimachine.

Soep met balletjes en vers gebakken pistoleetjes.

Stoute ouders die hun kind een schudding/rammeling geven omdat het zijn vest van Gaastra misschien had vuilgemaakt, terwijl het enkel wou spelen. Een helikopter, met dé Sint erin en drie zwarte pieten. Het ongeloof in Bennes ogen, zijn totale gemak toen hij een handje gaf en naar zwarte piet liep om ‘zijn’ snoepjes op te halen. De liefste onthaalmoeder van de wereld (gedeelde plaats met de huidige). Een zoon die de hele Olieberg (in Sellewie) omhoog wist te stappen en huppelen.

Een autostrade. Een mooi gerenoveerd concept met huizen (ja, ik ben geen architect) in Oostende. Vriendjes en vriendinnetjes, hun kindjes en hun rode neuzen na een strandwandeling. Veel zand in en op de schoenen. Namenkubusjes in mijn hoofd. Veel mooie kleuren in de lucht. Benne die de zee nadoet (‘n beetje naar achter en ‘n beetje naar voor), Fries die het strand verlegt. Schone koppeltjes, schone kindjes. Ontspannen gezichten.

Heidi Klum in dat gedoe van die designers (o wat wil ik zo graag haar genen). Een slapende zoon in de zetel. Een punt.

onder dit motto organiseert De Standaard samen met Canon een fotowedstrijd:

stem je mee voor dees?                                                                          en /of dees ?

thx!

After Swaziland we booked it a couple hours West to the Northern Drakensbergs, the mountain range on the Lesotho – South Africa border.  A few weeks into our road trip we were flipping through a travel magazine, saw some amazing pictures of the Drakensberg Mountains, and decided to make it a stop.  Like most of our journey we were winging it and did not know what we wanted to see or where we were going to stay.  After a quick flip through our backpackers guide we found a place called The Amphitheater Backpackers.  It said they had a Jacuzzi in their bar, we were sold.

When we first arrived they took us on a little tour of the place and gave us this 20 minute sales pitch for the different tours that they offered.  The guy did a really good job because we were sold.  Even though it was pricey they made it seem like nearly impossible to do them on your own.   Much earlier in our round-the-world trip, I think in Vietnam, I swore off organized tours because they usually end up being a big over priced joke.  I must have forgotten all about that because we signed up for the Sentinal Peak hike and the Lesotho day trip.  Lunch, transport, and a first aid certified guide was included in the $45 fee for each trip.

The hip bar at the Amphitheater Backpackers

The next morning about 14 of us piled into a minibus along with our guide Zee.  The drive to the hike was FAR, about a 2 hour drive.  The roads were windy and it was very misty and foggy.  On our way we spotted a motorcyclist waving for help.  We were the first on the scene and called for an ambulance.  The guy was wearing protective gear but was still pretty banged up, if he were just 3 meters different no one would have found him.  After calling for help, we were surprised when our guide suggested that we get back in the van and move on instead of waiting with him until help arrived.  We all refused and there was little she could do.  30 minutes later a few police arrived followed by an ambulance.  We got back in the minibus and continued our journey towards the Sentinal.  We hoped it wasn’t a sign of things to come.

Sentinal Peak up in the clouds in the background

The hike was about 12K and took us about 5 or 6 hours.  There were people of different fitness levels in our group so we hiked really really slowly.  In a single file line and took a break about every 10 minutes.  This drove me a little nutty because its nice to walk at your own pace instead of feeling like a cow in a herd, but it did give you a lot of time to look around and soak in the scenery.

The herd

Walking along the base of the Sentinal Peak.  Look at how small we are!

There were a couple of girls in our group that were afraid of heights (acrophobia).  This was not a acrophobia friendly hike.  The sales people back at the backpackers intentionally misled the girls to make a sale.  The girls even told them they were afraid of heights and asked if they would still be able to do the hike.  They said, yeah, no problem.  The most difficult part of the hike was a loop, so once you committed there was no turning back.  The girls made it up the steep climb up to the view-point with some trouble but Todd was there to assist them and to keep them calm.

The steep climb up to the view-point

View of the amphitheater.  The peak that looks like praying hands is ironically called the Devils Tooth.

It was a loooooong way down, probably a mile high straight drop.  Creepy!  Kahi sat by on the very edge while I stood at a safer distance.

TOYOTA!

More refreshment, more reward.

Our guide Zee enjoying her lunch at the top

Kim getting a little too close to the edge for Todd’s comfort

After soaking in the amazing view from the top it was time to make our way down.  The most challenging part of the hike was descending a 100ft cliff on a chain linked ladder.  Sketchy…   Not something an acrophobiac would every want to do.

The ladder

Kim going down first

Todd making his way down

Sunset over Sentinal Peak, the highest peak in the background.

Nothing like soaking in a jacuzzi after a long day of hiking and Todd telling you all about it, click on the photo and check the jaw action

The hike was beautiful, but we could have done it on our own for $5 instead of $45.  The group tour would have been good if you didn’t have your own car but it you have one it might be nicer to go on your own.  We re-thought the Lesotho tour and decided that we’d do it on our own.  That way we could take our time and spend a couple days in Lesotho instead of a few hours.

The next day we drove to the Royal Natal National Park to do another hike with a different view of the amphitheater.  The last view was from the top down and this hike would give us the view from the bottom up.

Local kids selling rhinos and hippos made of clay at the entrance to the park.  Kahi made the mistake of telling one of the boys “maybe on the way out.”  He waited for us for 5 hours, ran up to the car, and said “mister, you promised”

The Amphitheater from down below

The first 3/4 of the hike was well marked and easy to follow.  Towards the end we were not quite sure where to go or where the end of the hike was.  After climbing up a couple of ladders that lead to no where we decided to walk up the riverbed until we found a nice view of the mountains.

Walking up the riverbed and keeping your shoes dry was a little challenging

Kahi’s super cool $10 shoes from “Jet” (a local cheap clothes chain)

Amphitheater

The Northern Drakensberg Mountains were magnificent, but after a couple full days of hiking we needed a break.  We packed our bag, loaded the car and made our way to the Lesotho Border.  They remain one of the highlights of our entire trips in South Africa.  GO THERE, DO IT ON YOUR OWN.

Een keer per maand snorren wij met het autootje naar Oostduinkerke. Wij gaan de zee groeten. En mijn schoonouders groeten Tadeusz. We worden meestal meegenomen op een mooie wandeling tussen duinen en door bossen. Meestal met op de eindbestemming een speeltuintje waar Tadeusz eens enthousiast op zijn gezichtje kan vallen…
Hoewel de architectuur er soms erg lelijk kan zijn, wordt ik vaak toch aangenaam verrast door onze kleine kust. Duinen liggen niet altijd aan de zee, besef ik nu wat beter. Soms liggen ze ver landinwaarts. En het licht is er vaak hel speciaal. Soms lijkt het een beetje op kunstlicht of krijgt het gewoon een rare kleur door het zand en de donkergroene groeisels.
Soms lijkt het of ik door de kust gekust word.

The lovely Malaysian singer-songwriter Zee Avi (also known as Koko Kaina) visited WNRN. Her self titled debut album was released earlier this year. She also covered Interpol on WNRN earlier this year(in June). This time, she plays ‘Just You and Me’ (and ‘Kantoi‘).

Don’t you wish it was summer?

Intercon 2009

A InterCon 2009 aconteceu no Hotel Renaissance, que ofereceu excelente infra-estrutura a todas as pessoas.

Tivemos 3 ambientes (Criação e Inovação, Business e Tecnologia). Todas com palestras e painéis acontecendo ao mesmo tempo, então você poderia escolher as que tivesse mais interesse, com livre acesso a cada uma em qualquer momento. Devo admitir que fiquei um pouco desesperada pois tinha momentos em que gostaria de estar em 3 ou 2 salas ao mesmo tempo, pela programação, mesmo acompanhando pelo livestream do BlogBlogs (http://live.blogblogs.com.br/intercon2009).

O pessoal da Colméia fez bonito no espaço Criação e Inovação, defenderam que ideia é como mato, se não espalhar, morre. Todo o contexto de open source, de dar créditos, de ter participação no conteúdo e no desenvolvimento… a pluralidade de tarefas, vamos dizer assim, foram bem defendidos na arena, mencionando até que as startups que tiveram sucesso, tinham um objetivo com conteúdo participativo. Falaram também (para a mega confirmação de todos nós que estamos ou já passamos por desenvolvimento de projetos web) que não há como ter rigidez em entrega definitiva… é sempre beta, pode sempre mudar e sempre vai mudar (“cultura do beta é chave”).

Leonardo Dias (Taxi.Labs) em seguida,  que mostrou o projeto sensacional desenvolvido para o filme Transformers II, com um jogo controlado por voz (telefone) (apenas para os americanos, ok? Mas mesmo assim, muito legal). E logo então, presença honrosa do Fábio Sasso (do Abduzeedo), que confessou começar a utilizar e deixar tudo registrado e armazenado na Internet após ter seu escritório rapado completamente após sair para um almoço. A curadoria desses e outros no ambiente Criação e Inovação, até o horário do almoço, foi de Raphael Vasconcellos, explêndido.

Enquanto isso, Gil Giardelli, curador das palestras da manhã no ambiente Business, dava aquele seu toque pessoal durante as apresentações sobre Mídias Sociais, sociedade e comportamento digital. Cheguei no ambiente a tempo de ver a Suzana Apelbaum com alguns cases e discursando sobre o pró e contra de ter tanta informação divulgada, exposição, etc. Deu um exemplo legal do twitter do @shitmydadsays (que é muito engraçado).
Ainda neste ambiente, quando finalmente Cazé Peçanha (MTV e criador do Gengibre) subiu ao palco, ele teve que se desculpar por estar com a garganta ruim e a voz praticamente sumida. Pensei que fosse algo um tanto para promover o Gengibre (cujo slogan é: “para aliviar a garganta”) que então teria sua palestra no próprio Gengibre, mas não foi isso o que aconteceu… até porque ele comenta (http://bit.ly/OpA4S).

Após o horário do almoço, fui lá conferir os convidados do Manoel Lemos, no ambiente Business.
Tiago Peixoto falou muito bem sobre a abertura de dados e transparência na Internet com dados relevantes, na Economia, na Política… Por exemplo, o site http://recovery.org que mostra o governo dos EUA exibindo ao público onde, quanto e como o dinheiro público está sendo gasto em todo o país. http://fixmystreet.co.uk – site inglês em que o público coloca suas reclamações sobre o que está quebrado em suas ruas, exibindo até classificação se a sua rua foi deixada de lado, por qto tempo… cutucando autoridades mesmo. E http://www.ushahidi.com (do Kenya) em que o que começou como algo para utilidade pública (uma rede social para alertas de segurança nas ruas), agora está tomando rumos maiores, sobre política, etc. Nosso governo brasileiro ainda está longe disso, mas tem uma iniciativa bem bacana que dá pra acompanharmos em terras brazucas: http://bit.ly/meuparlamento (vc consegue verificar quem votou o quê…). É bem interessante.

Seguindo a apresentação, tivemos Juliano Spyer para falar sobre “o futuro do livro”. Defendeu a ideia de que o livro não morreu e não morrerá, ele apenas está se moldando ao formato digital, porque agora temos o Google Books, Kindle. Comentou que agora temos muito mais autores do que um tempo atrás. Gira tudo em torno da facilidade de escrevermos e publicarmos, temos muito mais estímulos.
Lembra do manual do Twiter que ele fez? Teve um dia em que chegou a 15.000 downloads em menos de 10 dias.
Ele falou sobre algo legal também de que com os meios digitais, você pode por exemplo ler um conto que menciona um lugar que existe, e pode acessar sobre este lugar (esse palco na vida real), interessando até ao mercado de turismo, tudo através de mashups.

Ainda sob curadoria de Manoel Lemos, tivemos Beatriz Leão que palestrou e mostrou vídeos interessantes sobre o uso de mídias digitais para a saúde e Medicina. Pelo filme, eu não tinha ideia de que havia tantas redes sociais apenas sobre isso. Que máximo!

Ela deu o exemplo de http://www.patientslikeme.com/ que é extraordinário. As pessoas ou os e-patients já é uma realidade. Medicina, pacientes, educação sobre saúde, cuidados e tecnologia na informação estão caminhando juntos. As redes sociais têm uma excelentíssima participação no progresso disso.

A última palestra até o horário em que consegui ficar foi a do Mugnaini (da AlmapBBDO), ele falou sobre Luddites na Indústria da Comunicação – Resistência das pessoas às novas tecnologias. (*luddites = movimento social formado por artesãos têxteis do início do séc. XIX que protestavam contra o avanço do uso de máquinas na produção da Era Industrial, geralmente sentiam seus empregos ou estilo de vida ameaçados – ou seja, contra o progresso). Disse que luddites ainda existem em todas as partes, em várias pessoas de diversas áreas profissionais, inclusive na área de comunicação e propaganda. (verdade verdadeira… e cá pra nós, todos conhecemos alguns). Comentou também sobre a curva da vida de cada recurso tecnológico que criamos, muito interessante mesmo.

Espero que na InterCon 2010, eu consiga assistir a todas que eu me programar. Perdi umas boas hoje.

Ik voel me de laatste dagen wat opgejaagd. Daarom is het hier zo stil, denk ik. Soms is het leven zo gulzig en snel en hol ik erachteraan als een laatkomer achter zijn bus. In werktijd vliegen de post-it’jes in het rond en krijg ik blauwe ellebogen van het typen of een warm oor van het bellen. Of ik begeef me in groezelige appartementen en schud vuile handen. Een huisbezoek noemen ze dat dan. Ik kribbel daar volledige schriftjes vol met belangrijke boodschappen van andermans leven. Ik klap doar soems eejl plat aantwaarps om me verstaanbaar te maken en ik dompel me onder in de zorgen van wel twintig andere levens. Beroepsoplosser ben ik in feite. Van problemen.

En dan is er die andere tijd. Ze noemen het soms ook ‘vrije’ tijd. Zo van ‘vul zelf maar naar believen in’. Klinkt goed, maar er zit een weerhaakje aan. Er zit namelijk heel wat druk op dat stukje tijd. ‘t Is in feite een blokje geperste tijd. Geperst tussen werkuren die altijd langer duren dan ze zijn.
In de week is die vrije tijd vaak een worsteling met vuile was en kruimels, met weerbarstige avondmaaltijden en gifitge luiers. Allemaal tegelijkertijd soms! Een ongelijke strijd. Vorige week moest Sven me nog bevrijden uit de wurggreep van zijn ongestreken hemden. Gisteren werd ik bijna in de afwasbak verzopen door een contraire schotelvod. En maandag viel ik van de trap met een piepklein zakje (st)oud papier dat ik naar buiten wilde brengen. Ik viel bijna flauw en mijn bil is nu helemaal blauwig groen.
Iedere avond val ik uitgeput neer in bed en volgens mij is het maar een kwartiertje later dat de wekker zingt.

Je zou denken dat een mens naar het weekend uitkijkt, niet? Maar ook weekends kunnen druk zijn. Soms is het een dwangmatig zinvol bezig zijn. Ik wil dan vaak per se gaan wandelen of iets gaan bekijken. Gewoon niksen lijkt zo triest. Bovendien ben ik van het soort dat zichzelf gemakkelijk verveelt en dan zelfmedelijden krijgt… Dus breng ik mezelf óf in drentelige niksmomenten die me stress geven óf in volgeplande weekendsituaties die prettig zijn, maar ook vermoeiend: vorig weekend naar Delft, dit weekend naar zee. Valiezen pakken, vroeg opstaan, camera opgeladen en memorykaartjes leeg! Er moet gefotografeerd worden! Gelukkig woont aan zee het schoonouderpaar dat voor ons kookt en dat digitale tv heeft en dat dolgraag een weekend lang het kleinkind platknuffelt.

Maar als ik terugben wil ik mijn vader bezoeken, moet ik griepbacillen verbeten van me afslaan, beslis ik na rijp beraad welke douchegel de beste is om aan te schaffen. Ik wil dan boeken lezen, naailes volgen, vrienden zien, naar de cinema gaan, batterijopladers kopen, lampen vervangen, mijn moeder bezoeken, de planten binnenhalen (die planten! Dat moet op het to do lijstje!), plannen maken enz. Ik ben trouwens ook zo moe!

En zo gebeurt het soms dat er niet geblogd wordt. Ik had de laatste week ook nauwelijks een streepje inspiratie. En dan wil ik me niet dwingen. Er moet al zoveel. Wat is de moderne mens in een welvaartstaat toch een gelukzak. Zoveel dingen om te doen!

Een Delfts kind in een Delfts huis:

Deze Delftenaren kunnen mooi schrijven, maar ze zijn wel de e vergeten:

En Delft heeft – naast hun eigen scheve toren – ook een grappige vierkleurentoren:

I wanted to write about this a lot earlier, but well, you know how it is sometimes.

This autumn I had my first two encounters with Augmented Reality (short AR).

Thanks to Djure Meinen and Frank Tentler I was allowed to join the evening event of the stART conference in Duisburg in September where the Zaboura Eichstaedt Experience (short ZEE) gave a performance.

ZEE’s art performance is based on the iphone technology. They use the application Ocarina for getting some nice instrumental background to play with and then add instruments like guitars to it in order to enhance the musical effect. The added instruments can be very different, as their photo and video section shows.

This already fascinating sound mix gets taken to another level when Zaboura adds her soft yet powerful voice reading the philosophical texts of Georg Simmel . At the start of the performance, both music and the text read do not make really sense to your little grey cells, but then after a short while of resistance they decide to accept this uncontrollable flow of sounds and impressions that the ears pass on to them – and then one just falls into it, into a certain kind of trance-like experience almost. And then at some point the sounds stop. Performance over. And what then? One does not really know what to say. Non-sense. Strange. And that shall be art? These kind of comments one hears. But also things like wow, brilliant, amazing experience.

I found that the ZEE-performance took me totally out of my normal thoughts. Listening and allowing myself to fall into this special mix of sound simply freed my head. It made me listen, without really understanding or being able to describe the experience if someone would have asked me. It took my thoughts kind of to a bigger, wider space. I felt inspired, creativity seemed to be filling the air around, possibilities. All that in the wider sense of a feeling, nothing concrete.

Even though this has been over a month now, the inspiration I took with me. And I can still clearly recall the special atmosphere.

Then, a couple of weeks ago I went to the Geek Girl Meetup in Stockholm. There I met Andie Nordgren who is the product manager and developer at RjDj in London. Andie demonstrated to us one of the iphone applications that RjDj developed. The way it works is that one listens to music via ones head phones and then via the application sounds from ones surroundings get added. Think of listening to your hottest House or Trance compilation or even your favourite lounge music compilation, whatever you prefer, and then walking down Oxford Street with all the people rushing past you. All these sounds get added on top of your music and thus everything blends to a unique mix that only you listen to via your headphones.

Andie demonstrated the application to us in an open room at the GGM, and she gave some of us her headphones on our night out together. Both times it was a really impressive experience. But she also advised us to be careful with this since it “fucks with your brain” as she put it. Or as John Mahoney from Gizmodo states on the RjDj website “Hey, it’s mushrooms without the mushrooms!” .

For me this is definitely a reason consider even more seriously to finally get an iphone.

Anyway, Andie’s demonstration helped me understand much better what I already experienced with ZEE, even though these two are of course two different pairs of shoes.

I look forward to see what else there will be available within the next let’s say six months.

Digital mushrooms, wow

Another thought, does this mean that applications like the RjDj ones will considerably fuck up the market for Ecstasy and the like? Will drug dealers get digital and legal? So much cheaper and fancier and less dangerous – OK, the latter has probably to be proven first.

I hadn’t even heard of Emma Stone until Zombieland. The movie was gory and funny and maybe the best time I’ve had this year. Those boots Emma (who plays Wichita) sport in film? Bandolino. Agatha to be exact. To be even more exact, a picture:

Unfortunately, they’re from a few seasons ago so slim, slim chances of getting your hands on a pair. Everyone – style hunter, bloggers, etc – seem to be in agreement that the next best thing is a pair of Bandolino Castalina boots. Click on that link to have a look-see. You’ll have to deal with that buckle… or carve it out somehow.

Flauwersinlaag – weversinlaag