Voor mij hebben alle mensen een staart. Een reële staart. Zo een die aan je achterwerk hangt. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Met een beetje fantasie zijn ze ook makkelijk te zien.

Voor mij betekent een staart ‘invloed’ of ‘effect’. Het gaat dan vooral over wat je achterlaat. Je komt een kamer in, je vertoeft er een tijdje en je gaat er buiten. Als je dan achterom kijkt: wat laat je achter? Een beetje rommel, wat stof, verplaatste spullen, een vuile koffiemok, een kattebelletje voor het lief. Dat is je staart… Maar een staart is ook meer. Je ecologische voetafdruk. De sfeer die jouw humeur bij anderen achterlaat. Het kribbeltje op de toiletdeur van je stamkroeg. De bacterieën die je rondniest op de bus. De vuilzak die je iedere week op straat zet.

Sommige mensen hebben reusachtige staarten die ze helemaal niet in de hand hebben. Dinosaurusstaarten. Of krokodillenstaarten. Bij de minste beweging wordt er iets omgegooid. Ze komen ergens binnen en laten een ravage achter als ze buitengaan. Drugsverslaafden hebben meestal grote staarten. Die laten gekwetste familieleden achter, geripte vrienden en meestal veel afval.
Jongeren hebben grotere staarten dan ouderen. Met blikjes bier en veel lawaai in hun studentikoze kielzog. Bloggers hebben virtuele staarten; slijmsporen op het internet.
Artiesten hebben er ook grote. Meestal kleurrijke. Ze laten een spoor van verfvlekken en kunst na. Niet per se negatief dus.
Een staart kan immers ook pluizig, zacht en vriendelijk zijn. Een oprechte ‘Goeiemorgen!’ kan een heel kantoor kietelen met opgewektheid. De zwabberstaart van mijn Poolse kuisvrouw maakt meer proper dan vuil. Maar zelfs de pluimen van een pauw brengen stof en met een onachtzame eigenaar kan elke staart destructief zijn.

Er zijn mensen die hun hele bestaan aan hun staart ophangen. Dat zijn meestal de zeurpieten en de energiezuigers. Hun staart is hun manier van leven. Als ze ergens binnenkomen smijten ze gelijk hun staart in je gezicht en laten hun gat zien.
Sommige mensen hebben vissenstaarten: glibberig gedrag en snel weg. Meestal wel nogal proper.
Zakkenrollers hebben volgens mij vissenstaarten.
Je hebt ook kangoeroestaarten: mensen springen ver met hun assertieve (aggressieve) ego’s, maar zonder staart vallen ze om. En dan de kwispelaars: zij die met hun overdreven enthousiasme vanalles omverkwispelen. Een sint Bernard aan een salontafel. De theepot ligt garantie op de grond. Zij die ‘Van Vlees en Bloed’ gezien hebben: Den Herman is een kwispelaar…

De ene dag heb je een fijne poezenstaart die je netjes in de lucht houdt, die je evenwichtig maakt en weinigen stoort. Stap je met het verkeerde been uit bed, dan heb je eerder een geschubde dikke salamanderstaart waar je iemand zo mee omver kan meppen. Soms pluimen, soms pluizig. Soms kaal en soms gekruld…

En u? Wat voor staart hebt u vandaag?

(illustratieve foto volgt nog )

onderstaande patatsnijder heb ik ontwikkeld in het kader van een persoonlijk reflectieboek. Hij is gebaseerd op 2 dimensies nl.:

waar ligt je locus of control: intern of extern
wat is je basis tov jezelf: Ok of niet-OK

Ruim twee weken geleden ben ik begonnen met het bijhouden van mijn blog. In eerste instantie om mijn omgeving te laten weten hoe het met me gaat, maar uiteindelijk kwam ik er al snel achter dat dat niet het enige voordeel is.

Een weblog zoals deze, is niet meer dan korte verslagen over dingen die je tegenkomt in het dagelijks leven. Vooruit, het ene komt wat minder voor dan het andere, maar uiteindelijk draait het om hetzelfde.

Ik ben erachter gekomen hoe een blog je kan helpen bij het ordenen van de dagelijkse dingen. Het is een manier om spanningen, vragen of ideeëen van je af te schrijven en door dit terug te lezen, kun je vragen aan jezelf gaan stellen. Noem het een soort interview me je eigen gedachten.

Ik stel mezelf meestal de ‘waarom’ en ‘hoe’ vragen als ik mijn weblog teruglees. Zo ontdek ik m’n zwakke kanten en probeer ik die in het vervolg niet uit de weg te gaan, maar te veranderen.

Eigenlijk zou ik iedereen aan willen raden een weblog bij te houden. En tegen de mensen die liever niet willen dat er vanalles over ze lezen is op Internet zou ik zeggen, je kiest zelf wat je op je blog plaatst. Ik zet er namelijk ook niet m’n intiemste gevoelens en gedachten op, maar beperk me tot hetgeen een ander kan begrijpen en zich er in kan verplaatsen.

Soms probeer ik de discussie aan te snijden en hoop ik op reacties.

Kortom, deze blog is nog lang niet af, maar blijft doorgaan zolang ik dit kan volhouden in m’n dagelijks leven.

Van een vriendin uit Amerika kreeg ik een email toegezonden met het volgende verhaal. Perceptie  is iets om over na te denken.

Washington, DC Metro Station, een koude morgen in januari (2007). Een man met een viool speelt in ca. drie kwartier zes muziekstukken van Bach. Gedurende de tijd dat de muzikant speelt, passeren ongeveer 2000 mensen de man die daar staat te spelen. Het merendeel van de voorbijgangers is op weg naar het werk. Na een minuut of drie is er een oudere man die de spelende violist opmerkt. Hij matigt zijn tred, stopt voor een paar tellen om te luisteren en snelt vervolgens weer door.

Na ca. 4 minuten ontvangt de muzikant zijn eerste dollar: een vrouw gooit zonder te stoppen wat geld in de hoed op de grond. 6 minuten later leunt een man tegen de muur om te luisteren naar het vioolspel, dan kijkt hij op zijn horloge en loopt weer door. Tien minuten later stopt een klein jongetje bij de muzikant maar zijn moeder maant hem aan door te lopen. Het kind stopt nog een keer en wordt weer gemaand door te lopen. Meerdere kinderen stoppen om te luisteren maar worden door hun ouders bevolen tempo te maken.

45 minuten later: de violist speelt onverstoorbaar door. Slechts zes mensen zijn gestopt om gedurende een paar minuten te luisteren. Ongeveer twintig voorbijgangers hebben geld in de hoed gegooid, terwijl ze in hun normale gang voorbij de spelende muzikant liepen. In totaal haalde de muzikant $ 32 op.

Na een uur stop de jonge man met spelen, pakte zijn viool in en vertrekt. Niemand heeft hem opgemerkt, niemand applaudisseerde noch heeft de jonge muzikant met zijn viool herkend.

De violist die zo virtuoos de muziekstukken van Bach vertolkte was niemand minder dan Joshua Bell, een van werelds meest vooraanstaande violisten. Bell vertolkte een paar van de meest complexe muziekstukken ooit voor viool geschreven op een instrument dat een geschatte waarde heeft van $ 3,5 miljoen dollar. Twee dagen voordat hij in de metro speelde, gaf hij nog een concert in een uitverkocht theater in Boston. De tickets om toegang tot het concert te krijgen bedroegen gemiddeld $ 100 per plaats.

Het verhaal zoals hier beschreven is een waar gebeurd verhaal. De Washington Post organiseerde een experiment over perceptie, smaak en prioriteiten van mensen en vroeg Joshua Bell om incognito een optreden te verzorgen. Hoe beschouwen mensen schoonheid in het leven? Is dat afhankelijk van tijd, plaats en omgeving? Nemen we de tijd om waardering te tonen voor wat we tegen komen in het dagelijks leven? Herkennen we überhaupt talent van mensen op een plaats waar we het niet verwachten? Blijkbaar heeft talent een ambiance nodig om tot wasdom te komen. Daarom dat mensen de moeite nemen om dure kaartjes te kopen voor een concertzaal en niet de tijd nemen om zo maar op straat te luisteren naar wat er ten uitvoer wordt gebracht.

Als we niet de tijd nemen om te stoppen en te luisteren naar een van werelds beste muzikanten op straat, die op een van de mooist vervaardigde muziekinstrumenten een van de beste muziekstukken ooit geschreven ten uitvoer brengt … wat missen we dan nog meer in ons dagelijkse leven?
klik hier om naar de uitvoering van Joshua Bell in de metro van Washington DC te luisteren.

Of in terugblik … mijn profiel van leraar volgens de Grote Opvoedtest voor Docenten van de Nederlandse kwaliteitskrant Trouw.

 Ik speel de test door in de serie Ken uzelf (γνῶθι σεαυτόν) of nieuwer geformuleerd Me, Myself, I and My Blog. Je zoveelste staaltje van je reinste exposure. ;-) Je kunt het ook zo zeggen: elkaar beter leren kennen. Klinkt minder ikkerig, toch: vriendelijker, socialer. Geleerder kan ook, in de terminologie van competentieleren: de test als invalshoek voor zelfreflectie.

Wat voor ouder ik ben? (Wie er niet tegen kan, tegen testresultaten van anderen, weze gewaarschuwd: te mijden blog.) Ik val in de categorie van de sensitieve ouder: Tim Mainhardt van de Universiteit Utrecht, medesamensteller van de Grote Opvoedtest voor Ouders, geeft me opnieuw wat uitleg op YouTube.

Wat voor ouder bent u/ben jij?

Trouw wil i.s.m. CNV Onderwijs met de Grote Opvoedtest aan leraren en ouders een handig instrument bieden in het discours over ieders rol in de opvoeding. Is voor de leraar opvoeden op school belangrijker dan onderwijzen? Schuiven ouders hun opvoedingsproblemen niet op de rug van de leraar? Wat verwachten ze van elkaar? Wat zijn hun meningen en wensen?

Voor de liefhebbers is er op Trouw.nl ook nog de idealedocententest.

Kranten en tijdschriften, boeken en CD’s worden volgeschreven en gepraat over succes. The Secret, de seminars van Anthony Robbins en Bob Proctor, allen gaan over hoe je succes kunt creëren in leven en werk. De media nu hebben als thema veelal hoe je in deze tijd van economische malaise zelfs nog succesvol kunt zijn. Google je het woord “succes” en een enorme trits aan sites komen voorbij met tips over. Het houdt niet op.

Afgelopen week woonde ik een avond bij van Zeist Onderneemt. Marieke de Kort en Ariane Struyvenberg hielden een thema dat ging over de verschillen tussen mannelijk en vrouwelijk ondernemerschap. Beide dames hadden een leuk verhaal. Marieke de Kort hield een betoog naar aanleiding van haar onderzoek over dit onderwerp. Ariane is oprichter en eigenaar van Match en Mentor en sloot het thema af met bijzonder vermakelijke praktijkvoorbeelden.

Bij het schrijven van trainingsmateriaal is succes een regelmatig terugkerend begrip. Ook in mijn werkboek Future proof yourself besteed ik er zelfs een pagina aan. De laatste tijd merk ik dat ik me nogal eens afvraag wat dit nu voor mij betekent. Echt goed greep op de antwoorden kreeg ik maar niet, tot deze avond in Zeist. Het begrip succes werd op een andere manier belicht en ik kon daarvoor mezelf aardig op reflecteren. Hoe kun je je eigen succes meten? Ha, nu krijgt het handvaten.

Succes kun je objectief en subjectief meten. Het criterium objectief kun je nader duiden als het leveren van een bijdrage aan de maatschappij, bijvoorbeeld door het scheppen van werkgelegenheid. Een ander voorbeeld van een objectieve meting is hoe succesvol een onderneming is in termen van commerciële groei. Subjectief is succes te meten door te kijken naar hoe je als ondernemer je eigen doelstellingen haalt of hoe lang je bedrijf bijvoorbeeld overleeft volgens termen van de Kamer van Koophandel.

Zo alles bij elkaar ben ik best succesvol. Ik heb mensen aan het werk geholpen en van opdrachten voorzien, hetgeen voor brood op de plank heeft gezorgd – niet in de eerste plaats voor mijzelf. Als ik naar bedrijfsresultaten kijk, kan ik zeggen dat ik succesvol ben. Kijk ik naar de persoonlijke doelstellingen die ik als ondernemer heb, dan ben ik zeer zeker succesvol. Ik doe wat ik leuk vind en wat ik leuk vind, doe ik. Ook voor de KvK ben ik succesvol want ik overleef de norm van het ingeschreven blijven in het register na het moment van starten.

Ik zou toch kunnen zeggen dat mijn avond niet stuk kan na deze reflectie. Maar toch …. ergens knaagt er nog iets. O ja, mijn ego is er ook nog. Want die heeft daar uiteraard een oordeel over. Natuurlijk ben ik succesvol. Het kan alleen nog veel beter.

Een interessante discussie vond onlangs plaats tussen een relatie en mij over de telefoon. De aanleiding van het gesprek was een interactie die zij met een zakenrelatie had en wat deze interactie met haar deed. Uiteindelijk ging het over: hoe kijkt zij naar mensen in relatie tot wat ze intuïtief ervaart en objectief kan waarnemen. Natuurlijk trokken we in dat gesprek ook parallellen naar andere situaties in haar leven.

Deze relatie ken ik nu ongeveer kleine tien jaar. Ik ken haar niet anders dan dat zij heel zorgvuldig is in het benaderen van mensen, hen in hun waarde laat, beleefd is en vooral: ze is betrokken. Tegelijkertijd komt ze op haar voor zichzelf als de situatie dat vraagt en zelfs dan blijft ze betrokken in de gesprekken met de ander. Haar ervaring van deze morgen raakte haar enorm en het kostte haar de nodige tijd om zichzelf weer te hervinden. Dus pakte ze de telefoon en spraken wij over wat haar op dat moment bezig hield. Hoe kon zij zich zo vergissen en vooral: waarom verbaast het haar zo dat dit gebeurt terwijl zij het eigenlijk wel wist.

Hoe vaak gebeurt het niet in je leven dat je een persoon tegenkomt die in het contact een behoefte voor jou invult en tegelijkertijd iets representeert dat je eigenlijk niet in je leven wilt hebben. Of anders gezegd: de persoon representeert “iets” wat je zelf niet zult representeren en wat je eigenlijk ook niet in de contacten met een ander wilt. En toch gebeurt het. Het contact met deze persoon heeft zijn beloop en het vervult de behoefte die je wenst of nodig hebt of denkt te hebben. Totdat je een grens bereikt. Die morgen was die grens bereikt. Woedend en verdrietig tegelijk vertelde ze haar verhaal. Uiteindelijk kwam haar cruciale vraag: kun je nu zien aan iemand dat deze persoon niet klopt voor mij? We hebben uitgevogeld wat het contact haar opgeleverd heeft in het verleden. Die was glashelder. Ergens onderweg is de balans tussen wat het haar brengt en wat zij er in te geven heeft, zoekgeraakt. Deze vrouw kennende, die haar waarden en grenzen meestal helder voor ogen heeft, switchte onbewust naar een andere golflengte. Waar eerder overeenstemming over zaken bestond, ontstonden nu misvattingen. Dat resulteerde uiteindelijk in complete werelden waarin zij zich bevonden. Hoe groter de misvattingen, hoe groter de verwijdering.

We kennen allemaal mensen die ons aantrekken en afstoten tegelijk. Het is maar net naar welke kant de balans uitslaat. Ik probeer me er zo veel mogelijk van bewust te zijn welk doel het mij heiligt in een dergelijke situatie. Als ik er dan eigenlijk een raar onbestendig gevoel bij heb, dan vraag ik me waar dat vandaan komt. We worden allemaal zo langzamerhand opgeslokt door de hectiek van deze tijd: werk, ondernemerschap, een toenemend arsenaal communicatiemiddelen, dat zeeën van tijd kosten en ga zo maar door. Ons hoofd is vol. Wanneer ik dan niet helder krijg wat mijn waarden zijn en daarmee bepaal hoe ik mijn leven wil leiden met alles wat er op mijn pad komt, dan heb ik een keuze. Vanuit mijn professie kan ik nog een stapje verder gaan in het voeren van een bewijslast daarvoor. Soms neem ik daar de moeite niet meer eens voor en is de screening van een situatie in een split second gedaan: wanneer de indruk niet strookt met mijn gevoel, dan kies ik. Als ik doorga, dan weet ik dat het me niet gaat opleveren wat ik zou willen. En deze keuze is moeilijk. Mijn intentie is ook om met betrokkenheid en interesse naar situaties te kijken. En dan sla ik ook wel eens mijn eigen plank mis. Dit was in het gesprek een wijze les voor mij.

Hoe staat iemand in het leven? Dat is een vraag die mij regelmatig bezig houdt: voor mezelf maar ook in relatie tot anderen. Ik vraag het me van anderen wel eens af wanneer ik in situaties beland die ik niet wil. Als ik naar strategieën kijk die ik in het leven hanteer dan kan ik inmiddels heel fijn detecteren hoe ongewenste resultaten ontstaan. Ik zie mijn aandeel daarin en kan heel ver gaan in het uitpluizen waar de verantwoordelijkheid bij mij ligt en wat ik er aan kan doen of heb gedaan dat een situatie is zoals hij is. Soms wordt ik er gek van. En dan realiseer ik me dat ik te ver ga in het rationaliseren hoe iets in elkaar zit. Want ik kan wel uitzoeken waar mijn rol ligt en deze relativeren. Maar hoe zit dat bij de ander? Hoe gaat die met situaties om? In de tijd? In de loop van de jaren ben ik wijzer geworden en heb ik geleerd hoe emoties een rol spelen. Vooral hoe destructief ze kunnen zijn – wanneer ik dat laat gebeuren – als iets me niet oplevert wat ik graag wil. Dit geldt ook voor relaties met mensen.

In de afgelopen jaren is er veel gebeurd in mijn leven – bij wie niet. Voor mezelf heb ik toen bepaald dat ik grenzen mag stellen om mijn leven leuk te houden. Ook om te kunnen doen wat ik graag wil, zonder me onder te laten sneeuwen door wat er allemaal gebeurt. Dit geldt niet alleen voor leuke maar ook voor de minder leuke dingen. Een les die ik daarin heb geleerd is heel bewust te bepalen wanneer genoeg “genoeg” is. Wat vind ik belangrijk om aan te houden en wat niet. Zo lang ik me kan heugen heb ik een volle sociale agenda gehad: een dierbare vriendenkring, werk, zakelijke etentjes met relaties en erg leuke sociale contacten met mensen waar ik graag mee om ga. In mijn overtuiging hoorde ik aan alles invulling te geven – waarschijnlijk een reactie op het leven dat ik van huis uit gewend was. Helaas levert het me niet altijd op wat ik wil. Op enig moment ben ik me gaan afvragen hoe ik dit kon oplossen. In mijn herinnering kwam een artikeltje naar boven dat ik ooit in het blad Oprah heb gelezen: vraag je iedere keer af of een gebeurtenis je energie oplevert. Toen ik mezelf deze vraag ging stellen, kwam ik er achter dat dit in veel gevallen niet gebeurde. Het kostte me zelfs energie en onnodig veel inspanning.

Het moment dat ik me dat realiseerde, veranderde er het nodige. Voor mij was dat een moment van herbezinning en kon ik zien waarom ik zelfs in relaties belandde die zelfs destructief bleken te zijn. En dat bleek ook wederzijds te zijn. Ik vind het grappig om dan te bezien hoe zaken gaan in het leven. Relaties groeien uit elkaar. Met een gerust hart kon ik daar afscheid van nemen. In het ene geval zonder schuldgevoel en in gevallen ook met. Recentelijk werd het me duidelijk toen ik na jaren iemand bij toeval met zijn gezin tegen kwam; ik vond het leuk ze weer te zien – for old times sake. En tegelijkertijd wist ook waarom het gelukkig maar bij een toevallige ontmoeting zou blijven. Met een vrij gevoel liep ik door naar mijn koffieafspraak.

Op 1 mei j.l. heb ik een ronde tafel bijeenkomst bijgewoond over de Roos van Leary . De bijeenkomst werd gehouden onder de bezielende leiding van Bert van Dijk. Van dit model weet ik wat het is en als trainer ben ik ook van mening dat kennis hiervan tot de standaard bagage hoort in trainerschap. Het model heb ik vooral geleerd om weerstand in groepen te plaatsen. Alleen begrijp ik er niets van. In de afgelopen jaren heb ik als gast een aantal korte workshops bijgewoond, waarin de Roos op verschillende manieren werd uitgelegd. Er zijn hele leuke werkvormen te bedenken om mensen met de Roos te laten werken en te laten ervaren wat het effect is van gedrag in samenwerking. Theoretisch kan ik het allemaal volgen maar wat er in de praktijk nu mee te doen – dat gaat niet. Op de een of andere manier wil het model maar niet beklijven. Het is heel veel nadenken. Het onbegrip over de Roos van Leary was dan ook aanleiding om aan de ronde tafel bijeenkomst deel te nemen – in de hoop er wijzer van te worden.

Waar gaat het in de Roos nu om? De Roos van Leary geeft inzicht in relaties en het gedrag van mensen. Het gaat over de acceptatie van gedrag en de beïnvloeding van gedrag. De Roos geeft inzicht in communicatieprocessen. Zo ver kom ik. Alleen wat dan er mee te doen in de praktijk? Wat is dan de volgende stap? Want wat doe je als je geconfronteerd wordt met aanvallend gedrag in samenwerking? Wat doe je als iemand leiding neemt op een wijze die weerstand bij jou oproept? Hoe ga je om met een collega die een defensieve houding aanneemt? Of jijzelf?

De Roos objectiveert gedrag van mensen maar biedt geen praktische oplossingen. In de Roos is gedrag niet goed en niet fout. Echter in de praktijk ervaren mensen gedrag van mensen wel als goed of fout. Als iets goed is, zou ik het niet veranderen. Geeft iets resultaten waar jezelf niet blij van wordt, dan is dat wat anders. En wat doe je dan? Het helpt mij niet om dan een ingewikkeld model voor ogen te nemen. Ik geloof in humor, ik geloof in eigen verantwoordelijkheid en ik geloof in praktische gereedschappen als ik zie dat iets me niet brengt wat ik wil. Voor dilemma’s wil ik graag praktische oplossingen tot mijn beschikking hebben om toch resultaat te creëren met waar ik mee bezig ben. En dat betekent een andere perceptie op zaken.

Als je het gedrag waarneemt dat hoort bij de ervaring waar je jezelf op dat moment van bewust bent, waar gaat het dan om? Speel je het spel niet mee op dat moment? Wil je zelf winnen en voorkom je dat een ander succesvol is? Wat maak jij – of de ander – niet af waar je aan begonnen bent? Is de ander bezig het spel dat gespeeld wordt te vernietigen en ga je daar in mee? Hanteer je please-gedrag in plaats van dat je in je eigen autoriteit stapt? Blijf je hangen in iets dat een probleem wordt in plaats van dat je doelgericht bezig bent om een concreet resultaat neer te zetten? Volgens mij hoeft het allemaal niet zo moeilijk te zijn om ergens uit te komen.

Uit de ervaring stappen en op meta niveau kijken naar wat er gebeurt vind ik  een goede stap.
Als dat in deze context niet werkt, dan weet ik het niet.
Misschien toch weer terugvallen op de Roos?

Het is grappig om te constateren dat persoonlijke ontwikkeling nog steeds geen vanzelfsprekende zaak is voor professionals.

Zo lang zij vinden dat ze goed zijn in hun werk en hun zakelijk leven op rolletjes loopt, zijn velen niet warm te krijgen voor verbetering. Natuurlijk, niemand die zegt dat het “moet”.

Maar waar ligt de grens tussen gemakzucht, comfortzone, niet willen durven toegeven dat zaken ook anders kunnen en simpelweg durven erkennen dat bijblijven in de tijd ook een belangrijke factor is om de professionaliteit vorm te geven? Mensen dragen in de tijd ervaringen met zich mee, die de moeite waard zijn om als basis te gebruiken om hun performance naar een volgende stap te brengen. Dit legt een fundering zodat succes voor henzelf gewaarborgd blijft. Want waarom lukt het de een wel om op een steeds hoger niveau te presteren en de ander niet? Het verschil zit ‘m in het werken aan jezelf, in te willen excelleren in wat je doet.

Hoe werkt het nu om deze stappen te zetten? Door inzicht te krijgen in de eigen communicatie. Door te leren hoe je eigen interne dialoog elkaar zit. Door te begrijpen hoe de taal van je eigen brein werkt zul je greep krijgen op je eigen programmering. Want deze bepaalt hoe jouw strategie in elkaar zit. Wanneer je dat weet, ben je in staat om veranderingen aan te brengen en te besluiten een andere strategie te ontwikkelen. Er zijn diverse methoden die hiertoe bijdragen. Video strategie analyse en NLP zijn er twee van, die heel goed samenwerken. De ene op onbewust niveau en de andere op bewust niveau. Ervaringen uit het verleden dragen bij tot de vorming van waarden en overtuigingen in het nu. Deze bepalen weer een strategie welke geïntegreerd is in onderbewustzijn. Zij bepalen ons leven, onze successen en onze toekomst.

Wat levert het ons op om eens op een andere manier naar onszelf te (leren) kijken:

• Verbetering van performance door nieuwe inzichten in onszelf te creëren
• Het zijn van een inspiratiebron voor anderen: het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap
• Invloed kunnen uitoefenen op ons emotioneel systeem
• Leren denken in oplossingen in plaats van meegaan in automatische reacties
• Doelen stellen
• Nieuwe vaardigheden en competenties
• Flexibel leren zijn in denkpatronen
• Analytische vermogens
• Een heldere communicatiestijl
• Verbetering van relaties: persoonlijk en zakelijk
• Zelfvertrouwen
• Versterking van de eigen persoonlijkheid en eigenwaarde
• Duidelijkheid in wat belangrijk is voor jezelf
• Grenzen stellen

In een tijd waarin het maatschappelijk verkeer op zijn kop staat, de waarde van vertrouwen afneemt in de samenleving en zekerheid geen vanzelfsprekendheid meer is, wordt zelfmanagement een hoog goed. Om te blijven leven in plaats van overleven.

Kent u kleine kokette Katinka? Dat allitererende meisje van Joop Stokkermans? Of is het al te lang geleden?

Geen nood, want het jongere broertje van de inmiddels bejaarde Katinka heeft zich aangediend: lange kokette Arie. Boomsma voor de niet-intimi. Het kijkcijferkanon van de EO. Een vlotte jongen die graag laat zien wat leven in de vrijheid inhoudt. Door bijvoorbeeld zijn bovenlichaam in de gay-uitgave L’Homo te showen.

De EO heeft hem nu voor 90 dagen geschorst. Arie begrijpt de beslissing van zijn directie. Hij heeft inmiddels met veel gekwetste collega’s gesproken en ziet in dat hij beter eerst met hen in overleg had kunnen treden. Volgens Arie werd er flink gediscussieerd. “Dat is de omroep waarvoor ik wil werken. Een omroep in beweging.”

Het hellend vlak wordt in christelijk Nederland steeds vaker als een bevrijdende glijbaan gezien. Zo lees ik nergens dat Arie spijt heeft van zijn daad. Slechts de uitvoering had socialer gekund. En de EO? Die poldert voort. Kijkcijferkanonnen winnen het van geestelijke kwaliteit. Ik kijk er niet gek van op als de EO over een jaar of 25 als VEO (Vrijzinnig Evangelische Omroep) gaat fuseren met de VPRO.

Arie is inmiddels ongekend populair bij veel niet EO-ers. Zo heeft een vrouwelijke fan, Bo Jeuken, een site geopend waarop een petitie kan worden ondertekend. www.90dagenzonderarie.nl. Ik citeer een paar krachtzinnen van de site die alles zeggen over het niveau van deze dame:

“Hoe haalt de EO het in Godschirstusnaam* in zijn hoofd om op zo’n laffe manier te beslissen over goed en kwaad?”

“Het Christendom heeft een lange traditie als het aankomt op het tegengaan van vooruitgang. De aarde is niet rond, pilgebruiksters zijn satansgebroed en Arie is Fout.”

Ik hoop niet dat ik dit soort fans heb. Dan wordt het tijd voor een blog-stop en een diepgaande zelfreflectie.

Henk van Blijderveen

*Kan het fouter?

Hoe manage je je eigen onzekerheid wanneer de zekerheid onder je weg valt door de huidige economische situatie? Deze vraag hield me bezig in het zoeken naar een nieuwe strategie om activiteiten uit te breiden. Want ook mij houd het bezig dat het genereren van werk minder makkelijk gaat dan een jaar geleden. Bij het beantwoorden van de vraag realiseerde ik me dat ik met praktische oplossingen kom: dit kan ik doen en dat kan ik doen. Mogelijkheden te over maar echt blij wordt ik er niet van. De vraag rees vervolgens: hoe komt dat? Want een praktische oplossing verzinnen wil niet zeggen dat het een juiste oplossing is.

Bij het opruimen van een documentenmap kwam ik een poster tegen die ik enige tijd geleden gemaakt had met mijn mission statement, de waarden die ik wil leven en de (schaduw)waarden die ik wil vermijden evenals de belangrijkste doelstellingen die ik in de komende tijd wil realiseren.

De waardenlijst heb ik nader beschouwd en ik kom er achter dat deze niet meer voldoet in deze tijd en waar ik nu in mijn leven sta. Tijd voor herziening dus. Door deze lijst te herzien en een nieuwe waardehiërarchie te maken, zie ik dat één waarde uit de lijst vervangen wordt door een andere en dat de oude volgorde ook wijzigt. Plotseling blijken bepaalde waarden minder belangrijk dan anderen – simpelweg omdat ze gerealiseerd zijn met de voorwaarden waaraan ze dienen te voldoen – en andere waarden opeens heel belangrijk geworden zijn in het ontplooien van activiteiten in mijn ondernemerschap.  

Twee jaar geleden stond gezondheid met vlag en wimpel op de eerste plaats. Daar heb ik hard aan gewerkt en nu is “gezondheid” nog belangrijk maar het heeft een andere prioriteit gekregen. “Zekerheid” stond eerder niet op mijn lijstje. Op dit moment scoort hij hoog, omdat ik merk dat het belangrijker is dan te voren.

Door een nieuwe waardehiërarchie te maken, heb ik een nieuw fundament onder mijn activiteiten gelegd. Het geeft me rust en focus om mijn strategie te bepalen voor de komende tijd en dan blijkt ook welke keuzes en praktische oplossingen goed voelen en welke niet.

Onlangs had ik met een tweetal vriendinnen een gesprek over hoe om te gaan met stressvolle situaties. Alle drie hadden we onze eigen verhalen. Inhoudelijk verschillen ze hemelsbreed van elkaar, echter gezamenlijk delen we dezelfde overeenkomst: we weten absoluut niet wat de uitkomst zal zijn. Onzekerheid is hier het sleutelwoord en het gevoel dat erbij hoort is zeer oncomfortabel.

Leven onder grote spanning heeft gevolgen voor onze slagvaardigheid en werkt verlammend op ons vermogen om actie te nemen. Het kan verleidelijk zijn hier in mee te gaan, omdat het in eerste instantie voelt als gas terug nemen in wat ervaren wordt als een hectische situatie. Deze rust is een schijnrust, want ondanks dat je in een lagere versnelling beweegt, is de stress constant voelbaar. De vraag is dus: wat is effectief om in beweging te blijven. De oplossing is heel simpel en tegelijkertijd super gecompliceerd omdat je eigen gevoel je in de weg kan zitten.

Rationeel is het helder te beredeneren dat het blijven cirkelen in gedachten alleen maar betekent dat je op dezelfde plaats blijft staan. Je maakt jezelf daarmee slachtoffer van de omstandigheden en dat voorkomt dat je actie neemt. Wanneer je een andere blik op jezelf werpt en deze perceptie naar het volgende niveau trekt, dan kun je in het moment verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. En wanneer je dat doet, kom je tot oplossingen om actie te nemen. Het creëert ruimte in je hoofd om afstand te nemen en zo je eigen realiteit in een luchtiger perspectief te zien. Het leert je stapje voor stapje om  gevoelens van spanning en onzekerheid te hanteren en vertrouwen in jezelf ontwikkelen.

Recentelijk las ik een aardige metafoor die helpt om vertrouwen te houden en daarbij in beweging te blijven, ook al weet je niet waar je uit zult komen:

De Sultan van Perzie had twee gevangenen ter dood veroordeeld. Een van de gevangenen wist dat de Sultan erg gesteld is op zijn zwarte hengst en bood hem aan het dier in een jaar te leren vliegen in ruil voor het sparen van zijn leven. De Sultan zag zichzelf al als bereider van het enig vliegende paard ter wereld en ging met het voorstel akkoord.
De andere gevangene verklaarde hem voor gek. “Jij weet toch net zo goed als ik dat paarden niet kunnen vliegen. Je stelt het onvermijdelijke alleen maar uit.”
“Nee, nee” antwoordde de eerste gevangene. “Ik heb vier kansen om mijn veroordeling te ontlopen.
Ten eerste, de Sultan kan overlijden.
Ten tweede, ik kan overlijden.
Ten derde, het paard kan sterven.
En ten vierde … ik kan het paard leren vliegen.”

Je weet nooit wat de toekomst je brengen zal en de onzekerheid dwingt je om in mogelijkheden te blijven denken.

Wie door zelfreflectie depressief wordt, maakt te weinig fouten.

Peter de Groot

Vandaag hadden wij met onze kinderen thuis een nieuwjaarslunch. Tijdens het aperitief kwam het gesprek op de houding die wij mensen hebben ten aanzien van het maken van fouten in ons werk en ons leven en hoe wij en onze omgeving daar mee omgaan.

Fouten maken doen we allemaal en dat is niet erg. Wat wel erg is, is de angst die mensen hebben voor het maken van fouten. Die angst leren we al heel vroeg op school.

Maakte je regelmatig veel fouten met rekenen bijvoorbeeld – zo’n 25 stuks in een proefwerk met 50 opgaven – dan kreeg je voor het proefwerk een 1 en bijlessen. Je werkte hard, werd beter in rekenen en vol vertrouwen ging je weer een proefwerk maken. Helaas, weer een 1, want je had toch nog 10 fouten gemaakt plus een opmerking van de meester dat je van de bijlessen niets leerde. Je harde werken werd niet beloond en de overtuiging dat je het toch nooit goed zal doen verankerde zich alsmaar sterker.

Later, in ons volwassen leven, blijft die oude negatieve overtuiging een leidraad en die belemmert velen van ons mensen om succesvol te worden. Succesvol zijn geeft ons een koningsgevoel door de reacties van anderen. We werken steeds aan onze ideeën en als het resultaat even tegenvalt, oogsten we kritiek. Wat gebeurt er dan: we geven op aan onze ideeën. “We doen het toch nooit goed.”

Geen fouten maken betekent werken vanuit perfectie. Als dit jouw instelling is, dan zit je klem in een keurslijf. Want om het goed te doen, ontwikkel je je eigen regels voor dat wat perfect is voor jou. Het zal nooit goed genoeg zijn en het vermijden van kritiek en falen wordt dan opeens heel belangrijk. Dat heeft dan weer gevolgen voor hoe je risico’s neemt om je ambities te verwezenlijken.

Leren van je fouten, steeds weer kijken naar wat je anders kunt doen om je ideeën te realiseren, leidt tot het creeëren van succes; tot het creatief en inventief worden om de dingen voor elkaar te krijgen. Wat je wilt bereiken wordt opeens een uitdaging. Een uitdaging geeft plezier en enthousiasme. Jezelf toestaan fouten te mogen maken is een (voor)waarde voor een attitude om gewenste resultaten te bereiken. Zonder fouten géén succes. Success is niets meer dan de optelsom van een hele reeks gemaakte fouten.

Laat 2009 het jaar van de fouten worden om succes te kunnen oogsten!

Inmiddels is de jaarwisseling voorbij en is 2009 in volle gang. Op oudejaarsnacht om 0.00 uur hebben we onze beste wensen geuit: voor onszelf en naar elkaar. Is dat macht der gewoonte? Sociaal gewenst? Of hebben we echt stil gestaan bij de fundamenten hiervan en rechtstreeks vanuit ons hart gesproken?

Een nieuwe tijd biedt nieuwe kansen. En nieuwe kansen vragen om een bewuste voorbereiding. Of het nu gaat om het schrijven van een businessplan voor het starten van een nieuwe onderneming, het kopen van een huis, het aanschaffen van een auto of de keuze voor een nieuwe keuken: in alle gevallen vraagt dit om een goede voorbereiding. In deze gevallen is het vanzelfsprekend dat we die voorbereidingen treffen. En wat nou als het om ons leven gaat?

Wie heeft zich echt rond de jaarwisseling afgevraagd wat het vorige jaar hem (haar) gebracht heeft? Het heerlijke van de feestdagen aan het einde van het jaar is dat er ook meer tijd dan anders is voor zelfreflectie. Wat heeft het afgelopen jaar je gebracht dat het je een nieuw perspectief geeft voor je leven in het nieuwe jaar? En wat is er gebeurd dat het je – voor jezelf en je omgeving – tot een beter mens maakt?

Oudjaarsavond heb ik intiem in  besloten kring gevierd. En deze vragen waren onderwerp van onze gesprekken. Wanneer je jezelf afvraagt hoe je denkt over jezelf, over je baan, over je relaties  en al hetgeen dat belangrijk is, dan creëer je voor jezelf een invalshoek die nodig is voor het verbeteren van je eigen attitude ten aanzien van jouw persoonlijk geluk. Een eyeopener in dit verband kan zijn hoe de lading van je eigen denken over jezelf is: sta je positief tegenover jezelf of negatief? Geluk heeft altijd een positieve lading, hoe je het ook bekijkt. Een positieve houding ten opzichte van je zelf is een heel belangrijk uitgangspunt. Onze beste resultaten kunnen we alleen maar neerzetten wanneer we positief over onszelf denken. Hoe positiever hoe meer enthousiast, optimistisch, behulpzaam, sprankelend en met compassie staan we dan niet in het leven?  

Goede voornemens kunnen we daarom ondersteunen door onszelf de volgende vragen te stellen:

• Is mijn eerste impuls optimistisch of pessimistisch te zijn?
• Is mijn eerste impuls kritisch te zijn of ondersteunend?
• Heb ik zelf de regie over mijn eigen leven in handen of ben ik slechts een toeschouwer op de achterste rij in de bioscoop die kijkt naar de film over mijn eigen leven?
• Ben ik een inspiratie voor mezelf en voor anderen of vat ik alles en iedereen in het leven zwaar op?
• Zie ik problemen als een uitdaging en een nieuwe kans of als berg die me te hoog is om te bedwingen?

Met hoeveel meer energie start ik iedere dag van mijn eigen leven wanneer ik positief ten opzichte van mezelf sta? De diepste wens die we uiteindelijk allemaal hebben is ons leven te leven in plaats van zelf geleefd te worden. Op basis hiervan kan ieder mens nu bepalen dat hij tenminste één goed voornemen heeft voor zichzelf. Toch?

Opgemerkt bij Elke en Elsje. (Het had een tweeling kunnen zijn…) 100 pluimen die je op je hoed van het leven kan steken. De één al wat interessanter dan de ander. Mijn leven zal niet minder geslaagd zijn als ik geen Amish-community gezien heb.

1. Started your own blog: Vaneigens
2. Slept under the stars: 2003, zomer, Ardèche, hééél warm.
3. Played in a band
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity
7. Been to Disneyland
8.Climbed a mountain: meermaals
9. Held a praying mantis: een bidsprinkhaan?? Die bijten toch, dacht ik.
10. Sang a solo: jazeker! En voor publiek!
11. Bungee jumped
12. Visited Paris: Voor Amerikanen is dat hét van hét zeker?
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty: nee, maar wel het Empire State Building. Met de lift welteverstaan.
18. Grown your own vegetables
19. Seen the Mona Lisa in France: nee, en ik was nochtans in het Louvre.
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight: tuurlijk.
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill
24. Built a snow fort: vermoedelijk.
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon
28. Ridden in a gondola in Venice
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset: in de woestijn zelfs
31. Hit a home run: ja, maar jammergenoeg tijdens een wedstrijd tafeltennis.
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person: zijn die dan een persoon?
34. Visited the birthplace of your ancestors: Err, you mean where I’m sitting now?
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language: mezelf? Dat niet, nee.
37. Had enough money to be truly satisfied: het zou erg zijn als dat niet zo was.
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person: hij stelt het nog altijd goed.
39. Gone rock climbing: op avonturentocht!
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke: Elvis!
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa – America: wat is het nu? Afrika of Amerika. In het tweede geval: ja.
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance
47. Had your portrait painted: een karikatuur van Nesten.
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris: teveel volk.
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class: Judo, op sportdag met school.
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Boy Scout Cookies: het waren pannencookies.
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason: mag ik dat als man veranderen in “gave”? In dat geval: ja.
64. Donated blood, platelets or plasma
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favourite childhood toy: allemaal!
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job: slachtoffer van het slechte zomerweer.
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone
78. Been on a speeding motorcycle
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper: Brugsch Handelsblad
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life
90. Sat on a jury
91. Met someone famous: iedereen heeft wel eens een woordje gewisseld met een bekende kop.
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake: Dode Zee telt niet mee zeker?
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone: is dit een grap?
99. Been stung by a bee?
100. Read an entire book in one day: het was dun.

38/100! En omdat mijn leven nog maar 31% voltooid is, kun je zeggen dat ik voor zit op het schema.

Ik twijfelde of ik het woord “vervloekt” zou gebruiken als ik het over het spelletje Ztar heb. Of dat ik iets zou schrijven over vervloekte spelletjes, waar Ztar er één van is.

Ik weet nog steeds geen goed woord voor zulks een spel. Maar, zoals ik al zei, het gaat nu over Ztar (en alle andere ongezegende spelletjes). Ztar nu is een eenvoudig spelletje en je hebt 1 spelletje gedaan in exact 180 seconden, 3 minuten voor de intellectuelen onder ons. En het gaat zoals de meeste spelletjes om punten halen. Er zijn zelfs high scores! en het zou zo maar kunnen zijn dat ik, IK, daar tussen zou kunnen staan. En iedereen zou dan kunnen zien hoe goed ik dan in het spelletje Ztar ben! Ik zie de wereld al voor me open gaan. Dit wordt het begin van nationale, neen, internationale bekendheid! Ik mik er in ieder geval op om bij de officiele filmpremiere te zijn van de volgende Disney animatie film. (Misschien zelfs dat ze tegen die tijd wel mijn stem willen gebruiken..!)

Het begin is er. In het begin wil ik gewoon beter zijn en meer punten halen dan mijn lieve vriendin. Gewoon lekker competitief met zijn tweeën, gewoon voor de fun. Ze heeft in principe geen probleem met verliezen, maar van mij verliezen schijnt toch niet helemaal de bedoeling te zijn. Tevreden zie ik mijn puntentotalen in de eerste potjes steeds oplopen, waarempel, ik snap het! Magda haalt, met geluk natuurlijk, ook aardig wat punten, maar mijn overzicht en handelingssnelheid zorgen toch voor hogere scores.

Atleet die ik ben, vertel ik anderen ook van dit spelletje, zodat ik nog meer mensen keihard kan ownen. En meer mensen = meer competitie en dus een verhoogde staat van scherpheid. Tot mijn verbazing, en ongenoegen, haalt mijn collega Ferdy binnen een week een hogere score dan ik in al die tijd had gehaald. Is die geluksfactor in het spelletje toch groter dan ik dacht. Ik probeer thuis gedisciplineerd te oefenen en ook op werk en bij mijn vriendin thuis ben ik hard op weg! En ja hoor na verloop van tijd heb ik hem ingehaald! bloed, zweet, tranen en stijve vingers… Maar daar houd het niet op, ik wil hoger, meer!

Spelletje na spelletje gaat voorbij en heel veel spelletjes worden voortijdig afgekapt, omdat ze niet goed lopen. Tijd om naar bed te gaan, maar nog één spelletje! Aargh! Het moet natuurlijk wel een beetje goed lopen, met een vervelend gevoel naar bed gaan is natuurlijk ook niks. Overnieuw dus… Na tien mislukte potjes wil ik toch eigenlijk wel graag naar bed, maar op de een of andere manier verlang ik toch naar die ene goede game. Een goede game is toch niet te veel gevraagd? Okee, nog eentje dan. Langzaam begin ik van binnen gefrustreerd te raken, ik grom en brom een beetje als de eerstvolgende potjes voortijdig weer op een fiasco uitlopen. Wat een stom spel zeg, normaal gesproken lukt het veel beter, wat is dit?! Nog een potje en dan ga ik echt naar bed… Ongeacht of die goed of slecht loopt!

Ik heb me er al bij neergelegd dat dit niks meer wordt, morgen misschien of misschien ga ik dit spel toch helemaal nooit meer spelen. Negeren die hap!
Wacht eens, dit gaat goed. PerenJantje! Dit gaat echt goed!
Ik focus me zo diep en hard mogelijk, maar probeer ook tegelijkertijd een beetje te onfocussen, bang dat ik het geluk misschien kapot focus..
205,000 punten! Wow, zoveel had ik nog niet gehaald!

Het moment van ‘Yeah Baby Yeah!’ verdwijnt al snel. Eigenlijk wel jammer dat ik het gehaald heb, denk ik. 95% van de tijd erger ik me dood aan het spel en heb ik er weinig plezier aan en op het moment dat ik denk dat ik het toch maar niet meer ga spelen, krijg ik een succes momentje…

205,000 punten, ik heb een screenshot gemaakt (getiteld ‘hoi hoi hoi’ op mijn bureaublad), mijn hoogste score ooit. Ik neem me voor om het niet meer te spelen, de momenten van ‘geluk’ wegen niet op tegen de 95% irritatie die ik in die tijd beleef.

Waarom die, tot verslaving neigende, hang naar succes?
Ik denk er over na en vind geen direct antwoord. Is dit een natuurlijk iets dan? Heb jij dit ook?

En ik vraag me af of ik morgen of deze week nog http://www.nickelarcade.com/ZTAR.html bezoek…

Onbewust heb ik een wetenschappelijk experiment gedaan op mezelf. En de conclusie is heel interessant! Misschien ook voor jou/u!

Vorig jaar, ergens in april, ik zat toen het eerste jaar op kot, kreeg ik last van hartritmestoornissen. Ik wist niet waar die opeens vandaan kwamen, maar elke dag kwamen ze terug rond hetzelfde tijdstip, ergens in de latere namiddag. Pas rond 23u ’s avonds verdwenen ze opnieuw en in tussentijd zat ik mijn kas op te vreten uit ergernis/frustratie/ambetantigheid/whatever.
Een paar doktersbezoeken konden mij geruststellen: ik mankeer niks. Gezond hart, het slaat enkel een beetje bizar af en toe.

Ik had er enkel last van in rust, dus ging ik in de vakantie sporten alsof mijn leven ervan afhing. De ritmestoornissen ebden weg, maar toen ik in september opnieuw de draad opnam en weer ging studeren, kwamen ze terug. De rest van het jaar bleven ze voortduren, tot in april dit jaar. Toen zat ik weer meer thuis om aan mijn thesis te schrijven en zo. Ik deed ook meer aan sport. In de vakantie heb, net zoals het jaar ervoor, zoveel mogelijk aan sport gedaan, et voila: weg ritmestoornissen. Enkel een overslag zo nu en dan maar die kunnen me al lang niet meer deren. Toen ik begon met lesgeven in september bleef ik gespaard van deze ontzettend irritante stoornis. Ik dacht dat ik er definitief van verlost was.

Maar nu, sinds ik in een nieuwe school lesgeef, komen ze terug. En als ik terugkijk naar het voorbije anderhalf jaar is er één variabele die samen blijkt te hangen met het al dan niet hebben van hartritmestoornissen: sport. Toen ik in mijn vorige school lesgaf ging ik er elke dag heen met de fiets. Nu is dat een beetje te ver dus ga ik met de auto. Resultaat: ik doe de hele dag niks van lichaamsbeweging. Ik zit nu te typen terwijl ik mijn rechterbeen niet stil kan houden. Opgepropte energie zoekt een uitweg, mijn hartslag is opmerkelijk hoog met meer overslagen dan me lief is. Waarschijnlijk zullen die straks overgaan in constante overslagen en ben ik vertrokken voor de rest van de avond, net zoals gisteren.

Oplossing? Sport ja, maar een eind gaan lopen in het donker en in die koude. Hmmmz. Iemand een hometrainer op overschot?

En in tijden dat het om 17u30 ’s middags al pikdonker is buiten, is het misschien af en toe nodig de batterijen even op te laten en uw ogen te openen voor de meer heldere kant van het leven. The bright side of life, zeg maar.

Heb ik al gezegd dat ik weer aan het werk ben? Onderwijs, jaja. En full-time dan nog. Alleen is het slechts voor drie weken, dus nog twee weekjes en deze blog zal weer een versnelling hoger schakelen. Tot dan zul je het moeten stellen met hoopjes letters zoals deze.
Ik werk dus opnieuw, en ben ik elke dag een uur op de baan (half uur heen, half uur terug). De weg gaat hoofdzakelijk rechtdoor, en dan heb je wel al eens de tijd om bepaalde levensproblemen te analyseren. Zo heb ik de kern ontdekt van verkeersagressie. De kern van verkeersagressie komt erop neer dat iedereen altijd en overal in je weg rijdt. Hoe dan ook. Hoe jullie het doen weet ik niet, maar ik vind het verdacht dat er een auto komt uit elke zijstraat die ik passeer, en dat die auto telkens de indruk wekt ietsje te laat te zullen remmen waardoor zijn bumper in mijn vaarwater terechtkomt en ik ofwel moet remmen, ofwel moet uitwijken. En dan zwijg ik nog over de auto voor mij die altijd – áltijd – 5 km/u trager rijdt dan toegelaten, en die auto achter mij die altijd – áltijd – 20 km/u sneller rijdt dan toegelaten, en zich vervolgens “in mijn gat” vastklampt.

Ik vind ook – en nu ben ik niet bepaald origineel – dat ouderen levenslang rijverbod moeten krijgen. Er is een moment wanneer levenslang niet zoveel meer voorstelt. Weet je nog die schietpartij waarbij een opa van 80 zijn schoonzoon neermaaide? Hij had gelijk natuurlijk: wat konden we hem nog maken? Levenslang? Wat is het verschil met het rusthuis uiteindelijk? Of die oma die haar man neerstak met een mes. Kwam er zonder straf vanaf. Een oma in het gevang, dat gaat toch niet. Ookal zal ze er niet zo lang zitten.
Euh, ik word wat cynisch zeker? Terug naar het punt. Ouderen in het verkeer. Huizenhoog cliché, maar ik heb het onlangs mogen meemaken. Dit was de situatie: spitsuur, bebouwde kom, een rotonde. Een file staat te wachten voor de rotonde. Ik kom eindelijk aan het fietspad dat aan de buitenkant van de rotonde meedraait. Geen fiets, geen auto te bekennen. Ik rijd dus die rotonde op, vlak na de kleine vrachtwagen voor mij. Opeens remt die vrachtwagen omdat de auto voor hem is moeten stoppen alvorens de rotonde af te rijden, want hij moet voorrang geven aan een fietser. Ik stop ook, alleen sta ik op dat moment half op die rotonde. Op het moment dat mijn voorligger opnieuw vertrekt, komt er een andere auto van links (hij is dus op de rotonde). Ik denk: “die auto zal wel even wachten zodat ik volledig die rotonde opkan, want op deze manier belemmer ik fietsers en het andere verkeer op die rotonde”. Ik wil aanzetten, maar moet uiteindelijk opnieuw bruusk in de remmen als blijkt dat die auto helemaal niet remt voor mij. Aan het stuur: een meetje. Passagier: een ander meetje. Achter die twee meetjes: een hele sliert auto’s. En daar stond ik, half op die rotonde. Uiteindelijk heb ik mezelf voorrang gegeven en mij er brutaal tussen gewurmd. Twee mogelijkheden: ofwel zagen de meetjes niet dat er een auto half op de rotonde stond (wat wil zeggen dat ze half blind waren en dus beter het openbaar vervoer zouden nemen – of wacht: ze zouden beter thuisblijven.) ofwel was het meetje achter het stuur een respectloos en ijskoud mens dat enkel het verkeersreglement voor ogen ziet dat zegt dat het verkeer op de rotonde altijd voorrang heeft.

Bueno. Allez, de bright side of life. Wat bedoelde ik daar nu in godsnaam mee?
Ach ja, ik weet het weer. Als je iTunes, nadat je de voorbije weken achtendertigmiljoen keer de melding dat er een nieuwe versie beschikbaar is hebt weggeklikt, eindelijk z’n update gunt, time dat dan met je horloge of zo. Het duurde bij mij 45 minuten, en als ik dat niet had getimed, dan zou ik die 45 minuten gewoon héél – érg – láng genoemd hebben. Of ik zou gewoon achtendertigmiljoen geschreven hebben. Dat kan ook.
Dat is de bright side: een lange, cpu-rovende bezigheid, waarvan het enige voordeel is dat je die meldingen niet opnieuw zult krijgen (want je weet dat ze natuurlijk weer alléén dingen in de iTunes-store zullen gewijzigd hebben), kun je nu benoemen. 45 minuten. En intussen ga je in de douche of zo, of je klikt op het icoontje van Songbird, vergeet na 2 minuten – waarin er niks gebeurt – dat je daarop geklikt hebt, en een kwartier later opent het zich eindelijk. Dat is dan een leuke, want onverwachte verrassing. Vind het pleonasme.

Deze post is niet herlezen en staat mogelijk vol fouten en onlogische zinsconstructies. Het is logisch dat ik dat op het einde zeg en niet in het begin. Sommige mensen vragen zich dan af waarom hun blog niet populair is. Niet dat de mijne dat wel is natuurlijk. Er heeft immers niemand mijn stokje opgepikt toen ik het doorgaf. Voor een keer dat ik dat deed. Nu weet ik wat mensen tegen stokjes hebben.
De tijd die ik gestoken heb ik het schrijven van deze laatste alinea kon ik evengoed gebruikt hebben om te herlezen, maar nu moet ik echt beginnen met lesvoorbereidingen maken. Procrastination is the word.

ps: Songbird heb ik toch eens getimed. Hij klokt af op 3′36″. En dat op een vers opgestarte computer! Zelfs iTunes start sneller op.

verhelderendpeerlicht

Het wordt weer eens nodig tijd voor een nieuw bericht op mijn blog.
Vorige week heb ik een moment gepland om met zijn allen als groep een bespreking te houden.

In deze bespreking diende elk groepslid voor de tijd een peer evaluatie formulier in te vullen.
De ingevulde formulieren hebben we dan ook gezamenlijk besproken en mondeling aangevuld.

Deze evaluaties dienen meerder malen per project plaats te vinden.
Door deze evaluaties in de projectgroep regelmatig te houden blijft een ieder op de hoogte wat de een van de ander vind. Dit aspect is van groot belang in het behouden van een goede werksfeer en goede samenwerkingsverbanden in de projectgroep.

De eerste peer evaluatie ….

Het respect wat iedereen in de projectgroep naar elkaar toont vind ik vooral bijzonder om hierin naar voren te brengen. De verbeter punten die naar voren zijn gebracht in het gesprek worden kenbaar gemaakt met wederzijds respect en begrip. Projectleden hebben elkaar alleen opbouwende verbeter punten gegeven.

Mijn evaluatie…

Wat mijn peer evaluatie heeft opgeleverd is dat ik op de hoogte ben van wat andere projectleden van mij vinden op gebied van alle facetten van projectmatig werken.

Ik heb het dan over het feit of ik wel kan samenwerken met andere projectleden, ik wel genoeg mij eigen mening naar voren breng of dat ik mijn betrokkenheid wel voldoende toon.

Ik ben nu bezig met mijn eigen evaluatie van de peer beoordelingen die andere groepsleden over mij hebben ingevuld. Ik kan vertellen dat dit mij moeite kost dit samen te vatten in een conclusie.

De opmerkingen die o.a. geschreven zijn:

“Ik vind dat je als projectmanager de voortgang goed in de gaten houdt. Dit breng je regelmatig ook goed naar voren.”
“De samenwerking is goed. Je staat open voor ideeën en legt daarna je eigen input op tafel.”
“Met Linda valt erg goed samen te werken. Ze probeert iedereen zo goed mogelijk te helpen en samenwerken met Linda zorgt vaak voor doelgericht en goede producten of documenten.”
“Kan goed plannen, zorgt voor goede planningen in het project. Zorgt voor een goede houvast en tijdsindeling in het project. Doet haar werk als projectleider uitmuntend. TOP!”
“Linda is erg betrokken in andere projectleden, dat vind ik erg goed van haar als projectleider. Ze is een goed luisterend oor en kan met iedereen ook goed opschieten.”

Zo kan ik nog wel even doorgaan met het noteren van opmerking die geschreven zijn. Wat als verbeterpunt naar voren kwam is dat ik wel erg doelgericht te werk ga. Ik zou meer rekening kunnen gaan houden met het feit dat ik ook andere groepsleden zou kunnen helpen met het halen van ec’s.

Ik vraag namelijk niet aan andere groepsleden of ik hen ook kan helpen met het behalen van ec’s. Ik ging er namelijk vanuit als men iets wil leren over een bepaald vakgebied zij zelf wel naar mij toe komen. Ik ga proberen anderen meer hulp te bieden, zo heb ik vandaag bijvoorbeeld aangeboden om een groepslid wel te willen helpen met het behalen van zijn programmeringcompetenties.

Zo! Op naar de volgende peer evaluaties met als doel dat ik dan mijn verbeterpunt heb omgetoverd in een zeer goed punt!…

Ciao!

Ik krijg een stokje van Mirthe. Waar doet dat me aan denken? Ach, ja, juist: deze hier.

Ok, die lijst is uitbreidbaar, met minder schaamtelijke dingen misschien.

1. Ik heb er een gloeiende hekel aan als iemand een schotelvod (of hoe noemen ze het in Nederland? Een vaatdoek? Een afwasdoek? Een vaatvod? Een schoteldoek? Dat vochtig stuk stof waarmee je het aanrecht en de tafel afveegt) in het afwaswater gooit terwijl ik aan het afwassen ben. Dat ligt in de weg!
2. Ik loop krom, maar ik probeer erop te letten. Het probleem is dat het leven zich hoofdzakelijk 20 cm onder mijn ooghoogte afspeelt.
3. Mijn grijns is zo breed dat mijn hoofd bijna in twee splijt als ik hard moet lachen. Ik moet mezelf er altijd aan herinneren niet te uitbundig te lachen op foto’s.
4. Op een quiz vorige week wist ik de zangeres aan te duiden van een nummer dat we te horen kregen: Yasmine. Wat later wist ik bij een andere luistervraag de tekst aan te vullen van een nummer van Dana Winner. Ik zweer dat het niks te maken heeft met mijn muzikale voorkeur, maar alles met het feit dat ik moeilijk dingen vergeet. Toen ik klein was heb ik mijn moeder eens een CD van Dana Winner cadeau gedaan, en zodus….
5. Ik heb spataders op mijn rechterkuit. Ik zit er soms mee in dat ik me daar eens zal snijden en dat ik dan heel fel ga bloeden.
6. Ik droom ervan om eens per auto van Vancouver of Seattle naar L.A. of San Francisco te rijden en onderweg zoveel mogelijk National Parks mee te pikken. Ik meen dat ernstig.

Ik ga eens doorgeven: Alignement, Tom, Kim, Ergensonderweg, Evelien, Outro

De beste dancetracks ooit. Zaterdag op Stubru, en ik heb het grandioos gemist (leve de site).

De top-5 vind ik wel interessant. Aan elk nummer heb ik een welbepaalde herinnering. Ja, ik vergeet nutteloze zaken héél moeizaam.

1. Underworld – Born Slippy (Nuxx): op een maandagavond reed ik met mijn fiets naar de tafeltennistraining, zo’n 7km van mijn huis verwijderd. Mijn Walkman in mijn oren om de saaiheid van de tocht wat te verminderen. Het was een oude Walkman, zoéén met cassettespeler en radio. In die tijd (ik denk 2000) luisterde ik nog naar Donna, maar omdat er een slecht nummer gedraaid werd had ik hem eventjes op Stubru afgestemd. Het was de eerste keer dat ik bewust naar Stubru luisterde. Iemand mocht een verzoeknummer kiezen en dat was Born Slippy. Fantastisch nummer! En het is niet eens rockmuziek! Draait Stubru dan ook dansmuziek? Born Slippy was dus het eerste nummer dat ik ooit op Stubru gehoord heb.

2. Laurent Garnier – The man with the red face: het was in datzelfde jaar. Lente. Begin mei. Euro 2000 was in aantocht. Ik luisterde elke zaterdagmiddag naar de Tip-20 (lijst van nieuwe nummers) en daarna naar de Ultra top-50. In de Tip-20 vielen twee nieuwkomers mij op: Rose Rouge van St. Germain en The man with the red face van Laurent Garnier. Ze leken goed op elkaar, vond ik toen, omdat ze alletwee zo jazzy waren. Buiten de Tip-20 werden die nummers niet gedraaid op Donna, en met het internet was ik amper vertrouwd, dus stemde ik de week erop trouw af op de Tip-20, mijn cassetterecorder in de aanslag. Uiteindelijk heb ik de single gekocht van The man with the red face (dat was de tijd dat ik nog singles kocht), en van St. Germain het volledige album (Tourist). Dat laatste was eigenlijk enkel om het nummer Rose Rouge te hebben, dus die CD heeft lang staan schimmelen in mijn kast. Nu ben ik heel content dat ik hem heb! The man with the red face ben ik intussen absoluut beu, en had ik indertijd geweten dat het op Stubru elke dag gedraaid werd dan was dat al veel eerder het geval geweest.

3. Chemical Brothers – Hey boy, hey girl: toen ik 16 was zat ik soms wel eens in zo’n typisch danscafé in die welbepaalde buurt in Brugge (toen vonden we dat hip), en daar werd meestal van die Eurotrash gedraaid à la Milc Inc. (die bestaan dus al bijna 10 jaar he!) en Fiocco. En Virtual Zone! En Da Boy Tommy! Hoe dan ook, op een bepaald moment werd daar Hey Boy Hey Girl gedraaid en dat was de eerste keer dat ik het hoorde. Niemand besteedde er echt aandacht aan, we waren zelfs aanstalten aan het maken om te vertrekken, maar ik bleef hangen want ik wilde dat nummer tot het eind horen. De “here we go!” heb ik blijven onthouden, maar ik ben er lange tijd achter gekomen wat de titel en uitvoerder was. Nooit kwam het op de radio, waarschijnlijk omdat er geen melodie in zit of zo.
Twee jaar later kocht ik een Stubru-cd: Smells like teen spirit, en daarop stond Hey boy, hey girl. Beeld je in hoe content ik was toen ik dat nummer compleet onverwacht te horen kreeg bij het beluisteren van die CD!

4. Faithless – Insomnia: Ik hoorde het voor de eerste keer ’s nachts op de radio. Donna, inderdaad. Ik denk 1998. Het bleef lang in mijn hoofd hangen en ik had er ook een stukje van kunnen opnemen, zo’n tien seconden. Die tien seconden bleef ik maar opnieuw en opnieuw spelen. De tweede keer hoorde ik het in een mix met La La Land van Green Velvet (“something ’bout those little pills….”). Direct getapet op cassette en daar ettelijke jaren van genoten. Zelfs nu nog, als ik het einde van La La Land hoor op de radio of zo, dan wordt het in mijn hoofd gevolgd door Insomnia. Het is ook het nummer dat altijd in mijn hoofd zit als ik niet kan slapen. Niks aan te doen, het komt vanzelf nadat ik op mijn radiowekker heb gekeken in bij mezelf denk: “so here we are… X o’ clock in the morning…”

5. Daft Punk – Around the world: Daar kan ik kort over zijn. Around the world vind ik een absoluut schijtnummer en het betekent voor mij niet meer dan een afspraak met de skiptoets als ik naar Homework aan het luisteren ben. Geef mij maar Da Funk. Of Rollin’ & Scratchin’.

En de 95 andere nummers kun je allemaal vinden bij Druivensuiker.