De zaag kan niet altijd gespannen staan.

Nu een paar dagen voorbij raasden, lijkt het me aangewezen mijn initiële reactie op het nieuwe journaal te evalueren.

• Dat rood, ochhere, het is dan wel niet origineel, maar het stoort me al minder. Al mis ik het iets warmere licht van vroeger – nu is er wat te veel Clarity, soms, naar mijn goesting, met een ‘zalig’ glimlachende Wim. Of hebben ze Wim uit een ander programma geknipt en geplakt?
• Het geflits, dat went. La Rocca!
• Die grote achtergrond achter de interviewee stoort me nog steeds, zij het dan afhankelijk van het gekozen beeld. Ook de cameravoering speelt een grote rol – als er ‘zacht’ gecut wordt, is het best aangenaam.
• De ondertitels ben ik gewend geraakt. Wat we nu wel opviel is de geringe lettergrootte bij infografieken en tabellen. Wij hebben geen supergrote flatscreen en sommige tekstjes zijn bij ons niet al te goed leesbaar. Ik denk dat er nog mensen zijn, ouderen wellicht, die met het gepriegel ook wat moeite hebben.
• Titeltjes de laatste tijd ok. Houden zo! Voor het geflikker van dat ene frame was ik evenwel blind gebleven de eerste dag – dat mag er wel uit, vind ik. Is natuurlijk ‘maar’ franje, maar het leidt van het beeld af.
• Het heengaan van de analoge klok blijf ik jammer vinden. Maar dat is geen functionele kritiek, eerder nostalgie.
• Maar dat irritante gepiep op het einde van de uitzending, dwars door het weer en de hoofdpunten heen, daar blijf ik mordicus tegen. Ze zouden beter investeren in een begintingelingetje, zoals vroeger: nu is het nieuws meestal al bezig terwijl we nog in de keuken aan het klooien zijn – het verschil met de trailers is maar met moeite waarneembaar.

Facit: hier en daar is er nog een hoek af, maar juist gedraaid kan het een juweeltje worden. Nog wat bijslijpen en wat onnodige smuk eraf gooien, en ik neem er vrede mee.

Grutjes, dat vernieuwde 7-uur journaal op de VRT, het zal wellicht wennen.

Maar los daarvan: deze eerste keer steekt de vernieuwde studio aan de ogen, vind ik. Pietel nam de nieuwe site deredactie al onder de loep, dus als het gepermitteerd is:

<div>
<span>
<zaag>

Roodhuiden

Rood en zwart, waarom ook niet. Maar even zappen naar de vrienden van Het Nieuws verduidelijkt veel: als ik naar Wim kijk, denk ik altijd dat even uit beeld Stef aan dezelfde tafel zit. En vice versa.

Nieuws(ge)flits

Rood en zwart, waarom ook niet. Maar het stoort, vooral tijdens interviews – heen en weer schakelen tussen Wim en Yes was daardoor een flitsende, flikkerende pijniging: wit, rood, zwart,wit, zwart, wit, rood.

De illusie van de derde man

Combineer die met de beelden die ook achter de interviewee en her en der in de studio geprojecteerd worden, en je verliest als kijken het noorden. Waarom “Wetstraat” naast Yves projecteren? Waarom een wandvullende foto van de volledige regeringsploeg ‘ergens’ in de studio weergeven, zodat je steeds het gevoel hebt dat er 20 man in de studio staat, wat erg afleidt? Als je iemand uitnodigt, zorg er dan voor dat enkel hij/zij in beeld komt.

Ka-Ka-Captions

Goed dat de captions onder de sprekende hoofden tijdens interviews nu iets linkser in beeld staan – zo is er meer evenwicht in het ondervlak. Maar waarom de primaire Word-markeerstiftkleuren geel en rood, waar wij al heelder dagen op zitten te kijken op het werk?

Ti-ta-titeltjes

“Te veel kleuters”. Huh? Ik had eerder “Te kleine” of “Te grote klassen” verwacht.

Tik-tak-tik-tak

Het einde van de analoge klok! Vanaf nu loopt de tijd digitaal, kleur-je-dag-stijl.

Daar piept het weer!

Het weer: somberheid troef. Grijze hemelen, zwarte windroos. Bah. En waarom piepte het twee minuten lang, het weer door?

</zaag>
</span>
</div>

Wat was er eigenlijk mis met de oude studio, naar mijn smaak de mooiste die we ooit gehad hadden? Frisse kleuren, zacht licht, warm en toch modern? Had zeker nog drie jaar meegekund.

Laat me, voor vanavond toch, even het hoofd schudden.

.

.

Update:

Hoort! Een positieve stem!

Die verwondert me ergens wel, ergens niet. Vreemd hoe je een vreemde denkt te zullen kennen, of net niet.

Maar ik morgen ook! Gun me een avondje knorren, Michel, dat lucht op.