Paar dagen geleden zag ik dit behoorlijk amusant filmpje, ik heb er redelijk goed mee gelachen,  maar het is tegelijk ook wel stof om eens over na te denken.

Ironisch hoe hij op het einde nog “God bless you” zegt..

Verder wil ik even melden dat het toch een tijd je is geleden dat ik hier nog iets ‘zinvols’ heb opgezet en jammer genoeg zal dat ook nog zeker een week duren eer dat gaat gebeuren, maar, ik heb een aantal zaken in m’n hoofd die hier zeker nog opkomen, sommige zinvolle, sommige totaal niet.

Blog, tot na de examens, tot volgende week.

Er was eens in de Grote Dierenwereld een vriendelijke Cavia. Cavia was al jaren bevriend met Dwergkonijn. Hoewel ze uiterlijk weinig of niets met elkaar gemeen hadden, waren Cavia en Dwergkonijn als twee poten op één buik. Ze hadden maar één blik nodig om te weten wat de ander dacht of voelde. Op zekere dag kwamen er vrouwelijke knaagdiertjes in het leven van Cavia en Dwergkonijn. En net als in de Mensenwereld was dat slecht nieuws: niet voor Cavia, want hij deelde voortaan zijn kooi met een lief goudkleurig Caviavrouwtje. Voor Dwergkonijn werd het een heel ander verhaal: hij ging aan de rol met Muskusrat, een brutaal en achterbaks knaagdier.

Na enkele weken belde Dwergkonijn onzeker aan bij zijn beste vriend. Hij was tijdens een knaagdierfeestje zonder reden door zijn nieuwe liefde gedumpt en vroeg om raad. Cavia negeerde zijn instinct en zijn aangeboren rechtvaardigheidsgevoel en gaf zijn radeloze vriend de raad om te praten met zijn madam en dan zou alles weer goed komen.

Enkele maanden later ving Cavia verontrustende berichten op: Muskusrat sprak achter zijn rug kwaad over hem. Cavia negeerde de roddels en deed of zijn neus bloedde. Het gebeurt wel vaker dat beste vrienden en de respectievelijke lieven het niet met elkaar konden vinden. Maar tijdens elk uitje met Dwergkonijn en Muskusrat viel het Cavia op dat Muskusrat wel erg koud en kil tegen hem deed. Maar Cavia bleef zwijgen – zijn vriendschap met  Dwergkonijn vond hij belangrijker dan ruziemaken.

Het ging van kwaad naar erger. Op zeker ogenblik stonden Muskusrat en Cavia oog in oog. Héél even maar, maar voldoende lang om Muskusrat naar Cavia te laten uithalen: ‘Ik moet jou niet en beveel je uit mijn buurt te blijven. Jij bent niet welkom. En denk maar niet dat je Dwergkonijn voor je kunt winnen. Wij, Muskusratten, zijn veel machtiger dan jullie, naïeve cavia’s!’ Cavia was helemaal van de kaart en maakte een onvergeeflijke fout: hij verzweeg ook dat voorval aan zijn vriend.

Toch had Cavia voldoende knaagdierkennis om aan te voelen welk snood plannetje Muskusrat uitgedokterd had. En jawel: Dwergkonijn en Muskusrat werden de trotse ouders van een klein knagertje. Cavia besloot geen slapende honden wakker te maken en bleef weg van de knaagbabyborrel. Dwergkonijn begreep dat het niet boterde tussen zijn beste vriend en Muskusrat, maar ook hij bedekte dat met de mantel der liefde. Cavia en Dwergkonijn zagen elkaar sindsdien minder, maar de vriendschap hield stand.

Dat werkte voor Muskusrat als een rode lap op een stier en ze schakelde een versnelling hoger. De roddels en kwaadsprekerij namen toe en ze haalde haar band met Dwergkonijn extra aan: ze zouden trouwen. Iedereen in de Knaagdierenvriendenkring werd uitgenodigd, op Cavia na. ‘Verloren gegaan in de post. Een ongelukkige speling van het lot,’ volgens Dwergkonijn en Muskusrat, maar Cavia wist wel beter. Ondanks een late mondelinge uitnodiging van Dwergkonijn besloot Cavia niet naar de bruiloft te gaan. Hij gaf de voorkeur aan een weekendje dat zijn caviavrouwtje geboekt had om hem te troosten. Bovendien was Cavia de dreigementen van Muskusrat nog niet vergeten.

De dagen, weken, maanden kropen voorbij en Cavia en zijn goudblonde caviavrouwtje groeiden steeds hechter naar elkaar. Ook zij besloten te trouwen. Meteen stond Cavia voor een dilemma: moest hij Dwergkonijn en Muskusrat uitnodigen of niet? Dwergkonijn wilde hij er dolgraag bij, maar Muskusrat ab-so-luut niet. Dus schreef hij een uitnodiging voor Dwergkonijn alleen. Maar voor hij die op de bus kon doen, praatten caviavrouwtje en enkele knaagdiervrienden op Cavia in: gezien de leepheid van Muskusrat kon hij beter geen van beiden uitnodigen. Cavia stemde in. Het werd een van de moeilijkste beslissingen uit zijn knaagdierbestaan. De twee cavia’s beleefden een fantastische huwelijksdag, te midden van alle soortgenootjes die hen gunstig gezind waren en hun alle geluk van de wereld toewensten.

Eind goed, al goed? Dat was buiten sluwe Muskusrat gerekend. Cavia en zijn kersverse bruid waren nauwelijks terug van hun huwelijksreis, of Cavia vond een boodschap van Muskusrat op de stoep. De frustratie, dreigementen en haat dropen er van af. Voor Cavia was de de maat vol en hij trok naar Dwergkonijn. De twee vrienden praatten en praatten tot in de vroege uurtjes. Maar het mocht niet baten: Dwergkonijn zat verstrikt in de netten van Muskusrat. Cavia en Dwergkonijn zagen elkaar sinds die dag nauwelijks nog.

Het slinkse plannetje van Muskusrat leek geslaagd. Maar ooit krijgt ze haar verdiende loon, daar was Cavia van overtuigd. Want sprookjes en parabels verdienen een happy end. Toch?

Moraal van het verhaal: volg altijd je gevoel en bescherm je vrienden tegen zichzelf voor het te laat is. Zwijgen is de slechtste raadgever. Maar wat er ook gebeurt, geef nooit op en blijf geduld oefenen: vroeg of laat zal recht zegevieren.

Ik had gisteren afgesproken met Isabelle, een vriendin die ik al een tijdje niet meer had gezien. Bliksem, een band waar mensen die ik ken bij spelen moest optreden in De Rots, dus besloten we daar naartoe te gaan. We wisten dat na Bliksem ook een foute metalband uit Zweden, bestaande uit enkel dames met leren pakjes en diepe decoltés, moest spelen, dus dachten we dat dat ook nog wel geestig kon worden.

Eens daar merken we dat het happy-hour is. Eén euro voor een jenever… Zoiets kan je niet laten liggen natuurlijk. De avond begon op die manier al wel redelijk ok. Na happy-hour zijn we dan maar overgeschakeld op pintjes. Tom, de drummer van de band waar ik bij speel kwam ook nog af en zei dat hij nog naar een TD ging van weet-ik-veel-wat en Alana Danté zou daar optreden, waarop Isabelle reageerde: “Ah, daar ga ik ook nog naartoe, ga jij ook mee Mike?” Ik zei dat’k daar toch even moest over nadenken.

Uiteindelijk, na nog wat rond te hangen in ‘t stad, toch in The Red & Blue beland. Ik was er nog nooit eerder geweest maar het kreeg al meteen een dik minpuntje omdat’k twee euro moest betalen voor m’n zak in de vestiaire achter te laten, wat’k toch wel schandelig veel geld vind. Eens binnen leek het me wel ok, blijkbaar was het een TD voor holebi’s, waar ik op zich niet echt een probleem mee heb, maar ik had al wel redelijk snel touche.

Uiteindelijk ben ik er niet zo heel lang gebleven (al goed dat ik gratis binnen was geraakt want voor er een uurtje te zitten wilde ik niet echt betalen), na Alana, die overigens wel enorm grappig en fout was (en enorm goed kon lip-sync-en) zijn we dus doorgegaan.

Ik zette Isabelle thuis af en vertrok met de fiets huiswaarts. Wat overigens enorm leuk was. Met The Fall of Troy in de oortjes, op een rustig tempo, rond drie uur ’s nachts, in (ondertussen al weer iets lichtere) beschonken toestand en niemand te zien op straat, dan kan je je wel eens laten gaan zonder je te schamen of van iets of iemand iets aan te trekken. Eens goed headbangen, luchtgitaren en luidkeels meezingen op de fiets kan op dat moment, in die staat wel eens enorm plezant zijn en goed doen eigenlijk.

Maar anyways, dit is maar een kort ‘overzichtje’ van een best wel geslaagde avond, waarvan het helemaal niet de bedoeling was om na den drieën in bed te liggen, zeker omdat je de dag erop om kwart voor negen in de les moet zitten.

Achteraf gezien vond ik het wel een leuk contrast tussen het begin van de avond en het einde. Ik ben begonnen in een rock/metal-café voor een zalig metaloptreden, tussen mannen met lange haren en tattoo’s, en ben geëindigd tussen homo’s die stonden te geven op Alana Danté. Diversiteit? Ik denk het wel ja!

Vorige week moest ik naar Brussel voor een optreden in de AB, maar man, ik haat Brussel tot en met. Waarschijnlijk zit dat vooral tussen m’n oren, maar ik voel precies toch een opgekropt haatgevoel voor deze stad. Qua verkeer is het nog 100 keer erger dan Antwerpen, en ze’s vele vuiler ook precies, mensen zijn er verschrikkelijk onbeschoft, spreken vaak enkel Frans, en de doolhof van Alice In Wonderland is er niks tegen. Ok, dat is misschien een beetje ‘Antwerpse arrogantie’ die spreekt, maar toch… Er zijn ook wel een aantal positieve zaken, zo loopt er bijvoorbeeld behoorlijk wat eyecandy rond, maar ook deze spreken dan vaak enkel Frans. En ook, eens je in de AB bent, trek je’r je niets meer van aan. Tot je weer naar buiten moet natuurlijk.

Hiernaast was ik vooral blij dat’t optreden was meegevallen. Ik ben niet zo’n heel grote fan van Porcupine Tree, maar ik had het ticket voor m’n verjaardag gekregen dus was ik wel wat verplicht mee te gaan. Al bij al was het wel ok, die ouwe prog-rockers kunnen er nog wel wat van. Maar, ze waren wel bijna een uur vroeger begonnen dan wat er op de site stond. En omdat wij met de auto waren en dus de typische Brusselse verkeer- en parkeerproblemen hadden, waren ze al een tijdje bezig toen we aankwamen. Ze zullen op tijd in hun bed hebben moeten liggen, de ouw patte.

Het was weer zo’n vrijdag op de werkvloer. Zo’n vrijdag waarop iedereen elk kwartier vluchtig richting computerklok keek. Time flies when you’re having fun en zo. Dus werd er tussendoor gezeverd en gegrapt en op dagen als vandaag ging dat wel érg ver.

Om de één of andere reden begonnen we plots iedereen een Smurfennaam te geven, onszelf inclusief. Stof genoeg voor tientallen nieuwe personages in evenveel nieuwe Smurfenstrips. Een greep uit het gamma:

* Telsmurf
* Sjoemelsmurf
* Zombiesmurf
* Stooksmurf
* Panieksmurf
* Circulaire chequessmurf

Even dreigde de situatie danig uit de hand te lopen toen een van de collega’s de naam ‘Smurführer’ opwierp. Helaas voor hem bestaat die al. Gelukkig hoefden we niet lang over een variant na te denken: Sturmschmurf!

Volgden nog:

* Bromsmurf
* Zaagsmurf
* Holle Bolle Smurf
* Computersmurf

en mijn favoriet: Testosteronsmurf

Hoezo, werken voor een verzekeringsmaatschappij is maar een saaie boel?

Oei!

De copywriter krijgt taalgoochelende concurrentie op de werkvloer.
Van de system administrator zowaar!

UPDATE: De man is echt wel in vorm vandaag…

Ik ben een fervent gebruiker. Niet van het foute spul, wel van het openbaar vervoer. Vanmiddag had ik professionele verplichtingen in Vilvoorde. Dat betekende eerst een korte treinrit naar de luchthaven en daar overstappen op een bus die me recht voor de deur van het lelijke VTM-gebouw dropte. So far so good (copyright: Bryan Adams), maar de terugreis kondigde zich aan als – nou ja – bevreemdend.

Het avontuur begon met een bus in vertraging. Doodnormaal, want stiptheid is niet meteen een van de Normen en Waarden van onze openbare vervoersmaatschappijen. Twee bochten verder hield de bus plots halt. De chauffeur legde de motor zelfs stil. File. Aanschuiven. Auto’s, vrachtwagens, bussen die uit alle richtingen leken te komen, baanden zich een weg door de smalle verkeerskoker van Vilvoorde. Opmerkelijk gezicht. Na een hele poos kwam er toch beweging in de massa. En hoe: onze chauffeur drukte het gaspedaal plat en ramde ei zo na 3 auto’s op zijn weg. Uiteindelijk strandden we toch ongedeerd (zij het lichtjes koud zwetend) op de luchthaven. Veel te laat op schema en net te laat voor de aansluitende trein naar Leuven.

En wat doet Ruben als hij ‘toevallig’ op Zaventem beland is? Juist: een Strawberry & Cream Frappuchino naar binnen slurpen in de plaatselijke Starbucks. Daar werd ik bediend door een Bob Marley-lookalike en een piepklein Chineesje dat Engels sprak met een accent dat je doorgaans alleen in foute tekenfilms hoort.

- Bob Marley: ‘What do you want, my friend-man?’

- Ik: ‘I’d like a Strawberry & Cream Frappuchino please. Tall.’

- Bob Marley: ‘Would you like anything else, Sir-man? Piece of cake? Pie? Cookie? Sandwich? Kebab? Pizza?’

Ik staarde de man aarzelend aan. Hij lachte zijn hagelwitte tanden bloot: ‘Just kidding, man.’ Het werd uiteindelijk een Chocolate cookie.

Even later slofte ik richting trein naar Leuven. Zodra ik opstapte, ging een hele nieuwe wereld voor me open. Nooit eerder in mijn intussen 10 jaar intensief treinen had ik in zo’n oud treinstel gezeten. Grauw. Grijs. Versleten. Kale wanden. Verduisterde ramen. Als ik ooit in het voormalige Oostblok een trein had moeten nemen, dan zou die er zó uitgezien hebben, daar ben ik zeker van.

Na 5 minuten boemelen in de trein schuift plots een van de binnendeuren krakend open. Ik had op zijn minst Stalin of Lenin himself verwacht die mijn wagon binnenschreed. Niet dus. Het contrast had niet groter kunnen zijn: een ebbenhoutzwarte controleur lachte zijn tanden bloot: ‘Hallo maainhier. Ferfoersjbewaijs alstoeblieft.‘ Even snel als hij binnenkwam, was hij plots weer verdwenen.

Even later drong een vreemde geur mijn neusgaten binnen. Ik kende die geur. Wiet! Wie zit er te smoren in deze kille, koude grijze trein? Niemand, want ik zat moederziel alleen in de wagon. Vanuit de verte weerklonk de duivelse lach van de zwarte conducteur. Vreemd sfeertje. Ik wierp een blik uit het raam. We zoefden een wei voorbij. In een flits kreeg ik twee paarden in het vizier. De een bovenop de ander. Dekhengsten. Is het al paringstijd?

‘Ferfoersjbewaajs, alstoeblieft,’ klonk het plots weer naast me. ‘Oei oei oei, oe heb iek al gesjien, maainhier,’ grijnsde de kaartjesknipper en schaterlachend liep hij snel verder. Ik voelde me apestoned. Wat hebben die van Starbucks door mijn Frappuchino en/of Chocolate cookie gedraaid?

Neemt een mens al eens een snipperdag voor zijn bijjobke. Delirium in de Oostbloktrein. Ik ben duidelijk dringend aan mijn weekend toe…  :-)

Wie gebruikt er tegenwoordig nog Netlog?

Met uitzondering van tekstyle-homo’s, wannabe wijven die teveel schmink dragen & emo’s die zichzelf van alle hoeken willen laten zien zonder hun gezicht te tonen, zit er niemand nog op Netlog. Eigenlijk best wel een beetje jammer vind ik. Netlog was ooit begonnen als een gloednieuwe sociale netwerksite voor jongeren om makkelijk in contact te blijven met elkaar. Je kon er met gemak een reactie plaatsen op een foto, een opmerking nalaten in een gastenboek of een oude bekende als vriend toevoegen. Nu is het een besmette site, vol met reclames en idiote spelletjes die zelfs een kleuter kan oplossen.

Als je aan de gemiddelde tiener van tegenwoordig vraagt of hij Netlog heeft, is de kans groot dat hij/zij voluit “JA” zal zeggen. Dat kan natuurlijk niet anders met zo’n site. Netlog telt ondertussen al meer dan 52 miljoen accounts voor jongeren over heel Europa. Toch zit voornamelijk het merendeel in België & Nederland. Nu ja, 52 miljoen jongeren zal het ook wel niet zijn. Hoeveel reclamesites, dubbele accounts en spammers bestaan er tegenwoordig al niet? Dat is nog zo’n probleem en niet alleen op Netlog, maar overal op het web. Je kan natuurlijk Netlog niet kwalijk nemen voor die scams, spams enzov. maar ze kunnen hun toch beter ertegen beschermen, vind ik. Het is voor niemand aangenaam en het voelt niet aan alsof Netlog nog veel moeite doet om zich er tegen te beschermen. Nou ja, die reclames zijn het wel waard zeker?

Om dan nog niet te spreken van de typische ‘Netlogger’. Waarschijnlijk bestaat 90% van de profielen ongeveer uit de soort mensen die ik al eerder beschreef (als dat nog beschouwd kan worden als mensen). Natuurlijk zijn er nog mensen die het net proberen te houden, die nog altijd Netlog gebruiken voor wat het staat. Ik probeer me nu niet als rolmodel voor te stellen, maar zou iedereen zich toch een beetje zo gedragen, zou het al een veel aangenamere plek zijn, denk ik.

Als iemand al een Netlog account bezit, heeft hij/zij waarschijnlijk ook wel een Facebook account. Facebook is zo’n beetje het vluchtoord geworden van normale Netloggers eerst, maar het duurde niet lang voor de rest van de attention-whores en al gauw de hele wereld volgde. Eerst was Facebook nochtans bedoeld voor volwassenen! Mja, bij Facebook zelf zal je ze wel niet horen klagen waarschijnlijk. Momenteel is Twitter ook enorm populair aan het worden. Gelukkig is nog niemand anders dat ik ken daarop (met uitzondering van m’n liefje). Maar genoeg gezeverd.

Als je één van de zeldzamen bent die nog normaal is onder de mensen, kom gerust op Twitter.
Als je jezelf herkent als één van deze mensen die de sociale netwerksites verpesten, DOE ER FUCKING WAT AAN !

-Nick

Terug van een korte break met veel zon en een festival in Limburg. Hoogtepunten? Niet overdreven veel, maar The Whitest Boy Alive was geniaal. Little Boots was ook best leuk. En een eervolle vermelding voor de passage van Konijn en Wortel. Lachen! Voor het overige: veel middelmatige optredens, slecht en peperduur eten, een brrrrrrandende zon. Maar: volgend jaar staan we er gewoon opnieuw.

Welkom in de pas uitgevonde rubriek: Het Grote Maandelijkse Maandboek, al waar ik al mijn avonturen en mijn vervelingen in ga stoppen, dwars in tegen iedereens interesse!

Een Maandboek? Ja, een maandboek. Een dagboek is veel te veel inspanning voor elke dag te schrijven. En ik ben godverdomme geen 14 meer.
In mijn jeugdjaren heb ik ooit geprobeerd een dagboek bij te houden, en dat is me wel voor drie dagen gelukt. Omdat ik na drie dagen besefte dat ik eigenlijk dag in, dag uit, helemaal niets uitvreet.

Maar nu dan een poging om een maandboek bij te houden, en ik zal zonder verdere zever er maar aan beginnen:

1/08: Ik kom eindelijk aan in Zaventem, na 21 uurs in het vliegtuig te hebben gezeten vanuit Australië, al waar ik me elk jaar inzet voor de rechten van de Aboriginals. Ik verveel me thuis.
2/08: IMPULSIEVE BUI Ik beslis ’s ochtens om mijn oor te piercen, iets wat enkele uren later gerealiseerd was.
3/08: Ik pak mijn koffers om naar het Folkfestival Dranouter te gaan, enkel om te realiseren dat het eigenlijk pas het volgens weekend zou zijn.
7/08: Ik vertrek naar Dranouter, wat ik elk jaar doe. Goed genoeg voor een eigen rubriekje:

Het Grote Jaarlijkse Jaarboek Dranouter: 2009

Na 6 uur in de trein te zitten, kwamen we eindelijk aan in Dranouter.
Dat dorp telt 1 bakker, 4 cafés, 2 huizen, 3 mensen, 4 schapen en 234 koeien. De burgemeester heet Betty, en brengt al trouw 12 jaar de beste melk aan boer Charel.
Maar dat weekend niet. De eerste avond hadden we al de sfeer erin gezet, en had ik in mijn IMPULSIEVE ZATTE BUI een ‘airbrush’ tattoo gezet, en was ik al zo zat om er nog trots op te zijn ook.

Fijn, dus.
We hebben die avonden overnacht in een ‘Festihut’, beter bekend onder zijn vorige naam: Klein Ikeatuinhuisje Voor Veel Geld Verhuren.

De muziek was voortreffelijk. Alle groepen die we wilden zien, hebben we niet gezien. Geen Novastar, K’s Choice, Chieftains of dergelijke rommel. De echte ontdekking zijn:
Rupa & The April Fishes: Perfecte vroege-namiddagmuziek. Rustige Gypsierock door een stel Amerikanen die zich Frans voordoen, denken dat we hun beter kunnen verstaan in het Frans en slaan bij de bindteksten nogal een belachelijk figuur. Maar dat neem ik er graag bij voor de comic relief
Rudy Trouvé Septet: Toffe rockmuziek, en de enige intentionally funny groep. Veel 30 seconde ‘avantgarde’ ensembles, deathmetal intermezzo’s, en improvisatiestukken genaamd ‘Ik was verdwaald in Maleisie’, ‘Ik was verdwaald in Brazilië’, en ‘Ik was verdwaald in Antwerpen Zuid in een café om half vijf ’s ochtens’ kan ik best pruimen.
Ash Grunwald: Harde rockmuziek, gebracht door een vrolijke Australiër met dreadlocks, die zelf gitaar speelt, zelf drumt, en er zelf in slaagt om om 1 uur in de middag volk zot te maken. Mooi!
Mariee Sioux: Aan iedereen die Alela Diane goed vindt: dit is beter!
(einde Dranouter verslag)

11/08-20/08: De Kermis komt in Turnhout. Door deze ongelukkige gebeurtenis heb ik zo lang niet meer kunnen schrijven, omdat ik practisch voltijds in een café werk waar blijkbaar tijdens de kermis alle randdebielen naar toe vluchten omdat bij ons je het beste uw mazout of uwe fanta kunt opzuipen. Ik heb het vertrekken van de Kermis feestelijk gevierd met een Romeo y Juliet uit Havana, en een fles Haute-Medoc uit ‘96.

21/08: Ik begin alle Harry Potterboeken te lezen.
23/08: Ik ben gestopt alle Harry Potterboeken te lezen

En nu ben ik ziek en verveel ik me. Ik denk dat ik de varkensgriep heb, al gaat de dokter nog altijd niet akkoord. Toch beveelt ze me aan voor een paar dagen in bed te blijven liggen met koorts, keelontsteking en Mijn Vriendin.

Veel beterschap iedereen en tot volgende maand.

Waarover spreekt een mens zoal op een vrijdagavond op een tuinbank in de Irish Pub met een whisky, snakebite, Baileys coffee of cola light voor zijn neus?

Foute muziek!

En dan zijn de 80s natuurlijk nooit veraf. De meest duistere kant van de jaren ‘80 heet niet new wave, maar Italo Disco. Yuk!

Kan het nog erger? Jà, hoor: Nederpop. Met de helaas onvergetelijke Vanessa en Josée op kop:

‘Zouden de meisjes van Goed Gevoel voor de Staatsveiligheid werken?‘ vroeg ik me vanochtend af, toen ik hun recentste nummer doorbladerde. Ideale toiletlectuur overigens, ik kan het iedereen aanbevelen.

De dames redactrices hebben deze maand duidelijk een verborgen boodschap op hun cover verwerkt. Geïnspireerd door deze wervingscampagne van Belgium’s Secret Service ongetwijfeld. Of zou het net omgekeerd zijn?

Voor de meerwaardezoekers: de cover van Goed Gevoel staat vol interessante en minder interessante onderwerpen die op het eerste gezicht weinig of niks met elkaar te maken hebben. Behalve dan dat ze voor De Vrouw interessant kunnen zijn. Helemaal volgens de regels van de uitgeefkunst heeft Goed Gevoel ook een “rug”, een zijkant waarop de redactie een extra samenvatting van de belangrijkste onderwerpen in dat nummer kwijt kan.

En laat de Charlie’s Angels van de redactie net dààrop een geheime boodschap verwerkt hebben. Op die rug lees je dit:

Peper je seksleven ** Word een luie ouder ** Loods je relatie door de geldcrisis ** Mexicaanse griep ** Exit verkeersstress

Niks bijzonders, zou je denken. Maar pas de regels van ‘oorzaak en gevolg’ eens op die sterretjes toe? Dan krijg je dit:

Peper je seksleven EN word een luie ouder

Word een luie ouder EN loods je relatie door de geldcrisis

Loods je relatie door de geldcrisis DOOR DE Mexicaanse griep

DOOR DE Mexicaanse griep, exit vekeersstress

Geef toe, dat kan toch geen toeval zijn? De redactrices van Goed Gevoel zijn sinds deze maand professionele problem solvers! Dames, stel jullie gave ten dienste van Herman Van Rompuy, Kris Peeters, Jean-Marie Dedecker, Peter Vanvelthoven en andere nitwits Grote Leiders! Want dankzij jullie voorspellingen kunnen zij de wereld redden!

Volgende maand in Goed Gevoel: de missing link tussen Boer Charel, de financiële crisis en de baard van Prins Filip.