Foto’s zetten is mss leuk en ik kan er nog 100den zetten maar op den duur verveelt het een beetje  dus een beetje blablabla nu

Iedereen vraagt mij hoe het was in New York , wel ik kan jullie maar één ding zeggen  : als jullie de kans krijgen om te gaan dan ga zeker ! Zelf ga ik mss met Pasen terug of in de zomer (we zijn nog aan ‘t kijken) . Ook shooten daar was geweldig en de fotograaf super vriendelijk ! Wist je dat hij zoamaar eventjes in een vliegtuig heeft gesprongen (5 u vliegen) en een hotel heeft geboekt voor een weekend om mij , kleine Belg, te shooten terwijl hij mij niet kende en mij enkel op foto had gezien ? Dat is toch ongelooflijk hé ? In America doen ze zulke gekke dingen Verder heb ik massa’s complimenten gekregen van hem en adressen om mij in te schrijven in NY Wel leuk maar onmogelijk .. Maar wel leuk dat iemand uit Amerika zo hard in jouw gelooft , dat had ik niet verwacht en het deed deugd   Maar ik merk wel dat er veel mensen uit het buitenland mij toevoegen op facebook  , vraag me niet hoe ze aan mijn naam geraken maar ze vragen wel vriendschap aan ! Onlangs kreeg ik nog de vraag van een fotograaf om in New York te shooten (kwas al terug thuis, jammer)  en vroeg een andere fotograaf of ik interesse had in een shoot in de Filipijnen .. euh ? Ik moet wel toegeven dat de meeste gewoon kijken naar mijn profiel foto en blijkbaar denken ze dat ik 17 ben ofzo… zo kreeg ik een uitnodiging voor een etentje in Milaan tijdens de fashion week  ?  Soms best hilarisch hoor wat ik zo allemaal lees

Maar wat mij ECHT gelukkig maakt is hoe goed de film van Felix Van Groeningen het doet in België maar ook overal ter wereld ! Dat is pas ongelooflijk ! En binnenkort komt de film zelfs in de amerikaanse bioscopen, dat is wel uitzonderlijk voor een belgische film hoor ! Ook in Nederland doet hij het goed en in Frankrijk is die vanaf eind december in de cinema Maar ook in Asië (Pusan bv) Polen , Rusland en de baskische landen  ! Dat is  pas SUPER !  Daar mogen wij als Belg best trots op zijn!

Nu iets minder leuk  : de examens  .. die beginnen bij mij de 3de en eindigen de 17de… no comment zeker … iedereen weet wat het wilt zeggen ..studeren , geen shoots en véél minder op de pc  :p  jakkes

wat nog te doen  :  ik heb nog een opdrachtje voor een fotozaak (grote poster) en een andere voor kleren , ik heb meegedaan aan een auditie , ben gevraagd voor verschillende shoots, ga nog naar Nederland voor een soort workshop waarvoor ik ben gevraagd , heb een optreden met de cheerleaders, wil terug naar NY en heb al vraag voor shoots daar , ga binnenkort op reis, joepie… , wil nog naar de cinema voor de twilight night  of New Moon te gaan kijken en this is it (shame on me, nog geen tijd gehad) , verwacht nog massa’s foto’s van shoots die al een tijdje geleden afgewerkt zijn (wakker worden fotografen !)

en om te eindigen nog dit  :  is aan’t groeien en mag daarom niet meer naar castings gaan zoals onlangs voor Phildar (tot 1m54 maar) , is al die fakers beu die haar naam misbruiken voor fake msn , fake email , fake netlog en nu fake facebook , is nog steeds bezig met gitaarlessen en ja het gaat goed, heeft meegezongen tijdens de opnames van een single en vond dat een super ervaring , wil een froefoe maar mag niet , vond het optreden van Lilly Allen graaf en wil binnenkort graag  naar een optreden (van Justin bv omg !) en vind dat ze nu genoeg heeft ge -blablabla

Gister naar het Backstreet Boys concert geweest in Rotterdam. Jeugdsentiment zeg! Al die oude liedjes en wat nieuwe liedjes…. Kevin is eruit en dat mis je helemaal niet… Heb echt genoten, maar halverwege het concert voelde ik me opeens ook een beetje verdrietig… Zoveel jaar geleden stond ik er ook. Zoveel dromen en naiviteit..

Nu, 10 jaar later, zijn zij er nog, ben ik er nog. Geen van mijn dromen zijn uitgekomen, ben helaas een stuk nuchterder. Waarom ben ik nog niet verder gekomen, waarom heb ik niets bereikt. Zucht….

Het vallen van mijn wolk is een stuk vervelender dan verwacht….

De zes King's Singers anno 2009

Sinds 1968 onbetwist ‘the world’s leading acappella group’. Zes mannelijke zangers – twee counter-tenors, een tenor, twee baritons en een bas – voeren een mix uit van klassieke werken, volksmelodieën en popsongs. Hun handelsmerk is een unieke ensembleklank; warm en helder, in combinatie met een perfecte timing en… humor. Wat wil je anders met zes slimme Britten bij elkaar. Tijdens een concert in het Amsterdamse Concertgebouw in 1991, waar een deel van het publiek naast het orgel boven het podium zit, en dus de optredende artiesten van achter ziet en hoort, zei een van de zangers ‘it is often stated that the King’s Singers sound much better from behind’. Waarop de zes zich omdraaiden en een paar nummers uitvoerden met de rug naar de zaal.

De bezetting anno 2009 is

David Hurley en Robin Tyson, counter-tenor

Paul Phoenix, tenor

Philip Lawson, baritone

Christopher Gabbitas, baritone

Stephen Connolly, bas

Componisten zoals Luciano Berio, Gyorgy Ligeti, John MacCabe, Michael Nyman en Krysztof Penderecki  schreven werken voor de King’s Singers. Bijna alle bestaande werken die het ensemble uitvoert, zijn bewerkingen en arrangementen. Dat moet ook wel, want bijvoorbeeld Engelse madrigalen zijn geschreven voor een gemengd ensemble: vrouwen- en mannenstemmen. Zes mannenstemmen, waarvan twee counters, mannelijke alten, bieden veel extra mogelijkheden. Er zijn meer stemmen dan in de standaard vier- of vijfstemmige stukken, en ze liggen dichter bij elkaar. Als ze dan ook nog, zoals bij de King’s Singers, qua klankkleur elkaar perfect aanvullen, is het resultaat verbluffend.

Als het gaat om klassieke werken, zijn er diverse acappella ensembles die een geduchte concurrent vormen. Maar het is juist de ‘blend’ van klassieke muziek, volksmuziek, popnummers, klasse en humor die de King’s Singers zo bijzonder maakt. Hun versies van Beatlenummers zijn legendarisch.  Acappella uitgevoerd en in samenwerking met het Cincinnati Pops Orchestra. En wanneer je deze mannen en hun arrangeurs aan het werk zet, wordt zelfs Ding-a-dong, het nummer waarmee de Nederlandse band Teach-in het Eurovisiesongfestival 1975 won, een belevenis.

Het ensemble geeft ruim honderd concerten per jaar plus diverse workshops.

http://kingssingers.com

http://www.youtube.com/watch?v=JXhAz0DOpMU

Voor deze oefening hebbe men nodig

- Versterkers
- Een stem
- Liefst een leeg huis en géén buren
- Een vleugje pessimisme (optimisme is natuurlijk nog beter)

Men neme vervolgens deze plaat, zet deze keihard op en meekwelen (=karaoken) maar!

Gisteren was een super drukke maar leuke dag  Eerst moest ik terug gaan repeteren voor de Halloween special edition voor de basketball match ! Daarna  was ik verwacht in een opname studio aan de kanten van Gent voor het opnemen van een single voor Sinterklaas, samen met de zanger en een aantal aandere kids  ! Wij mogen het refrain mee zingen en af en toe daartussen iets roepen of zeggen   We waren daar met 7 kids en het was gewoon super super leuk ! De single en het melodie vind ik zelf keileuk Ik hou jullie op de hoogte wanneer het uitkomt

Daarna moest ik direct terug naar de arena om geschminkt te worden en voor de laatste repetitie van de dansjes ! Ik was dus weg van ’s morgens 10u30 en kwam pas terug thuis  om 23 u ! Ik was KAPOT maar wel super tevereden van mijn dag

In de herfstvakantie ben ik, voor de derde keer, een week naar Taizé geweest. Het was echt super! Heftig, leuk, mooi, inspirerend, gezellig… Om even kort uit te leggen wat ik er gedaan heb zal ik ons dagprogramma (Als je ander werk hebt, heb je vaak ook een ander dagprogramma) even vertellen:

8.15 Ochtendgebed, daarna ontbijt
10.00 Werken bij Point 5
12.20 Middaggebed
13.00 Lunch
15.15 Bijbelinleiding en gespreksgroep
17.15 Thee
19.00 Avondeten
20.30 Avondgebed, daarna nog naar Oyak of meteen naar bed

Om 7.30 ging onze wekker en sprong Anne uit bed, pakte haar spullen en ging tanden poetsen. Daarna stond Joukje op en deed het licht aan. Langzaamaan kwamen we dan allemaal uit bed om klaar te maken voor de kerk. (Ja zo ging het serieus elke ochtend.) Rond 7.55-8.00 zat ik altijd wel in de kerk (op de grond!), dagboekje schrijven, zachtjes praten met mensen, soms bijbellezen of gewoon voor me uit staren. Om 8.15 begon dus het gebed. Dat bestond uit zingen, Bijbellezing, stilte, nog meer zingen en ’s ochtends communie-uitreiking. Over die communie heb ik aardig wat zitten denken, ik heb serieus géén idee of ik in die Werkelijke Tegenwoordigheid geloof en ik vroeg me af of “ik wil Christus ontmoeten” voldoende intentie is om het te mogen ontvangen. Maar ik denk dat het zo goed is, uiteindelijk boeit het ook niet zoveel wat andere mensen van jouw intenties vinden, het gaat tussen jou persoonlijk en God.
Na het gebed liepen we naar buiten en gingen we in de rij staan voor het ontbijt, dat bestond uit een keihard wit pistoletje, twee reepjes pure chocolade, een klein pakje boter en een kommetje thee of chocolademelk. De chocolademelk is super waterig en echt niet te doen, de thee is een fenomeen op zich, misschien nog het beste te omschrijven als verwarmde ijsthee.
Na het ontbijt liepen we naar Point 5, ongeveer zes meter verderop. Het werk bij Point 5 is wc’s schoonmaken en dat is minder vreselijk dan het klinkt. Je mag een liedje zingen voordat je begint (dit liedje!), je krijgt thee als je klaar bent en bij het dweilen moet je een emmer met water vullen, sop erbij en over de vloer smijten. Daarbij is het super gezellig! Om een uur of 11 waren we meestal klaar en gingen we thee drinken. Daarna was er tijd om bij te praten met iedereen (voorzover je dat bij het ontbijt nog niet had gedaan) of een spelletje te doen. Rond een uur of 12 ging ik, met nog een paar anderen, weer in de kerk zitten. Dan middaggebed, en daarna lunch. Zowel de lunch als het avondeten was warm eten en het eten is eenvoudig, voedzaam en soms zelfs lekker. (Het eten van de foto was het minst smakelijk van de hele week, schrik niet! En het smaakt beter dan het eruit ziet.)
Na de lunch had je aardig wat vrije tijd en kon je een wandeling maken, naar het winkeltje, wat zitten praten, een spelletje doen, in het Romaanse dorpskerkje gaan zitten (Dat is een heel klein kerkje, echt heel mooi en waanzinnig stil, echt zo stil dat je de stilte kunt horen. Echt heel bijzonder!) of iets anders. Om 15.15 hadden we bijbelinleiding door broeder Jean-Patrick. Ik vond hem soms wel moeilijk te volgen. Daarna gingen we in een gespreksgroepje verder praten over de bijbeltekst. Mijn gespreksgroepje bestond uit twee jongens uit Franstalig België, vier Duitse meisjes, een Australiër, en Stijn (die ik eerst niet kende), Simon, Marlies (uit mijn groep) en ik uit Nederland. Marlies was de enige die geen Engels sprak, maar Simon (haar vriendje by the way) heeft alles voor haar vertaald en dat ging heel goed. De eerste dag was iedereen echt heel stil, maar later ging het beter. Donderdag was heel heftig, we hadden het over je zwakheden tonen en kwetsbaar zijn, en toen kwamen alle dramaverhalen (niet negatief bedoeld). Echt iedereen zat te huilen, of bijna te huilen.
Daarna was er (weer) thee en had je vrije tijd tot 19.00, dan was het avondeten. Maandag heb ik geholpen met eten uitdelen en dat is echt heel tof! Iedereen komt langs en krijgt van de eerste een dienblad en een bord, van de tweede een kom en een lepel, van de volgende een stukje brood, van die daarna een stuk fruit enzovoort. In een halve minuut heb je dan je eten. Het uitdelen is heel gezellig, hoe lopende-band-werk het ook lijkt. Na het eten gingen we weer naar de kerk voor het avondgebed. Na het avondgebed gingen we vaak nog naar Oyak, dat is zegmaar het café. Daar gingen we dan nog wat drinken, kletsen en liedjes zingen.
Je dag is dus aardig volgepland, maar je hebt nog wel ruim genoeg vrije tijd over, om een spelletje te doen, te wandelen, in stilte in de kerk te zitten, in de zon een boek te lezen, een heftig gesprek te voeren… (: Vrijdagmiddag ging ik met een paar mensen in de crypte zingen. Dat waren we al langer van plan, omdat we van één lied de melodie erg mooi vonden. Ik vond het echt een heerlijk moment, ik merkte dat ik het echt miste om muziek te maken om de muziek zegmaar. Ik zing eigenlijk nooit, in ieder geval nooit als “instrument”, omdat ik het gewoon niet echt kan. Maar eigenlijk ging het best goed, en het was super leuk! Dus nu ben ik even helemaal gemotiveerd haha.

Ik merkte op gegeven moment dat ik nogal tegen mezelf aanliep. Ehm… okee wacht ik ga hier echt mensen mee kwetsen, maar ik wil het wel vertellen. Als ik je hiermee kwets, SORRY, ik voel me er echt oprecht schuldig over. En dan bedoel ik niet alleen dat het jou kwetst, maar ik voel me schuldig dat ik dit deed/doe. Ik kan me namelijk echt ergeren aan “orthodoxen” die oordelen (“als je niet alles gelooft wat de Bijbel en/of de Kerk zegt, ben je geen echte christen/katholiek”) maar ik merkte op gegeven moment dat ik zelf, in al mijn vrijzinnigheid, precies hetzelfde doe! Ik oordeel net zo hard over hen! Het was een vrij schokkende en confronterende conclusie. Ik maar denken en vinden dat zij niet goed bezig zijn, en ondertussen ben ik net zo erg! Of eigenlijk erger, want ik denk dat ik beter ben. Nu schrik ik iedere keer van mijn eigen gedachten, als in: “WAT? Oordeel ik zó hard? En ik dacht dat ik dat niet deed?” Ik heb zo’n idee dat dit gevoel “zondebesef” heet. Wát een kl*tegevoel!
Verder heb ik zaterdagavond een heel heftige ervaring gehad. In Taizé volgt een week een beetje de Paasweek, met vrijdag gebed rond het kruis, en zaterdagavond gebed met kaarsjes als symbool van het Paaslicht. De Paaswake thuis raakt me altijd wel, ik sta op een of andere manier altijd met tranen in mijn ogen. Deze “paaswake” raakte me echt heel erg, ik zat keihard te janken! Dat licht, dat is echt heel indrukwekkend, dat het Licht overwint. Het Alleluia (sinds vorig jaar weet ik dat dat “let us praise the Lord” betekent) na de lezing (over het lege graf, Johannes 20, vers 1-10) kwam echt van ergens heel diep van binnen, en daarna… echt heel heftig, heel indrukwekkend. Het was reactie op alles van de hele week, geen afscheid willen nemen, en vooral dankbaarheid tegenover God voor de mooie week, voor alle lieve mensen, voor Jezus ook, dankbaar dat het Licht nog steeds kan overwinnen. Het was serieus wel een moment waarop ik kon zeggen: “ik geloof in Jezus”. Echt… wow. Zó zó mooi!
Tenslotte mag ik opnieuw gaan twijfelen aan de Bijbel. Ik dacht dat ik aardig idee had wat het was, maar de manier waarop Luuk (een Nederlander die ik daar heb leren kennen) met de Bijbel omging, vond ik heel inspirerend. Heel relaxt, heel open. Hij was tijdens een kerkdienst begonnen met Openbaring lezen, en hij had er een mooi stukje in gevonden dat hij wilde laten lezen. Toen stond ik dus in de lunchrij samen met iemand anders dat te lezen. Die momenten “Openbaring bij de lunch” zijn me erg bijgebleven. Mede dankzij hem kan ik opnieuw de Bijbel gaan ontdekken. Ik heb het idee dat ik de hand van God erin wat had onderschat. Voor mij blijft het after all waarschijnlijk wel een boek van mensen, maar ik kan hem alleen maar dankbaar zijn voor die nieuwe twijfel! Dus bij deze Luuk, als je dit leest en je herkent jezelf, dankjewel.

Okee woow dit is echt een lang verhaal geworden! Maar een week is ook aardig lang  Als je zin hebt gehad om er doorheen te ploegen, beschouw ik dat maar als compliment. Ik hou NU op!

liefs! Geneviève

(10-4-20: The Language Game – Part 16 of 20)

First, the verbs.

Then, the English original

Finally, my attempt, followed by all the comments that either mark the mistakes or propose a new version

The verbs

blijven, bleef, i gebleven

to remain, stay

duwen, duwde, h geduwd

to push, stove

hangen, hing, h gehangen

to hang

krijgen, kreeg, h gekregen

to acquire, get, obtain, receive

meten, mat, h gemeten

to measure

roken, rookte, h gerookt

to smoke

spannen, spande, h gespannen

to span, strain, stretch, tighten

vallen, viel, i gevallen

to fall

wachten, wachtte, h gewacht

to wait

zingen, zong, h gezongen

to sing

wait!

stop pushing [duwen] it!
stay [blijven] there!
also if it is no match for your strength [meten]
but if it falls [vallen]?
it depends [hangen].
It is more difficult than singing [zingen] while smoking [roken]
Make an effort. [spannen]
Maybe you will have to wait [wachten] before you can receive [krijgen] another one.

wacht!

duwen niet!
blijf daar!
ook als kan het zich niet met je meten
maar als valt er?
het hangt ervan.
Het is moeilijker dan het zingen terwijl je rookt.
inspan jezelf.
Misschien zal je willen wachten voor je kun een ander krijgen.

Nu even niets over het Sesamstraatgehalte van de beste man.
Of over het Mickey Mouse nivo van  politici.  Is niet nodig.

http://www.nu.nl/algemeen/2107033/chavez-stelt-limiet-zingen-douche.html

De sopraantjes uit het koor...

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ‘t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer zing.

Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.

Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond ik ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 20 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.

Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ’sopraantje in het koor.’ In twee koren zelfs.
Een onder de geestdriftige leiding van Pieter Niewint. Die ons, als we hem af en toe niet een schop geven, alleen maar Verdi zou laten zingen. En een klein koortje onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. Maar die zit nu even in Afrika voor de verfilming van ´Tirza´, van Grunberg. Ook leuk.

Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje! Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…
Grinnik.

Marij www.marijsloothaak.nl

Het begint terug een bitje tradiesse te wuirren, de zangers kwamen weer ies buiten mee Baumeskerremes. En zemmen zellef mee opgestapt in de stoet. Darmonnie van Moes trok de stoet op gank en de zangers sloten af. Doartussen ne gielen huup reuzen : van Moes, Kastel, Tielroe en Lokeren (en misschien zelfs vannop nog andere ploatsen, as ge zelf meestapt in de stoet eede doar zu gien zicht op nou).
We verzoamelden om hallef twie bij den Yves int Pachtgoed om der iest nog ientje te drinken en wa te knabbelen, want den Yves was verjoard … en tegen hallef drei konnen we vertrekken.
Debbe afgezakt, efkes de Donkstroat in en tein richtink de Meulen, doar een rondeke gedoan en lost vanachter de Lynx binnen. Die es in feite gesloten, moar veur de gelegenheid aade het Baumeskommetee da open. Zongen we onderwegen nog onze typische dreistemmige marsliederen, doar wier ons café-chantant-boeksken bovengoald en de “Lichtjes van de Schelde”, “Het kleine café aan de haven” en andere Vliegerkes schalden door het cafeeken. De andere oanwezigen konden de refrentjes meezingen.
En tein ginket verder, we passeerden oant Keuningsplein en trokken efkes noar tDuirp woar de startdag van de Chiro bezig was, om die gasten een bitje uit te nuudigen om loatter dienen achtenoen noar de Notenwuirp te kommen….. en we trokken richtink RVT.
Terwijl buiten op de parkink de reuzen oan het dansen woarren zuirgden wij binnen veur wa ambiejans mee onzen “Kermespotpourrie”, en we moesten weer verder….. we woaren zelfs al te loat, de mieste woarren al richtink Vier Gekruunden. We trokken dus een twiede stoetje op gank en ginken mee nog een poar achtergebleven reuzen op zoek noar de rest van het gevolg.
Opt keuningsplein oangekommen woaren doar al de reuzen vollop oan het dansen, de deur ons nog meegebrochte reuzen sloten aga oan ….. en noar het spelen deur darmonie en tzingen deurrons van nog een lieken wasset tijd veur de Notenwuirp…… moar da was in feite veel te vroeg, want de jonges en meskes van de chiro woarren doar nog nie. Doar atten ze loater mee afgesproken en zatten da wa over thuufd gezien, volgend joar beter afspreken peizzek.
Noar de Notenwuirp trokken de reuzen noar huis, moar wij nog nie (darmonie trouwes uuk nie) en we brochten nog een bezoeksken oan de Vier Gekruunden, Anita en opnief de Lynx….. we zongen nog menig lieken (zuwel binnen as buiten) en trokken doarachter blijgezind terug noar huis.
Zeker veur herhoalink vatboar.
Fottookes die volgen nog.
De reporter vant parocheblad/Keirrek en Leven - de Gunther- eet uuk giel wa getrokken en zelfs gefielmd van de zangers in akse enk zal bij gelegenheid uuk oannem wa fottookes vroagen…… moar kommen zeun ze doen : lol:

De Königin der Nacht probeert Prins Tamino voor haar karretje te spannen. Omdat hij nogal onder de indruk is van haar verschijning is het eerste wat zij hem toezingt: ‘O zittre nicht, mein lieber Sohn’….(W.A. Mozart, Die Zauberflöte)

Zaterdag had de Königin dat beter tegen zichzelf kunnen zingen! Ik zong voor het eerst de aria in het bijzijn van enig publiek. Al waren het ‘maar’ mijn collega zangers, het was toch publiek. Staand op een wankele tafel op een podium probeerde ik in mijn rol te blijven, te blijven staan, niet te denken “aaaah wat is het hoog” (mijn positie) en ook niet te denken “aaaah wat is het hoog” (de coloraturen). Het lukte! Zeker voor een eerste keer was ik niet ontevreden, alle noten zaten goed. Nu nog wel iets doen aan de intentie, want t kwam nog wel te lief over in de zaal, terwijl dat zeker niet de bedoeling mag zijn.

Deze aria achtervolgt me al sinds ik heb ontdekt dat ik een klassieke strot heb. Mijn eerste leraar kwam er al snel mee op de proppen, de tekst en de noten ken ik derhalve van voor naar achter. Maar uitvoeren, dat kan echt nu pas. Zulke stukken hebben tijd nodig. Tijd om te rijpen in je lijf en tijd om te rijpen in je kop. Dat ik een hoge F kan zingen, dat wist ik wel. Maar kan ik ‘t ook met de intentie van een Königin? Die hoge noten, die coloraturen, die hebben een functie. Het drukt iets uit in het personage van de dame in kwestie, dát maakt t zo lastig. Er zijn zat sopranen die prachtige coloraturen kunnen zingen, echt belletjes, niets op aan te merken. Maar de rest van de aria, en dus de intentie van de coloraturen, drukken veel emotie uit. Wraakzucht, woede, macht, ongenaakbaarheid, arrogantie (en ja, ergens ook wel liefde). Als die niet ergens te horen zijn, wordt de aria leeg. En dat is jammer.

Eén van de beste Königinnen die ik recent heb gezien/gehoord (op youtube dan wel) is Elena Mosuc. Kijk, luister en oordeel zelf: http://www.youtube.com/watch?v=gri31wll8aU

Hallo bloggertjes,

Arwen is de eerste jarige die we in K3 vieren. Arwen trakteert de klas op een chocolademelkdrankje en een overheerlijke Bueno.

‘Hiep, hiep hoera’ en ‘Lang zal ze leven’ mag niet ontbreken. En waarmee sluiten we af? … Een groots K3-vuurwerk!

Arwen is 6! Proficiat, meid!

Groetjes, juf Bérénice

Vrienden, ze komen en ze gaan. 4 jaar lang ging ik ’s morgens Jojanneke oppikken aan haar huis. Ze woont 3 straten verder. Vier jaar onvergetelijke toffe busverhalen. De hele metamorfose van eerstejaars tot vierdejaars deelden we samen. Vier jaar…

Misschien ligt het aan mij, maar ik heb doorheen mijn groeiproces van puber tot adolescent enorm veel verschillende vriendinnen en vriendenkliekjes gehad. Dan was het toch net niet mijn type of dan ging die persoon weg van je klas en verwaterde het contact vanzelf of banale ruzies teisterden de vriendschap. Allemaal bewijzen van onechte vriendschap. Maar met 1 vriendin heb ik dit allemaal nooit gehad, Jojanneke.

Vorig jaar moest ik veranderen van school omdat ik STW op mijn vorige school maar kon volgen tot het 4e jaar. Opeens passeerde ik elke morgen voor Jojanneke haar deur, maar hoefde ik niet meer op die bel te drukken. Nog steeds, 1 jaar later heb ik de gewoonte om eens te kijken naar hun huis, of ik haar toevallig niet zie.

Nog steeds ga ik regelmatig op onverwachte tijdstippen naar haar toe. Het maakt niet uit hoe ik me voel: slecht, happy, humeurig, … altijd is ze er… . Momenten van vreugde en momenten van verdriet deelden we.

Daarnet kreeg ik een chokend berichtje: “Liesbeth, binnen een half jaar verhuis ik” (de rest van de details doen er nu even niet toe). Het was een krop in de keel. Jojanneke verhuist… . Weet je, verhuizen is helemaal niet zo erg, dat weet ik. Maar ze woont 3 straten van mij, 3 minuten fietsen, 13 minuten stappen, … . Na al die jaren te kunnen binnenspringen, haar te komen ophalen om samen de bus te nemen, haar tegen te komen als ik naar huis fiets, … . Na 5 jaar zal het aanpassen worden.

Ik vraag me af of ik nog steeds de reflex zal hebben om naar hun huis te kijken, om te kijken of Jojanneke daar in de buurt is. Ik vraag me af of ik nog steeds de reflex zal hebben om stiekem te hopen dat ik haar zal tegen komen om een gezellige babbel te slaan. Ik vraag me af of ik nog steeds de reflex zal hebben om bij haar aan te bellen om over koetjes en kalfjes te praten.

En ja, natuurlijk, iedereen gaat verder. Iedereen verhuist en iedereen zijn leven veranderd. Het voelde gewoon even goed zo op die manier, en dit ga ik missen.

Jojanneke, het zal gek zijn zonder jou in Lochristi. Maar ik beloof je dat ik ook nog onverwachts zal komen kloppen op je deur in Wetteren. Dat ik nog steeds mijn turnpantoffels door jou zal laten personaliseren. En ter ere van ons zal ik vanaf nu élke dag luidkeels “I feel good” zingen in onze geliefde straat. Ik zal je missen, maar jou niet vergeten, laat staan verliezen.

Meirenoavond zittek in het Gildenhuis van Sint-Gillis Deirremonde. de Scheldegalm goatter wa liekes goan zingen op de Café Chantantaovond van het Sint-Egidiuskuur van Chryssie, de vraa van onzen diggie – de Johan.

We goander natuurlijk een oantal liekes zingen van ons eigen rippertwoar : de gekende dreistemmige stapmarsen allerhande, moar uuk onzen kermispotporrie en ander fraais.

Moar we goan doar uuk meedoen oan de meezingliekes zuas : Daar was laatste een meisje loos, What shall we do with the drunken sailor, Die Lore, de Vlieger, Tulpen uit Amsterdam en andere Ballades des gens heureux……

Kom gerust ies af, ge keunter uuk genieten van een strikbierken noar het schent…… kloat wel achteraf weten hoe het was natuurlijk

4 september 2009

Nog maar net een week terug van een fijne werkvakantie in Turkije, geeft hier het weer hier duidelijk te kennen dat wat de natuur betreft de herfst zich niet meer laat tegenhouden. Onstuimig weer, onstuimige tijden. Maatschappelijke onrust en excessen te over. En mag Laura dan wel of niet uit varen, of worden haar ouders zelfs betuttelend uit de ouderlijke macht gezet? The Greed Economy lijkt nu echt aan het eind van zijn latijn en denkelijk mag duurzamer  geluid nu echt doorbreken.
Heb jij al je stem uitgebracht voor afschaffing van de BTW op biologisch eten of vind je dat té onbelangrijk? Waar gaat jouw aandacht en jouw energie naar toe?
Naar wat en wie reik jij uit? Durf je het leven nog te vieren of verkramp je?
Ooit hoorde ik mezelf zeggen in een les: je moet hoe dan ook het leven vieren om energie te kunnen genereren voor een volgende stap!  Als om dit te illustreren mocht ik begin augustus een “Houden Van”Ceremonie begeleiden, wat een vreugdevolle dag was dat. Waar een 82jarig familielid me tijdens het eten fluisterend vertelde dat ze nog nooit had gemediteerd maar  tijdens de meditatie over Liefde en Verbinding ontroert  ‘een traantje had weggepinkt’ .
Wat een cadeau! Mooier compliment kan er niet zijn.

“Houden Van”  Ritueel -
In vrijheid verbonden: “Wij zijn gelukkig in de liefde!
Met elkaar en met inmiddels 2 kleine mooie kindjes
wilden we graag een ritueel en feest om de liefde te vieren.We wilden niet trouwen en alles in het NU bevestigen en hebben daarvoor Carolien gevraagd. ” Meer….

Onstuimigheid en verlangen naar eenvoud, twee kwaliteiten die volop in mijn aandacht zijn.
Waar ik mijzelf verheug om me onder te gaan dompelen in “Ode an die Freude” , een opleiding waarin ik mijn fascinatie voor de helende kracht van klank en zang verder kan gaan onderzoeken,  is er tegelijk de opwinding van de voorbereidingen die in volle gang zijn voor het nieuwe seizoen in De Gouden Driehoek: Naast individuele readingsessies en coachingstrajecten zijn daar het healingcentrum wat op 7 september weer de deuren opent, de cursus Meditatie en Zelfhealing die op 14 september start, en de metamorfose workshop Sensuitie op 9 oktober. Als je dit leest is de Readingopleiding ook al weer begonnen.  Voor belangstellenden voor de RO – 2010 die in Januari begint, is een Open Dag op 14 november in Maarssen georganiseerd.

Ook verheug ik me op de samenwerking met Sandra Donselaar, waarmee De Gouden Driehoek haar deuren gaat openen voor Het OntdekkingsAtelier – Reisbureau om thuis te komen, voor kinderen. Je kunt In Wat Bezielt…? nader kennismaken met Sandra en ook meer lezen over onze avonturen die op 3 november beginnen.

Verder staat er als  beloftevolle teaser een lenteweek in de planning in Cappadocie (Turkije) voor begin mei 2010. Met o.a. energie stromen in grotkerken van de eerste christenen, wandelen in de valleien, bezoek aan ondergrondse steden, sauna en massage en een  bezoek aan whirling derwishes. Wil je je nog even onderdompelen in de wonderlijke schoonheid van dat gebied, lees dan de de column:  Een ander geluid.

Kijk ook even naar de website van  Something Unknown.
Deze bekroonde documentaire van Renée Scheltema gaan we op  23 september vertonen. Renée is dan een week in Nederland en is er die avond ook bij om toelichting te geven en vragen te beantwoorden. Reserveer tijdig want vol is vol. “A fascinating spiritual  journey into the science behind psychic phenomena” .

Ik wil hier graag ook de film The Age of Stupid onder je aandacht brengen die 22 september in  première  gaat in Tuschinski; een intelligente klimaatfilm.

Brad Pitt, Kofi Annan, Radiohead en Coldplay geven acte de presence tijdens de wereldpremière van de klimaatfilm The Age of Stupid. Maurits Groen MGMC verzorgt op dinsdag 22 september de Nederlandse première in het Amsterdamse Tuschinksi. Maurits, de meest integere en bevlogen Gentle-Man die ik ooit ontmoet heb, zowel over dit onderwerp als op de dansvloer ,  was degene die Al Gore naar Nederland heeft gehaald en staat in de Duurzame 100 van het dagblad Trouw op de 18e plaats.

Heb je vragen of een goed idee waar je over wilt brainstormen, neem dan contact op.
Ook is er gelegenheid om soms een of meer ruimtes in De Gouden Driehoek te huren voor coaching of workshops. En hou de website in de gaten want die krijgt een nieuw jasje. Het wordt tijd! Wie weet tot ziens bij het healingcentrum, Sensuitie de Zelfhealing.
Veel leesplezier en hartelijke groet,
Carolien Geurtsen

Nationaal zangfestival in Estland (foto: Inge Melchior)

Op een mooie zomermiddag zit ik samen met een vriendin in de tuin. Zij heeft allerlei lekkere hapjes bereid, want – net zoals in veel andere landen – is dat in Estland een teken van gastvrijheid. Nadat alle lekkernijen een plaatsje op de tuintafel gevonden hebben, komt Aino naar buiten met haar laptop. “We gaan liedjes zingen,” zegt ze. “Gezellig,” zeg ik, niet wetend dat zingen voor haar niet ‘gewoon gezellig’ is, maar van groot politiek en historisch belang. Vanaf haar laptop draait ze liedjes met titels als “Mijn vaderland is mijn liefde” en “Een Est ben ik en een Est zal ik altijd blijven”. Mij duwt ze een boekje met de songteksten in handen. Uit volle borst zing ik mee. In haar ooghoek verschijnt een traan. Een jaar later vertelt ze hoe belangrijk dat moment voor haar was. “Eén van de hoogtepunten van het afgelopen jaar.”

Wat maakt het zingen van nationale liedjes in Estland zo belangrijk? En hoe kan het dat dit ook geldt voor jongeren, houden die niet van popmuziek? Geen haar op mijn hoofd die emotioneel zou worden van Nederlandse volksliederen.

Om te begrijpen waarom dit wel het geval is voor veel jonge Esten, is het van belang meer te weten over de politieke en historische ontwikkeling van het zangfeest. Zonder kennis van het verleden, kunnen we de emoties van nu niet begrijpen.

Een sprong in het verleden van Estland laat zien dat het land eigenlijk altijd bezet is geweest. Esten werden heen en weer geslingerd tussen Zweden, Rusland, Duitsland, Polen enzovoorts, en hadden zelf niet veel te zeggen. Ze leefden voornamelijk als ‘slaven’ op het platteland. Tot de 19e eeuw waren het voornamelijk de Duitsers en Russen die het culturele leven bepaalden. Totdat Esten halverwege de 19e eeuw de mogelijkheid kregen om zelf boerderijen te kopen; er ontstond een Ests zelfbewustzijn en behoefte aan zelfbeschikkingsrecht. Maar ze konden hun ‘nationale’ gevoelens niet uiten, omdat het officiële leven niet in hun handen was. Via muziek, dans en zang vonden ze uiteindelijk een weg om hun nationale groep een naam te geven.

Tegelijk met het zangfestival vindt het nationaal dansfestival plaats (foto: Inge Melchior)

Zo werd het nationale zangfestival (laulupidu) in Estland geboren: dé manier om de Estse verbondenheid te benadrukken en te gebruiken als ‘wapen’. Toen Estland na de Tweede Wereldoorlog onderdeel werd van de Sovjet Unie en vele jaren later vocht voor het herwinnen van de onafhankelijkheid, speelde laulupidu dan ook een belangrijke rol. Een ‘gewoon’ gevecht tussen het reusachtige Rusland en het kleine Estland (ca. 1 miljoen inwoners) zou een onbegonnen zaak zijn geweest. De fysieke mankracht die het Estland ontbrak, werd daarom vervangen voor emotionele kracht. Een groot deel van het Estse volk verzamelde zich eind jaren ’80 op de songfestivalgronden in Tallinn en zong de longen uit haar lijf. Nu vertelt men hierover: “We zijn dan wel een klein volk, maar zingen heeft ons de nationale kracht gegeven om terug te slaan.”

Vorige week mocht ik het eindelijk zelf ervaren. Na mijn jarenlange interesse in Estse cultuur en de vele gesprekken die ik gehad heb met Esten, wist ik zeker dat het bijwonen van het zangfestival een ervaring zou zijn die ik nooit zou vergeten. Nu achteraf weet ik niet eens precies hoe ik onder woorden kan brengen wat ik daar ervaren heb. Probeer je maar eens voor te stellen hoe het is om je in een enorme groep mensen (ca. 200.000, oftewel bijna 20% van de totale populatie als publiek, en 27.000 zangers) te bevinden, die met vlaggen zwaaien – omdat ze samen een taal delen, een verleden, ‘een cultuur’- en die gezamenlijk liederen zingen met hun hand op hun borst en tranen in hun ooghoeken. Door deze ervaring te delen met mijn Estse vrienden, de liederen met hen mee te zingen en met de Estse vlag te zwaaien, kon ik meer dan elke andere aanwezige niet-Est de vele tranen begrijpen.

De kracht van laulupidu ontpopt zich aan het einde, wanneer iedereen als in een soort van extase zwaait met de Estse vlag en ‘Eesti’ (lees: Estland) roept.

Laulupidu 2009, toeschouwers scanderen ‘Eesti’ (Video door Inge Melchior)

Elke persoon die aanwezig is ervaart tot diep in zijn lichaam de connectie met zowel de zangers als andere aanwezigen. Zonder elkaar te kennen, delen ze iets met elkaar; een gezamenlijke spirit en gezamenlijk doel. En deze connectie gaat verder dan enkel met de Esten die aanwezig zijn. De bond gaat door tijd en ruimte, bindt individuele mensen, maar ook regio’s, bindt levenden en doden, bindt de ene subgroep met de andere en dat alles onder de noemer van een Estse identiteit. Wetende hoe kleine kinderen in Estland de liederen op school en binnen hun families leren, hoe zij opgroeien met het idee dat zij verantwoordelijk zijn voor het voortzetten van de Estse cultuur, kan ik niet anders dan begrijpen waarom Aino tranen in haar ogen kreeg toen ze met mij liedjes stond te zingen in de achtertuin.

Door Inge Melchior, promovendus aan de Afdeling Sociale en Culturele Antropologie (VU). Inge doet onderzoek naar collectief geheugen in Estland, met nadruk op herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog.

Over de verbeelding van nationale gemeenschappen scheef Daan Beekers eerder het bericht “Superstaatje Europa vs. Natie Nederland” voor Standplaats Wereld.

Veur dammen de vrijdagoavond noar de tent int zwoarveld trokken zemmen iest nog wa goan zingen in Jan Tervaert. We begosten mee een stapmarsken, gevolgd deur de “Ardennendoowop” van de Nieuwe Snaar en tenslotte een kermispotpourrieken. In ons meezingstuksken brochten we “de lichtjes van de Schelde” en “het kleine café aan de haven”. tWas goed, allei da peizzen we toch.
Doarachter wasset de beurt oan die gasten van Okra (van Moes & Am) en tein nog tkuur van Kastel. Bij de Sint-Jozefcantorij es de Kris de Ruysscher den dieriegent. Was zen voader ‘de wiete muis’ tein es hij de ‘grijze’ muis. Dadoar ziet zu grijs azziet en da es kwit nie hoe lank, volgens mij verft die da grijs, da es veur zen imago ……. a zu-iet gelijk den Helmut Lottie zijn weevings peizzek.
Veur de rest stoaten hem doar een bitje mee zen eirmen te zwoan, juust ne kloon uit cierk. Die liekes da die gasten zongen duurden en die bleven duren…….. noste kier wa schrappen, vinnek, ofwel …….
Beest de paus emmen wijder tein nog wa te sjow gemoakt deur ons versie van “We’ll meet again” te zingen. Kweetet, da es gien vloams lieken, moar zu enggiestig zen wij nie…… en doarbij tes een schuun lieken nou.
Tein zennek goan luupen, want kmoest mij goan kleirmoaken om noar de fuif van Moesrock te trekken en we moesten iest nog wa appéritieven nou.

Voor het eerst dat ik de vocals doe met Guitar Hero. Erg leuk om te doen. Alhoewel mijn stem nu een beetje schor is.

Er zijn wel weinig leuke liedjes om mee te zingen. Dat is jammer.

Net vanmorgen heb ik psalm 132 gezongen, een psalm die aansluit bij een gedeelte dat wij afgelopen week aan tafel lazen: 1 kronieken 17, waarin David zich voorneemt een huis voor de Here te bouwen.

Toen ik zocht naar de berijmde versie van psalm 132 op internet (gevonden bijna onderaan deze link), kwam ik deze preek tegen, waarin de psalm heel mooi wordt besproken.

Vanmiddag kwam ik dit tegen: handreiking voor een evenwichtige plek voor ‘Opwekking’ in de liturgie, door Deputaten Kerkmuziek. Als ik de diepgang van psalm 132 vergelijk met veel van de opwekkingsliederen die ik ken (deels geselecteerd, deels ook niet), dan valt een en ander op. O.a. dat er in de psalm gepleit wordt op de vaste basis van Gods beloften, waar bij Opwekking geroepen wordt om vervulling van het eigen verlangen.

Wellicht dat ik dit nog een keer verder ga uitspitten.

Overigens voor de lijn in de bijbel, met nadruk op de Richteren en Ruth, en het verschil tussen David en Saul: daar kwam ik een powerpointpresentatie over tegen: http://www.buijten.nl/klapwijk/OT5.ppt

Lieve Niki, Ben en Ellen,
Wat een dag, wat een week, wat een eeuwigheid! Het lijken wel drie weken….. Als dat voor mij al zo is, hoe moet dat dan voor jullie geweest zijn… de rollercoaster van emoties vanaf het moment dat jullie dat verschrikkelijke telefoontje kregen?! Onvoorstelbaar.

Lieve Mark, ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat je ‘wég’ bent. Verbazingwekkend hoe een gemakkelijk mens jij bent…was – moet ik zeggen, om van te houden… Zó gemakkelijk om van te houden, zélfs als ik je maar zo af en toe zag… De eerste jaren dat je tegelijkertijd met Akerman aan Broklede ‘begon’ en veel vaker bij ons over de vloer kwam dan de laatste paar maanden. Daarentegen zag ik je dan die afgelopen maanden weer vaker als vanzelfsprekend náást Akerman rennen bij de VIB, dat bleek wel uit hoeveel foto’s er verschenen waar jij ook op stond. En wat fijn om die tevoorschijn te kunnen toveren, van die ongedwongen Mark foto’s, als jullie de anderen stonden op te wachten bij de finish, anderen die samen met jullie het maandelijkse rondje Maarsseveen liepen, jij nonchalant op een tosti kaas kauwend….Dubbel dierbaar zijn die foto’s me nu, pareltjes aan de wand.

Ik heb je de afgelopen week wel duizend keer teruggezien zoals je vanuit onze gang de huiskamer in kon lopen met een tussenuur, waarna Akerman zijn altijd terugkerende vraag stelde: “Willen jullie wat drinken?” En het altijd zo oprechte antwoord: “Ja, lekker”! Hoe je mee ging naar de Achmea kennisquiz, met spandoeken en al om Aki aan te moedigen. Ik hoor Akerman nog zeggen: “Mam, Mark komt kijken op atletiek, of het wat voor hem is”, en vervolgens: “Ja, hij doet het”, en atletieken kreeg een dimensie erbij: de Mark-dimensie. De efteling, de film, het kamperen op ‘de baan’, een nacht die misschien alleen Maike slapend heeft doorgebracht. En ja, hij schijnt het echt gezegd te hebben: dat hij al vanaf zijn 6e overwoog zijn organen te doneren. Mar, wat laat jij een imprint, een indruk achter, wát een ongelofelijk grote impact heeft jouw overlijden op heel veel mensen, en wat zijn er veel pubers inene in deze week jongvolwassenen geworden. Wat een verlies voor de mensheid ook om jou nu al te moeten missen. Grote woorden misschien, én je verdient ze, want als ik een ding geleerd heb over jou: je had het in je om een groot betekenisvol mán te worden! Vandaag is er veel over jouw bijzondere kwaliteiten gesproken en ook direct gericht aan jou gezegd, én onuitgesproken gebleven maar wel gedacht en gevoelt. En ik hoop en wens en denk dat iets van jouw ziel, van jouw bewustzijn daarvan álles heeft meegekregen. Ik ben onder de indruk van hoeveel goeds jij met je jonge leven nu al achterlaat, én ik ben heel erg onder de indruk van je ouders, – wát een kanjers-, die mij en ontelbare anderen deze week met open armen hebben ontvangen en deelgenoot hebben laten zijn van zo’n intieme periode van afscheid van hun zoon. Waar ik me eerst nog aarzelend een kwartier bij de benzinepomp bezonnen heb die zaterdag: Zal ik wel gaan, zo onaangekondigd? En gelijk armen om mij heen, wie troost wie? En dan Ellen, dappere Ellen! En Mark, wat heb jij een fantastische opa, die zo ongelofelijk krachtig en teder over je sprak vandaag. Mark, ik wou dat ik kon toveren, dan toverde ik je terug in de tijd en dat je dan nét wat later tevoorschijn piepte die vrijdagochtend, en dat de golfclub dan lekker al weg was.

De vrijdagochtend nadat ik het telefoontje van Nick zijn moeder kreeg, heb ik gebeden: “Als Mark blijft leven ga ik de Camino lopen naar Santiago de la Compostella”. Ik vroeg om een wonder en ongetrainde dame als ik ben, had me daar heel erg graag de blaren voor op mijn voeten gelopen. Ook dat mocht helaas niet zo zijn. Vanmiddag voelde ik een diepe aandrang om mee te gaan zingen met “Feel”; te zingen voor jou en voor je ouders, je familie, al die andere verdrietige kinder- en grote mensen harten in de zaal. Te zingen als troost, en ik kreeg het beeld en het verlangen dat de hele zaal dan mee zou zingen. Dat heb ik dus maar gelaten, ik weet dat Aki me dat nooit vergeven zou hebben J en dat het waarschijnlijk het moment niet was, zo onaangekondigd. Maar ik zie ons dat nog wel een keer doen met een grote groep mensen en kinderen: atletiekmaatjes en ouders en Ben en Niki en Ellen. Want het is wel wat ik daar in die zaal voelde, en deze week ook in en bij en met en tussen heel veel mensen voelde:the real thing; ‘Real Love’. Het is je weer gelukt: Bruggenbouwer Mark in de bocht! Mark, dank je wel dat ik je gekend heb!

Heel veel liefs!!!!!!

PS: Kyteman doet me aan jou denken!

http://www.youtube.com/watch?v=6TUzaW0-K1k

http://www.youtube.com/watch?v=SpwIF6tkRl8

Sorry