Wie de moderne wereld echt grondig wil begrijpen, hoeft volgens mij geen dikke traktaten van pompeuze filosofen te lezen — een stripalbum van Calvin and Hobbes is veel efficiënter én diepzinniger. Wat wil je, met hoofdpersonen die vernoemd zijn naar twee grote architecten van de moderniteit, iconen van respectievelijk een streng geestelijk determinisme en een streng materieel determinisme. Nou ja, ik zou eindeloos door kunnen zwammen over deze briljante strip van Bill Watterson, maar dan zit je alsnog een dik traktaat van een pompeuze filosoof te lezen. Laat ik me dus even beperken tot het stripje hierboven… (En vergeef mij de pompeuze woorden.)

Het is een op en top modern ritueel dat Calvin hier beschrijft; het volmaakte spiegelbeeld van een ritueel dat ook in bepaalde kloosterorden gebruikelijk is. Daar eet men in stilte een sobere maaltijd, terwijl een van de broeders of zusters voorleest uit de Bijbel of andere geestelijke lectuur. Wie het wel eens meegemaakt heeft, zal kunnen beamen hoezeer dit aanvankelijk wat ongemakkelijke gebruik op den duur maakt dat je je zowel lichamelijk als geestelijk gevoed en gesterkt voelt.

Het moderne ritueel dat Calvin in een ‘transcendente’ staat van ‘lager bewustzijn’ brengt, doet ook zoiets, maar dan omgekeerd. De maaltijd — drie kommen ‘chocolate frosted sugar bombs’ — is zo zoet en ongezond als de tekenfimpjes. Hij raakt leeg en verzwakt, hyperactief, overgestimuleerd. Ook weer naar lichaam en geest: hij zegt immers niet meer in staat te zijn “(to) sit still or even think straight”. Hij raakt kortom overvoerd met prikkels door deze geestelijke en lichamelijke fast food.

Het doel van het klassieke kloosterritueel lijkt mij het kalmeren van de zintuigen, het zo veel mogelijk afzien van prikkeling, om zo in een hogere staat van contemplatie te komen. Contemplatie, de open en ontvankelijke beschouwing, is volgens de christelijke traditie een derde belangrijke manier om de werkelijkheid te kennen; naast de rede en de zintuiglijke waarneming. Iedereen die denkt dat wij sinds de Verlichting een ruimere blik op de werkelijkheid hebben, heeft het mis: want sinds die tijd is de contemplatie juist langzaam maar zeker afgeschaft; de moderniteit meent aan de rede en aan de waarneming (in de wetenschappen: de logica en de empirie) genoeg te hebben, en heeft onze blik op de werkelijkheid daarmee een derde nauwer gemaakt.

Hoe onevenwichtig dit perspectief is, wordt volgens mij haarfijn duidelijk in het Calvin and Hobbes-stripje. Contemplatie is niet meer het object van de moderne rituelen; we zien nog slechts benepen rationalisme en, vooral, stimulering van de zintuigen in het ritueel. Het probleem van het moderne rationalisme toont zich al op het eerste plaatje: het leidt tot subjectivisme en functionalisme. “I think rituals are important”, zegt  Calvin. De rechtvaardiging van de rituelen schuilt slechts in de eigen subjectieve mening (“I think…”; het cartesiaanse cogito) en in de functie, het belang, het nut (“…are important”). Het subjectivisme wordt onderstreept in het volgende paneel. “My favorite ritual…”, mijn persoonlijke favoriete ritueel, mijn religietje, mijn hoogst individuele uiting van een hoogst individuele relatie met een hoogst individuele God, of hoe die entiteit ook heet in mijn hoogst individuele vocabulaire.

Spannender nog is hoe de functie van het ritueel vervolgens wordt omschreven; het doel is niet meer de contemplatie, of de overgave, het opgeven van het rationele ik en de doelmatigheid, niet eens de redelijkheid — nee, het doel is de onmiddellijke bevrediging, het stimuleren van de zinnen, de directe prikkeling of ervaring, het hedonisme.

Voordat ik nu blijf steken in de grootse abstracties van de cultuurpessimist, zal ik pogen het concreter te maken. Want dit gaat volgens mij over iets dat zo alomtegenwoordig is in onze samenleving dat we het gemakkelijk over het hoofd zien. Ik las in de Belgische krant De Morgen een artikel over een onderzoek waaruit blijkt dat rondstruinen op internet beter is dan lezen. In een test met senioren blijkt googelen betere hersengymnastiek te zijn dan een boek openslaan. De optimisten van de digitale revolutie zullen zich in de handen wrijven: ha, zie je nou wel, het is zelfs hartstikke goed voor je!

Ik blijf echter met een wrange nasmaak zitten die ik dankzij het Calvin and Hobbes-stripje iets beter begrijp. Want wat maakt dat de onderzoekers het ene moderne ritueel (internetten) boven het andere (lezen) verkiezen? Wat is het doel, het object van dit ritueel? Dat de hersenen geprikkeld worden. That’s it. Prikkeling, stimulering, en dat alles gesanctioneerd vanuit de alomtegenwoordige angst om de geestelijke gezondheid te verliezen, om dement te worden. Om diezelfde reden geven we massaal klauwen met geld uit aan idiote ‘Brain Age’-spelletjes,  en andere ‘geheugentraining’.

Wij zijn een prikkelbare soort geworden; hoogst eenzijdig gericht op ons lichaam en onze zintuigen. Alle moderne rituelen zijn slechts daarop gericht. Wij lezen niet meer om ons te verheffen, om iets te leren, om geestelijk gevoed te worden; nee, wij lezen slechts nog als wetenschappers ons zeggen dat het goed voor onze gezondheid is, als we er Alzheimer mee kunnen bestrijden. En als Google ons daar meer bij helpt dan Gogol, dan wisselen we de een toch gewoon voor de ander in en gaan we lekker dingen zoeken op het internet — niet omdat we iets willen vinden, maar omdat al die prikkels onze hersenen zo lekker stimuleren.

Waarom? Waarom toch? Waarom die ongezonde gezondheidscultus? Waarom die neurotische fixatie op de neurologie? Waarom telt alleen de met hersenscans meetbare prikkeling van de zinnen nog? En waarom worden deze waarom-vragen zo weinig gesteld? Omdat we ons collectief bevinden in het lagere bewustzijnsniveau van Calvin, daarom.

Schuddend op de maat van vrolijke Indiase beats kruipt bus 119 de stad uit. Het donderdagochtend verkeer van Chennai zorgt voor weinig spektakel. Het handjevol busreizigers staat op het punt in slaap te vallen. Niets is beter dan in de verkoeling van het open raam schuddend in slaap te vallen, op de maat van Indiase beats.

Maar tegelijkertijd wil je wakker blijven. Het Indiase leven is zoveel mooier vanuit de bus. In een dichtgeslibte stad als Chennai vergaat langzaam de eetlust. In de bus van Chennai naar Mamallapuram komt die langzaam terug. Het voelt goed om weer onderweg te zijn. De wereld trekt aan je voorbij als een theaterspel. Het brengt de gedachten weer op gang. Maar misschien nog wel belangrijker, het is een goede manier om het Indiase leven te zien.

Een leven, een werkelijkheid, die normaal haast te ongezouten is om zonder bescherming waar te nemen. Luid, groots, fel, bloedheet en vol contrasten. De zintuigen staan bijna altijd op barsten en de lust vergaat je soms, hoe zeer je daar ook tegen vecht. Het is paradoxaal, want pas onderweg – in bus 119 op de maat van Indiase beats op weg naar een rustig plaatsje - komt de lust, de interesse in de grootstedelijke Indiase realiteit, weer terug.

Na de afgelopen weken weer druk in de weer te zijn geweest met het helpen en ondersteunen van een startend concept, kwamen we op het idee om dat als product te gaan aanbieden. De naam van het product: NEWCo merk pyramide.

• Voor wie: voor iedereen die een nieuw bedrijf/ concept/ website/ etc. wil starten. Alles waar merkbeleving van belang is.
• Waarom: als je je merkbeleving hebt gedefinieerd dan, kun je ieder actie of beslissing die je neemt hieraan toetsen. Waardoor je sneller tot betere besluiten komt en als je met meerdere partners start, dan ben je sneller op een lijn.
• Hoe: twee unieke Studio Beer sessies en een merk(piramide) presentatie.
• Resultaat: jouw eigen merk piramide
• Kosten: vanaf 3.000 euro

Wij hebben deze sessie gedaan voor uiteenlopende bedrijven en concepten, in de referenties zie je een aantal namen staan. Hierin hebben we inmiddels zoveel ervaring opgedaan met uiteenlopende vraagstukken dat wij iedere uitdaging aandurven te gaan.

Als je als ondernemer wil starten met een nieuw bedrijf of concept, dan kun je gewoon beginnen en gedurende het proces zien waar je tegen aanloopt. Dan zul je gedurende het proces besluiten moeten nemen en beslissingen moeten herzien. Als je de beschikking had gehad over een merk piramide en je had jouw exclusieve kernwaarden beschikbaar, dan hoef je geen besluiten te herzien en is elke (merk) beslissing een stuk eenvoudiger. En dat scheelt tijd en geld en zeker ook tijd en frustratie.

Je kunt de merkpiramide en de kernwaarden gebruiken voor o.a.:

• het ontwikkelen van je huisstijl
• je website, de inrichting van je kantoor
• het kiezen van je auto
• de tone of voice van je contracten
• de keuze van je koffie op kantoor
• het aannemen van personeel
• de geur die je draagt
• de kleding die je draagt
• en nog veel meer

Wij hebben een netwerk van mensen om ons heen verzameld die zich bereid hebben gesteld om mee te werken aan het ontwikkelen van jouw merkbeleving, dit zijn mensen van verschillende pluimage en vanuit verschillende disciplines.

Iedere nieuwe onderneming start met een droom, wij helpen je mee om die droom te verwezenlijken.

De vakantie is weer voorbij en net als in voorgaande jaren komen er dan altijd weer leuke projecten binnen en bij.

De eerste sessies hebben we net achter de rug, Evalien was een van onze enthousiaste deelenemers:

De komende weken hebben we sessies voor o.a.:

• Project voor nieuw 24/7 instant satisfaction concept
  - sense storm om de kernwaarden scherp neer te zetten
  - storytelling om het verhaal helder te kunnen maken
  - Business Plan sessie om de cijfers en de uitgangspunten inzichtelijk te maken
• Coachingstraject voor accountantskantoor
  - kernwaarde sessie
  - begeleiding van het management voor missie & visie traject
• Retailtaal ontwikkelen voor financiele instelling
  - Sense storm en storytelling
• Offerte traject voor de implementatie van “het gevoel van ….”
  - alle zintuigen inzetten (de geur van …; het beeld van …; de smaak van …; het geluid van…) voor de beleving van dit bedrijf, grote dienstverlener. Alle onze diensten komen hier samen.

Dit is toch weer een heerlijke en geweldige start na de vakantie…

Wij zijn altijd opzoek naar geschikte kandidaten om mee te doen als “wilde gans” (onbevangen en/of onbevooroordeelde deelnemers) in onze sessies, schrijf een kort mailtje en wellicht zien we je snel terug in een van onze creatieve sessies.

Wil je ook als deelnemer mee doen aan een van de creatieve sessies? Mail ons dan je gegevens met daarbij je interesses en je kennis gebieden.

En nu wil ik dat ontspannen vakantiegevoel het liefst zo lang mogelijk vasthouden..

Ik heb mijn best gedaan door in ieder geval in de eerste week na mijn vakantie zo min mogelijk afspraken te maken. Zo had ik tijd om rustig mijn mail door te werken (de hoeveelheid viel me echt mee. Komt denk ik omdat ik alles echt goed afgerond had deze keer) en uitgebreide vakantieverhalen te vertellen. Ik las trouwens ergens dat je het vakantiegevoel kunt verlengen door je te omringen met herinneringen. Dus; regelmatig foto’s kijken en zet je souveniers in het zicht!

Een heerlijk aspect van op vakantie gaan vind ik dat je niets hoeft. Lekker ontspannen en je bezighouden met kleine simpele dingen zoals uitslapen, een boek lezen, lekker eten, mensen kijken etc. Maar waarom kan dat vaak alleen op vakantie? Het zou wel erg lekker zijn als we dat ook wat meer in ons dagelijks leven kunnen integreren.

Een nieuwe rage binnen psychologie/ coachingsland is ‘mindfullness’. Eenvoudig gezegd gaat het eigenlijk over het bovenstaande. Genieten van het leven. En dat doen door bewuster te leven. Er zijn allerlei meditatieachtige oefeningen voor, maar je kunt klein beginnen door al je zintuigen bewuster te gebruiken.

Kijk om je heen alsof je in je eigen stad op vakantie bent. Kijk naar de details van de huizen op weg naar je werk. Bestudeer de mensen die je tegenkomt en verbaas je over kleding, haardracht, gedrag. Probeer het maar uit, je ziet elke dag iets anders en de weg naar werk wordt leuker en duurt korter. Hoeveel routes zijn er eigenlijk naar je werk?

Ruik eens goed. Hoe ruikt je eten, je kop koffie, de bomen na een regenbui, de bakker om de hoek ’s ochtends vroeg? Ik heb wierrook meegenomen uit China. Ruikt naar groene thee, heerlijk!

Voel je de zon op je armen? De frisse lakens op je schone bed? De knuffel van je geliefde, je huid als je het insmeert?

Luister eens echt naar de geluiden om je heen. Hoeveel vogels hoor je in de stad? Mensenstemmen, mooie muziek.

Proef je wel echt wat je eet en drinkt? Of doe je ook vaak nog iets anders tijdens het eten? Het schijnt ook dat je als je meer stilstaat bij wat je eet, je beter proeft en kauwt, je eerder verzadigd bent. Ook nog goed voor de lijn dus. Die chinese thee brengt mij meteen weer terug aan tafel bij een theeverkoopster in Longjing..

Genieten van kleine dingen dus. Een poeziealbum versje:

‘Wees blij met de kleine dingen,

Met een mooie bloem die bloeit,

Met de vogeltjes die zingen,

Met een vlindertje dat stoeit,

Met de held’re regendruppels,

Met de warme zonneschijn,

Wijs blij met de kleine dingen,

En je zult gelukkig zijn.’

Het prettige van van vakantie terugkomen is dat je weer een ‘leeg hoofd’ (term die in de Individuele Vraaggerichte Benadering, IVB, gebruikt wordt) hebt. Je kunt weer even fris tegen je eigen leven, je werk, je agenda aankijken. Het maakt het makkelijker om goede voornemens te maken, dingen te schrappen, eens grondig tijd voor jezelf in te plannen, etc.

Ik wens jullie veel succes en plezier. En ik hoor graag jullie verhalen over jullie ‘geluksmomenten’.

Proeven, ruiken, kijken, voelen, horen zijn de zintuigen die we het meest gebruiken. Ze confronteren en bewijzen daarmee keer op keer dat je een fysiek persoon bent. De volgende oefening levert je het bewijs dat er meer is.

Schrijf alles op dat je ervaart en dat verder gaat dan de waarneming met je zintuigen. Houdt een dag lang een dagboek bij. Een dagboek bijhouden is zowiezo een mooie activiteit. In het gedachtendagboek registreer je je hele innerlijke wereld. Alles dat verder gaat dan het fysieke. Op die manier hoef je niet enkel te geloven, maar zul je weten dat je een multi sensorisch wezen bent. Je schrijft al je intuïtive vermoedens. Heb je een intuïtie, schrijf het op.

Door je activiteiten in de fysieke wereld bij te houden, leer je dat je een fysiek wezen bent. Je hartslag, wat doet je pols, hoe hard heb je gelopen, ga je vaak naar het toilet, hoe snel heb je het koud. Noem maar op. Je kunt heel veel bijhouden over je fysieke wereld. Er is dus geen enkele twijfel dat je een fysiek lichaam hebt. Door het innerlijke wezen vast te leggen, krijg je het inzicht dat je acties voortkomen uit iets dat helemaal niet fysiek is. Je houdt je gedachten bij, je intuïtie, je gevoel, je bewustwordingen, je visualisaties, de beelden die in je hoofd verschijnen. Je schrijft ze op. Aan het eind van de dag zeg je hé. Ik heb 5 zintuigen, maar ik heb nog meer. Alles dat ik opgeschreven heb. Het bestaat werkelijk.

Je kunt een multi-dimensionele persoon worden door de fysieke wereld te verbinden met de onzichtbare wereld. Voor het gebruik van visualisaties heb ik onlangs deze oefening beschreven.

Hallo bloggertjes,

vandaag spelen we met Bono een zintuigspel. Daarvoor heeft hij prenten meegebracht van zijn vijf vrienden:

José voelt, Pistolé hoort, Marsepein proeft, Everzwijn ruikt en Jolijn kijkt.

Axelle heeft direct een logische verklaring waarom Marsepein deze naam heeft gekregen: hij proeft nu eenmaal graag. Maar toch begrijpt ze niet goed waarom Marsepein want ze vindt marsepein zelf niet zo lekker en zo blijkbaar nog het merendeel van de andere kleuters (en juf inbegrepen )

Ruben heeft blijkbaar een ongelooflijk goed geheugen want hij herinnert zich dat er in het Museum voor Schone Kunsten ook een schilderij was m.b.t. de zintuigen. Ik kijk hem eerst wat raar aan maar dan opeens herinner ik het me weer: inderdaad we hebben samen met de gids een schilderij bekeken waarop de zintuigen afgebeeld waren… Knap Ruben, héél knap!

Dan mogen alle kleuters om beurt een zintuig aanwijzen. Bono haalt dan iets van Liberia uit zijn koffer m.b.t. dat zintuig.

Margot kiest ‘voelen’. Ze denkt een deken te voelen, neen een handdoek maar dan verbetert Beau haar: een doek.

Rhune gaat voor ‘proeven’. Ze krijgt geraspte kokos voorgeschoteld maar kan het niet raden. Ook Janara probeert het tevergeefs. Dan maar de rest van de klas laten proeven… Beau VM heeft het al eens geproefd maar weet de naam niet meer. Ze vindt het wel héél lekker. Axelle vindt ook dat niet echt lekker. Imme vindt dat het wat naar rijst smaakt? Hailey vindt dat het wat weg heeft van snoep. Enkel Mare kent de naam: kokosnoot. Bravo, Mare!

Axelle gaat voor ‘ruiken’. Ze krijgt rode palmolie onder haar neus… “Bah, het stinkt”, reageert ze, “niet moeilijk dat die aap op de foto zijn neus dichtknijpt!” Bram vindt dat het ruikt naar chips en hij wil het graag proeven… Ga je gang, Bram! Nu, ik vind zelf dat het niet echt aangenaam ruikt, ik koop blijkbaar andere chips. Maar inderdaad, het heeft er iets van weg!

Beau VM gaat voor ‘horen’. Ze leert het Afrikaanse instrument, de sasa, bespelen. Het maakt in ieder geval superveel lawaai stellen de kleuters vast.

Hailey kiest ‘kijken’. Ze krijgt een zeepsteen te zien. Mare merkt onmiddellijk op dat deze wat op de hare lijkt.

Ruben wil iets voelen. Hij raadt vliegensvlug dat hij rijst tussen zijn vingers krijgt.

Imme durft iets te proeven. Daarvoor moet ze even haar bril afzetten voor de blinddoek. Bono wil hem dolgraag eens opzetten en het resultaat zorgt voor luidse lachbuien bij de kleuters. De juf geeft Bono zelfs een nieuwe naam: Bonina.

Terug naar het spel: Imme moet cacao proeven maar kan het niet raden. Khan weet het wel. Ook de andere kleuters willen eens proeven maar ze stellen al vlug vast dat cacao superlekker ruikt maar supervies smaakt zo puur natuur.

Bram gaat voor ‘horen’. Hij mag het andere Afrikaanse instrument bespelen. Het is een soort slaginstrument waarvan ik jammer genoeg de naam niet ken.

Mare kiest ‘ruiken’. Ze krijgt koffie onder haar neus… een makkie want ze raadt het supervlug. Imme moet haar neus zelf niet in het potje steken want ze ruikt het al vanop haar plaats, reageert ze. Ruben vertelt spontaan dat hij eens met opa zelf koffie heeft gemaakt. Ja, ja, met een koffiemolen kan ik uit zijn verhaal opmaken.

Marissa gaat voor ‘kijken’. Ze krijgt een prachtige diamant in haar handen. WAW! “Amaai juf, heb je daarvoor moeten betalen?” vraagt Khan zich af.

Arwen wil graag iets proeven. Ze krijgt pindanoten en ook dat is een makkie want ze weet het onmiddellijk. Alleen kent ze de naam “pindanoten” niet echt maar Khan is wel helemaal op de hoogte.

Beau R gaat voor ‘voelen’. In de voeldoos gaat een fietsbinnenband. Beau denkt aan een handschoen. Om de vaat te doen waarschijnlijk… goede associatie! Margot en Janara proberen ook maar ook zij kunnen het niet raden. Khan wil het ook eens proberen. Hij denkt eerst aan een tuinslang… ja bijna dezelfde vorm, hij is op goeie weg… en dan weet hij het: “De band van een fiets”, glundert hij.

Khan kiest ‘ruiken’ maar thee komt hem niet bekend voor.

Ook Janara ruikt… peppersoup-kruiden, iets typisch Afrikaans. Ze denkt aan zout… neen, dat ander. “Peper?” Goed geraden, Janara! Bram wil weer eens proeven en stelt vast: “Ik ben er dol op!”

En zo leren onze kleuters Liberia op een andere manier kennen.

Groetjes, juf Bérénice

In Dutch Hotel Artemis wordt de kookkunst gezien als meer dan alleen het vervullen van een behoefde. Het wordt gezien als een vak en een vorm van expressie en kunst. Food- & Drink Design is een trend binnen de kookkunst die zich richt op het vormgeven van culinaire concepten en het creëren van een samenspel van smaak, kleur, vorm, klank, geur, en textuur. De essentie van Food- & Drink Design gaat verder dan alleen de uiterlijke vorm van de gerechten. Maar draait om de uiteindelijke beleving van de consument; elk gerecht moet men kunnen zien, voelen, proeven, en ruiken. Hierbij wordt design, kunst, mode, en creativiteit als uitgangspunt genomen.
Isabelle Hörl

Toen ik dit filmpje tegen kwam op het internet gaf het me direct een heel vrolijk gevoel. Muziek heeft een enorme impact op hoe ik me voel en als ik dit filmpje zie dan ben ik niet de enige. De sound of music is vanuit mijn kinderjaren al een ever green, maar dat het in een station zo ten gehore wordt gebracht, dat kan alleen in Belgie.
Ook deed het me even terugdenken aan een project waarmee ik tweejaar geleden enorm druk ben geweest en die weer wat actueler voor me werd, NS Wereld stations. Muziek hoort bij de totaalbeleving dat is hiermee in ieder geval duidelijk, ook al is het vooral het verrassingselement in deze van doorslaggevend belang. Kijk zelf maar:

Als ’s ochtends
mijn ogen en mijn oren
mijn voelen, ruiken, proeven
het werken weer beginnen
en in de geest de echo’s
weerkaatsen in bewustzijn

Dan glijd ik in de rol
gegeven door Bewustzijn
en speel die rol fervent
totdat ik ’s avonds slapen ga
en terug mag gaan naar daar
waar alles ooit begon

In die overvolle leegte
los ik heel even op
en speel dan morgen weer de rol
die mij op ‘t lijf geschreven is …

In onze cultuur zijn de ogen gaandeweg het dominante zintuig geworden. Ze domineren onze waarneming. We vertrouwen op wat we zien, we hechten veel waarde aan beelden. We leren uit boeken of van het computerscherm. Ook op de muziekles beginnen we bij de eerste les het notenschrift te leren. Om écht muziek te maken, moeten we vervolgens weer los zien te komen van die voorgeschreven noten.

In heel veel landen ligt de nadruk veel sterker op de oren. Kennis wordt mondeling overgedragen. Muziek leer je door eindeloos naar je leraar te luisteren en deze na te zingen of te spelen. Door het vele honderden keren te herhalen, grif je het als het ware in je systeem. Iets opschrijven was in India tot voor kort (en hier en daar misschien nog steeds wel) absoluut taboe, traditionaal moest je alles simpelweg onthouden – voor de subtiele bewegingen in de Indiase muziek is trouwens nooit een werkelijk adequaat notenschrift gevonden.

Jaren geleden heb ik een weekend besteed aan het leren van Chautal, het 12 tellen-ritme uit de Indiase dhrupad-stijl. Uren en uren lang zijn we bezig geweest met dat ene regeltje: we hebben het gezegd, geklapt, getrommeld -  langzaam, sneller en veel te snel. Honderden en honderden keren opnieuw. Maar het werkt wel: het zit in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn lijf. Je kunt me wakker maken en ik hoef niet na te denken. Dha dha din ta, tete dha din ta…

Auditief leren zijn we niet meer zo gewend. Dat merken we als we een wijsje moeten nazingen. Je vindt het ook terug als onderdeel van Big Brain Academy, het populaire spelletje voor de Nintendo DS: een reeks geluiden onthouden en naspelen, steeds langer en ingewikkelder. Dat valt nog helemaal niet mee..

Misschien heb je wel eens ervaren dat informatie op een heel andere manier binnenkomt wanneer je het leest of wanneer je het hoort. Zelf lezen of voorgelezen worden – het is een totaal andere ervaring. De woorden komen ergens anders in je hersenen terecht en worden op een andere manier verwerkt en opgeslagen. Misschien kun je iemand vinden die je jouw favoriete tekst eens voor wil lezen? En omgekeerd, want zelf hardop voorlezen is al net zo belangrijk om regelmatig te doen.

En sta eens wat vaker bewust stil bij ál je zintuigen: wat hoor je, wat ruik je, wat proef je en wat voel je op dit moment?

.

Uitstelgedrag?
Ik?

Linn heeft er net geen maand op moeten wachten… maar hier is ie dan toch (iemand moet de laatste zijn)… zijn er trouwens bloggers die deze nog niet gehad hebben?

De top 3 van mijn neus
1. Hout (in alle stadia: in het bos, als het vers geschaafd is, terwijl het met amoniakdampen gekleurd wordt … of net geboend werd, en zelfs in de open haard)
2. Vers drukwerk (oooooh yeah).
3. Kokos (als klein manneke had ik zelfs een autootje met kokosgeur).

De top 3 van mijn smaakpapillen
1. Marsepein-met-chocolade
2. Rum-rozijn (malaga?) & kokos-ijs.
3. Camembert (als hij al wat uitgezakt is)

De top 3 van mijn oren
1. Versleten stemmen
2. Autoloze momenten
3. Goeie muziekskes (is het niet nog eens tijd voor een “10 op zondag”?)
(4. krakende sneeuw)

De top 3 van mijn ogen
1. Contente mensen (meer heeft een mens niet nodig)
2. ‘t Zwart Huis (prentje).
3. Het zicht vanop perron 6 van het station van Brugge richting Oostende (bij voorkeur in de winter)

De top 3 van mijn huid
1. De wind die aan je haar sleurt (alleen daarom ga je wandelen wanneer het waait, alleen daarom wil je dat je haar wat krult).
2. Lange douches
3. De zon (warm maar niet heet graag)

Je leest het goed: geen stokje opgevangen, maar gepikt deze keer! Ruben ving dit stokje, maar smeet ‘t op de brandstapel. Ikke verontwaardigd natuurlijk Enfin, here we go!

De top 3 van mijn neus

• Versgewassen lakens op het bed
• Mannendeodorant, mannenshampoo, mannenparfum (sommige), mannendouchegel,…
• Believe it or not: benzine!

De top 3 van mijn smaak

• De pastasaus met olijfjes die ons mama maakt
• Mosselen!
• De vol-au-vent die mijn meme maakt

De top 3 van mijn oren

• Het keelgeluid van Dave Grohl in een Foo Fighters-liedje
• Het gespin van Nalou of Toulouse
• Het gesnurk van mijn ventje Jo, omdat ‘t zo lekker veilig en vertrouwd klinkt

De top 3 van mijn ogen

• Hoe Jo soms naar mij kan kijken – niemand anders kijkt zo naar mij, gelukkig maar!
• Ne knappe vent (hier is mijn top 10)
• Knap en modern interieur

De top 3 van mijn huid

• De vacht van ons Toulouse of Nalou
• De aanraking van Jo: lippen of handen, al kussend of al masserend, mij gelijk!
• De warmte van een lentezonnetje

Aan iedereen die dit stokje nog niet ontvangen hebben: catch!

Niet Doctor Death, maar Evil Death is de naam van toneel, ‘experience’ style in Korea… Welke zintuigen werken nog niet op volle kracht moet het productieteam gedacht hebben. Geluid?, visuals?, gevoel? Wat als de Horror van het stuk ook daadwerkelijk voelbaar wordt? Wat als de eerste vijf voorste rijen zich hijsen in een door ons beschikbaar gesteld regenpak, vervolgens plaatsnemen op de beste, duurste plaatsen in het theater en de zinderende ervaring experiencen van rondspattend bloed?

De cast bestaat uit 5 mannen en 3 vrouwen die met de zelfverzekerdheid van een Rockster het publiek trakteert op een onvergetelijke avond. Denk aan een ‘Highschool Musical’ met een kettingzaag en je hebt het juiste beeld.

Producer Han Saem Song: “In Korea,” he explains, “70 per cent of the audience for most musicals are women. But we go even further. Evil Dead has 90 per cent women most nights, sometimes more.”

Vrouwen?, Bloed?…