Bo gdy spoglądasz w głębię, ona spogląda w ciebie…

… a licha lepiej dziś nie budzić.

Właśnie dotarła do mnie przesyłka z nowym dziełkiem jednego z prowadzących “Mam talent”. Trzeba przyznać, że wydawnictwo i sam autor mają sporą dawkę wyobraźni. Takiego wydania nie było już dawno, więc warto parę jego fotek zamieścić.

Przeczytaj recenzję książki

Пешеход – это вещество с численностью ног от 2-ух по четырех, находящееся за пределами машинного средства на дороге а также никак не производящее на ней работу…

Изначально вся общность пешеходов имеет возможность существовать разделена на две главные подгруппы: прохожий неопасный (как-то: прохожий находящийся под землей, пешеход обученный, прохожий запуганный.) а также прохожий безмозглый (описан в данной классификации).

1. Пешеход безмозглый антропоморфный

1.1. Тетка бессмысленная.

Описание.

Особь дамского пола, смутного возраста, часто с одной либо несколькими сумками. Проезжую дробь переходит с неизменной скоростью, в вполне сомнамбулическом состоянии, никак не смотря вообщем никуда – ни на лево, ни вправо, ни вперед. Встречается везде где только можно, наибольшая возможность выхода на проезжую дробь – конец рабочего дня. Категория угрозы сообразно 5-бальной шкале – 2.Рекомендуемые деяния при встрече.

При обнаружении на дороге – ни в коем случае никак не сигналить!!! Тут ведь с высочайшей частей вероятности сработает "эффект хаотической осцилляции"! (подробнее о нем см. ниже) Сбросить прыть, просчитать траекторию, объехать, соблюдая не опасную дистанцию.

Методы борьбы.

а) процедура "гудок в следствии спины" – как можно незаметнее подкатиться из-за спину к индивиду; находясь взыскательно из-за его спиной, резко надавить на знак. В случае неимения у индивида стабильной ремиссии – повторять процедура при всякой следующей встрече, по выхода в свет навыков безопасного поведения на дороге;

б) езда со снятыми глушителями;

в) езда с включенным близким светом.

Gra toczy się o najwyższą stawkę!

”Dlaczego Monopol na zbawienie? W największym skrócie, by podekscytować i na chwilę zająć uwagę tych, dla których życie to gra, gdzie trzeba zdobywać punkty, być w stałym pędzie do mety. Aby zbulwersować tych, których bulwersuje wszystko. Wreszcie by zagrzać do boju tych, którzy w tytule będą się doszukiwać śladów katolickiego triumfalizmu. Monopol na zbawienie – czy to znaczy, że do nieba mają szansę trafić tylko katolicy? Odpowiedź na jednym z pól gry.

Szymon Hołownia

Z książką powiązana jest gra planszowa. Każde pole zbliża do nieba, duszy przegrać nie można, a zabawa jest przednia (żeby nie powiedzieć „boska”).

Książka do nabycia tutaj.

Przeczytaj opinie o książce

Klimat świąteczny sprzyja tego typu opowieściom, więc Panie i Panowie – przed Państwem “Utracona”.

Kto mógłby dopuścić się tak bestialskiej zbrodni? I co sprowadziło Hinduskę do tej zapomnianej przez wszystkich norweskiej wioski? Zakrwawione sari to jeden z niewielu czytelnych śladów zabójstwa, które wstrząsnęło krajem. Policja gubi się w prowadzeniu sprawy, bo ustalane przez nią fakty nie łączą się w spójną całość. Indie i Norwegia – co może je łączyć? Okazuje się, że wiele, lecz Gundar Jorman – jedyna osoba znająca prawdę czuwa przy łóżku siostry, która w ważnym momencie uległa tragicznemu wypadkowi.

Karin Fossum nie bez przyczyny dostała tyle nagród (vide o autorce). Nie bez przyczyny wydawnictwu Znak dobrze się wydaje – czytaj – mają nosa do książek.

Utracona to nowy przykład dobrej literatury skandynawskiej, która w Polsce mus dobrze się sprzedawać. Ciekawie napisana, bez zbędnych ozdobników, oszczędna w opisie – daje esencję prawdziwego kryminału, który każdy miłośnik tego gatunku chciałby czytać na codzień.

Karin Fossum nie jest mistrzynią zbrodni – samo w sobie morderstwo hinduski nie jest wyjątkowe i jedyne w swoim rodzaju. Jednakże psychologia świadków, policji oraz samego mordercy (który mistrzowsko zostaje zdemaskowany w dialogu finałowym) zasługuje na uznanie. Język – chociaż oszczędny – zdradza więcej niż powinien (jeśli dobrze wypełnimy sobie miejsca niedookreślenia).

Miejmy nadzieję, że takich sekretnych powieści Fossum będzie więcej, czego wydawnictwu i sobie życzę.

Karin Fossum
Utracona
wydawnictwo Znak
2008

O autorce:

Karin Fossum powraca z kolejną znakomitą powieścią. To właśnie za tę książkę autorka została w 2008 roku uhonorowana prestiżową Los Angeles Times Book Prize. Jurorzy docenili pisarski kunszt autorki oraz precyzję, z jaką kreśli psychologiczne portrety bohaterów. Bo Utracona to powieść wyjątkowa. Używając stylistyki kryminału, Fossum kreśli poruszającą historię odnalezionej miłości, którą niszczy brutalna zbrodnia. Zbrodnia tak okrutna, że nie można znaleźć dla niej wyjaśnienia. Nikt nie zatęskni za zamordowaną, z wyjątkiem jednego człowieka, który byłby gotowy oddać za nią życie.

Dzieci ze studia teatralnego CK Dworek Białoprądnicki w Krakowie rozmawiają o Mikołajku

Chcąc być najlepszym wydawcą, któremu “dobrze się wydaje” Znak inwestuje w niecodzienne premiery. Tak jest w przypadku “Wichury w Hawanie” oraz całego cyklu “Cztery pory roku” Leonardo Padury.

Posępny porucznik Mario Conde, nie stroniący od cygar i alkoholu, wyjaśnia zagadkę zabójstwa młodziutkiej nauczycielki chemii z hawańskiego liceum. Okrutne morderstwo nie ma podłoża rabunkowego, dziewczyna wydaje się mieć nienaganny Życiorys i zaplecze finansowo partyjne ze strony wysoko postawionego ojczyma. Niestety, na Kubie nie wszystko złoto co się świeci i sprawa przybiera nieoczekiwany obrót, którego finał zaskakuje nawet najbardziej wytrawnych miłośników kryminału.

“Wichura w Hawanie” w swoim zamyśle ma być kryminałem i choć wątek zabójstwa ciągnie się przez całą książkę, to nie stanowi on fundamentu, który jest głównym atutem tego dzieła. Senne i marzycielsko snujemy się uliczkami Hawany, gdzie porucznik Conde – romantyk numero uno w światowej policji dzieli się swoimi przemyśleniami na temat przeszłości, teraźniejszości i przyszłości tej wyspy.

Zakochany w tajemniczej Karinie musi jednak prowadzić śledztwo, które nie do końca go interesuje. Bardziej miłość, namiętność czy wieczne oddanie stanowi dla niego wartość niż znalezienie sprawcy okrutnej zbrodni. Chociaż nie ma się co dziwić – pieniądze są małe, władza do niczego, a przyszłość nie rysuje się w różowych barwach. Więc zostaje tylko świat marzeń i większych uczuć.

Doskonale napisana i przetłumaczona (to opinia tych, którzy mogli poczytać sobie Padurę w oryginale) stanowi ciekawe wprowadzenie w kubańską literaturę. Szkoda tylko, że kryminalna część tej książki została przez autora totalnie olana. Dlatego pozostałe trzy jego książki pozostawiam nieprzeczytane – co radzę również zrobić innym.

Leonardo Padura
“Wichura w Hawanie”
wydawnictwo Znak
2009

Do porwania z Argentyny przez izraelski wywiad głównego sprawcy holokaustu, Adolfa Eichmanna, przyczyniła się dziewczyna, która odkryła, że ojciec jej chłopaka to ścigany hitlerowski zbrodniarz. Jej ojciec, emigrant z III Rzeszy, powiadomił o tym prokuratora z Niemiec, który potajemnie dał znać Izraelowi.

Takie i inne szczegóły poszukiwań i głośnego uprowadzenia esesmana w 1960 r. opisuje amerykański historyk i dziennikarz Neal Bascomb w książce “Wytropić Eichmanna”. Publikacja – której podtytuł brzmi “Pościg za największym zbrodniarzem w historii” – ukaże się w listopadzie w wydawnictwie Znak.

SS-obersturmbannfuehrer Eichmann jako szef wydziału żydowskiego w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA) odpowiadał za realizację “ostatecznego rozwiązania” – koncentrację Żydów i ich wysyłkę do niemieckich obozów zagłady w okupowanej Polsce. Sam przechwalał się, że ma na sumieniu 6 mln Żydów. Bascomb podkreśla, że ten “morderca zza biurka” wyolbrzymiał jednak swoją rolę w elitach III Rzeszy, bo – jak sam mówił – “wykonywał tylko rozkazy”.

Choć w 1945 r. Eichmann przebywał w amerykańskich obozach jenieckich, nie odkryto jego prawdziwej tożsamości, co – zdaniem autora – “świadczy o zbyt małej liczbie i nadmiernym obciążeniu śledczych tropiących zbrodnie wojenne”. “Amerykańska agencja szpiegowska była zainteresowana aresztowaniem oficerów SS, choć raczej dla celów kontrwywiadowczych niż ze względu na ich zbrodnie” – pisze Bascomb. Dowodzi, że także młode państwo Izrael nie ścigało aktywnie zbrodniarzy z SS; w latach 50. w Mossadzie zajmowała się tym jedna osoba. “Ocaleni z Holokaustu musieli przecież budować państwo, a społeczeństwo nie było wtedy zainteresowane konfrontacją ze zbrodniami Hitlera” – stwierdza autor.

Opisuje on przypadek, który pozwolił ustalić, że Eichmann żyje pod fałszywym nazwiskiem w Argentynie. Uciekł on tam z Niemiec w 1950 r. dzięki siatce dawnych nazistów, wspieranych przez niektórych księży.

W 1956 r. mieszkająca pod Buenos Aires Sylvia Hermann, córka uchodźcy z III Rzeszy, poznała młodego Niemca, Nicka Eichmanna. Mówił on jej ojcu Lotharowi Hermannowi, że byłoby lepiej, gdyby eksterminacja Żydów udała się i chwalił się, że jego ojciec “dobrze służył swemu krajowi”. Lothar – który opuścił Niemcy jako pół-Żyd i socjalista – nabrał podejrzeń, czy nie chodzi o opisywanego w gazetach zbrodniarza i napisał o tym prokuratorowi generalnemu landu Hesja, Fritzowi Bauerowi. Ścigał on wtedy nazistów, choć bez skutku, bo przeciwstawiały się temu elity odrodzonych Niemiec, wśród których – jak podkreśla autor – było wielu hitlerowców.

Bauer wysłał Hermannom zdjęcie i rysopis esesmana. Sylvia zdobyła adres Nicka i – jak zaznacza Bascomb – ryzykując życiem poszła do skromnego domku Eichmanna. Widząc starszego mężczyznę, spytała: “Pan Eichmann, ojciec Nicka?”, “Jestem jego wujem” – padła ostra odpowiedź, choć jej chłopak zwracał się do niego: “Tato”. Było jasne, kim jest – o czym Hermann napisał Bauerowi. Ten wiedział, że nie może wiele zrobić wobec niechęci kanclerza Konrada Adenauera do – zdaniem autora – “zbyt głębokiego wnikania w przeszłość”, a obawiał się ucieczki Eichmanna po nagłośnieniu sprawy. Dlatego, ryzykując oskarżenie o zdradę, potajemnie powiadomił o wszystkim przedstawiciela Izraela w Niemczech.

Bascomb podkreśla początkową nieufność Izraela. Nie dowierzano, by dygnitarz III Rzeszy, o którym sądzono, że zagrabił majątki swych ofiar, żył tak ubogo. Sądzono, że to kolejny fałszywy trop. Ponadto priorytetem wywiadu były zagrożenia ze strony państw arabskich. Dopiero po naleganiach Bauera władze Izraela zaczęły działać. Wobec proniemieckich sympatii Argentyny i braku szans na ekstradycję, podjęto decyzję o porwaniu esesmana i złamaniu prawa argentyńskiego – by na oczach świata osądzić Eichmanna w Izraelu.

Autor szczegółowo odtwarza akcję agentów Mossadu i Szin Bet. Do końca nie mieli oni stuprocentowej pewności, że tropią właściwą osobę – nawet gdy przy odgłosach burzy w ciemnej uliczce pod Buenos Aires obezwładnili “Ricardo Klementa”, robotnika zakładów Mercedesa – bo taka była nowa tożsamość hitlerowca. Eichmann – domyślając się, kto go porwał – wydusił w aucie: “Pogodziłem się już z moim losem”, a wkrótce potem podał prawdziwe nazwisko. Bascomb pisze, że agenci, którzy stracili bliskich podczas holokaustu, musieli wtedy tłumić emocje, “by nie zaatakować więźnia”, a kilkudniowy pobyt w kryjówce z hitlerowcem “wyrządził spustoszenia w ich duszach”.

Ostatnim etapem akcji było wprowadzenie odurzonego narkotykiem Eichmanna na pokład izraelskiego samolotu. Dla zmylenia służb lotniska, przebrano go za pilota izraelskich linii El Al. Agenci liczyli się nawet z odlotem bez zgody władz lotniska, ryzykując pościg argentyńskich myśliwców. Kontroli lotów podano fałszywą trasę lotu – do Recife w Brazylii, podczas gdy w istocie samolot El Al poleciał od razu za Atlantyk.

Proces Eichmanna zwrócił uwagę świata na zagładę Żydów. Wykazał też “banalność zła”, bo – jak napisała autorka głośnej książki o nim, Hannah Arendt – nie był zwyrodniałym sadystą, lecz niezdolnym do refleksji biurokratą. Eichmanna – jedyną osobę skazaną w Izraelu na śmierć – powieszono w 1962 r. Jego ciało spalono w obecności byłego więźnia Auschwitz, a prochy wyrzucono do morza.

Izrael po latach nagrodził Hermanna. Jego córka mieszka dziś w USA. Bauer aż do śmierci w 1968 r. ścigał nazistów; oskarżał m.in. esesmanów z Auschwitz.

źródło

Przeczytaj także Dziennik Nazisty

Oczywiście nie będę oryginalny pisząc, że lubię serial o doktorze House. Tyleż wredny, co genialny diagnosta ma miłośników, a nawet maniaków na całym świcie. Miałem kiedyś w komórce ustawiony jako dzwonek motyw muzyczny czołówki i rozpoznawało go bezbłędnie 90 procent osób, które go usłyszały – nawet na Ukrainie.
House’a kochamy, bo jest genialny, ale nie jest doskonały. Swoją drogą scenarzyści sprawiają, że staje się coraz bardziej tragiczny, kończąc piąty sezon obłędem głównego bohatera. A przecież to wciągający i trzymający w napięciu kryminał, w którym zabójcą zawsze jest choroba. House i jego współpracownicy są zaś detektywami ustalającymi nie tyle „kto zabił”, ale „kto zabije” i najczęściej zabójstwo udaremniającymi. Zawsze zastanawiam się, jak owe niesamowite przypadki przychodzą scenarzystom do głowy. I czy uczą o nich naszych studentów medycyny.
Pewnej odpowiedzi udziela książka Atula Gawande „Komplikacje”. Znak, który ją wydał, reklamuje ją zresztą jako coś „dla fanów Ostrego Dyżuru i Dr House’a”. IR podobał mi się kiedyś bardzo, jednak mniej tam było detektywistycznej roboty, więcej obyczajowości. „Komplikacje” rzeczywiście dotykają i zagadek, i człowieczeństwa. Pokazują przedziwne choroby, z jakimi autor – również lekarz – się zetknął osobiście, lub o których słyszał. Przedziwne przypadki, takie jak nieustanne mdłości czy uporczywe czerwienienie się albo ból, nad którym medycyna nie jest w stanie zapanować. Są też bardzo pouczające rozdziały mówiące o błędach lekarzy, o ich wypaleniu zawodowym i o tym, że człowiek, w którym widzimy nadzieję czasem na tę wiarę nie zasługuje. Nie jest Housem. Chociaż bywa tak wredny, jak on. Tu zresztą sam autor pisze szczerze, że w życiu to i owo schrzanił. Za to wyznanie i za całą książkę chylę czoła.

Jana Grzegorczyka lubiłem i lubię. Miły z niego człowiek, w dodatku na spokojnie pobożny. Poznałem go nawet osobiście – dawno to było, po wydaniu i sukcesie Adieu, czyli tomu pierwszego trylogii o ks. Groserze. Wyborcza go kochała, księża nie cierpieli…
W dniu, kiedy się poznaliśmy powiedział, że właśnie wymyślił tytuł do drugiego tomu: Trufle. Rzeczywiście świetne, podobnie jak poprzedniczka. Potem przyszło Cudze Pole. I okazało się, że mam problem z zakończeniami.
Groser kończy się tak jakoś… nijak. Ni z gruchy ni z pietruchy, bez rozwiązania wątków, wyjaśnienia, pointy. Jakby autor zostawiał sobie nawet nie furtkę, ale wrota do stodoły w sytuacji, gdyby przyciśnięty potrzebą musiał ciągnąć dalej opowieść.
To samo jest z Chaszczami – najnowszą powieścią, wydaną przez Znak w nowej serii “Z duszą”. Bohater, niespełniony pisarz, odludek i stary kawaler wynosi się do puszczy, gdzie nagle trafia na wisielca. Próbuje rozwiązać zagadkę jego śmierci, miotając się między atrakcyjną wdowę w stylu “femme fatale” i koleżankę nie mniej atrakcyjną w stylu “cicha woda”. Do tego galeria grzegorczykowskich typów: księżulo na zesłaniu, entuzjastyczny katolik z jajami, pijaczyna o złotym sercu… Czyta się nieźle, bo i erudycyjnych wtrętów sporo, na przykład o Judaszu. Powieścidło w sumie zgrabne – trochę kryminał, trochę pobożny, trochę pikantności. Ale znowuż – koniec ani nie na kryminał, ani nie pikantny. No, najbliżej mu do pobożności. Ale jeżeli to Deus, to raczej ex machina.

Neki čiča me čudno gledao dok sam pravio fotografiju.

Lokacija: Njegoševa ulica u Bijeljini.

Last weekend @100%design exhibition in London I did a quick shoot for my friends from Znak – design start up company from Latvia, that use work of popular Latvian contemporary artists and turn it into design wallpapers and other neat things. Great little concepts, hope it sells. The signs are good, as even my girlfriend likes their stuff, and she’s a hard sell, nothing less than Orla Kiely design can go on her walls.
Ivo and Inese are great characters. Inese likes to strike a pose, in between talking to potential customers, give her 5 seconds and this little gem comes out.

Whilst Ivo is more of a salesmen, really focused on spreading the word. Good luck guys.

Full set of pics from 100%design can be seen here.

Jan Grzegorczyk opowiada o swojej książce “Chaszcze”

Radio Vox FM ruszyło z cyklem „Książki na jesień”, w którym emitowane są książki audio w odcinkach. Od poniedziałku do piątku w paśmie „Kobieta pracująca” ( w godz. 10-14) najnowszą książkę Michaela O’Briena „Dom Sophii” (Znak) czyta Jerzy Radziwiłowicz.

Radia Vox FM można słuchać w 14 miastach, m.in. Warszawie, Zakopanem, Szczecinie, Białymstoku, Łodzi, Tarnowie, Sieradzu, Krakowie.

za press.pl

Rafał Królikowski czyta książkę “Hakawati. Mistrz opowieści”

Są pewne książki, po przeczytaniu których mogę jedynie wzruszyć ramionami i powiedzieć: „Acha, no dobra. Przeczytałam, ale co z tego. Nie było źle, nie było zachwycająco. Ot, taka książka. Może powstała jakaś refleksja, ale płytka, krótkotrwała i właściwie bez żadnego znaczenia”.

Niestety, tak jest w przypadku „Brzemienia” Jeanette Winterson. Winterson wzięła udział w międzynarodowym projekcie MITY i podjęła się reinterpretacji historii Atlasa i Heraklesa. Niestety, coś nie mam szczęścia do tej serii i tym razem też nie czuję, jakby była to książka, którą długo będę pamiętać lub taka, którą mogłabym ze spokojnym sumieniem komuś polecić.

Wątek autobiograficzny wpleciony między zmagania dwóch herosów został chyba umieszczony nieco pochopnie. Nie jestem wielką purystką językową, wulgaryzmy raczej mnie nie zrażają, ale nagromadzenie „kutasów” w tak krótkim tekście (zaledwie 110 stron) uważam za całkowicie niepotrzebne.

Nie przekreślam Winterson jako pisarki i nie zarzekam się, że nie przeczytam żadnej innej książki jej autorstwa. „Brzmię” to jednak jakiś niewypał, pretendujący do miana literatury z nieco wyższej półki, ale tak naprawdę jest to czytadło do przeczytania w autobusie.

Ze strony wydawnictwa Znak można ściągnąć piękne trzy “magiczne” tapety na pulpit! Są to ilustracje z książki, która pojawi się w empiku już pojutrze.