Ik dacht laat ik ook eens een foto-blog gaan starten. Sinds een poosje ben ik de digitale fotografie als hobby wat serieuzer op gaan pakken. Daarnaast ben ik natuurlijk altijd op zoek naar bronnen om mijn foto’s te tonen. Ik ben al actief op Flickr, maar het leek mij ook leuk om een eigen foto-blog te starten.

De eerste foto die ik hier zal posten is gelijk een foto met een voor mij favoriet onderwerp: zonsondergangen.

November is een onstuimige maand, veel regen en harde wind. Geen weer om er lekker op uit te trekken en te fotograferen. Toch als het zonnetje doorbreekt begint het wel weer te kriebelen. Zo ook zondag, het begon goed en daarna weer regen, toch werd het later op de dag weer mooi. Dus toch maar op pad gegaan, had samen met Martijn afgesproken bij Lauwersoog. Eerst een rondje gedaan waar ik een groep konikpaarden tegen kwam.

Daarna door gereden naar het Lauwersmeer om de zonsondergang te fotograferen.

November in Drenthe

—

Drentse veenkoloniën

Bent u mijn uitzicht al zat? Ik niet. Kijk nou!

Lichttherapie

Hooimaand in Drenthe

Augustus 2009 – Hennepplant – Drenthe

Vezelhennepteelt o.a. wordt de vezel gebruikt bij fabricage hoedenplanken in auto’s. Licht in gewicht maar ook geen versplintering bij ongelukken

Als tweede remake koos ik voor een portret van Geert Hoste, gemaakt door Jimmy Kets.

Hierbij weer het resultaat (Links origineel, rechts remake):

Went for a walk today and took some nice shots. I’m still looking for some Fall inspiration. Thinking about some abstract photo’s of differently colored leaves or a leaf in the water.. still have to work out the details though :p. Hope to add some new ones in the coming days. Think I’m done with the mushrooms by now though .

I took the green bokeh/insect photo a while back and just saw it in my Lightroom database and liked the bokeh.

Until next time!

Het wakkerliggen hielp het opstaan wel...

Goedgemutst begon ik aan de herfstvakantie. Vrouw en dochter in Londen, heerlijk zwelgen in eenzaamheid. En met het stoute plan om de hele week vóór en na het werk het ochtendgloren en het avondgloren te fotograferen. Verkenningen hadden enkele kansrijke plekjes bij Gouda opgeleverd, halverwege huis en werk. Dat gaf de mogelijkheid om extreem vroeg met de auto te vertrekken, snel de zon te fotograferen en daarna met de trein de weg naar werk te vervolgen. En ’s middags hetzelfde in omgekeerde volgorde.

Een lichte tegenvaller was de forse slapeloosheid van de afgelopen twee weken. Geen goede uitgangspositie om een hele week vroeg op te staan. Gelukkig was de eerste ochtend er een van wegbrengen en uitzwaaien, dus het opstaan was geen probleem. Maar de flauwgrijze wolken die het zicht op de zonsopkomst belemmerden deden mij daarna zeer naar bed verlangen. Geen foto gemaakt, die dag.

De tweede dag lag ik ongepland wakker vanaf 04.00 uur. Wat kon een nacht zich voortslepen, zeg. En die dag daarna dan. Maar het hielp het opstaan wel, met een Zevenhuizer molen als resultaat. s Avonds helaas overwerken, dus wederom geen zonsondergang. Gapend reed ik naar huis met maar één gedachte: liggen!

De derde ochtend begon met serieuze twijfel. Hoofdoorzaak was de film die ik natuurlijk was blijven kijken tot na middernacht. Sukkel, sukkel sukkel! Was dat hele zonsgedoe overigens wel zo’n goed plan geweest? Had je niet beter je tijd kunnen besteden aan schilderen? Te laat opgestaan, en onderweg paniekerig en ongepland een plekje gezocht toen de hemel rood kleurde. Ondertussen maakte ik een calculatie van de kosten aan benzine, parkeergelden en uren slaaptekort, en het woord ‘obsessievelijk’ kwam in mij op. Capitulatie tegen het gezonde verstand dreigde.

En toen kwamen de donderdag en de vrijdag. Zelden heb ik de voorspellingen van Erwin Krol meer verwelkomd dan de afgelopen twee dagen. Met een brede grijns hoorde ik hem aan: regen, en mist. Naargeestig grijze luchten zouden de ochtenden en avonden verloren maken voor de zonnenfotografie. Overdag zou het heel aardig worden, maar achter je bureau heb je daar niet veel aan. De balans op vrijdagavond: een week van voortdurend slaapgebrek en te vroeg opstaan had tot nog toe geresulteerd in één matige zonsopkomst.

Morgen hoop ik op meer takkenweer. Dat je al bij het ontwaken klaterende druppels hoort, zodat je je nog eens heerlijk kan omdraaien. Eén keertje uitslapen. Om vervolgens ’s avonds vrouw en dochter weer in de armen te sluiten met een lichtelijk teleurgesteld: ‘Nee, van het fotograferen is deze week niet veel terecht gekomen…’

De blauwe diepten en het zoute nat

vermengen als oranje gloed

een wakend oogje toeknijpt

–

Het spel der liefde riekt naar branding

van op en neer, beweging

maakt zachte kuiltjes van ruw zand

–

Als de zorgvuldig componerende

afgebroken raakt van golven

die het levenswerk bezielen

–

Van zand- naar luchtkastelen valt, maar

reeds schep en emmer  is ontgroeid

–

Dan huilt de wind veel zoete tranen

rukt,  slaat en giert symfonisch

tot de horizon weer blikken vangt

–

En de schaduw van het zandkasteel

opkruipt over blote benen

en kalmpjes aan de branding sust

—

Poem by Christina Bay

Wolken boven waalwijk

Wolken boven waalwijk

Vlak voordat ik samen met mijn vriendin naar de 80 van de langstraat ging in Waalwijk, heb ik nog even deze wolken op de foto kunnen zetten!

Sommige mensen reizen de hele wereld over om de mooiste plaatsen te bezoeken. En toegegeven, er zijn heel wat mooie spots op onze aardkloot te vinden. Toch luidt de tip van de dag: “zoek het eerst eens wat dichter bij huis”! Op laatste mooie dag van het jaar was ik twee dagen in Domburg, Zeeland. Oké, je moet een beetje mazzel hebben, maar geduld doet ook erg veel. Toen de zon achter de horizon was verdwenen liep het strand snel leeg. Kennelijk weten maar weinig mensen dat de zonsondergang pas echt spectaculair wordt als het zonnetje helemaal achter de horizon verdwenen is. Een leeg strand, mooie strekdammen en een vlammende lucht. Dan wordt fotograferen bijna een makkie. Met lange sluitertijden (en dus een statief) worden de resultaten nog extra betoverend. Mijn dag was goed en dat op 150 klimometer van huis!

P.S. Klik voor alle foto’s op de link hieronder.

Sunset Zeeland

Ik heb er lang op moeten wachten. Achtentwintig jaar om precies te zijn. Al vanaf mijn allereerste zeilles zag ik het voor me. Hard zeilen terwijl je buiten boord hangt. Die boot van toen was niet geschikt. Na verloop van tijd werd de boot in de wens een catamaran. Snelheid niet waar? Een paar jaar geleden was het bijna zover, maar de hele week tijdens de vakantie waaide het niet genoeg. Dit jaar volgde de herkansing. Al op de eerste dag had ik geluk. Volgens de instructeur was dit 1 van de vier á vijf dagen per jaar met het perfecte weer. Zonnig, warm en de maximale wind om nog net normaal te kunnen varen, hangend in de trapeze. En als toetje op het eind van de dag nog een mooie zonsondergang. Missie geslaagd.

Pulau Manukan of het Eiland Manukan, een van de vijf eilandjes voor de kust van Sabah.

Joepie! Plannen voor vandaag zijn naar het eiland gaan en lekker ontspannen. Maar bij het smeren van de overheerlijke sandwiches met kaas, komkommer en tomaat of eiersla met sla of tonijn met tomaat, verschijnen er plots donkere wolken aan de hemel en horen we even later de donder over het land rollen. Ok, nog niet direct panikeren… Rustig verder gedaan en ons klaargemaakt. Snorkel en duikbril niet vergeten! Amai, wat een wilde boottrip. Er stond ongelooflijk veel wind waardoor de zee vrij wild was. Elke keer als we over een golf vlogen, vlogen we ook zeker een tiental centimeters de lucht in om vervolgens met een smak terug op het bankje terecht te komen. Vrij pijnlijk geloof mij! Eenmaal aangekomen merken we een bordje op met “Swim at own risk ; Jellyfish season”. -Dit bordje zal nog een pijnlijke waarheid bevatten- Hier zijn de golven ook vrij hoog en jammer genoeg is het water troebel. Niet echt de tijd om te gaan snorkelen. Maar dat houdt Jessica niet tegen. Na wat in het water gedobberd te hebben, gaan we nog eens actief doen en een wandeling maken naar de “Sunset Point” van het eiland. Waaaauwwwwie, dat was de wandeling dubbel en dik waard. Bij het hutje dalen we af langs 2 kleine paadjes. Het ene komt uit op een klein stukje strand met veel stenen. Daar genieten we even de zon, het uitzicht en de frisse zeebries. We kruipen terug naar boven en dalen langs de andere kant van het hutje terug af om daar op de branding uit te komen. We nemen plaats op de hoge rotsen om omringd te worden door het geluid van de golven die tegen de stenen aanbeuken. Wat een moment. Dat was nu dus ons kleine stukje prive-strand. Zo’n zalig moment kan je slechts met weinig woorden bespreken. Na hier even hebben rond te hangen, besluiten we terug naar het andere eind van het eiland te wandelen. We zijn nog maar net vertrokken of we beleven al de schrik van ons leven. Te midden van het pad zit een gigantische monitor lizard of varaan van ca. 1m60 – 1m80. Beiden gillen we bijna de longen uit ons lichaam van de schrik en springen we enkele meters achteruit. Pfieuw, wat een adrenalinestoot. Achteraf kunnen we onze lach niet meer in houden van onze eigen “verschietreactie”. Mhn, jammer dat niemand dat net niet gefilmd heeft. Maar het beest schrok minstens even hard door ons gegil. Terug op het strand aangekomen, besluit Jess nog eventjes te gaan snorkelen terwijl ik mij alvast ga douchen. Ai ai ai, dat laatste rondje snorkelen is haar blijkbaar niet goed afgegaan. Jess heeft een kwallenbeet op haar voet en been. Nog nooit was ze zo snel uit het water. En dat terwijl Jessica nog niet eens meer zo diep in de zee was. Want ze was in feite al terug naar het strand aan het zwemmen toen ze plots een brandende pijn voelde. Maar wondermiddeltjes helpen en ondertussen zie je er gelukkig niet veel meer van. Een pijnlijk einde van een zalige dag.

Tja, de titel… GSM kwaliteit,  je ziet het misschien niet zo heel goed maar deze foto is met het cameratje in mijn Sony Ericsson (K305i)  getrokken. Niet zo goed als een Canon, Nikon of …  Ik was heel verrast met het resultaat! Er is wel wat photoshop aan te pas gekomen maar dat is echt niet veel(!!) Zoals ik al zei, ik ben verrast door het resultaat, en nu wil ik graag jullie menig horen!!

Klik HIER voor de grotere versie.

 Grtzz Julie