Zorba is a gorgeous 2 yr old boy looking for a forever home where he can continue to show off his awesome personality. Rescued by his foster family off the street, this 55lb pit bull adores his doggie family almost as much as he loves his human time. He is doing great in his home environment, learning all the basics with ease, and would love to be your second, or maybe third dog. If you are looking for a super sweet pit with great social skills and a big goofy head to melt your heart-Zorba is the boy for you! All of our dogs and cats are spayed or neutered, vaccinated, dewormed and microchipped. Dogs are also tested for heartworms and cats for FeLV/FIV. If a dog has been with us long enough, he/she has also received some basic obedience training with our in-house trainer and staff.

All the countries have at least one dance that represents them, in many cases they have several dances from all the regions and they have the folk costumes that go with them. So in Greece they have the Syrtaki which is not actually the original dance but a blend of dances in a rhythmic accelerated pace, that was created for the 1964 movie Zorba the Greek and has became a distinctive for the country, Movies have great influence on what people believe of a certain world region. The syrtaki is danced in a line or circle formation being the line one the most traditional one. Mexico for example has a very beautiful dance in Veracruz called la Bamba immortalized in the 1987 movie with the same name sang by Richie Valens and played in the movie by Lou Diamond Phillies. Richard valens died in a plane crash with Buddy Holly and J.P. Richardson.

The worldwide “Got Talent-shows” lead to some pretty odd situations, this one perhaps being the most surreal of them all. A group of non English speaking native Australians travel hundreds of miles to perform a traditional Greek dance. Check out the priceless look on the lead dancer’s face when the judges rate their performance.

The worldwide “Got Talent-shows” lead to some pretty odd situations, this one perhaps being the most surreal of them all. A group of non English speaking native Australians travel hundreds of miles to perform a traditional Greek dance. Check out the priceless look on the lead dancer’s face when the judges rate their performance.

La calma de la tierra es un simple momento. Nada es para siempre y no tenemos ni idea de la magnitud de la catástrofe que está latente bajo nuestros pies… o puede que nada pase…, que todo siga igual… Aunque nunca ha sido así en la historia de la tierra que da muestra de extinciones a nivel global y peor aún, el inevitable futuro final de nuestro sol, aunque, ¡¡qué lejos está todo eso!! ¡¡Y qué!, diría siempre alguien.

Mientras tanto, aquí estamos nosotros, deambulando entre los más grande y lo más pequeño. Nos aferramos a lo conocido, a lo domesticado, a lo vulgar y superficial; como lo es, en el fondo, todo negro sobre blanco, toda obra de arte y toda estrella ardiendo en el espacio. No perdemos nada, porque no hay nada que ganar. Las metas son hormigueros en el desierto. Los preocupaciones son alfileres en el agua. Los hijos son migas de pan al viento (ilusos somos si creemos poder luego seguir el camino trazado). Un día todo será borrado.

Dejadme que os cite un texto de Nietzsche que expresa esto mismo y que a mí me pareció, la primera vez que lo leí, simplemente brutal y exacto: “En algún apartado rincón del universo centelleante, desparramado en innumerables sistemas solares, hubo una vez un astro en el que animales inteligentes inventaron el conocimiento. Fue el minuto más altanero y falaz de la “Historia Universal”: pero, a fin de cuentas, sólo un minuto.” (comienzo de Sobre verdad y mentira en sentido extramoral).

No obstante, no podemos, como Nietzsche, salirnos de nosotros mismos y observar la historia de la humanidad más allá del tiempo. La luna tiene otra cara y en ella se nos muestra la maravilla de la vida, la grandeza del amor, la intensidad de una mirada, la caricia de un dedo, la sonrisa de un amigo, la fuerza de la música, de los pensamientos, de las ficciones,… ¿Cómo separar y abstraerse de está duplicidad? Nuestra valoración está en juego, porque soy yo el que pongo el acento en lo que quiero. ¿Es más verdad el que yo defienda la parte escéptica de la existencia? ¿O puedo, con la misma intensidad, afirmar lo que antes caracterizaba como “vulgar y superficial”?

Sras. y Sres., yo elijo lo vulgar y lo superficial, el sentirme emocionado, el asombrarme ante todo hecho. Quiero reírme de la seriedad y os pido que os riais de mí. Porque la risa os hará libres. La vida tiene esa mezcla tan romántica entre la intensidad y la fugacidad… Y dejadme que me ponga algo poético, porque como arena de oro veo la vida caer entre mis manos; tan fina, que no puedo sujetarla, tan preciosa que no sé ni mirarla, porque duele demasiado ver como se escapa.

Me viene ahora a la mente,el final de Alexis Zorba, de Nikos Kazantzakis (qué gran obra). Tras haberlo perdido todo, los protagonistas se ponen a bailar y a reír. ¡Qué final más dionisíaco! Yo mismo me puse a bailar.

Niko Kazantzakis

ISBN 950-724-714-9

Kazantzakis nos regala una hermosa novela sobre la vida y los preciosos momentos que se nos pueden ir entre los dedos cuando decidimos no disfrutar al máximo de ella con todas las cosas que trae consigo, venga lo que venga.

Zorba es un hombre de edad avanzada que aún conserva su corazón con una avidez intensa por conocer, por disfrutar y por aprender.  Se queda boquiabierto al mirar el mar, como si fuera la primera vez que lo viera.  Se embelesa al escuchar un ruiseñor.  Zorba no se deja encadenar por prejuicios o creencias, él tiene su propia creencia y es la de ser él mismo.

La novela es relatada por un amigo de Zorba a quien Zorba enseña a vivir a pesar de estar ya en sus cuarenta años.

Kazantzakis nos deja por boca de Zorba muchas ideas y frases sobre las que creo necesitamos reflexionar una y otra vez, ideas que cambian la perspectiva que tenemos de las cosas.  Por ejemplo

• vale la pena vivir la vida como si fuésemos a morir mañana … ¿o más bien vale vivirla como si nunca fuésemos a morir?
• todo tiene su tiempo y el apresurar el tiempo natural trae consecuencias fatales

Zorba nos deja también reflexiones sobre los salvajismos que suelen hacerse en nombre de la patria, porque en realidad antes que las nacionalidades está el ser humano.  Todos tenemos necesidades similares, todos llegamos cansados a casa después de un día intenso, todos tenemos miedos y pasiones, etc.

Zorba también comenta sobre el hipócrita, que durante el día se dedica a la matanza y a la destrucción, pero en la noche se pone sus hábitos, y sin que esta doble vida tenga un impacto en la conciencia del hombre.

En fin, aquí tenemos una novela que habla de cómo un hombre vió la vida y del sentido que ésta tuvo para él.  Una novela llena de reflexiones y la historia de una persona cuya vida es transformada por un Zorba.

Sunrise, sunset
Sunrise, sunset
Swiftly flow the days
Seedlings turn overnight to sunflowers
Blossoming even as we gaze.
Sunrise, sunset
Sunrise, sunset
Swiftly fly the years
One season following another
Laden with happiness and tears.

~ Sheldon Harnick, Zorba

 Seagulls seemed oblivious to the last hours of summer trickling away yesterday afternoon.  While a few people walked along  the shore at Rainbow Haven Beach, some were laid out on blankets, looking to catch the last few rays of summer sunshine.  Summer always seems too short, but this one was especially brief.  

As my grandson threw pebbles into the waves and we collected shells in the strandlines, it seemed like I had just engaged in the same activities with his father a moment ago.  Seasons change and generations pass in the blink of an eye.  The natural world carries on.

The sunshine and warm breezes wait for nobody.  Sparkling waters and sand can only be enjoyed in the moment.  I doubt if anyone who had been on the beach yesterday afternoon regretted having made time in their day for just one more walk on the summer sand.

Receive by email or subscribe in a reader

It’s common for actors to drop out and rotate around as new things start up, but there’s an awful lot of moving around right now. Below is a consolidation of where Broadway is now “stealing” its talent from:

Stolen from other Broadway shows

Actors Savannah Wise and Wesley Taylor are leaving Rock of Ages on September 13 to start preparing for Ragtime and The Addams Family respectively. It’s not all bad though, as Kerry Butler and Tom Lenk will step in to play their first performances in the production on September 18.

Stolen from the West End

Broadway is also borrowing from the West End. Laura Michelle Kelly, who won a 2005 Olivier Award for her title role in Mary Poppins will be crossing the Atlantic to play Mary on Broadway starting on Oct 12.

Stolen from the Silver Screen

Big screen star Antonio Banderas, who stars in the upcoming movie version of Nine, claims he will star in Trevor Nunn’s upcoming production of Zorba, though no official information has been released about the show.

Stolen by a touring show

But one actor, 14-year-old Tommy Batchelor, one of the rotating Billys in Billy Elliot, will be actually leaving the Broadway production on Dec 11 to join the touring version of the show. The tour opens in Chicago on March 18. His Broadway replacement has not yet been announced. Who knows where they’ll steal him from?!

Ho dovuto scrivere queste parole. È stata un’urgenza interiore. “Ore piccole”, la rivista diretta da Fugazza e Dadati dedicata alla letteratura e all’arte sotterranee (autori inediti, esordienti, emergenti, poco noti o controcorrente), nel numero di aprile 2008 ha pubblicato un coraggioso intervento di Pierantonio Frare: “Leggere Dante oggi: una necessità, non una moda”.
Questa la tesi che emerge. L’eccesso di parole vuote, così come l’eccesso di immagini vuote, di cui ridondano televisione, giornali, ma anche libri, è il motore che spinge la gente a partecipare in massa alle Lecturae Dantis. Si cerca la parola solida, la parola che crea. La plasticità della Commedia, per quanto sia “stata scritta 700 anni fa, in un linguaggio che ogni giorno si fa più lontano dal nostro”, è uno scoglio a cui aggrappare la nostra identità linguistica. Uno scoglio musicale, fatto di forza, passione, immagini scolpite, terribilmente bello. Uno scoglio teatrale, non cinematografico: parole accompagnate da visione e non visione accompagnate da parole. La parola di Dante è una montagna che ha fatto da riferimento per tutta la nostra letteratura. E non solo. Quando lessi Zorba il greco di Kazantzakis scoprii con meraviglia che il protagonista ha sempre tra le mani una copia tascabile della Commedia. Un greco che legge Dante.
Ma torniamo alla questione che solleva Frare. Perché Dante? Perché ci stiamo accorgendo di perdere la nostra lingua e sappiamo che la lingua è l’unica nostra identità culturale. In un mondo dove i confini si dissolvono (e questo è positivo), i popoli si mescolano (e questo è positivo), dove tutto – religione, cultura, musica, economia, informazione – è globalizzato, la lingua, portatrice di cultura per eccellenza, è la nostra storia e la storia del nostro pensiero. Che è come dire una fetta di pensiero dell’umanità. Perciò va salvaguardata.
“Leggete gli autori antichi – scriveva Prezzolini – perché da loro deriva anche oggi quello che scrivete in italiano. Anche oggi li comprendiamo poco, ma può darsi che domani gli italiani non li capiscano più. Ci sarà forse in Italia una lingua come oggi è il latino: da Dante a Montale, e per quest’ultimo dovete già adoperare il dizionario”.
Ebbene, Frare, che oltre tutto è un organizzatore di queste Lecturae Dantis, indica una nuova strada per salvare non solo l’italiano ma la parola. Ed è una strada maestra, quella da cui l’avventura della lingua italiana è cominciata: Dante.
Ripartiamo dunque da Dante. O come diceva De Sanctis, dalla grande maniera di Dante.

(scritto il 30-5-2008 su www.romanofiocchi.it)

Starting June 6th, Ovation TV begins a two week, on air, Broadway Festival, where viewers can catch: “Mr. Prince,” the new documentary about the legendary Hal Prince in addition to performances of “Cabaret”, “Victor/Victoria”, “New York, New York” to name a few. They will also air other great programs in the Broadway series, including ‘Making of Phantom of the Opera’ and the documentary, ‘Annie” Life After Tomorrow’, which features Sarah Jessica Parker.  Here’s a trailer for this exciting documentary:

For a complete list of all the stage shows that Hal Prince has been involved in, starting with the 1950 “Ticket Please!”, where Mr. Prince served as assistant stage manager, click on “Read More”.

Harold Prince’s productions

• Tickets, Please! (1950) – assistant stage manager
• Call Me Madam (1950) – assistant stage manager
• Wonderful Town (1953) – stage manager
• The Pajama Game (1954) – co-producer
• Damn Yankees (1955) – co-producer
• New Girl in Town (1957) – co-producer
• West Side Story (1957) – co-producer
• Fiorello! (1959) – co-producer
• West Side Story (1960) – co-producer
• Tenderloin (1960) – co-producer
• A Call on Kuprin (1961) – producer
• Take Her, She’s Mine (1961) – producer
• A Family Affair (1962) – director
• A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (1962) – producer
• She Loves Me (1963) – producer, director
• Fiddler on the Roof (1964) – producer
• Baker Street (1964) – director
• Flora, The Red Menace (1965) – producer
• It’s a Bird…It’s a Plane…It’s Superman (1966) – producer, director
• Cabaret (1966) – producer, director
• Zorba (1968) – producer, director
• Company (1970) – producer, director
• Follies (1971) – producer, director
• The Great God Brown (1972) – artistic director
• Don Juan (1972) – artistic director
• A Little Night Music (1973) – director, producer
• Sondheim: A Musical Tribute (1973) – performer
• The Visit (1973) – director
• Chemin de Fer (1973) – artistic director
• Holiday (1973- artistic director
• Candide (1974) – producer, director
• Love for Love (1974) – director
• The Member of the Wedding (1975) – artistic director
• The Rules of the Game (1974) – artistic director
• Pacific Overtures (1976) – producer, director
• Side by Side by Sondheim (1977) – producer
• Some of My Best Friends (1977) – director
• On the Twentieth Century (1978) – director
• Sweeney Todd (1979) – director
• Evita (1979) – director
• Merrily We Roll Along (1981) – director
• Willie Stark (1981) – director
• A Doll’s Life (1982) – producer, director
• Play Memory (1984) – director
• Grind (1985) – producer
• Roza (musical) (1987) – director
• Cabaret (1987) – director
• The Phantom of the Opera (1986) – director
• Grandchild Of Kings (1991) – adaptation (from the stories of Sean O’Casey) director
• Kiss of the Spider Woman (1993) – director
• Show Boat (1994) – director
• The Petrified Prince (1994) – director
• Candide (1997) – director
• Parade (1998) – director, co-conceiver
• 3hree) – 2000) – supervisor, director (The Flight of the Lawnchair Man)
• Hollywood Arms) – 2002) – producer, director
• Bounce (2003) – director
• Lovemusik (2007) – director

Awards and nominations

Awards

• 1955 Tony Award for Best Musical – The Pajama Game (producer)
• 1956 Tony Award for Best Musical – Damn Yankees (producer)
• 1960 Tony Award for Best Musical – Fiorello! (producer)
• 1963 Tony Award for Best Musical -
  A Funny Thing Happened on the Way to the Forum (producer)
• 1963 Tony Award for Best Producer of a Musical -
  A Funny Thing Happened on the Way to the Forum
• 1965 Tony Award for Best Musical – Fiddler on the Roof (producer)
• 1965 Tony Award for Best Producer of a Musical – Fiddler on the Roof
• 1967 Tony Award for Best Direction of a Musical – Cabaret
• 1967 Tony Award for Best Musical – Cabaret (producer)
• 1970 Drama Desk Award Outstanding Director – Company
• 1971 Drama Desk Award Outstanding Director – Follies
• 1971 Tony Award for Best Direction of a Musical – Company
• 1971 Tony Award for Best Musical – Company (producer)
• 1972 Tony Award for Best Direction of a Musical – Follies
• 1972 Tony Award Special Award – Fiddler on the Roof
• 1973 Drama Desk Award Outstanding Director – A Little Night Music
• 1973 Drama Desk Award Outstanding Director – The Great God Brown
• 1973 Tony Award for Best Musical – A Little Night Music (producer)
• 1974 Drama Desk Award Outstanding Director – Candide
• 1974 Drama Desk Award Outstanding Director – The Visit
• 1974 Tony Award for Best Direction of a Musical – Candide
• 1974 Tony Award Special Award – Candide
• 1979 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Sweeney Todd
• 1979 Tony Award for Best Direction of a Musical – Sweeney Todd
• 1980 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Evita
• 1980 Tony Award for Best Direction of a Musical – Evita
• 1988 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical -
  The Phantom of the Opera
• 1988 Tony Award for Best Direction of a Musical – The Phantom of the Opera
• 1995 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Show Boat
• 1995 Tony Award for Best Direction of a Musical – Show Boat
• 2006 Tony Award Special Tony Award for Lifetime Achievement

Nominations

• 1958 Tony Award for Best Musical – New Girl in Town (producer)
• 1958 Tony Award for Best Musical – West Side Story (producer)
• 1964 Tony Award for Best Direction (Musical) – She Loves Me
• 1964 Tony Award for Best Musical – She Loves Me (producer)
• 1964 Tony Award for Best Producer (Musical) – She Loves Me
• 1969 Tony Award for Best Direction of a Musical – Zorba
• 1969 Tony Award for Best Musical – Zorba (producer)
• 1972 Tony Award for Best Musical – Follies (producer)
• 1973 Tony Award for Best Direction of a Musical – A Little Night Music
• 1976 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Pacific Overtures
• 1976 Drama Desk Award Outstanding Musical/Book – Pacific Overtures (producer)
• 1976 Tony Award for Best Direction of a Musical – Pacific Overtures
• 1976 Tony Award for Best Musical – Pacific Overtures (producer)
• 1977 Drama Desk Award Unique Theatrical Experience – Side by Side by Sondheim
• 1977 Tony Award for Best Musical – Side by Side by Sondheim (producer)
• 1978 Tony Award for Best Direction of a Musical – On the Twentieth Century
• 1985 Tony Award for Best Direction of a Musical – Grind
• 1985 Tony Award for Best Musical – Grind (producer)
• 1988 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Cabaret
• 1993 Tony Award for Best Direction of a Musical – Kiss of the Spider Woman
• 1999 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Parade
• 1999 Tony Award for Best Direction of a Musical – Parade
• 2007 Drama Desk Award Outstanding Director of a Musical – Lovemusik

Alt for mange tankebobler.

Lige nu crasher alt.

Jeppe har det ad helvede til, hvilket gør mig dybt ulykkelig, så nu har jeg det ad helvede til, hvilket går ud over fx. The Nicest Thing.

Ham ringede jeg lige til, og prøvede at forklare hvorfor jeg er så underlig. Jeg ved ikke om han forstod det. Jeg vil gerne snakke ordentligt med ham. Under 4 øjne..

Men jøsses. Det ligner jo slet ikke mig! Jeg kan ingenting. Jeg har ingen appetit, jeg sover dårligt, jeg får let tårer i øjnene, og jeg har en kæmpe stor klump i halsen som brydes hver gang jeg tænker for meget, og så kommer der tårer.

Jeg plejer slet ikke at tude så meget.

Fuck.

Jeg prøver, at skrive et brev til Jeppe, men det er svært. Det går slet ikke godt.

Og alt virker ligegyldigt nu. Alt undtaget Jeppe og The Nicest Thing.

Jeg kan ikke overskue arbejde og skole, jeg kan ikke overskue festen på lørdag, jeg kan ikke overskue andre mennesker, jeg kan ikke overskue et smil.

Dog var der et lille lyspunkt, da mor  inviterede mig på restaurant til lidt frokost. Det var inde på ‘Zorba’ den lille græske restaurant på hjørnet ved Nygade. Vi fik en lækker vegetarisk frokostmenu. Uhm!

Jeg havde håbet på selskab af The Nicest Thing i dag, men han skal øve, så det bliver på fredag. Og på fredag er det to uger siden vi sidst var sammen. Det går jo ikke.. men jeg glæder mig til at se ham.

Nu vil jeg enten se en film, eller sove lidt, bare for at glemme.

/M

~~~~~~~ pai eawpwoiawp

te amo pai copra demonio

TITULO: BUCETA

AUTOR DO POST: KONE

COR DO CABELO: LARANJA

ZANPACTUO: ZORBA

esses dia eu tava com tanto fome q poderia come tudo q aparece nas propaganda do mercadorame a pena q acabo salame do mercado acogue padaria em casa no mundo intero dai eu morri (esse foi meu pior pesadelo)) ;~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 meu maior sonho COMI TANTO SALAMINHO QUE QDO OLHEI NO ESPELHO  APARECEU UMA MULHER SALAME ATRAS DE MIM DAI VIREI DEI UMA MORDIDA NO PESCOÇO SABOR SALAME hmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

envie agora a letra CU para 4870 e baixe o som desse gatinho:

esse nao sou eu e um gatinho qualquer kkkrsokksorrksks zuacao

 agora e serio gente 

comprei aquele jogo la NIETZSCHE FOR SPEED NAO CONSIGO pasa da primeira fase kkkkkk diz q memory card esta morto kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk OLOCOkk qm entendeu coloca o dedo aqui:

touch me are you touych me are you get my,,, satisfacacion

kkkkkkkkkkkkkkk ow agora to indo dormir vo programa esse post pra se auto publica as 7:28 da manha  TE C NO LO G I A A FAVO DA CRIATIVIDA qm gosto clica aqui pra pega um virus qm nao gosto e pq  é invejoso kk alias a inveja e umca oisa q eu particularmente ODEIO

OW MINHA  FIA”"~~~

QUEM NUNCA SENTIU INVEJA Q ATIRE O PRIMEIRO IPOD kkkkk ai 

- Mi van ha a görögök agyontáncolják magukat?

- Zorba-szájba

No Sábado passado fui a uma festa grega no no Clube Monte Líbano, no Leblon. A festa teve música e dança grega, só faltou mesmo a comida e pratos para partir (foram substítuidos por pétalas de rosas). A banda é razoável, embora o gajo que toca bouzouki tenha dado espectáculo, principalmente no tema Zorba.

foto tirada no dia 09/05/2009

A música e a dança touxeram-me recordações da Grécia, principalmente das colónias de férias, onde aprendi a cantar e a dançar (pelo menos tentei) algumas músicas tradicionais.

foto tirada no dia 09/05/2009

Fiquei com alguma pena de não ter conversado com ninguém em grego, ou pelo menos ter ouvido alguém conversar…

Para quem não conhece a música Zorba, cá vai um vídeo,  interpretada ao vivo por Mikis Theodorakis  no 60º aniversário de comemoração da Batalha de Creta:

nga Loer Kume

Vuri re per here te pare dicka shqetesuese kur po mendonte ti keshillonte te dashures per te lexuar “ Jack London” te Irving Stone. Nuk e kishte pare verdalle kohet e fundit. Menjehere brofi na shtrati dhe kontrolloi ne biblioteke. Hic!

Pa per here te dyte, te trete. Hic! Kerkoi ne raftet e tjera ne sallon. Asgje. U nevrikos e filloi te grindej me vete. Donte te pyeste mamane po as mori mundimin. E dinte pergigjen. Epo, do jete diku ne shtepi, – i dha drejtim me vete. Pas disa ditesh, po kerkonte atlasin e anatomise. Dicka si dhimbje te lehte ndjente ne kofshe e donte te shihte ku kalonte nervi iskiatik. Pa kudo po nuk e gjeti. U be si i cmendur. Kerkoi ne tere shtepine, poshte krevateve, dollapeve ngriti kanapene, prapa televizorit, dysheke, batanije, shkoliti jasteket nga inati, po nuk nxorri gje ne drite. Hapi tere librat e vjetra te shkolles edhe pse e dinte qe s’do gjente gje. Kur, u kujtua. Dikujt ja kishte dhene. Po kujt? Fragmente situate i vinin ne koke por nuk e peshkonte dot as emrin e as fytyren e personit te papergjegjshem qe s’kishte kthyer akoma librin. Mbante mend kohen (me afersi) dhe nje dialog te tillle…Po nuk ke c’e do, eshte shume i vjeter dhe ne gjermanisht. Eshte qe nga koha e doktor filanit! Shume i vjeter! – Po une sa per te pare formacionet e dua se i ndjek me liber anatomie ndaj ma jep se nje jave…
Epo, – mendoi, – kur te kujtohet do ta ktheje.

Humbja e atlasit i kujtoi se edhe Napoleonin e Tarlese nuk e kishte. Beri nje telefon menjehere. – - Ore! Ke Napoleonin tim e s’ma ke sjelle akoma. Ca ben? Gjeje shpejt! Te pakten ta kesh gati se vij e marr vete.

– Jo o vella s’e kam une, ta kam dhene. Shih ne shtepine tende se te une nuk eshte! Mire. Pikerisht se je kaq i sigurt une nuk i besoj hic kujteses tende. Ndaj, kontrollo plako, e kur ta gjesh me merr ne telefon. Ishte miku i tij i ngushte qe po fliste. Ia kishte dhene napoleonin per mamane e tij. Per siguri kontrolloi ne biblioteke po nuk e gjeti. Sigurisht, pa asnje dyshim qe e ka ai , – tha me vete i sigurt. Vetem nje liber kishte humbur ne jeten e tij, kur kishte qene i vogel. Robinson Crusoo. Eh, sa kohe kishte po ai nuk e harronte. E kishte dashur shume ate liber po asnjehere s’e kishte lexuar rregullisht, me copa dhe per nje kohe te gjate. Vetem ate liber kishte humbur dhe nuk do fillonte te humbte tani asnje lingote nga thesari i tij i pacmuar.

Pas ca kohesh (askush nuk kishte lajmeruar per asnje liber te rigjetur, po edhe ai nuk e kishte vene shume ujin ne zjarr) duke pare filmin “La piovra” shkoi te kontrollonte ca emra ne librin “Mafia dhe politika”. Ne raftin e dhomes se tij nuk ishte ne vend. Tha me mendjen e tij se do ia kishte dhene nje mikut te tij qe ishte duke studiuar mardheniet kriminale me politiken e shtetit. E mori ne telefon por ai ishte nisur jashte per nje seminar per tangente dhe inflacione ne nje shtet te Europes. Epo ai e ka me siguri, – tha duke shkruar titullin ne listen e librave qe fillonte me Robinson Crusoe.

Diten tjeter kishte provim diplome. i dhimbte koka, kishte dhjete dite qe studionte pa pushim, dhe naten para provimit, para se te flinte gjume duhej te lexonte nje fragment nga “Legjenda e Asaj Qe Iku” e Kasem Trebeshines. Ishte nje rit fatsjelles te cilin e kryente para cdo provimi qe nga viti i pare. U shtri dhe zgjati doren poshte krevatit (aty kishte vite qe e linte). Libri nuk ishte. Kishte kaluar mesnata, nuk ia vlente te ulerinte, as te nxehej (me tere ate dhimbje koke…) as te kontrollonte ne biblioteke se do zgjonte tere shtepine. Pse dreqin i luajne, dhe atehere kur me duhen mua , – u mjaftua te thoshte me vete. Nje ndjenje angushtie per te nesermen e provimit e mbertheu. Po sikur te mos dilte mire? Nuk kishte lexuar librin e fatit! Ra te flinte, por pa harruar, ashtu pergjumesh, te shenonte titullin e librit ne listen e tij. Nuk i dihej kurre!
Te nesermen dha provimin te i cili doli shume mire dhe as qe i shkoi ne mendje kur u kthye te kerkonte Trebeshinen. Kishte nevoje per plazh, e jo te kerkote pluhurave te bibliotekes.

Hyri ne shtepi duke qeshur per nje ngjarje ne plazh qe i kujtoi nje episod te nje libri te Jerome K. Jerome. Kerko andej, kerko ketej, nuk e gjente librin. Hodhi poshte tere raftet e bibliotekes se sajuar per librat e vjeter, po prape asgje.
Di gje ku eshte “Tre shoke ne nje varke”? – pyeti te atin. – Gati e kisha harruar si liber! Pse s’po e gjen? Do ia kesh dhene ndonje shoqeje e si zakonisht ke harruar se kujt, – tha ai duke qeshur. Ne nje moment u be serioz. Mos i humb librat keshtu bir! E vetmja gje qe mund te te jap ato jane. Me i kujdesshem!
E acaroi toni patetik i te atit po nuk diskutoi.

Diten qe filloi pune, ne nje zyre prestigjioze avokatore, u kthye ne shtepi me nje shishe vere e nje torte. Per nje moment shkoi ne biblioteke te merte nje liber vinokulture per nje bast qe vuri me vellain mbi veren. Me habi e tmerr pa se tere pjesa e raftit ku ndodhej Shakespeare ishte bosh! Bosh! Eshte per te qare, – thoshte me vete duke qeshur.
- Kush i jep librat e mia sa andej ketej? Na humbet librat, – tha pastaj duke e pare si jo me vend “librat e mia”. Ishte tejet i nxehur. Shakespearen nuk duhej ta humbte. Ishte dicka madhore.
- Ti? – iu drejtua se motres. Ti i jep sa njerit, tjetres! Shko e mblidh librat. Gjeji ku te duash. Torollake!
- Mos i fol motres ashtu. Mos fol fare ne shtepi ashtu! – nderhyri i ati. – Ku je ketu? Librat ti i jep. Ti i ke dhene historikisht e s’mban mend! Te kam thene ti ruash! Jane te tuat, eshte e vetmja gje qe mund te te jap. Ruaji si te duash, o ne dac, humbi te tera!

- O baba! Po Shakespearen ka nje shekull qe nuk e prek me dore! Normalisht duhej te kishte tre gisht pluhur siper! E ku di …
- Mbylleni kete bisede tani, dhe motres mos t’i flasesh kurre me ashtu. Degjove? Vrit mendjen e gjeje. Te tera kane humbur?
- Po pra ba po! Si dreq…
- Mjaft! Neser bleji prape. Uluni te hame tani se na e cuat buken prapa kraheve!
Po hante si automat. Dridhej nga nervat. U kontrollua ne sy te babait, po kesaj rradhe do i shkonte punes deri ne fund. Si mund te zhdukeshin tere ato libra? Dhe si mund te zhdukeshin kater vellimet e shakespeare? Jo jo. Nuk duhej ti kishte marre motra, sepse askush nuk merrte te lexonte kater libra njeheresh, per me teper, duke e pasur te sigurt se sapo te mbaronte njerin, merrte tjetrin. Mos i kishte humbur diku. Kur ishte hera e fundit qe kishte levizur biblioteken? S’mbahej mend. Po sikur, dikush mund ti donte te tera per ndonje studim? Ndoshta ndonje per letersi. Ndoshta i dashuri i mundshem i saj qe studionte per letersi? Mundet. Sigurisht! Ku shkonte ajo perdite pasditeve? As jepte llogari fare. Ja rezultati, gjysma e bibliotekes e zhdukur! Hemm! Pa te motren shtrember, por mbeti. Ajo ishte prere. Kishte nje fytyre qe vetem ai e dinte. i rane teresisht nervat. Si s’kishte dale tere kete kohe nje here me motren? Ajo s’kishte faj jo.

- Ore, ngele me mendjen te librat! Po kontrollo dhe nje here o burre se aty i ke!
- Ashtu do ta bej! Mbaroi buke shpejt e u cua. Hodhi poshte tere raftet e tjera, kontrolloi nje per nje tere librat, sikur librat te kishin nderruar kapake, nuk gjeti gje. Kontrolloi ne celular te mesazhet ku ruante gjithcka qe jepte, sidomos librat. Hic. Kontrolloi ne bllokun e shenimeve. Hic. Ne rregull, – i dha drejtim e vete, - neser do i blej prape. Te nesermen heret, shkoi ne librari e bleu tere serine e Shakespeares. Shkroi daten se kur i kishte blere e i vendosi ne raftin e tyre. I pa dhe nje here sikur donte ti fiksonte mire ku ishin.

Pas dy ditesh erdhi ne shtepi nga Tirana. Gjeja e dyte qe beri ishte te kontrollonte librat. Dhe…
Filloi te qeshte. Sepse nuk mund te ishte e vertete! S’ishte e vertete dreqin! Kush tallej…
I preku librat me dore, shikonte, spostonte librat nga njeri – tjetri se mos kishte dicka aty, hapte librat e trashe se mos ishin aty brenda, e nje sere veprimesh te tilla pa arsye. Librat. Ishin zhdukur! Kater vellimet e reja ishin zhdukur! Nuk ishin me aty! Prape! Kjo ishte cmenduri!
U ul ne poltronin e madh prej lekure, vuri kembet mbi tavolinen e leximit dhe nguli syte ne raftet e medha.

Rrotulloi koken si buf ne tere biblioteken. Ishte shume e madhe. Babai krenohej per te. Ishte e vetmja gje qe mbushte jeten e tij. Kishte qene mesues letersie, tashme ne pension. Tere jeten kishte lexuar. Dhe mbledhur. Libra. Pa fund. Te sistemuar ne raftet e errta e hijerenda si keshtjella te lashta qe mbanin sekrete pa fund. Ishte nje nga bibliotekat me te pasura ne tere tiranen.madje mund te thoje ne tere shqiperine. Ne kohen kur librat ndaheshin net e ndaluar dhe te lejuar, aty i gjeje te tere. Ishte vendi i fshehte i ngrohte ku babai dhe miqte e tij me te ngushte rrinin me ore te tera duke share regjimin, me vone duke pire per demokracine, e me vone duke analizuar politiken dhe artin. Ai vete kishte lexuar qindra libra aty. Kishin mbetur akoma mijra te tjere per te lexuar. Preku raftet duke shijuar pluhurin si push mbi kapaket e librave. Dukeshin si te gjalle. Dhe ai pushi ishte si qimja e bute ne mjekren e nje adoleshenti. Po i perkedhelte librat. Ata ishin te gjalle e po rriteshin. Po rriteshin me te. Vjeterohen librat, ai bashke me ta. vjeterohet cdo gje. Te tere po zeme, do zeme pluhur mendoi. i kapi syri kalimthi Faustin. E nxori nga vendi. U ul ne poltrone i fshiu pluhurin, dhe aty per aty…

Mos valle librat zhdukeshin nga rafti, i iknin sepse ai nuk kujdesej per ta? Ata zinin pluhur, vjeteroheshin, vdisnin! Imagjino nje parajse te librave. Tere ato pirgje librash te vjeter, te zhubrosur, te grisur. Kane humbur germat ne ata libra. Dhe cdo gje ne kete univers eshte shkembim energjish. Dhe sa here qe une nuk u jap librave energjine e duhur, zhduken. Eshte si shtepite ku nuk banon njeri. Amortizohen deri ne shembje. Ose si kitara ime qe e lashe kaq kohe pa e prekur, dhe iu keputen telat e iu plasarit kasa. Kjo duhet te jete. E hapi faustin ne faqen qe kishte perthyer para disa…vitesh mbase. Nisi ti hidhte nje sy, dhe u thellua ne lexim dashur pa dashur. E zuri gjumi pasi kishte lexuar 90 faqe. Ishte ora tre e mengjesit.

Te nesermen ne oren 7 e moren ne telefon. Nje miku i tij me shume rendesi e pozite kerkoi ta takonte. Ishte urgjente. Kishte gjetur nje vend pune fantastik. Nje projekt ku nje kolegium juristesh delegate nga vende te ndryshme ne kuadrin e organizates se te drejtave te njeriut hetonin dhe vezhgonin ndermarjet e dyshuara per shfrytezim humanesh ne eksperimente farmaceutike dhe biokimike. Dhe per shfrytezimin e punes se te miturve. Duhet te mendohej jo me shume se dy ore. Nese nuk pranonte kishte te tjere qe paguanin per ate vend. Nese pranonte, duhej qe brenda tre oreve te dorezonte CV. E tij per aplikim. Te tjerat do ti bente ai, miku. Paga ishte e konsiderueshme. Dhe kishte mundesi te bridhte tere vendet qe do ti donte kokrra e qejfit. Dhe ishte ne profesionin e tij. Dhe ishte per nje ceshtje te drejte.

Ky ishte kulmi! Gjeja qe kishte dashur me shume pa e ditur as vete. Ja qe gjerat ndodhin. Ashtu si duhet te ndodhin. Gjithmone kishte dashur te ishte njeri qe mbronte te drejten. Ja, lufta qe duhej te luftonte. Dicka per te besuar. Ideal per te ndjekur. Sigurisht, me shume para ne xhep. Ishte gati enderr!

Po. Pranoi. Dhe filloi si pa e marre vesh nje jete te cuditshme te cilen as nuk e kishte menduar. Udhetimin e pare e beri ne Bruksel ku mori emerimin. U kthye ne shtepi dhe u be feste perseri. Nga Brukseli kishin ardhur dhurata per motren dhe nenen. Dhe nje shishe vere e kuqe 10 vjecare per burrat. Pas je jave nisej per Capetown. Prane nje firme ku do fillonte kerkimin e tij. Detyra e pare zgjaste nje muaj. Me duhet nje liber tha. Fausti! Kjo ishte veprimtari faustjane, ndaj ai do mbaronte Faustin. Dinte qe Fausti do spostonte detet per te fituar toka per nejrezit, si puna e tij qe do ndalonte ti behej keq njerezve. Rrofte njeriu! E zuri gjumi.

Te nesermen ne 10 duhet te ishte ne aeroport. Faustin nuk po e gjente dhe u nervozua. Dhe nje gje qe kerkoj une…- tha. Ku e lashe? U be vone dhe e la fare librin. Nuk harroi te porosiste nenen ta gjente. Ajo ishte e mire per te humbur dhe per te gjetur rastesisht.

Udhetonte dy – tre here ne vit. Rrinte deri ne tre muaj cdo udhetim. Ne shtepi rrinte shume pak. Tani i donte me shume te tere. dhe donte te rrinte me ta. Sepse tani ishte vetem. Dhe nuk i shihte. Sa here kthehej ne shtepi nuk dilte gati fare. Dhe miqte e takonin ne shtepi. Vazhdonte te habitej se si rrallohej biblioteka. Hynte rralle ne te dhe e ndjente ndryshimin. Ia tha kete babait po ai e vuri ne loje. Je bere me fiksime – tha. - Une e shoh perdite. Librat, nese nuk kane mesuar te ecin vete, aty i ke te tere. apo i mer me vete sa andej ketej dhe i harron? Mos ke mbjelle ndonje liber ne Indi apo Zimbabve? Shko e shih mos ka mbire! Qenkan zhdukur librat! C’thua?!

E dashuronte punen e tij. Kishte njohur mijra njerez. Kishte pare mijra vende. Kishte shpetuar mijra femije nga shfrytezimi. Kishte shfrytezuar postin per te bere tere qejfin qe donte. Madje ne Thailande kishte provuar seksin me te mitura. Mbi dhjete kompani te medha kerkimi paguan demshperblime per ate qe u kishin bere pacienteve te tyre qe per pak u mbinte bishti i majmunit.
Sa here kthehej ne shtepi dhe kishte kohe te mendonte, ndihej sikur perfshinte tere boten. Sikur vetem ai ishte gjalle. Dhe askush tjeter.

Njerezit, perfshire dhe te afermit e tij dhe tere miqte e tij, vinin qark nje shtylle. Nje rrotullim rreth vetes ne 24 ore. Nje rrotullim rreth shtylles ne jave. Nje rrotullim rreth diellit tere vitin. Per aq vjet sa jetonin.
Ndesa ai ishte diku ne nje cep, qe qeshte me ta. Qe silleshin e silleshin duke bere cdo dite te njejtat gjera. Askush nga ata qe njihte nuk ndihej mire. Nuk ndesheshin. Nuk kishte lufte per ta. Madje as nje duel te thjeshte.
Ndersa ai fitonte cdo dite. Po plakej duke luftuar per njerezit. Cdo dite i binte nga nje flok. Cdo dite i vdiste nga nje qelize. E dinte qe nje dite do vdiste. Dhe kjo dite po afrohej. Por, qeshte. Sepse nga ajo dite e ndanin me mijra dite te tjera aventurash. Nuk kishte si te ndihej plak dhe as ta mendonte qe ishte plakur, nje njeri qe zbriste nga avioni Bruksel – Milano dhe merrte avionin tjeter per NY e pastaj per Bhutan.

Po prit, se harrova. Para se te plakej, i vdiq babai. Dhe i vinte per te qare jo per vdekjen, po per jeten e babait te tij. Qe kishte jetuar ne nje shtepi ne nje rruge dhe ne nje qytet.

Me pas martuan motren. Tani, nuk kishte me kush ti jepte librat. Sespe edhe vellai ishte diku larg, duke fituar buken e gojes. Dhe nena, vdiq dhe ajo. Keshtu, biblioteka ishte e vetmuar. Dhe librat nuk duhet te zhdukeshin me.
Apo jo? Pse vazhdonin te zhdukeshin librat? Pse hapesirat midis nje libri dhe tjetrit ishin zgjeruar duke u bere si dhembe plaku?

Pas kontrolleve te ndryshem qe kishte bere, dhe kishte vene re qe ishin zhdukur dhe libra te palexuar me pare, arriti konkluzionin e frikshem mistik, qe biblioteka ishte e gjalle. Dhe hynte shume rralle ne te.

Dhe nje dite, i trembur, pasi kishte pare nje film me nje shtepi qe hante njerezit, e mbylli deren e saj. Ne pritje per te nderruar shtepine, celesin e fshehu.
Femijet nuk i linte te afroheshin as te dera. E kishin te ndaluar. Madje ata, te llahtarisur nga librat qe ne moshe te vogel, kalonin tere kohen e tyre sa nga nje gardh ne tjetrin. Sa ne nje lagje ne tjetren. Dhe me vone, sa ne nje shtet ne tjetrin.

Dhe nje dite, i lodhur, (kishte dy muaj ne pension) duke mos pasur c’te bente, u kujtua per dicka te larget. Mori celesin nga aty ku e kishte fshehur, dhe hapi dhomen e mallkuar.

Pamja ishte e tmerrshme. Raftet e boshatisura ishin krisur e thyer. Pluhuri ishte bere si dyshek i embel per arkivol. Perdet e erreta ishin bere dhe me te erreta. Ne dysheme gjeje andej ketej lidhese qe sherbenin dikur per te ndare faqet. Sikur dicka i kishte ngrene ata libra dhe kishte peshtyre mbeturinat. Po ky…
Ne raft i zuri syri nje liber te vetmuar. Ishte nje liber i Borgues. E donte Borguesin misterioz. Pse vetem ai kishte mbetur ne rafte? I erdhi nj emendim i frikshem. Mos Borguesi permes kushedi c’djallezie qe vetem ai mund ta bente, i hante librat? Ku perfundoi tere ajo biblioteke gotike me mijra vellime? Krenaria mbase e tere qytetit? I kishte ngrene Borgues? Per me shume dije?
Se Borgues kete kishte kerkuar tere jeten. Dhe tere jeten kishte lexuar. I ra libri nga dora. Mendoi ta linte aty e te ikte. Por, ku te ikte? C’te bente? Me mire po lexonte. U ul me dhimbje mesi te merrte librin. Sa kohe pa lexuar nje roman!
U ul ne karrigen lekundese ne verande me librin ne dore. Ky argjentinasi ka qene i lajthitur. Si mund te jetosh tere jeten ne nje biblioteke? Si miu? Duke lexuar tere kohen? Dhe ato qe lexon pastaj i rishkruan ndryshe? Njeriu duhet te dilte e te shihte…

Ne ate sekonde, si blic, kuptoi. Dhe … sa e thjeshte paska qene! C’ironi e natyres! Ktheu koken nga dera e hapur dhe pa perseri biblioteken e rrenuar.
Librat kishin filluar te zhdukeshin qe ate dite te larget, kur mund te kishte qene 6-7 vjec dhe sa kishte filluar te lexonte ndonje roman te thjeshte. Atehere, babai i kishte thene per here te pare qe biblioteka ishte e tij. Ai ishte bere pronar i librave. Dhe kishte lexuar shume prej tyre. Kalonte me ore te tera ne biblioteke. Dhe asnje liber nuk zhdukej (po i kalonte ne sy jeta e bibliotekes…)
Me pas, filloi te levizte, punonte, te luftonte luften e tij. Dhe te donte.
Kalonte pak kohe duke lexuar. Dhe librat shdukeshin me shpesh. Me pak hynte ne biblioteke, aq me shume zhdukeshin librat. Sepse, ai jetonte. Nuk lexonte. Cdo liber i moslexuar, ishte nje dite, nje jave e jetuar. Dhe keshtu, libri behej i panevojshem per te. Per pronarin e tij. Dhe zhdukej. Kjo ishte dicka jashte perceptimit njerezor. Por, ishte ngazelluese te mendoje qe kishe rrenuar nje biblioteke te tere sepSe kuptoi qe kishte jetuar jeten e mijra librave. Secilit nga nje cope, secilit nga nje situate. Borgues kishte mbetur vetem ne tere ate salle te madhe. Sepse, vetem jeten e tij nuk kishte bere. Jeten e nje te burgosuri ne biblioteken e tij. I semure me sindromen e te jetuarit nepermjet faqeve te te tjereve. Dhe jeteve te te tjereve. Pa dashur, kishte ndjekur shembullin e personazhit te tij me te preferuar; Aleksis Zorbes. Dhe ne luften e shenjte me Borgues, kishte fituar i Zorba. Ai duhet te jete zhdukur i pari, mendoi. Kthjellesia e tij po shtyhej dhe me. Ai nuk ishte lexues. Nuk lexonte eksperiencen njerezore.

Ishte biblioteke. Ishte shkrimtar. Ai ruante eksperience njerezore. i duhej nje bllok dhe nje laps.

Faleminderit Zorba! Faleminderit Borgues!

Vija e horizontit me det dhe qiell eshte kaq e …

__________________________________________________

Tirana Calling o ne Fejsbuk. Nese artikujt ju pelqejne ju ftojme te na shtoni si miq, te bashkepunoni, te komentoni etj etj.