Melancholie. Zware woorden, bitterzoet geschreven op naar oudheid geurend papier. Ze steken hun neus in de lucht. Snuivend, hopend dat het vleugje hoop in de oude geur hen een arm biedt om in te schuilen. De arm komt niet, komt nooit, met de neus in de lucht, vol dedain.
Terugkijkend op vervlogen tijden van gisteren.
Een zucht wanneer een hartslag ontsnapt uit zijn kooi, de wijde wereld in.
Buitelend, huppelend, lachend.
Zuchtend, omdat hij van binnen naar buiten huppelde en zijn buiten nog altijd binnen bleek te zijn. Huppelend, om de schijn op te houden, met de neus in de lucht, snuivend, met de glimlach, huppelend. Terugkeren, gaat het dan. Keer terug. Terug. Een keer.

Betekenisloze lijnen nemen de maagdelijkheid van het oude papier.
Krassen op het papier. Inkt. Melancholie.

Joop. Het is u niet ontgaan. De opiniesite die moest zorgen voor verscheidenheid op Het Grote Enge Internet. Dat het van belastinggeld wordt betaald, ach, dat doet er helemaal niet toe. Dat Jaap het vrijwel gratis doet, maakt natuurlijk ook niets uit.

Joop. Hét kindje van Fransisco van Jole. De mediaheld die het liefste de rechtse mening van de wereld zou verbannen.

Hijzelf bestrijdt dit echter, en pleit voor een open debat, waarin meningen, ongeacht de kleur, kunnen worden geuit. Zolang er maar geen gescheld in voorkomt, er geen dingen worden gemeld die er niet toe doen en de goede niet sfeer wordt verpest. En dus kiest hij er maar voor om de reacties vooraf te modereren. Schandalig natuurlijk, want op deze manier komt er in werkelijkheid dus niks van al die mooie praatjes terecht. Naast het feit dat Joop helemaal geen artikelen van onbekende schrijvers (lees: onbetaalde) accepteert, ligt er ook nog eens een censuur op de reacties. Deze betreurenswaardige werkelijkheid wordt bevestigd door het verhaal hieronder.

Een weekje geleden. Ik besloot me toch maar eens aan te melden voor Joop. Een beetje reaguren. Verruimende reacties geven, maar dan wel met een ander kleurtje. Helaas. Keer op keer werden mijn reacties gewoon verbannen. Prachtige reaguursels. Zomaar. Hop. Weg. Verwijderd door de blinde, onrechtvaardige censuristen van dit weblog. Maar is het dan écht onmogelijk om mijn reacties door te laten komen? Ik deed mijn best. De meest politiek-correcte, minst toevoegende reactie ooit, had ik, met pijn in mijn hart, geschreven. Een grote opluchting dat díe tenminste wél werd geplaatst. Goed. Vandaag. Weer een dag. Een interessant stukje over de Japanse walvisvaarders en de achterlijke Sea Shepherds. Nouja, het stukje zelf was zo waardeloos als de pest, maar het filmpje van EénVandaag dat erin was geplaatst was wel degelijk interessant. En dus plaatste ik een berichtje. Echter, voordat ik op ‘verzenden’ drukte, maakte ik even een print screen van mijn reaguursel. Gewoon, omdat ik zo’n donkerbruin vermoeden had dat ze zelfs deze reactie niet zouden plaatsen.

(Klikken voor groot)

Dit was dus mijn reactie. De reden dat de schuifbalkjes er raar uitzien, is omdat het niet op één screen paste.

Ik wou eigenlijk nog toevoegen dat ik er zelf ook geen ruk om gaf, maar ik was bang dat ze dat al helemáál niet gingen toelaten.

Anyway, wat we hier dus zien is een verruimende, onderbouwde reactie, die er duidelijk toe doet en waarbij verder keurig aan de regeltjes gehouden is. En, guess what? Mijn reactie wordt NIET doorgelaten. Echter had ik direct na deze reactie gewoon nog een andere reactie gestuurd, om even lekker vanouds te reaguren op een PvdA’er. Ik refreshde even later de pagina, en ik kwam erachter dat die reactie wél werd toegelaten. Ik vergeleek de reacties en vroeg me nu toch echt eens af wat het verschil qua stijl, kleur etc. was. Nog steeds rest mij de vraag waarom die tweede reactie nou wel werd toegelaten. Mag ‘quasi-idealistisch tuig’ niet en ‘narrow-minded barbaren’ wel? Ik kan er niet meer bij.

Nee, Joop is een groot succes. Lekker open en verruimend. Iedereen kan er z’n zegje kwijt. Natuurlijk is het niet meer dan normaal dat de belastingbetaler meebetaalt aan dit geweldige blog, welke echt uniek is.

Bent u mijn uitzicht al zat? Ik niet. Kijk nou!

Nun mag es sich vielleicht ein wenig verrückt anhören: Doch ein Würfel ist nicht nur einfach ein Ding mit Ecken und Symbolen drauf. Nein, man muss sich um den Würfel pflegen und sich um ihn kümmern,  so dass er einem gut beseite steht, wenn man ihn braucht.

Der Kauf

Erstmal muss man zusehen, welchen man kauft (siehe dazu farbige Würfel) Nachdem das erledigt ist, muss man zu sehen, wie man sie man sie transportiert. Für den ersten Weg nach Hause empfielt sich eine offene, transparente Tüte oder Plastikbox. Sie können sie sich von dem Schaufenster oder Laden verabschieden, aus dem sie kommen – das hilft gegen Heimweh und sorgt dafür, dass der Würfel seine Arbeit ordentlich macht.

Die Arbeit ordentlich machen

Nun weiß ein Würfel nicht, was die Richtige Arbeit ist. Das kann auch von Spieler zu Spieler variieren. Der eine will es fair,  so dass jede Seite gleichmäßig gut fällt und der andere viele hohe Zahlen oder viele niedrige  (je nach Spielsystem) will. Nur wie bekommt man das einem Würfel beigebracht? Nun, man würfelt und wenn man  nicht das gewünschte Ergebnis hat, dann muss der Würfel bestraft werden. Doch bedenke: Setze die ersten Wünsche an den Würfel nicht zu hoch. Anfangs sollte man den gewünschen Wert +/- 20% rechnen. Nach so 30 malen, kann man die Rate senken, doch nicht zu stark, da der Würfel sonst unter Druck gerät und vielleicht gar nicht mehr würfelt.

Bestrafen

Bei dem Bestrafen eines Würfels muss man langsam und sehr vorsichtig vorgehen. Die Strafen sollten nicht zu hart sein, aber auch nicht so, dass der Würfel es nicht versteht und es womöglich Missinterpretiert.  Über diesen Teil kann man viele Dinge schreiben, aber dass wichtigste in Kürze: Würfel unterstehen nicht der Genfer Konvention

lus·te·loos
bijvoeglijk naamwoord; afleiding(en): lusteloosheid
=  zonder energie, fut om iets te ondernemen

betekenisverwante termen
hyperoniem:
moe
synoniem(en):
apathisch, appelig, dof, druilerig, energieloos,
futloos, hangerig, lamlendig, lamzalig, landerig,
lethargisch, niet vooruit te branden, verveeld
hyponiem(en):
uitgeblust

Een allegaartje van het bovenstaande. Zo voel ik me. Geërgerd mag eigenlijk ook bij de lijst. Teleurgesteld ook. Mottigheid? Waarom ook niet.
rustigblijvenrustigblijvenrustigblijvenrustigblijven.

Is dat het probleem? Rustig blijven? Ben ik al niet rustig genoeg? Indien de toestand nog rustiger zou worden, valt ondergetekende waarschijnlijk ter plekke dood neer. Geen gebrek aan rustigzijnstoestandheid alvast.
Is het de tijd? De periode van het jaar? Het gezelschap? Het gebrek aan gezelschap?
Is het het werk? Het gebrek aan deadlines, de overdaad van mogelijke werkjes om te doen? Het vooruitzicht van rusteloze tijden?
Is het het tekort aan nabije toekomstvooruitzichten? Was ik niet tevreden met het “Van Dag Tot Dag”-gedoe? Hoe zat het ook al weer met die kleine dingen?
Is het een laattijdige ‘mal de siècle’?

Wat is het dat me zo ‘appelig’ maakt?

BuhEnBuhInHetKwadraat. Het enige van wiskunde dat ik nog enigszins kan oplossen. Of net niet.

Zit er een wiskundige in het publiek?

Ietwat ongemakkelijk staat ze naast hem. Heel af en toe raakt haar huid de zijne, een plotseling plekje warmte. Ongezien in het donker. Ze hapt naar adem. Hij hoort het niet, verloren in de muziek.

Een rilling. Ze verbergt hem in een dans. Haar ogen dwalen naar hem af, maar als de zijne hetzelfde doen keert ze zich af. Zijn lippen raken zacht haar oor, nauwelijks tegen gehouden door een lok van haar haar.

Het liefst zou ze de hele nacht blijven. Alles opzuigen. De stiekeme intimiteit die alleen zij heeft beleefd. De melodieën die haar hart binnensluipen. Waar hij al een tijdje vertoeft. Maar ze kan niet.

“Ik moet gaan,” leest hij haar lippen. Even staat alles stil als haar ogen eindelijk de zijne vinden. Snel drukt ze een kus op zijn mond en verdwijnt in de menigte. De koude nacht in. Met de warmte van zijn huid nog op de hare.

Omdat dit zoveel mooier is dan alles wat ik nu ook zou kunnen schrijven.
Omdat ze gisteren charmant, hartverwarmend en prachtig als altijd waren.
Omdat ik vind dat u geen dag langer mag leven zonder dit ooit gehoord te hebben.
Omdat ik het gisteren bij thuiskomst nog 20 keer op repeat heb geluisterd.
En het toen nog steeds niet verveelde. Geen seconde.
Omdat ik hier heel erg gelukkig van word.
Ogen dicht en op repeat dus. I am Kloot.

Elke maandagavond lees ik zwijmelende twitterberichtjes over Grey’s Anatomy (ik noem geen namen). En hoewel ik de serie allang beu ben (ik hou van je, nee toch niet, of, toch wel, ja maar nu wil ik niet meer, nou vooruit, ik wil toch, ja maar nu weet ik het niet meer hoor, etc. etc. en er gaan altijd zielige mensen dood) moet ik het wel met haar eens zijn over McDreamy. Het is een lekker ding.

Het is een soort softie-versie van James Dean eigenlijk. Jaja, een beetje zachtaardig en gevoelig lopen doen, maar intussen wel met Meredith aan de rol terwijl ie nog getrouwd is hè. ‘Ja maar hij was gewoon gekwetst, hij had gewoon bevestiging nodig.’ Smoesjes! Dat zei mijn ex ook altijd. Als je dan toch een vreemdgaander (vreemdganger?) bent, doe het dan ook goed en kom er openlijk voor uit. Zoals hij:

Doe mij die maar. Daar kan ik dan tenminste nog respect voor opbrengen. En lust. Een echte bad boy. Daar heeft Quirk helaas wel een beetje een zwak voor. Want ze zijn niet handig hè, die bad boys. De charmeurs. Maar wel lekker. Net als hij:

Nou. Poeh. Ik krijg het er nu al warm van. Ja dames, Quirk helpt u de winter wel door hoor. En dit klinkt misschien raar, maar een andere man waar ik een zwak voor heb is deze:

Niet moeders mooiste in de klassieke zin van het woord (twee woorden eigenlijk dus) en bijna even oud als mijn vader, maar ik hou wel van die norse ondoorgrondelijkheid met een dikke dosis cynisme. Moeilijke Mannen, die doen het ook altijd goed bij Quirk.

Hmm. Moeilijke bad boys die vreemdgaan. Zou ik dan dáárom vrijgezel zijn?

Nee. Vast niet.

Wat kan een mens toch gelukkig worden van een mooi stukske muziek. Gisteren togen de Bassist en ik helemaal naar Haarlem, alwaar hij voor ons een plekje op de gastenlijst had weten te bemachtigen voor één van ons beider favoriete bands: Motorpsycho. Deze driemansformatie uit Noorwegen (vooruit, tegenwoordig is de drummer Nederlands, en de halve crew trouwens ook) viert dit jaar haar 20-jarig bestaan met een (witte!) vinyl-only release van de nieuwe plaat Child of the Future en een fijne clubtour. Waar we dus gisteren een dagje van meepikten.

Noorwegen is het land van koude, diepe fjorden en hoge ruige bergen, van isolatie, noorderlicht, trollen, gletsjers en dure drank. Al deze elementen inspireren de band al 20 jaar tot het schrijven van nummers met een ziel. Zoals de band zelf zegt: ‘Remember, not notes — sounds, not phrases — feelings’. En dat is precies waar het bij Motorpsycho om draait. Het is de enige band bij wie het me niet kan schelen dat ze niet altijd zuiver zingen. Het is de enige band van wie ik het niet erg vind als ze vaag gaan lopen jammen. Sterker nog, hoe meer ze staan te freaken op het podium, hoe beter!

Zo ook gisteren. De jongens waren in briljante vorm en speelden wat mij betreft hun beste concert ooit (van de drie die ik gezien heb dan toch)! De setlist stond vol onverwachte maar zeer gewaardeerde keuzes en besloeg een aardig deel van de twintig jaar die de heren achter de rug hebben. Speciaal voor de Bassist speelden ze eindelijk eens Taifun live. Elk nummer werd uitgesponnen tot een jam van minstens een kwartier. Ik heb ruim twee en een half uur ononderbroken met een big smile op mijn gezicht staan luisteren, kippenvel all over. Mensen, ga die band ontdekken! Op verzoek wil ik u ook best een mixtape sturen.

Misschien toch ook noh maar een kaartje scoren voor het Burgerweeshuis de 15e..

… und haben nun die Qual der Wahl. Soll es dieser kleine Günther sein? (Witzigerweise heißen die Züchter aus Zieckau bei Luckau nämlich wie wir … und schon haben wir über die Ahnenforschung neuen Gesprächsstoff.)

Oder entscheiden wir uns doch lieber für einen der Racker aus der Zucht von Frau John (in Werben bei Cottbus)? Gut sahen die Tiere auf jeden Fall aus in ihren geräumigen und sauberen Zwingern. Wir konnten uns kaum loseisen. Die Kinder nicht von den Labradoren und Maine Coon-Katzen und ich mich nicht von dem enormen Fachwissen der Frau.

Labradorwelpe

Absolut empfehlenswert.

Morgen vertrekken mijn vrienden naar Berlijn. Ik ben niet jaloers of zo. Ik mag op de katten en de cavia passen. En lekker werken. Da’s ook leuk. In Berlijn is het tenslotte ook maar rotweer. En daar waait het dan nog harder dan hier met al die open pleinen en brede straten. Nou. Het zal wel guur zijn daar. Worden ze gedwongen de hele dag te shoppen en in kroegjes rond te hangen. Pff. Nee dan heb ik wel wat beters te doen. Moeten ze ook nog allemaal mensen opzoeken daar. ‘Gezellig’ doen. En goedkoop eten. Van die vieze curryworsten. Die natuurlijk extra vies zijn nu het zo herfstig is. Een beetje de clubs afstruinen ’s avonds. Nee dan ik. Ik kan gewoon lekker thuis afwassen. Fijn. En kapotte lampjes vervangen. Kattebakken schoonmaken. En zo. Veel beter. Fijn. Dat ik ze dat gewoon lekker gun. En niet jaloers ben. Ligt niet in mijn aard. Gelukkig.