Ze zijn werkelijk zot van elkaar, die 2 dochters van mij!

Zoote Zus zal er wel voor zorgen dat Lieve Puts niets tekort komt, zelfs geen speelgoedje…

Samen Tik-Tak kijken…

Kijk, en dan smelt mijn hartje…

mag ik morgen terug gaan werken.

Hoewel het pas volgende zaterdag Noortje haar verjaardag is was het gisteren al feest. Het was niet mogelijk om volgende zaterdag iedereen bijeen te krijgen. En Noortje zal het wel niet erg vinden om haar verjaardag 2 keer te vieren. Het was plezant en we hadden geluk met het weer. Iedereen die hier aankwam werd begroet met de vraag ‘heb je een cadeautje mee?’. Ze was blij met haar cadeautjes en ze kreeg veel nuttige dingen: kleren, schoenen (Je kan Noortje geen groter plezier doen dan met schoenen), boekjes en spelletjes.

Volgende week hebben we nog een verrassing. We gaan naar Plopsaland, alleen met ons, zonder Annelie deze keer. Alleen mama en papa aandacht. En we hebben geluk, ik heb met een wedstrijd van de JBC tickets gewonnen, het zijn er net de JBC dagen. Het zal er wel druk zijn, maar ja, als het voor de voor niet is nemen we dat er wel bij.

Maar morgen is het terug naar de realiteit. Terug gaan werken. Het zal weer een aanpassing worden maar ik zie het wel zitten. Het zijn mooie maanden geweest maar het huishoudelijke leven is niets voor mij. Ik zal mijn 2 meisjes wel heel hard missen maar ik heb mooie vooruitzichten. Vanaf oktober ga ik 4/5de werken, gedurende 20 maand. Ik blijf thuis op maandag. En op maandagnamiddag is ook Nicolas thuis. Elke week dus een dagje extra tijd met mijn 3 grote schatten.

Annelie lijkt ook weer rustiger te worden. Sinds vorige week vrijdag heeft de melkfabriek haar deuren definitief gesloten. Zomaar opeens. Annelie kreeg nog ’s morgens, ’s avonds en ’s nachts BV maar plots had ze niet meer genoeg. Ik had niet gedacht dat het ging lukken om volledig te stoppen vooraleer ik moest gaan werken maar toch. Ze drinkt nu dus AR melk maar ze blijft veel overgeven. Ik noem ze nu miss bavette. Zelfs 2 tot 3 u nadat ze gedronken heeft geeft ze nog over maar ze heeft er gelukkig geen last van.
Ze heeft deze nacht de eerste keer deze week ook nog eens een goede nachtrust gehad (en ik ook).  Ze drinkt niet meer ’s nachts maar ze werd de voorbije week constant wakker omdat ze last had van buikkrampen. Ze was wel altijd onmiddellijk getroost met haar tutje maar ik zag wel elk uur op mijn wekker minstens 1 keer. Vandaag en deze nacht was het echt een modelbaby. Maar ik ga niet euforisch worden. Telkens ik denk dat ze gaat doorslapen heb ik de volgende nacht weer een slapeloze nacht…

En dit moet ik dan morgen weer missen:

Noortje vond dat haar kleine zus wat speelgoed nodig had:

… samen boekjes lezen.

Amélie zat daarjuist op haar knietjes voor de relax waarin Eline zat, en zong van hoofd, souders, nie en teen, ondertussen de desbetreffende lichaamsdelen aanduidend bij haar kleine zus. Ontzettend jammer dat mijn camera in de keuken lag…

Afgelopen dinsdag werd onze kleinste spruit nog eens gewogen en gemeten. Met als resultaat: 3kg755 en 51,5 cm.

Annelie is een heel rustige baby.  Het grootste deel van de dag slaapt ze.  Ze heeft wel wat  reflux maar tot nu toe heeft ze daar weinig last van.  Doordat ze overdag zoveel slaapt kan ze ’s nachts soms wel wat meer wakker zijn, meestal omdat ze juist dan last krijgt van krampen. Maar we mogen absoluut niet klagen. Het is een echt schatje.

Gisteren was het trouwens mijn eerste dag alleen met mijn twee spruitjes want mijn schatje moest terug aan het werk. Noortje ging normaal wel een halve dag naar school gaan maar door koorts is ook zij een hele dag thuis gebleven. Het is eigenlijk een heel rustige dag geweest. Annelie heb ik bijna niet met haar ogen open gezien en ook Noortje is heel flink geweest. Maar we waren ’s avonds toch terug heel blij om depapa terug te zien.

Noortje is heel lief voor haar kleine zus Annelie. Van jaloezie merken we voorlopig weinig behalve als de papa Annelie pakt. Hij mag Annelie niet pakken want het is haar papa en niet de papa van Annelie. Ik mag een hele dag met Annelie op mijn arm lopen en ze zal niets zeggen maar oh wee als Nicolas ook maar 5 minuten haar kleine zus vast heeft.  Ze zal hem toch moeten delen…

Moest ik Amélie laten doen, ze deed van een hele dag niks anders. Ze ziet haar zusje toch zo graag!

Reflux… Wat we ergens eigenlijk al wel wisten…

Uit de echo bleek duidelijk dat er sprake was van reflux. Voorlopig moeten we niks bijgeven, want sinds ze een dikke week geleden met Gaviscon gestart is, heeft ze bijna geen last meer. Wat er meer dan waarschijnlijk op wijst dat het om een vrij milde vorm van reflux gaat. Momenteel geeft ze niks (!) meer terug, alleen zie je ze soms wel veel slikken, dus een teken dat de melk toch nog wel opspeelt. Pijn heeft ze er ook bijna niet meer van. Heel soms nog een klein beetje, maar helemaal niet meer zoals voordien! Gelukkig! Moest ze nu toch terug beginnen met melk terug te geven moeten we met Motilium starten. Maar hopelijk is dit niet nodig…  Het enige nadeel van die Gaviscon is, dat ze nu veel moeilijker kaka doet. Ze moet ocharme echt werken voor een paar keutelkes in haar pampertje.

Kben nu wel blij dat we eindelijk weten wat er scheelde. Want je kleinste petotje zo zien afzien, zonder dat je echt weet wat er aan de hand is (en vooral zonder dat je kan helpen) is niet leuk! Hopelijk blijft het vanaf nu de goede kant opgaan en blijft het vieze reflux-beest voortaan onder controle!!

Vandaag was mijn vuurdoop als mama van 2. Papa ging (met een beetje spijt in het hart) terug aan het werk, en ik werd overgeleverd aan een ganse dag peuter- en babygeweld. Kmoet zeggen, best wel vermoeiend zo in het begin, maar dubbel zoveel genieten natuurlijk ook. Amélie deed het (buiten een paar ik-hoor-mama-wel-maar-ik-luister-lekker-niet-momenten) prima vandaag. Eline had het net iets lastiger. Ze heeft vandaag een aantal keer melk teruggegeven na haar flesje, en soms lijkt het alsof de melk terug naar boven komt waardoor ze veel moet slikken. En verder kon ze met momenten maar moeilijk de slaap vatten. Maar we hebben best wel genoten van onze dag! Ik heb het zelfs aangedurfd om met mijn twee kadeekes naar de winkel te trekken voor een paar snelle boodschappen! En stilaan zullen wij zo wel een nieuw ritme vinden, een ritme als gezinnetje van 4…

Ja, zo kan ik het best omschrijven hoe wij ons nu voelen! Trots op dit nieuwe kleine wondertje (en op de grote zus natuurlijk ook!), en meer dan gelukkig, zo met z’n viertjes hier thuis…

Om te beginnen wil ik iedereen alvast heel erg bedanken voor alle felicitaties en lieve reacties! Leuk om te lezen dat jullie zo meeleven met ons.

Sinds donderdagnamiddag zijn we terug uit het ziekenhuis, en sindsdien leven wij hier echt op een grote roze wolk! Onze kleinste telg doet het prima. Ook Amélie doet heel flink haar best om zich zo goed mogelijk aan de nieuwe situatie aan te passen (later meer hierover) en is heel erg lief en zacht voor Eline.

En dan ga ik nu nog een klein beetje verder genieten van mijn twee dochters!

foto van hetzelfde wiegje maar mét inhoud deze keer…