O SdKfz 4 Gleisketten-Lastkraftwagen, apelidado Maultier foi uma familia de half-tracks desenvolvida durante a WW2 pelos Alemães, entre 1933 and 1945. O SdKfz 4 foi desenvolvido apos a invasão da Russia em 1941, para ser usado na lama e no gelo substituindo por uma esteira a tração traseira de veículos comerciais. O Type L 4500 R usava a suspensão do PzKpfw. II e era equipado com o radio FuG Spr G f.

O kit contem:
- 342 peças em 7 sprues
- esteira feita de polystyrene
- 2 figuras inclusas
- decals para um Luftwaffe e um veiculo Wehrmacht
- o modelo mede 22cm

A Soyuz rocket carrying the Poisk module is on its way to the International Space Station. The launch occurred at 7:22 AM Phoenix time this morning. Poisk, which means “explore” in Russian, is 8 feet wide and more than 13 feet long. It will be the first major Russian addition to the station since the Pirs docking compartment was launched in 2001. Poisk is nearly identical to Pirs. Poisk weighs more than 8,000 pounds and will be docked to the zenith docking port of the transfer section of the Zvezda service module. About 1,800 pounds of cargo is loaded into Poisk’s pressurized compartment for delivery to the space station.

Poisk was built by the Russian aerospace company Energia. It will also be used as an airlock by Russian space-walkers and a mounting platform for external science experiments. The module has two egress hatches and about 500 cubic feet of internal volume for storage and spacewalk preps.

T Minus 1 Minute	Ignition
Ascent	Climb Out

Image Credits: Screen shots from live coverage at tv-tsenki

For more images of Soyuz and Baikonur, see the Expedition 21 Launch.

Ovaj blog podigoše zajednički D, V i J marta 2009. sa ciljem da mlate praznu slamu i zamajavaju narod. E sad, J nema internet, doduše mislio je da će kupovinom uljnog radijatora dobiti konekciju, ali kao što sam mu ja uporno i pričao a on mi nije verovao, nije dobio internet u sklopu uljnog radijatora pa s toga nije ni u tehničkom stanju da obavlja funkciju spisatelja na blogu. A ovaj V je selja, pa ga mrzi da uređuje blog, a ima internet, ali je selja. Tako da je doneta jednoglasna odluka (jednim glasom) da ja nastavim da trabunjam ovde o svakakvim glupostima dok se njih dvojica ne smiluju da potpomognu razvoj ovog talentovanog bloga.
Evo za početak, moram da iskažem oduševljenje i veliku neizmernu radost zbog informacije da je selektor fudbalske reprezentacije Srbije Radomir Antić doneo odluku da NE POZOVE najgoreg golgetera svih vremena Marka Pantelića (goreg čak i od Barkosa koji za Zvezdu nije dao nijedan gol a bio je “napadač-golgeter”). To bi trebalo da bude naše najveće pojačanje za meč protiv Francuske, dakle neigranje najgoreg napadača na svetu, bez njega možda i uspemo da damo neki gol francuzima. Svaka čast Antiću.

Seksi dasa Novak Djokovic

Teniser napravio šou na reviji u Montrealu.

Nole na reviji u gaćicama /video/ http://www.youtube.com/watch?v=jdUg8-vAdeY

Jedan od najboljih svetskih tenisera Novak Đoković, koji važi za velikog šoumena, ponovo je uspeo da oduševi i šokira javnost. Naime, Novak je u „Noći mode” u Montrealu, u nedelju uveče, na modnu pistu izašao samo u bademantilu, koji je brzo zbacio sa sebe… „Noć mode za igrače”, specifična revija tokom koje pistom umesto manekena šetaju teniseri, održava se svake godine uoči „Rodžer kupa” u Montrealu. Novak Đoković je ove godine svakako bio zvezda večeri. On se na improvizovanoj pisti u holu hotela „Kraljica Elizabeta”, gde se ova manifestacija održala, pojavio samo u veoma kratkom bademantilu orijentalnog stila i crnim papučama. Kada ga je ugledala, publika je počela da vrišti od uzbuđenja, a onda je Novak, ponesen pozitivnom atmosferom i s blagim smeškom na licu, jednim pokretom ruke sa sebe skinuo bademantil. U trenutku kada je ostao u uzanom crnom vešu devojke iz publike su počele da vrište, a dok je Nole uzdignute glave prolazio pistom, sa svih strana su se čuli zvižduci, dobacivanja: „Novak, skini gaćice” i „Novak, oženi me”, te gromoglasan aplauz…

Ovo je drugi put da se Novak našao na modnoj pisti u Montrealu, a podsetimo da se prošle godine prošetao sa prelepom manekenkom. Osim Novaka, „Noć mode za igrače” posetili su i Endi Marej, Fernando Verdasko, Džil Simon, Žo Vilfrid Conga, a veliku pažnju izazvao je i dolazak Rafael Nadala, prošlogodišnjeg finaliste „Rodžer kupa”… Šoumen Novak Đoković odavno važi za jednog od najvećih zabavljača među teniserima, a njegove snimke u kojima imitira Endija Rodika, Rafaela Nadala, Mariju Šarapovu… na sajtu „You Tube” je gledalo više od 10 miliona ljudi, a ubedljivo je najgledaniji snimak sa US Opena 2007, kada je imitirao Rodika i Šarapovu. Takođe, Novak je pre dve godine pokazao i pevačko umeće, a tada je izveo numeru „I Will Survive”…

Izvor http://www.blic.rs/zabava.php?id

Višak loptica u džepu?

Novak with Italian Adriano Biasella

Novak with Italian Adriano Biasella

Novak with Italian Adriano Biasella

Novak with Italian Adriano Biasella

Nereali legendinės U2 dainos With or Without you versija. Ačiū Kristinai kad užrodė

O čia tiesiog graži rusiška daina. Bet man tai patiko, kad yra kažkokia esmė joje.

Gero klausymo.

Gender: Feminine
Origin: Old Slavonic
Meaning: “dawn.”
(ZOH-rah).

Ne bih da gresim dusu, napricao sam vam dosta mracnih stvari o njemu ali nije on uvek takav. Moj grad zna da zablista poput rose u zoru. Cudno je to. Jedan trenutak te zdrave, nepretenciozne lepote koja izranja niotkud dovoljna je da zaboravite i lavove i oblake i prokleti spomenik Blagostanja. Momenat proveden u radijusu ove cudesne pojave dovoljan je da zadrzim osmeh na svome licu narednih par meseci. Bio sam svedok nekoliko magicnih prizora koji su i zasluzni za moj ostanak ovde. Da nije bilo njih, verovatno ne bih stojao ispred kapije grada i pustao sunceve zrake da udaraju u ostricu moje sablje. Da nije njih bilo, sablja ne bi svetlost videla a moj bi zmaj jurio sto dalje od svoga doma.

Imao sam retku cast da prisustvujem radjanju zvezde. E, to je meni moj grad pruzio.

Desilo se pre 5 godina. Sneg je vejao danima. Sedeli smo kraj ognjista citave nedelje, grejuci promrzle prste i preplasena srca, nadajuci se da ova nevolja ima kraja. Vejanje je prestalo u ponedeljak. Dobro se secam toga jer je jedan stariji gospodin poceo da nas zamara pricom o novom pocetku, kako ponedeljak simbolise potrebu za promenama, duhovnim preporodom i kojekakvim glupostima. Niko ga naravno nije shvatio ozbiljno ali je to njegovo trabunjanje zasluzno za delimicno uspesno memorisanje ovog istorijskog dana. Otvorio sam vrata svoje kuce i za divno cudo ugledao tek desetak centimetara snega. Blagi vetar ga je nosio kroz vazduh i krasio ovaj dan koji ce uskoro ostati zapisan kao najsrecniji u novijoj istoriji grada. Navukao sam jaknu i resio da prosetam gradom posle toliko dana provedenih izmedju memljivih zidova moje sobe. Vika, trcanje, smeh i grudvanje. Grad je slavio. Staro, mlado, svi su bili na ulicama i punim plucima udisali vazduh oslobodjen bolesnih oblaka. Oni religiozniji su se okupili oko spomenika Blagostanja i zahvaljivali Bogovima na beskrajnoj dobroti. Hodao sam bez cilja, bez ikakve krajnje namere. Zeleo sam da upijem sto vise srece koja je pulsirala ulicama. Prava je retkost videti toliko nasmejanih lica na nasim ulicama, zeleo sam da me njihova sreca ucini boljim covekom. Isao sam glavnom ulicom a onda se popeo uz Francuski sokak i nastavio ulicom 3. Novembra, sve do srednjih skola. Sneg je jos uvek bio vlazan i jedva da se cuo pod mojim nogama. Galama i radovanje su se polako udaljavali i isceljujuca tisina se razlila svuda oko mene. Spokoj nije prava rec koja bi opisala stanje u kome sam se tada nalazio. Ne verujem da se recima mogu opisati talasi dusevnog mira i zadovoljstva koji su se sirili mojim telom i dusom. Imao sam auru Boga! Zeleo sam to da podelim sa drugima, zeleo sam da pustim korenje i dotaknem svakog zivog stvora na ovoj planeti ali sam u isto vreme bio svestan da je to nemoguce. Setio sam se reci svog starog ucitelja Lea koji mi je u detinjstvu cesto govorio da cu dodirom dobrote jednog zemaljskog stvora, dodirnuti samu zemlju i njenu sustinu. Naglo sam se okrenuo iza sebe ugledao zgradu u kojoj zivi moj veliki prijatelj Marko. Zakljucio sam da ako moram da biram sa kime cu podeliti ovo carobno stanje u kome se nalazim, Marko je sasvim logican izbor. Covek koji je toliko dobar, posten i nesebican, nezasluzuje nista manje od dodira dobrote. Presao sam ulicu i popeo se na brdasce koje je delilo Markovu zgradu od ostatka naselja. Usao sam u zgradu. Popeo se na peti sprat. Pozvonio. Niko nije otvarao. Kucao sam i zvonio naizmenicno jos neko vreme nakraju odustao i laganim hodom sisao niz stepenice. Naravno da nije bio kod kuce, kasnije cu saznati da je bio na glavnoj ulici i slavio sa ostalim narodom. Krenuo sam nazad a onda zastao na onom istom brdascu i seo na snegom prekrivenu zemlju. Mesec je vec uveliko gospodario nebom a mrakom su tutnjali zmajevi i krilima parali nocnu tisinu. Pogledao sam u dlan pa u sneg na zemlji. Spustio sam ruku na zemlju i poslao svu onu pozitivnu energiju koju sam tokom dana prikupljao. Kada je i zadnji atom iscurio u zemlju, podigao sam pogled ka nebu i nastavio da zurim u mesec. Tada je pocelo. Boje su eskplodirale. Zvuci su se razlili nebom. Mirisi su kuljali sa svih strana a toplota je pomilovala moje rumeno lice. Mesec se smejao, zmajevi su klicali, narod je na zemlji otvorenih usta posmatrao stvaranje neceg cudesnog. Koliko je trajalo ne znam. Znam kako se zavrsilo. Naglo. Puf, i zvezda je bila na nebu, kraj desnog obraza Meseca. Prelepi cin radjanja zvezde zavrsio se iznenada, isto kao sto je i nastao.
Vracao sam se kuci gledajuci u stopala. Ljudi su prepricavali jedni drugima to neverovatno iskustvo a ja sam ih mimoilazio i zhurio ka svojoj sobi. Stigao sam, polako se uvukao i zatvorio vrata. I dalje gledajuci u stopala prisao sam prozoru i otvorio ga. Podigao sam pogled ka nebu. Osmeh se razlio po momu licu. Bila je i dalje tu. Moja zvezda. Zvezda koju sam ja stvorio.

V Odmevih je Rosvita gostila tudi štiri goste na temo sprememb ustave.

Pogovor o spremembah ustave, Odmevi 28.5.2009

Med drugim so gosti komentirali tudi SDSove predloge za spremembo ustave. Med komentiranjem le-teh je Miran Potrč izjavil, da podpira tudi “prepoved javnega poveličevanja vseh totalitarnih režimov, njihovih nosilcev in simbolov”, če to NE pomeni, da je potrebno prepovedati tudi zvezdo, kajti “pod zvezdo je tekel narodnoosvobodilni boj”. Janša je na to odvrnil, da bodo “različni zagovorniki različnih totalitarnih sistemov branili vsak svoje simbole”…

Hm, Janša za predvolilne potrebe obuja kulturni boj klerikalci proti komunistom in partizani proti domobrancem?

Дельфин – чуть ли не единственный отечественный музыкант, признавшийся, что у него нет музыкального слуха. Впрочем, в выбранном им рэп-жанре его наличие не обязательно. Внешностью Дельфин тоже не выделяется – худощавый сутуловатый молодой человек, разве что татуировок много. Тем не менее, культивирование каналом “MTV-Россия” музыки бормочущих афроамериканцев сделало свое дело – стиль стал популярен и в нашей северной стране, а Дельфин выбился в кумиры молодежи.

2004, Звезда (zvezda) – Дельфин (dolphin)

01 Сумерки
02 Серебро
03 Чужой
04 Весна
05 Имя
06 Романс
07 Тоска
08 Облака
09 Звезда
10 Киберпанк
11 MDMA
12 Глаза feat Stella

Он суперзвезда российской альтернативной музыкальной культуры, его альбомы расходятся по стране огромными тиражами, его стихи знают наизусть тысячи людей, для которых его творчество стало философией жизни. Дельфин.

Новая работа одного из мастеров хип-хопа и видного деятеля альтернативной культуры (если у нас таковая имеется), разменявшего с годами чувство беспредельного эротизма и кровоточащую агрессию на депрессивный прагматизм, монотонное занудство и размеренное времяпрепровождение под чужие сэмплы.
То, что долго и упорно вымучивалось на “Глубине Резкости” и “Тканях”, наконец, нашло свое воплощение на треках “Звезды”. Из рвавшего на груди рубашку за право жить воинствующего бунтаря Дельфин превратился в склонного к суициду тихого романтика, бормочущего под нос замороченные тексты про любовь.
Ни для кого не секрет, что Дельфин давно безжалостно пользуется результатами чужого труда в моменты создания своих концептуальных композиций; попросту говоря, – тырит сэмплы (чего сам и не скрывает) и лепит из них свои боевики. Не стала исключением и “Звезда”, музыкальная составляющая которой насквозь пронизана достижениями других музыкантов (особое внимание Дельфин в этот раз уделил творчеству Placebo). Призрачное мелькание то тут, то там уже где-то светившихся гитарно-электронных ходов, конечно, настораживает, но их гармоничная игра с посторонними шумами, стереоэффектами и лирикой, перегруженной эпитетами и фразеологизмами, выливается во вполне целостное и оригинальное творение.
Несмотря на всю серьезность намерений по части смыслового содержания альбома, лучшим треком пластинки все-таки является уже раскрученная “Весна” – с ее словесным минимализмом и ностальгическим видеорядом Олимпиады-80. Стоит отметить и сентиментальный нойзовый “Романс” за его звуковые эффекты, и не менее романтичное “Серебро” – просто потому, что это красивая песня. На паре треков (“Имя” и “Облака”) Дельфин даже немного поиграл в Кино, а на “Кибрепанке” чуть ли не в Тату, однако это никак не отразилось на целостности концепции всего диска.
Пожалуй, “Звезда” на сегодняшний момент – самая сильная и серьезная работа Дельфина, достойная многократного прослушивания. ***

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 19/03/2009 – 25/03/2009 ΑΠΟ ΤΗΝ “ΕΒΔΟΜΗ ΤΕΧΝΗ”

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
(Κάντε “κλικ” σ’ αυτό που σας ενδιαφέρει)
ΓΕΝΙΚΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ

ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΥΠΟΘΕΣΗ
ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ-ZVEZDA / THE STAR-ΡΩΣΙΑ-2002-Διάρκεια 97′
Σκηνοθεσία: Nikolai Lebedev
Πρωταγωνιστούν: Igor Petrenko, Artyom Semakin, Aleksei Panin, Aleksei Kravchenko, Anatoli Gushchin.
Είναι καλοκαίρι του 1944. Στο Πολωνικό Μέτωπο που χωρίζει τα Γερμανικά και Ρωσικά στρατόπεδα, μια Ρωσική ανιχνευτική ομάδα με το κωδικό όνομα «Αστέρι» αποστέλλεται στο μετόπισθεν του εχθρού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του γερμανικού στρατεύματος. Έχοντας γνώση ότι δύο ομάδες που στάλθηκαν για τον ίδιο σκοπό συνελήφθηκαν και εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη, οι γενναίοι άντρες «Του Αστεριού» θα δώσουν μια απελπισμένη μάχη επιβίωσης. Θα βιώσουν τη φρίκη του πολέμου, αλλά και τα ευγενή ανθρώπινα συναισθήματα που μπορούν να ξεπηδήσουν ακόμα και στις πιο σκληρές καταστάσεις και θα επιδείξουν τον ύψιστο βαθμό αυτοθυσίας για τη διαφύλαξη ενός ανώτερου ιδανικού.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το ΑΣΤΕΡΙ είναι ένα λυρικό, συγκινητικό πολεμικό δράμα που παντρεύει τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» με την αισθητική του Σοβιετικού Ρεαλισμού από το στούντιο που δημιούργησε τη συγκλονιστική αντιπολεμική ταινία του Έλεμ Κλίμοφ «Έλα να δεις».
Από το ομώνυμο best seller του διάσημου Ρώσου συγγραφέα Εμμανουήλ Καζακίεβιτς που βασίζεται σε αληθινή ιστορία.

Διακρίσεις:

Βραβεία Nika 2003: Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερου Ήχου, Αποκάλυψης της χρονιάς-Ίγκορ Πετρένκο
Μεγάλο Βραβείο, Φεστιβάλ Honfleur Ρώσικου Κινηματογράφου 2002
Βραβείο Vyborg, Ρώσικο Φεστιβάλ Κιν/φου «Παράθυρο στην Ευρώπη» 2002
Χρυσός Κριός (Καλύτερης Ταινίας), Ρώσική Ένωση Κριτικών Κιν/φου 2002
Υποψήφια για Κρυστάλλινη Σφαίρα, Φεστιβάλ Κιν/φου Κάρλοβι Βάρι 2002

Ήταν έτοιμοι να δώσουν τα πάντα για την πατρίδα τους…

«Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι μια μοναδική ευκαιρία, για να κάνει κάποιος καθαρό σινεμά, όπως έλεγε ο Χίτσκοκ. Ένα σινεμά, όπου δεν θα υπάρχουν φλυαρίες, αλλά μόνο βλέμματα και καθαρή κινηματογραφική φόρμα, όπως του Κουλεσόφ. Ένα σινεμά, όπου ο άνθρωπος κοιτάζει, βλέπει κάτι και στα μάτια του γράφεται η αντίδραση αυτού που είδε». Νικολάι Λεμπέντεφ

«Την τελευταία δεκαετία έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν καταλάβαμε ποιος κέρδισε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ευρώπη όλοι μαθαίνουν ότι τον κέρδισαν
οι Αμερικάνοι. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι και σε μας πια, η νεολαία επηρεασμένη
από τις αμερικάνικες ταινίες που κατακλύζουν την αγορά με επιτυχία, έχει μπερδευτεί με αποτέλεσμα να αγνοεί το έργο των πατεράδων μας και τη μεγάλη τους νίκη. Κι επειδή εγώ ανήκω στη γενιά αυτών που ο πατέρας τους πολέμησε, το θεώρησα χρέος μου να κάνω κάτι για αυτό. Ήθελα να κάνω μια ταινία που να αντανακλά τη θέση μου
σε αυτό το γεγονός και να πω ότι το βασικό φορτίο, το μεγαλύτερο βάρος στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το σήκωσε ο λαός μας. Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος. Ο πατριωτικός». Κάρεν Σαχναζάροφ

«Ο Β’ Παγκόσμιος ήταν το σημαντικότερο γεγονός του 20ού αιώνα κι ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν από τους πολέμους της παγκόσμιας ιστορίας…και η χώρα μας είχε έναν ρόλο κλειδί που μας άφησε ένα σημάδι. Παρόλα αυτά για 10 χρόνια δεν κάναμε τίποτα για τον πόλεμο κινηματογραφικά. Υπήρχε ανάγκη μιας τέτοιας ταινίας. Συν το ότι σε όλους μας δημιουργείται η διάθεση να αντισταθούμε σε κάποιον τύπο αμερικάνικου κινηματογράφου που προσπαθεί να μας περάσει τη δική του άποψη για τον πόλεμο. Και κυρίως στη νεολαία. Για αυτό και «Το Αστέρι» αγγίζει κάποιους που δένονται με αυτό το γεγονός, αλλά κυρίως τους νέους που τη δέχονται πολύ καλά. Είναι μάλιστα μια διαφορετικού τύπου νεολαία από διάφορα κοινωνικά στρώματα. Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς στόχους της ταινίας: να προκαλέσει σε όλους μια αντίδραση».
Κάρεν Σαχναζάροφ

Νικολάι Λεμπέντεφ

Ο σκηνοθέτης Νικολάι Λεμπέντεφ γεννήθηκε το 1966 στη Σοβιετική Ένωση. Αποφοίτησε το 1991 από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του Moscow State University και τo 1993 από το Τμήμα Σεναριογραφίας και Κριτικής του Gerasimov Institute of Cinematography, όπου δίδαξαν κορυφαίοι σκηνοθέτες, όπως ο Σεργκέι Αϊζενστάιν και ο Βσέβολοντ Πουντόβκιν, και απόφοιτοι του οποίου είναι οι εξίσου σπουδαίοι Αντρέι Ταρκόφσκι, Σεργκέι Παρατζάνοφ και Αλεξάντερ Σοκούροφ).

Ο Λεμπέντεφ ξεκίνησε να γράφει σενάρια όταν ήταν μόλις πέντε χρονών και η πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα ήταν οι ταινίες τρόμου με δεινοσαύρους που γύριζε όταν ήταν έντεκα χρονών. «Το Αστέρι» είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του και η πρώτη που ξεφεύγει από το αγαπημένο του κινηματογραφικό είδος, το θρίλερ. Ο παραγωγικότερος σκηνοθέτης θρίλερ στη χώρα του, δηλώνει μεγάλος θαυμαστής του Άλφρεντ Χίτσκοκ και των Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Νικολάι Γκόγκολ και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Ο Λεμπέντεφ έχει εργαστεί ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος στην τηλεόραση της Μολδαβίας και έχει συνυπογράψει πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Φιλμογραφία

1997 The Source of Snakes (Zmeinyy istochnik)
2001 Poklonnik
2002 The Star (Zvezda)
2004 The Iris Effect (Exile)
2007 Wolfhound (Volkodav iz roda Serykh Psov)
2008 Apostol TV mini-series (???????)

Σύνοψη

«To Αστέρι», η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Ρώσου σκηνοθέτη Νικολάι Λεμπέντεφ, είναι μια παραγωγή του θρυλικού στούντιο Μόσφιλμ. Το Μόσφιλμ (ίσως το μεγαλύτερο και παλαιότερο κινηματογραφικό στούντιο της Ρωσίας και ολόκληρης της Ευρώπης) είναι υπεύθυνο για την πραγματοποίηση πολλών ταινιών που θεωρούνται σταθμοί στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου. Ταινίες όπως, «Το Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν, το «Εγώ είμαι η Κούβα» (1964) του Μιχαήλ Καλατόζοφ, το «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι και φυσικά το «Έλα να δεις» (1985) του Έλεμ Κλίμοφ, που προσφάτως βγήκε στους κινηματογράφους σε επανέκδοση, ήταν όλες δημιουργίες του Μόσφιλμ.

Βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Εμανουήλ Καζακίεβιτς, που είχε υπηρετήσει στα τάγματα του Κόκκινου Στρατού, η ταινία είναι μια πολεμική περιπέτεια με έντονη δράση που κατορθώνει ένα παράδοξο πάντρεμα. Ανασταίνοντας την ξεχασμένη μεγάλη παράδοση των πολεμικών ταινιών που έχει η Ρωσία, «Το Αστέρι» συνδιάζει την δυτική φιλοσοφία της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» του Στήβεν Σπίλμπεργκ με την αισθητική του Σοβιετικού Ρεαλισμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα συγκινητικό δράμα που από τη μία πλευρά σχολιάζει τη φρίκη του πολέμου, αλλά από την άλλη υμνεί ευγενή ανθρώπινα συναισθήματα, όπως τη συντροφικότητα, τον αλτρουισμό, τη γενναιότητα και την πίστη σε έναν ανώτερο σκοπό.

Η δράση εκτυλίσσεται στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Πολωνικό Μέτωπο που χωρίζει τα Γερμανικά από τα Ρωσικά στρατόπεδα. «Το Αστέρι» (Ζvezda) είναι το συνθηματικό για μια Ρωσική ανιχνευτική μονάδα που αποστέλλεται στα μετόπισθεν του εχθρού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του στρατεύματος. Οι απεσταλμένοι ξεκινούν έχοντας γνώση ότι δύο ομάδες που στάλθηκαν για τον ίδιο σκοπό, συνελήφθηκαν κι εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Σχεδόν από την αρχή της, η ταινία χαρακτηρίζεται από έντονη δράση κι ένταση, καθώς οι ανιχνευτές χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους στο τράκινγκ για να μην τους εντοπίσει ο εχθρός κι εξολοθρεύουν «τα εμπόδια» που βρίσκουν στο δρόμο τους. Η δράση κλιμακώνεται σταδιακά, ώσπου κορυφώνεται σε μια αφόρητη ένταση. Η αυθεντικότητα της παραγωγής είναι σαφής και το καστ, συμπεριλαμβανομένου και του Αλεξέι Κραβτσένκο πρωταγωνιστή του «Έλα να δεις», κατορθώνει να κορυφώσει την ένταση χωρίς να καταφεύγει σε δραματικές υπερβολές χολιγουντιανού τύπου.

Μια ταινία πολυβραβευμένη στη χώρα της, αυτή η Ρώσικη παραγωγή απολαμβάνει επάξια τη διεθνή αναγνώριση.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Νικολάι Λεμπέντεφ

ΠΩΣ ΠΡΟΚΥΨΕ Η ΤΑΙΝΙΑ
Έψαχνα για υλικό με θέμα τον πόλεμο. Κάτι περίεργο για μένα, γιατί μέχρι τότε έκανα θρίλερ και δεν με ενδιέφεραν οι πολεμικές ταινίες. Ξαφνικά, τελειώνοντας την προηγούμενη ταινία, τους «Θαυμαστές», κατάλαβα ότι θέλω να κάνω μια πολεμική ταινία. Μάλλον γιατί δεν ξέρω καθόλου από πολεμικές ταινίες και δεν έχω κάποιο στίγμα από αυτές και γιατί είναι ένα ακραίο, δραματικό υλικό.

Διάβαζα σενάρια με αυτή τη θεματολογία, όταν με προσέγγισαν από την Μόσφιλμ εκ μέρους του Κάρεν Σαχναζάροφ για να διαβάσω το σενάριο της ταινίας. Θυμάμαι πολύ καλά τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι θα την κάνω οπωσδήποτε. Αν μη τι άλλο, θα έκανα τα πάντα για να κάνω εγώ «Το Αστέρι». Στο βιβλίο υπάρχει μια σκηνή όπου τρεις ανιχνευτές -ενώ στην ταινία υπάρχουν δύο- μπαίνουν στην καρότσα ενός γερμανικού φορτηγού που πάει σε ένα μυστικό σταθμό και στην άκρη της καρότσας κάθεται ένας αξιωματικός των Ες Ες. Μου ήρθε στο μυαλό ότι εκείνη τη στιγμή θα έπεφτε μια ακτίδα του ήλιου, και με την αντανάκλαση που θα έκανε, το πρόσωπο του ήρωα θα φαινόταν στο τζάμι του φορτηγού και ο Γερμανός θα τον έβλεπε. Άρχισε να δουλεύει η φαντασία μου.

Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι μια μοναδική ευκαιρία για να κάνει κάποιος καθαρό σινεμά όπως έλεγε ο Χίτσκοκ. [Ένα σινεμά] όπου δεν θα υπάρχουν φλυαρίες αλλά μόνο βλέμματα και καθαρή κινηματογραφική φόρμα όπως του Κουλεσόφ. [Ένα σινεμά] όπου ο άνθρωπος κοιτάζει, βλέπει κάτι, και στα μάτια του γράφεται η αντίδραση αυτού που είδε. Κατάλαβα ότι αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ και πιάστηκα από αυτό το υλικό σαν σκηνοθέτης. Τώρα σαν άνθρωπος, ίσως αυτό που θα πω να ακουστεί μπανάλ, γιατί ο καθένας μας έχει σημάδια από τον πόλεμο, αλλά και στη δική μου οικογένεια υπάρχουν αρκετά. Ο πόλεμος τη διάλυσε σχεδόν ολοκληρωτικά. Ο πατέρας μου έμεινε μόνος με τη γιαγιά μου…σκοτώθηκε ο 19χρονος θείος μου που για χάρη του ο πατέρας μου μου έδωσε το όνομά του. Καταλάβαινα ότι μέσα από την ταινία ζούσα τη ζωή τους. Τη ζωή που δεν έζησαν. Και την αποτύπωσα στην ταινία. Για αυτό είναι μια πολύ προσωπική ταινία.

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Το μυθιστόρημα του Καζακίεβιτς είναι δύσκολο να μεταφερθεί. Από λογοτεχνική άποψη είναι από τα πρώτα ρομαντικά έργα για τον πόλεμο [κάτι που] στην οθόνη είναι δύσκολο να αποδοθεί. Με εντυπωσίασε η προσέγγιση του Γκριγκόροφ στο υλικό. Πρώτη φορά δούλεψα με σεναριογράφο τέτοιου επιπέδου. Και με εντυπωσίασε το ότι δεν το προσέγγισε σαν επαγγελματίας. Δεν έχτισε τους χαρακτήρες με βάση τους κανόνες ενός τέτοιου σεναρίου: αυτός κάνει αυτό, άρα στην επόμενη σκηνή πρέπει να κάνει το άλλο κτλ. Απλά σκέφτηκε τις ανθρώπινες ιστορίες του κάθε χαρακτήρα και όσο δεν καταλάβαινε πώς πρέπει να φερθεί ο καθένας στη μία ή στην άλλη κατάσταση δεν τα έβαζε μέσα στην πλοκή. Ας πούμε: γιατί ήρθε στον πόλεμο ο λοχαγός Μπαράσκιν; Τί τον έφερε; Γιατί πέρασε όλο τον πόλεμο; Και όπως το μυθιστόρημα, να μείνει ένας χαλαρός ήρωας; «Όχι» έλεγε ο Γκριγκόροφ, «δεν είναι σωστό.» Αν ήταν αρχηγός των ανιχνευτών, ένας δυνατός άντρας που πολέμησε τρία χρόνια, είναι διαφορετικός, έχει βάθος. Έτσι σκεπτόμασταν για τον κάθε χαρακτήρα. Κατάλαβα ότι [ο Γκριγκόροφ] τα περνούσε όλα μέσα από τον εαυτό του. Ερχόταν σε μένα κάθε πρωί (μέναμε σε ένα ξενοδοχείο μαζί). Ερχόταν στο δωμάτιό μου, και έτρεμαν τα χείλη του και τα μάτια του ήταν δακρυσμένα. Μου έλεγε, «Κόλια, καταλαβαίνεις; Τους αγαπάω αυτούς τους νεαρούς. Θέλω να είναι ζωντανοί στην οθόνη.»

Το σενάριο γράφτηκε πάρα πολύ γρήγορα με μια ανάσα, σε δυο-τρεις μέρες. Αλλά όλη η διαδικασία της συλλογής του υλικού -γιατί διαβάσαμε τα ημερολόγια του Καζακιέβιτς τα γράμματά του από το μέτωπο-αυτή η διαδικασία της δημιουργίας της ατμόσφαιρας ήταν η πιο χρονοβόρα. Πιστεύω ότι ο Γκριγκόροφ έβαλε την ψυχή του μέσα σε αυτά τα παιδιά. Και χάρη σε αυτόν, η ιστορία έγινε τόσο ζωντανή κι ενδιαφέρουσα. Όταν «έφυγε» ένιωσα κενός. Μου λείπει πολύ. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Ήταν ένας υπέροχος σεναριογράφος, εντάξει. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ήταν καταπληκτικός άνθρωπος. Μετά το θάνατο του Γκριγκόροφ το σενάριο ήθελε κάποιες αλλαγές και ανέλαβε τη δουλειά ένας καλός σεναριογράφος, ο Μπαραντιάνσκι, που τον ευχαριστώ, γιατί καταλαβαίνω πως ήταν δύσκολο για αυτόν να μπει μέσα στο υλικό. Κι έπρεπε να μπει πολύ γρήγορα. Πολλές ωραίες σκηνές ανήκουν σε αυτόν.

Η ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ
Ήμουν πολύ τυχερός με τους συνεργάτες μου στην ταινία. Είχα μια καταπληκτική σκηνογράφο, τη Λουντμίλα Κουσακόβα. Δεν ήθελε να δουλέψει σε αυτή την ταινία. Την κυνήγησα. Έφτιαξα ένα μεγάλο σκηνοθετικό σενάριο γύρω στις 300 σελίδες και σε κάθε σκηνή περιέγραφα διάφορα πράγματα γιατί ο πόλεμος για μένα ήταν άγνωστο υλικό και δεν ήθελα να είναι ψεύτικο το αποτέλεσμα. Επιτέθηκα στην Κουσακόβα με ένα πληθωρικό υλικό. Κι αυτή ήταν κάπως διστακτική στο να συμφωνήσει ή όχι. Μου είπε απότομα «δεν έχω κάνει ποτέ πολεμικές ταινίες.» «Αυτό είναι υπέροχο» της απάντησα. Αυτό μάλλον την εντυπωσίασε!

Για μένα ήταν πάρα πολύ βασική η ματιά ενός ειρηνικού ανθρώπου στον πόλεμο γιατί οι ήρωές μας είναι πολύ ειρηνικοί άνθρωποι που οι συνθήκες τους ανάγκασαν να φορέσουν στολή και να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Δεν είναι μιλιταριστές, είναι κανονικοί άνθρωποι. Ήθελαν να αγαπήσουν, να αναπνεύσουν καθαρό αέρα και τους άρεσε η ζωή. Όλα έπρεπε να τα δούμε με αυτό τον τρόπο. Η Κουσακόβα είδε τον πόλεμο με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αυτή είδε ανθισμένα τοπία, λουλούδια μαζί με πτώματα. Είδε τέτοιες αντιθέσεις που δε θα έβλεπε κάποιος που κάνει συνέχεια πολεμικές ταινίες.Μεγαλοφυΐα! Είναι απίστευτη!

Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Ήμουν τυχερός με τον συνθέτη. Ήθελα καιρό να δουλέψω με τον Αλεξέι Ρέμπνικοφ. Ήμουν ευτυχής όταν συμφώνησε να ασχοληθεί με την ταινία και ήμουν ακόμα περισσότερο [ευτυχής] όταν είδε το πρώτο υλικό. Κοιτούσε στην αρχή αδιάφορα—είχε κάνει κι άλλες πολεμικές ταινίες στο παρελθόν. Η δουλειά είναι δουλειά. Αλλά θυμάμαι το πρόσωπό του όταν βγήκε από την αίθουσα. Ήμουν ευτυχισμένος. Είδα ότι του είχε κάνει εντύπωση η ταινία—το είδα στα μάτια του. Κι η μουσική που έγραψε ήταν πολύ ανθρώπινη. Δεν ήταν πολεμικά μαρς, αλλά θλιβερά θέματα ανεκπλήρωτης αγάπης. Ρέκβιεμ… Νομίζω ότι η μουσική έδωσε πάρα πολλά στην ταινία. Όταν οι θεατές κλαίνε, χαίρομαι αλλά καταλαβαίνω ότι τα δάκρυά τους οφείλονται κατά πολύ στη μουσική του Ρέμπνικοφ που έκανε τη δράση πιο βαθιά και συναισθηματική.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ
Πρώτη φορά δούλεψα στη Μόσφιλμ και πρώτη φορά ήρθα αντιμέτωπος με μια παραγωγή τέτοιου μεγέθους. Μου ήταν πολύ δύσκολο αλλά και πολύ ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι η σχέση του σκηνοθέτη με τους παραγωγούς είναι δύσκολη αλλά ταυτόχρονα και πολύ δημιουργική. Και πιστεύω ότι επειδή η κατάσταση στη διάρκεια της ταινίας ήταν δύσκολη, από αυτή τη σχέση βγήκε μια περίεργη ενέργεια. Καταλαβαίνω ότι οι πολλές μου διαφωνίες με τους παραγωγούς ήταν δημιουργικές για την ταινία, όπως και οι δικές τους. Είμαι σίγουρος, ότι αν δεν ήταν αυτοί οι παραγωγοί, η ταινία δε θα υπήρχε. Είμαι ευγνώμων στον Κάρεν Σαχναζάροφ, καθώς και στους Β. Αμπντουρασίντοφ (τον καλλιτεχνικό διευθυντή), και Ε. Ερμόλοφ, (αρχισυντάκτη της Μόσφιλμ), για τη δουλειά τους στην ταινία. Ο κινηματογράφος είναι μια συλλογική δουλειά. Δεν μπορεί να την κάνει μόνος του ο σκηνοθέτης ή [μόνοι τους] οι ηθοποιοί. Είναι σημαντικό να υπάρχει ομάδα. Κι εμείς, παρόλες τις δυσκολίες, ήμασταν ομάδα.

ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ
Τα εξωτερικά γυρίσματα έγιναν έξω από τη Μόσχα. Για μένα ήταν βασικό να δει ο θεατής στην οθόνη τα δάση της Λευκορωσίας, τα δυτικά σύνορα της ΕΣΣΔ. Κι όσο κι αν φαίνεται περίεργο, τα βρήκαμε. Ξέρω ότι ο σκηνοθέτης Σ. Κόλοσοφ που πολέμησε εκεί έμεινε άφωνος όταν έμαθε πως ήταν έξω από τη Μόσχα. Ήταν βέβαιος ότι ήταν στη Λευκορωσία. Τα κτίρια, η αρχιτεκτονική, και η υφολογία του δάσους τον είχαν πείσει ότι ήταν σε εκείνο το μέρος.

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Η ταινία ήταν ενδιαφέρουσα για μένα γιατί είχα τη δυνατότητα να τη σχεδιάσω όλη στο χαρτί. Προετοιμάστηκα πολύ και το σκηνοθετικό σενάριο, το τετράδιο εργασίας μου, είχε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Έκανα λάθος σε πολλά σημεία στο σενάριο αλλά ήταν δημιουργικά λάθη. Ας πούμε στην αρχή, ήθελα η εικόνα να θυμίζει ντοκιμαντέρ και μόνο. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων κατάλαβα ότι η αίσθηση που έχουμε συνηθίσει από το ντοκυμαντέρ είναι κι αυτή μια μόδα. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, και το παλαιωμένο υλικό είναι τεχνικές ιδιαιτερότητες μιας εποχής. Αλλά και τότε ο ουρανός ήταν γαλάζιος, τα δάση πράσινα, και τα πρόσωπα ζωντανά με κόκκινα μάγουλα.Με αυτό τον τρόπο περάσαμε από τη στάμπα μιας πολεμικής, ντοκυμαντερίστικης ταινίας σε ένα άλλο επίπεδο: σε αυτό του ρομαντικού ύφους.

Στο χαρτί σχεδίασα όλα τα πλάνα, καθένα ξεχωριστά και με τη σειρά., πολύ αυστηρά -δεν είμαι και ζωγράφος. Συνήθως στη δύση, μαζί με τους σκηνοθέτες δουλεύουν και σχεδιαστές όπου ζωγραφίζουν τα κάδρα με βάση τις οδηγίες τους. Εδώ τα έκανα μόνος μου. Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η υλοποίηση αυτών των σχεδίων. Είδα πως τα σχέδια αλλάζουν στη διαδικασία της πραγμάτωσής τους και πως ανάμεσά τους γεννιέται ένα ζωντανό, κινηματογραφικό πρόσωπο. Ήταν ένα στοίχημα, αλλά τώρα θα το εφαρμόζω συνεχώς. Θα σχεδιάζω όλη την ταινία στο χαρτί. Έτσι μοντάρεται πιο εύκολα και γίνεται πιο ζωντανή και απρόβλεπτη.

ΤΟ ΚΑΣΤ
Στην ταινία υπάρχουν πέντε πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί. [Από αυτούς που υποδύονται] τους επτά βασικούς ήρωες οι πέντε είναι πρωτοεμφανιζόμενοι. Κάποιοι έκαναν σήριαλ με μικρούς ρόλους αλλά ήταν η πρώτη τους φορά στον κινηματογράφο. Και πρώτα από όλους ο πρωταγωνιστής ανθυπολοχαγός Τριάφκιν που τον υποδύθηκε ο Ίγκορ Πετρένκο. Για τον Ίγκορ ήταν πολύ δύσκολη δουλειά. Ένας δύσκολος ρόλος με πολλές απαιτήσεις γιατί ο ήρωας είναι ένας άνθρωπος που σκέπτεται αλλά δεν δρα. Παρατηρεί, σκέπτεται και κουβαλάει την ηθική αρχή της ταινίας. Τι να πεις για έναν ήρωα που δεν έχει αρνητική πλευρά! Πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολο.

Νομίζω ότι τον Ίγκορ τον βοήθησε το ότι είναι βασικά καλό παιδί. Εξαιρετικά καλός, τίμιος άνθρωπος. Πιστεύω ότι είναι άνθρωπος με ατσάλινο ηθικό υπόβαθρο. Νομίζω ότι αν η μοίρα τον έφερνε σε αυτές τις συνθήκες θα ενεργούσε ακριβώς όπως ο ήρωας. Ανθυπολοχαγός, τίμιος, καθαρός, γενναίος που θα τολμούσε να περάσει μέσα από τις γερμανικές γραμμές, και θα προστάτευε τους συντρόφους του από κάθε απειλή.

Στείλαμε τα παιδιά πριν τα γυρίσματα σε στρατόπεδο για ένα μήνα και πέρασαν τη βασική εκπαίδευση των ανιχνευτών. Τους εκπαίδευσαν επαγγελματίες αξιωματικοί ανιχνευτών. Έμαθαν να έρπονται, να πυροβολούν, να ιππεύουν, και να μιλούν τη γλώσσα των ανιχνευτών. Θυμάμαι κάποια στιγμή, προς το τέλος των γυρισμάτων, ήμουν πολύ κουρασμένος, κι έβλεπα ότι στην κορυφογραμμή κάλπαζαν κάποιοι ιππείς. Ήταν πολύ όμορφη εικόνα. Καθώς κάλπαζε το άλογο ήταν σαν να πετούσε. Κι ο ιππέας κατεύθυνε το άλογο με ευχέρεια, με το ένα χέρι. Γρήγορος καλπασμός, άγριος! Μόλις πλησίασαν, σοκαρίστηκα γιατί είδα ότι ήταν ο Πετρένκο. Δεν ήξερε να ιππεύει. Έμαθε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας!

ΑΡΤΙΟΜ ΣΙΜΙΑΚΙΝ-Βαραμπιά
Πολύ καλός ήταν και ο ρόλος του Αρτιόμ Σιμιάκιν που υποδύθηκε τον Βαραμπιά. Είναι μια απίστευτα τρυφερή φιγούρα που την έχει από τη φύση του ο Αρτιόμ και την έφερε στο ρόλο. Είναι πολύ σπάνιο αυτό. Είναι αυτό που λέω εγώ, «το φιλί του Θεού.» Πολύ ταλαντούχος. Στα γυρίσματα κοιτούσα το μόνιτορ κι όποτε ήταν πλάνο του Σιμιάκιν δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Κοιτούσε κάπου, δεν έκανε τίποτα, αλλά ο φακός τον αγαπούσε. Στο θέατρο τον έχω δει, είναι πολύ καλός ηθοποιός, αλλά στην οθόνη «γράφει» απίστευτα! Νομίζω πως το επίπεδο του ταλέντου του αγγίζει αυτό του Σμοκτουνόφσκι. Είναι ένας λεπτός και συνάμα βαθύς ηθοποιός για Ντοστογιέφσκι.

ΑΜΑΝΤΟΥ ΜΑΜΑΝΤΑΚΟΦ-Τεμντέκοφ, ΑΝΑΤΟΛΙ ΓΚΟΥΣΙΝ-Μπίκοφ
Επίσης είχαν ενδιαφέρον ο Αμαντού Μαμαντάκοφ και ο Ανατόλι Γκούσιν, που έπαιξαν τους ρόλους των στρατιωτών Τεμντέκοφ και Μπίκοφ [αντίστοιχα]. Ουσιαστικά δεν είχαν κανένα ρόλο. Στο βιβλίο δεν υπάρχει καθόλου Τεμντέκοφ κι ο Μπίκοφ εμφανίζεται μόνο μια φορά. Στο σενάριο υπήρχαν σε δεύτερο πλάνο. Έτσι είναι η δραματουργία. Είναι πολύ δύσκολο να δείξεις και τους επτά ισοδύναμα. Αλλά στη διάρκεια της δουλειάς πλησίαζαν το θεατή και γίνονταν αναγκαίοι στην ιστορία γιατί είναι πολύ αυθόρμητοι και καλοί ηθοποιοί. Χωρίς καθόλου κείμενο και χρόνο στη δράση τους σε κάθε πλάνο, ήταν πολύ αληθινοί. Μου φαίνεται ότι γέμισαν όλη την ταινία.

ΑΛΕΞΕΙ ΚΡΑΦΤΣΙΝΚΑ-Ανικάνοφ, ΑΛΕΞΕΙ ΠΑΝΙΝ-Μάματσκιν
Πολύ δύσκολος ρόλος ήταν κι αυτός του Αλεξέι Κράφτσινκα που υποδύθηκε τον λοχία Ανικάνοφ [καθώς] και του Αλεξέι Πάνιν που υποδύθηκε τον Μάματσκιν. Είναι σημαντικοί ρόλοι στην ταινία. Στην ταινία «Αστέρι» του Ιβάνοφ (1949), που ήταν η πρώτη μεταφορά του βιβλίου, αυτούς τους ρόλους τους έπαιξαν ο Μερκούριεφ κι ο Κρουκτσόφ, δυο πολύ μεγάλοι ηθοποιοί της εποχής τους. Yπήρχε ο κίνδυνος [o Κραφτσίνκο και ο Πάνιν] να επαναλάβουν εκείνους τους ρόλους. Αλλά νομίζω πως τα παιδιά βρήκαν κάτι καινούργιο κι ενδιαφέρον. Κάτι πολύ σημαντικό για την ίδια τους την καριέρα που είναι ήδη σημαντική.

ΕΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΛΙΤΣΕΝΚΟ-Κάτια
Η Κατιούσα Βαλιτσένκο έπαιξε σε μια προηγούμενη ταινία μου. Είναι καλή ηθοποιός, αλλά για μένα δεν ήταν αυτό το σημαντικότερο. Για μένα, πιο σημαντική ήταν η ταύτισή της με τη μορφή και το ύφος εκείνης της εποχής. Πιστεύω ακόμα και τώρα, πως είναι από εκείνη την εποχή. Εντελώς από εκεί. Είναι έτσι. Μπορεί να αγαπήσει και να μείνει πιστή στην αγάπη της για μια ζωή. Ήξερα τέτοιους ανθρώπους. Η γιαγιά μου δεν ξαναπαντρεύτηκε μετά το θάνατο του παππού στον πόλεμο. Γνώρισα πολλές γυναίκες που έμειναν πιστές μετά το θάνατο του άντρα τους και ήθελα να γραφτεί αυτό, όχι όπως μια ανακοίνωση στην εφημερίδα, αλλά να βγαίνει αυτή η ανθρώπινη, απόλυτη πίστη μέσα από την ιστορία. Τέτοιες γυναίκες υπήρχαν πολλές στην ιστορία.

ΙΓΚΟΡ ΠΕΤΡΕΝΚΟ-Τράφκιν
Νομίζω ότι Τράφκιν μπορούσε να είναι μόνο ο Πετρένκο για έναν και μόνο λόγο: ήθελα να ξαναφέρω στην οθόνη έναν ρομαντικό ήρωα που δεν υπάρχει πλέον στις μέρες μας. Τότε υπήρχαν [ρομαντικοί ήρωες]. Έχω δει πολλές φωτογραφίες. Έχουμε μία απλοϊκή εικόνα για εκείνους τους ανθρώπους. Ότι ήταν δυνατοί, παχουλοί, σωματώδεις. Υπήρχαν και τέτοιοι, αλλά παράλληλα υπήρχαν και λεπτοί, ευαίσθητοι άνθρωποι…που ήρθαν κατευθείαν από τα θρανία του σχολείου στο μέτωπο με μεγάλα γαλανά, αθώα μάτια και διατήρησαν αυτή την αθωότητα. Για αυτό και πέθαναν σχεδόν όλοι. Από τους εκατό ανθρώπους που πήγαν στον πόλεμο και ήταν γεννημένοι μεταξύ του 1921 και του 1922 έμεινε ζωντανός μόνο ένας! Αυτό λένε οι στατιστικές, σκοτώθηκαν όλοι. Γιατί; Διότι πήγαιναν μπροστά, ήταν ρομαντικοί και ιδεαλιστές. Ήταν έτοιμοι να δώσουν τα πάντα για την πατρίδα τους. Έναν τέτοιο ήρωα ήθελα να βρω, έναν ήρωα που θα αγαπούσαν όλοι και [στον οποίον] θα ήθελαν να μοιάσουν.
Συνέντευξη με τον παραγωγό Κάρεν Σαχναζάροφ

ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΤΑΙΝΙΑ
Την τελευταία δεκαετία έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν καταλάβαμε ποιος κέρδισε
τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ευρώπη όλοι μαθαίνουν ότι τον κέρδισαν
οι Αμερικάνοι. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι και σε μας πια η νεολαία, επηρεασμένη
από τις αμερικάνικες ταινίες που κατακλύζουν την αγορά με επιτυχία, έχει μπερδευτεί με αποτέλεσμα να αγνοεί το έργο των πατεράδων μας και τη μεγάλη τους νίκη.

Κι επειδή εγώ ανήκω στη γενιά αυτών που ο πατέρας τους πολέμησε το θεώρησα χρέος μου να κάνω κάτι για αυτό. Ήθελα να κάνω μια ταινία που να αντανακλά τη θέση μου σε αυτό το γεγονός και να πω ότι το βασικό φορτίο, το μεγαλύτερο βάρος στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το σήκωσε ο λαός μας. Αυτός ήταν ο πρώτος λόγος. Ο πατριωτικός.

Και ο δεύτερος, όχι λιγότερο σημαντικός, ήταν πως εδώ στα δικά μας στούντιο της Μόσφιλμ έχει συγκεντρωθεί ένας μεγάλος αριθμός πολεμικού υλικού από τις μεγαλύτερες και καλύτερες συλλογές του κόσμο. Γιατί όπως ξέρετε, για αρκετά χρόνια γυρίζονταν πολεμικές ταινίες με αποτέλεσμα να υπάρχουν δεκάδες άρματα, όπλα και λοιπά, που τα τελευταία 10-15 χρόνια παραμένουν αχρησιμοποίητα. Τέτοιες ταινίες δε γυρίζονται εδώ και καιρό. Εγώ σαν σκηνοθέτης, αλλά και σαν διευθυντής του στούντιο, λυπόμουν να βλέπω όλο αυτό το υλικό να πηγαίνει χαμένο. Κι όπως λένε, όταν το βουνό δεν πάει στον Μωάμεθ…αποφασίσαμε να κάνουμε μια ταινία στην οποία θα χρησιμοποιηθεί όλο αυτό το υλικό.

Ο τρίτος λόγος (κι αυτός σημαντικός) είναι ότι οι πολεμικές ταινίες είναι ένα πολύ δύσκολο είδος. Θέλει πολύ προσεκτικό στήσιμο εκ μέρους της παραγωγής καθώς και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων όσον αφορά τα ειδικά εφφέ, τα κοστούμια κι ένα σωρό λεπτομέρειες. Αυτά ήταν μια παράδοση του Σοβιετικού κινηματογράφου πολύ δυνατή γιατί είχαμε κάνει πολλές πολεμικές ταινίες. Αυτή η παράδοση άρχισε να χάνεται στην Μόσφιλμ. Φτάνει να πω, ότι έχει μείνει μόνο ένας άνθρωπος που κάνει πλέον τα ειδικά εφφέ. Έχει δουλέψει σε πολλές ταινίες όπως το ”Αυτοί που Πέθαναν για την Πατρίδα”, δούλεψε με τον Μπονταρτσούκ στο ”Πόλεμος και Ειρήνη”, και στο ”Απελευθέρωση” του Όζεροφ—μεγάλος καλλιτέχνης. Αυτός λοιπόν είναι ένας. Ευτυχώς είναι καλά στην υγεία του αλλά είναι μεγάλος πια. Κάναμε καιρό να τον πείσουμε γιατί δεν ήθελε να δουλέψει πλέον. Είναι και δύσκολη δουλειά. Θέλω να πω ότι με αφορμή αυτή την ταινία ξαναδημιουργήσαμε κάποιες ειδικότητες στο στούντιο. Ας πούμε, στον Βίκτορα Αρλόφ δώσαμε τέσσερις νεαρούς που μαθήτευσαν. Γιατί αν δεν δουλέψεις πρακτικά δεν μαθαίνεται όλη αυτή η τεχνογνωσία. Αυτή η ταινία λοιπόν, είχε το ρόλο και μιας εκπαίδευσης. Αυτοί οι τέσσερις λόγοι μου έδωσαν την επιθυμία να κάνω μια πολεμική ταινία.

ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Ψάχνοντας για υλικό, βρήκα το υπέροχο μυθιστόρημα του Καζακίεβιτς «Αστέρι.» Πρώτον, γιατί είναι πολύ καλή λογοτεχνία και δεύτερον, γιατί το υλικό είναι πολύ σύγχρονο. Επειδή απευθυνόμασταν στη νεολαία που μας ενδιέφερε περισσότερο από όλους. Το υλικό αυτό είχε αυτό που χρησιμοποιεί κατά κόρον ο αμερικάνικος κινηματογράφος: το λεγόμενο actiοn, δηλαδή δράση. Σε αυτό το έργο υπάρχει συγκεκριμένη δράση και συγκεκριμένος ήρωας που κινεί αυτή τη δράση, η οποία είναι σε πολύ μεγάλες δόσεις και με πολύ σοβαρή προσέγγιση. [Πράγμα] που πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει σε μια τέτοια ταινία. Έτσι έγινε και το «Αστέρι» χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα προχωρήσουμε και σε άλλες τέτοιου είδους ταινίες.

Το έργο το δώσαμε σε έναν πολύ καλό μας σεναριογράφο τον αείμνηστο Ζένια Γκριγκόροφ. Σεναρίστα πολλών ταινιών τέτοιου είδους με μεγάλη επιτυχία όπως «Το ρομάντζο των ερωτευμένων». «Το Αστέρι» λοιπόν, ήταν το τελευταίο του σενάριο. Δεν πρόλαβε την ολοκλήρωση της ταινίας.

Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
Μετά ψάχναμε για σκηνοθέτη. Υπήρχαν διάφορες απόψεις αλλά τελικά είχα την αίσθηση ότι αυτή την ταινία έπρεπε να την κάνει ένας νέος σκηνοθέτης. Πρώτον, γιατί ήθελα να βγει μια καινούργια γενιά, κάποια νέα κινηματογραφική άποψη σε αυτή τη θεματολογία, και δεύτερον, γιατί ήταν πραγματικά μια δύσκολη ταινία που χρειάζόταν υγεία και σφρίγος.Για αυτό σταθήκαμε στην υποψηφιότητα του Νικολάι Λέμπεντεφ που είχε κάνει ήδη δύο ταινίες και του προτείναμε να δουλέψει μαζί μας. Συνεργάστηκε και στο σενάριο μαζί με τον Γκριγκόροφ και κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα.

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
Πριν από 10 χρόνια, όταν κάθε δεύτερη ταινία ήταν για τον πόλεμο, όλα αυτά γίνονταν πολύ τυπικά. Σήμερα, αυτές οι ταινίες δεν θα είχαν την ίδια επιτυχία. Ο Β’ Παγκόσμιος ήταν το σημαντικότερο γεγονός του 20ού αιώνα κι ένα από τα σημαντικότερα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να συγκριθεί με κανέναν από τους πολέμους της παγκόσμιας ιστορίας. Από τους πιο αιματηρούς και άγριους πολέμους, ξεκινώντας ακόμα κι από τους πολέμους της αρχαίας Ρώμης μέχρι κι εγώ δεν ξέρω πού, και η χώρα μας είχε έναν ρόλο κλειδί που μας άφησε ένα σημάδι. Παρόλα αυτά για 10 χρόνια δεν κάναμε τίποτα για τον πόλεμο κινηματογραφικά. Υπήρχε ανάγκη μιας τέτοιας ταινίας. Συν το ότι σε όλους μας δημιουργείται η διάθεση να αντισταθούμε σε κάποιον τύπο αμερικάνικου κινηματογράφου που προσπαθεί να μας περάσει τη δική του άποψη για τον πόλεμο. Και κυρίως στη νεολαία. Για αυτό και «Το Αστέρι» αγγίζει κάποιους που δένονται με αυτό το γεγονός αλλά κυρίως τους νέους που τη δέχονται πολύ καλά. Είναι μάλιστα μια διαφορετικού τύπου νεολαία από διάφορα κοινωνικά στρώματα. Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς στόχους της ταινίας: να προκαλέσει σε όλους μια αντίδραση.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΠΕΜΠΤΗΣ 19/03/2009

ΣΤΡΑΤΟΣ ΚΕΡΣΑΝΙΔΗΣ

Μια ταινία για το μεγάλο πόλεμο, μια ταινία συγκινητική η οποία «σκάβει» και μέσα από τη φρίκη του πολέμου ανακαλύπτει την κρυμμένη ανθρωπιά και τον αγώνα για τα μεγάλα ιδανικά. Σκηνοθετημένο από τον Νικολάι Λεμπέντοφ, «Το αστέρι» («Zvezda») γυρίστηκε το 2002 και είναι μία ταινία η οποία βαδίζει επάνω στη μεγάλη σοβιετική και ρωσική κινηματογραφική παράδοση.

Η δράση εκτυλίσσεται στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Πολωνικό Μέτωπο που χωρίζει τα Γερμανικά από τα Ρωσικά στρατόπεδα. «Το Αστέρι» είναι το συνθηματικό για μια sοβιετική ανιχνευτική μονάδα που αποστέλλεται στα μετόπισθεν του εχθρού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του στρατεύματος. Οι απεσταλμένοι ξεκινούν έχοντας γνώση ότι δύο ομάδες που στάλθηκαν για τον ίδιο σκοπό, συνελήφθηκαν κι εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη.

Σχεδόν από την αρχή της, η ταινία χαρακτηρίζεται από έντονη δράση κι ένταση, καθώς οι ανιχνευτές χρησιμοποιούν τις ικανότητές τους στο τράκινγκ για να μην τους εντοπίσει ο εχθρός κι εξολοθρεύουν «τα εμπόδια» που βρίσκουν στο δρόμο τους. Η δράση κλιμακώνεται σταδιακά, ώσπου κορυφώνεται σε μια αφόρητη ένταση. Η αυθεντικότητα της παραγωγής είναι σαφής και το καστ, συμπεριλαμβανομένου και του Αλεξέι Κραβτσένκο πρωταγωνιστή στο «Έλα να δεις» του Έλεμ Κλίμοφ, κατορθώνει να κορυφώσει την ένταση χωρίς να καταφεύγει σε δραματικές υπερβολές χολιγουντιανού τύπου.

«To Αστέρι», η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Νικολάι Λεμπέντεφ, και είναι μια παραγωγή του θρυλικού στούντιο Μόσφιλμ. Το Μόσφιλμ (ίσως το μεγαλύτερο και παλαιότερο κινηματογραφικό στούντιο της Ρωσίας και ολόκληρης της Ευρώπης) έχουν γυριστεί πολλές ταινίες που θεωρούνται σταθμοί στην παγκόσμια ιστορία του κινηματογράφου.Ταινίες όπως, «Το Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925) του Σεργκέι Αϊζενστάιν, το «Εγώ είμαι η Κούβα» (1964) του Μιχαήλ Καλατόζοφ, το «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (1966) του Αντρέι Ταρκόφσκι και φυσικά το «Έλα να δεις» (1985) του Έλεμ Κλίμοφ, που προσφάτως βγήκε στους κινηματογράφους σε επανέκδοση, ήταν όλες δημιουργίες του Μόσφιλμ.

Βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Ρώσου συγγραφέα Εμανουήλ Καζακίεβιτς, που είχε υπηρετήσει στα τάγματα του Κόκκινου Στρατού, η ταινία είναι μια πολεμική περιπέτεια με έντονη δράση που κατορθώνει ένα παράδοξο πάντρεμα. Ανασταίνοντας την ξεχασμένη μεγάλη παράδοση των πολεμικών ταινιών που έχει η Ρωσία, «Το Αστέρι» συνδυάζειτην δυτική φιλοσοφία της «Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν» του Στίβεν Σπίλμπεργκ με την αισθητική του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού. Το αποτέλεσμα είναι ένα συγκινητικό δράμα που από τη μία πλευρά σχολιάζει τη φρίκη του πολέμου, αλλά από την άλλη υμνεί ευγενή ανθρώπινα συναισθήματα, όπως τη συντροφικότητα, τον αλτρουισμό, τη γενναιότητα και την πίστη σε έναν ανώτερο σκοπό.

Ο σκηνοθέτης Νικολάι Λεμπέντοιφ, λέει για την ταινία: «Πιστεύω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι μια μοναδική ευκαιρία, για να κάνει κάποιος καθαρό σινεμά, όπως έλεγε ο Χίτσκοκ. Ένα σινεμά, όπου δεν θα υπάρχουν φλυαρίες, αλλά μόνο βλέμματα και καθαρή κινηματογραφική φόρμα, όπως του Κουλεσόφ. Ένα σινεμά, όπου ο άνθρωπος κοιτάζει, βλέπει κάτι και στα μάτια του γράφεται η αντίδραση αυτού που είδε»

ΝΙΝΟΣ ΦΕΝΕΚ ΜΙΚΕΛΙΔΗΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Πολεμικό δράμα, γύρω από το «Αστέρι», ανιχνευτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού, στο πολωνικό μέτωπο, που το καλοκαίρι του 1944 στέλνεται στα μετόπισθεν του γερμανικού στρατού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του. Ο Νικολάι Λεμπέντεφ εστιάζει -πολύ έξυπνα- το ενδιαφέρον του στην πορεία και τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η ομάδα, δημιουργώντας την κατάλληλη, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα.

Κ.ΤΕΡΖΗΣ-Η ΑΥΓΗ

Μια μέτρια προσθήκη στη μακρά παράδοση σοβιετικών ταινιών για τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
↑ΑΡΧΗ ΣΕΛΙΔΑΣ↑

Fudbaleri Crvene zvezde izgubili su od sofijske Lokomotive, sa 1:0 (1:0) u poslednjoj kontrolnoj utakmici na pripremama na Kipru.

Jedini gol postigao je Paškov, u 3. minutu, za pobedu šestoplasiranog tima bugarskog prvenstva. Tim Čedomira Janevskog završio je tako pripreme sa učinkom od 4 pobede, 1 remijem i 2 poraza.

Crvena zvezda utakmicu je počela u sledećem sastavu – Stamenković, Gvozdenović, Tutorić, Tomović, Ninkov, Koroman, Milijaš, Isah, Lazetić, Oumaru i Kleo. Janevski je ponovo na raspolaganju imao reprezentativce, izuzev Parkera, koji se još uvek nije vratio, ali utakmica nije dobro počela za beogradski tim.

U dosadašnjem delu priprema Crvena zvezda je primila 6 golova, a fudbalerima Lokomotive bila su dovoljna samo tri minuta da bi zatresli mrežu ‘crveno-belih’. Strelac je bio Paškov, posle prekida i ubačene lopte sa oko 25 metara.

Zvezda je do poluvremena propustila nekoliko prilika za izjednačenje, od kojih je najbolju imao Kleo. Brazilac je u 21. minutu promašio gol sa samo metar razdaljine, na dodavanje Oumarua, koji je i sam imao priliku u završnici poluvremena, na centaršut Lazetića, ali je glavom poslao loptu preko gola.

U nastavku meča Crvena zvezda je imala inicijativu, ali nije uspela da izjednači, a najbolju šansu ponovo je imao Kleo, u 78. minutu, kada je šutirao sa 20 metara iznad prečke, pa je Lokomotiva, ekipa koju predvodi nekadašnji trener Obilića, Vojvodine i mlade reprezentacije Dragan Okuka, zadržala prednost do kraja.

To je ujedno bila i poslednja provera Crvene zvezde pred početak prolećnog dela sezone i ‘večitog derbija’ u Humskoj, 21. februara.

Poraz od Lokomotive je drugi za ‘crveno-bele’ na Kipru. Prethodno su izgubili od još jednog tima iz Sofije, Levskog (0:2), jedini remi zabeležili su u duelu sa Slaskom (2:2), dok su pobede ostvarili u mečevima sa Onisilosom (3:1), Gornjikom (1:0, prekid), Brnom (2:1) i Jagodinom (1:0).

Who doesn’t love a pair of fresh and colorful patterned socks?

Enter Zvezda.  A Slovenian company that has a collection of fun socks that would make anyone feel warm and fuzzy.  They happen to have even cooler packaging which is made from recycled paper and a cotton band.  The graphic printed on the envelope illustrates the company’s slogan which is “knitted into your path”.

Packaging

Zvezda Socks

The packaging doubles as a handy paper bag so you can use it to carry your fancy socks around!

Visit Zvezda for more info.

Being a favourite film genre of mine, I’m always prone to stringing together several war films back-to-back on days when I need reminding of the horrific injustices man inflicts upon man (or when I’m just bored and they have a sale on in the war section of HMV). There’s just something about the bloody misery of the war genre that appeals to me more than most. The intense battle scenes, the unbreakable camaraderie and the sickening devaluation of human life always make for unmissable viewing.

Whenever I buy a new war film, the lure to watch it immediately is not one that is easily overcome, as opposed to other films which can remain wrapped in cellophane for months after purchase. As filming techniques improve, the intensity and realism of war movies follows suit. Now, the dissipation of young life is no longer captured with a dramatic pause and mask of agony on a the face of a falling actor, but instead with cheerless and uncompromising brutality. Limbs lost, skin torn from bone, character personalities built up and then destroyed in a second. These advancements enhance the believability of war films, force you to empathise more with the characters involved and ultimately make them much more difficult to watch.

Reviewed here are four films; Days of Glory, Saints & Soldiers, The Star and Assembly. Three are set during World War II, and the latter during the Chinese Civil War which occurred just after.

Days of Glory (Indigenes)

Days of Glory offers a refreshing new viewpoint into the events of World War II. It tells the story of indigenous troops drafted from French-owned African territories in order to fight for the freedom of the French motherland against Nazi occupation. The troops are almost completely unskilled in battle techniques and are completely unprepared for war. It wouldn’t be too unfair to suggest that they are used merely as cannon fodder in the opening battles in Italy.

The men who survive are sent to the front and into France itself. For many of the troops this is the first time that they have seen the country they have been drafted to protect. Each man continues to give his best, but despite striving for honourable goals, the African troops encounter nothing but racism from their European French colleagues. Constantly overlooked for promotion and outcast from their fellow Allied soldiers, the indigenous troops even receive worse food, drink and leave time as they continue to fight against Nazi Germany. One soldier is even depicted fighting in the snow covered countryside still wearing African-style sandals.

The performances from the African troops in this film are extremely believable and endearing. Their personal leader, Abdelkader is a budding intellectual who consistently battles the injustice faced at the hands of the French higher order. He guides three others through to the bitter end as the Indigenous troops take on a mission that claims to offer great personal glory and recognition for the aid offered by African sons. The climactic battle scene is dripping with intensity and raw human emotion as we see the now mildly experienced troops battling way beyond their capabilities in the name of misplaced notions of honour.

If anything, you will finish this film with a very bitter taste in your mouth, as the final credits point out that African soldiers have continually been neglected the same war pensions as French soldiers by several successive governments. I certainly learned something new whilst watching and felt a particularly strong attachment to all characters involved.

Saints and Soldiers

Saints and Soldiers follows a small group of men who escape from a botched German massacre at Malmedy in Belgium. The unit of four men persevere through the frozen wastes of the Belgian countryside in a bid to reconvene with Allied lines. Their task is hindered even more by the fact that they only possess one rifle and four rounds of ammunition. Tentatively, they make their way through snow-covered forests in constant fear of detection and extermination at the hands of the weather.

Each of the soldiers brings his own unique slice to the overall personality pie, and it was this factor that grated on me the most. The medic is an ultra-pessimist, their ’sniper’ is a man haunted by his accidental killing of innocent children, the commanding officer is an all-round normal guy, whilst the fourth and final member of the team is utilised as clumsy comic relief. The four men are eventually joined by a British pilot who crash landed with top secret information and he hams up the British stereotype with flamboyant overacting. Once I’d realised the characters were all so specifically designated these ‘unnatural’ roles, I almost completely lost interest in them. They are the major weak spot of the entire film.

The scenery is consistently amazing, and there is some great imagery of blood, and the red cross against white snowy backgrounds. The combat is fairly scarce on the ground until the finale of the film, by which time the absurdity of the situation clouds your judgement on just how believable the fighting can be enacted. The side plot of this film dealing with the spiritualism of ‘Deacon’, the troubled sniper, and his unwavering faith in God is kind of the icing on the cake. It just doesn’t go anywhere, and it leads to nothing.

In all, what started off as a promising film was severely let down by the ridiculous roles the major characters were scripted to perform. Including a fat clumsy soldier with accompanying ‘butt of all jokes’ music was too much to swallow and decimated the atmosphere of the film.A real shame.

The Star (Zvezda)

The Star is a well executed, Russian-made war film directed by Nikolai Lebedev. The film derives its title from the codename used by a team of Soviet Scout troops during World War II. ‘Star’ are sent behind German lines to gather intelligence on German armour and troop movement during Operation Bagration, near the Polish border. The story begins with a Soviet outpost under artillery attack. The next day a meeting is called and it is proposed that the Red Army send another scouting patrol across the lines to report back on Nazi front-line activity.

Two previous patrols have already been sent and contact with both units has been lost. Two soldiers remain from a veteran scouting unit and are reinforced with several other recruits of varying competency. There is no real time for introductions and the usual bravado and hostility that usually pervades this type of ‘meeting’ scene is completely absent, which was a refreshing change. The scout leader, Travkin, is a reserved individual who effortlessly instills faith and discipline in those around him and commands empathy from the viewer. He is helped by an extremely youthful complexion which serves as a constant reminder of how hopelessly wasted the youth were during the conflict. The Star team rapidly gels to the extent where you begin to think of them as a single entity, with each man ready to face certain death in the hope of overall victory.

Set behind enemy lines, the film is stuffed with extremely intense scenes and moments of nervous confrontation. The undercover unit are experts of stealth and subterfuge, but must regularly go beyond their comfort zone in search for prisoners to interrogate or a more tactically relevant location. The combat scenes involving Star are relatively sparse to begin with, though their skirmishes always convey the sense of pressure that is suffocating the team at all times. Bigger battles are shot from interesting angles and are generally well choreographed, though what separates this film from many others in the genre is that most of the action is not derived from the all-guns-blazing battles.

The film isn’t devoid of faults. There is a generally dismal love story between the chief scout and a new radio operator recruit (she only saw him briefly ride past on a horse and she was deeply in love from that point on), and the casting of a young, scared and perpetually liable translator is a generic one that we’ve seen before, it seems there’s a guy like this in every unit in World War II. But neither of these detract enough from the film to make it any less brilliant.

The only other Russian war film that I could compare this to is 9th Company, and this film is much more favourable. Indeed this film was my favourite out of the four reviewed here.

Assembly (Ji jie hao)

Assembly is a war film with a difference in that it does not follow the events of the Second World War. It portrays the events of the Chinese Civil War in the post-1945 battles. The opening scene is a blinder, and throws you into a bloody street battle with blood and dismemberment coming at you from all angles. However from this memorable opening scene, it is all downhill.

The general in charge of the opening attack is then given a mission to defend an old mine from enemy attack – right down until the last man. The mine is of no military importance but serves as the flank for the main land army involved in the conflict. General Gu Zidi is told that he must remain at the mine until he hears the Assembly bugle call from down the valley which will signify their retreat. With just under 50 weary men, a defensive perimeter is established and the company repel wave after wave of enemy attack. Their numbers dwindle rapidly, to the extent that some men claim to have heard the trumpet call. Gu ignores these claims and ends up the only human being to survive the battle.

Up to this point the action was spectacular. The film seems to be shot with a saturated pallet in which everything is grey, dead and dreary coloured. The men fight with unwavering zeal and this makes the battle scenes all the more realistic. But then the film takes a turn for the more mundane as the war ends and Gu spends the rest of the movie trying to prove that his platoon were ever on the hill in the first place. The mine has been reactivated after the war and the dead are buried deep beneath tonnes of coal. He makes it his personal mission to recover their identities and grant his men official government recognition.

I’ve no doubt that – if this really is a true story – then Gu’s exploits would have been desperate and fraught with sadness and frustration. However, these emotions don’t really come across in the film as the years progress rapidly and you often get lost in the time scale. Gu’s actions are of a man possessed with recovering honour for people who deserve nothing but, yet every other character or his own periods of down time are simply tiring and uninteresting to watch. What started off as an intense action film sadly petered out into a predictable and uninteresting ending, which was regretful considering the natural skill the director possessed for depicting epic wartime battles.

Da qualche giorno Unrealm ha il suo sito internet.
All’indirizzo: www.unrealm.jimdo.com potete trovare il supporto che serve al vostro hobby.
Il negozio si occupa di modellismo, giochi da tavolo, warhammer, warhammer 40k, dadi, puzzles giochi di carte. Sul sito sono presentati i prodotti, le offerte speciali, le attività e c’è tanto materiale interessante da scaricare come le regole per le partite di warhammer e warhammer 40k create da Unrealm. Inoltre una bella galleria di miniature dipinte. Il sito è giovane ma già molto interessante e sempre in espansione. Il negozio si trova in Via Villa Heloise 17/19 a Palermo (zona via Libertà – vedi la mappa sul sito). Buon hobby a tutti e felice 2009.

Per maggiori informazioni clikka in alto l’immagine del logo e segui il link diretto al sito di Unrealm