Zwalm op het menu

Het was nogal frisjes toen ik vertrok richting De Paling.  Ondanks de opklaringen en de zon aan het firmament ging een koude rilling door me heen. Ik begon spontaan te hoesten. Als dat maar niet slecht zou aflopen met die stomme ademhalingsproblemen van mij. Maar  ja, ik had beloofd aan Joris Goossens dat ik van de partij zou zijn en ook Kwinten verwachtte me aan het lokaal.  Belofte maakt schuld dus! Ik pufte dan maar wat extra cortisone binnen en twee capsules slijmoplosser in plaats van één. Wat kan een mens soms domme dingen doen om op die fiets te kruipen

De sfeer zat er al goed in aan het lokaal.  Dirk, onze Plakker, was al bezig met Drekes op zijn paard te zetten. En ja Drekes heeft natuurlijk niet veel nodig om hem op te jagen. Dirk glunderde achter Drekes rug   Intussen waren de mannen talrijk aanwezig. Marc Van Den Bossche, Dirk Van Der Haeghen, Chris Bruylandt, Marc Thys, Danny De Stammeleer, Patrick en Timothy Van Den Bossche, Iwan Van Hende, Geert Wattez, Voorzitter Peter Van Goethem, Drekes en  Etienne Van Den Bossche. Ook twee nieuwkomers : oude getrouwe kwinten Van Kerckhove kwam terug de sfeer opsnuiven en Joris Goossens (Woubrechtegem) kwam voor de allereerste keer meefietsen.  Alweer een heuse bende die daar aan De Paling verzameld had. We misten wel Tom Van Hende !!! Hij zal volgende week zijn tenen mogen uitkuisen

Parcoursbouwer van de week was Marc Van Den Bossche. We vertrokken richting trambaan om zo boven de Arestraat in Herzele uit te komen. De Plakker kon natuurlijk zijn binnenpretjes niet wegsteken toen Iwan terug naar links wou ….. richting lokaal Maar Marc trok er zich niets van aan en hij reed ongestoord verder richting Leeuwergem. De Plakker probeerde nog even wat vuur te stoken met de vraag of er hellingen in het parcours opgenomen waren, maar Marc bleef stoïcijns kalm onder het prettige gestook van zijn makker.

Het tempo werd wat later aangegeven door Patrick en broer Marc. Intussen zakte ik wat af om even poolshoogte te nemen van de prestaties van de nieuwkomers. Volderken (de Kwinten) had geen moeite om te volgen, maar de Joris was al aan het puffen. Hij reed dan ook constant op 5 meter van de groep en de wind speelde hem ongenadig parten. De tussentijdse regenbuien deden helm geen goed. Ik voelde mee met Joris. Ook ik heb al meermaals zitten sterven op die fiets, ook ik heb me al dikwijls afgevraagd wat ik in hemelsnaam uitsteek met zo af te zien

Zo ook de Joris. Maar wie ook aan het afzien was …… was Etienne. Nadat een klein groepje een twintigtal meter voorop reed, bulderde Etienne dat het moest gedaan zijn met rap rijden en dat het rap zou gedaan zijn met De Palingrijders mee te rijden. Voorzitter Peter keek me beduusd aan en het werd stillekes in de groep. Het tempo lag nochtans niet zo hoog. Een vrolijke en verlossende noot kwam van Patrick Van Den Bossche. Hij lachte zijn tanden breed door te stellen dat hij blij was dat hij niet vooraan reed.

Intussen bereikten we de kasseien van de Langemunte te Oosterzele. Joris moest de rol lossen en toen we de asfalt opdraaiden bengelden we achteraan. Tot ik plots een technisch mankement opmerkte aan Joris’ fiets ……… En vanaf hier neemt mijn goede makker Marc Thys  de pen over, de redder in nood

Met enige dwang heeft Kamiel me gevraagd om het ritverslag van groep 3  van zondag 29/3 te vervolledigen. Awel Kamiel , het was proper van u.  We weten stilaan wel dat kasseiwegen niet uw geliefkoosd parcours zijn. Maar zondag was het er toch wat over hé!

Na de kinderkopjes van de Langemunte (ik denk rond Scheldewindek)  waren we jou en je nieuwe fietsvriend, plotsklaps kwijt. We hebben met de groep daar een klein kwartiertje op jullie staan wachten en hadden al rap door dat ge op een klein 500 m geen kwartier kunt achter geraken   . Patrick en co zijn dan maar teruggedraaid op zoek naar jullie.
Want Kamiel speel je niet zomaar kwijt, toch? Wat was er gebeurd??  Plat gereden?   Mechanisch defekt?  Een acute appelflauwte?  Geen Kamiel te vinden, ook niet in de grachten langs de weg!

Enigszins verkleumd van het wachten in de koude wind, besloten we dan toch maar onze tocht voort te zetten, zonder Kamiel en Joris. Het grote voordeel was nu wel dat ons gemiddelde fameus de hoogte inging : van 22 naar 23 !!  Zolang Marc Vdb, die nog steeds  parcoursarchitekt was, op kop bleef rijden, bleef de groep schoon gesloten.  Maar het ging voor sommigen blijkbaar niet snel genoeg. Onze Geert vond het nodig de groep even op sleeptouw te nemen, waardoor het algauw voor enkelen wat te snel ging.

Een kleine (?) stemverheffing van Etienne Vdb was echter voldoende om de gelederen terug gesloten te krijgen. Tegen een gezapig tempo was het plezierig rijden op de landelijke  veldwegen in de Zwalmstreek. Een waterzonnetje maakte het nog amusanter.  Maar droog thuis geraken zat er echter niet in. In de laatste kilometers kregen we nog een regenvlaag over ons.

Thuisgekomen vonden we onze verloren schapen al achter een pint. Het loszittende zadelzakje van vriend Goossens had er blijkbaar voor gezorgd dat Kamiel vroeger afgedraaid was. Een excuus is soms rap gevonden om vlugger naar huis te keren. Volgende keer wat beter communiceren hé Kamiel!  Uiteraard werd alles bij pot en pint weer bijgepraat.

Terloops hoorde uw reporter dat er al een serieuze kern gevormd is in groep 3 die mee naar de Alpen trekt in augustus. Peter V G, Chris B en Marc T hebben zich blijkbaar laten overhalen om de Alpencols te bevechten. Nu nog wat trainen , zou ik zo zeggen. Hopelijk biedt er zich nog een vrijwilliger uit groep 3 zich aan om mee te gaan, zodat ze met 4 zijn. Kunnen ze ginder niet fietsen, dan kunnen ze toch al kaarten !!??

Tot volgende week op de ronde van vlaanderen?!

Vele wielergroeten van uw reporters ter plaatse,

Marc T. en Kamiel .

http://www.youtube.com/user/blogdepaling

depaling@gmail.com

In Paulatem staat een kerkje, gewijd aan Sint-Gangulfus. Naar verluidt beschermt deze laatste de bewoners tegen “kwade wijven en overspelige vrouwen”. Maar m.i. zou hij hen beter tegen stedebouwkundige miskleunen beschermen, want daar hebben ze hier veel meer last van. Ik herinner me nog de ontroering toen ik op een lenteavond, komend vanuit Beerlegem, plots tussen het groen het pittoreske silhouet zag opdoemen van het Gangulfuskerkje, met even ervoor een bijzonder mooie hoeve, zo weggeplukt uit een schilderij van De Saedeleer. Dat was twintig jaar geleden. Nu staat er tussen beide een supermoderne villa, terwijl de andere kant van het dorp bewaakt wordt door een bierhal, die eerder thuishoort op een industrieterrein. Weg groen, weg sfeer, weg die bucolische charme die ooit de troefkaart vormde van dit dorp en van de hele Zwalmstreek.

Dit is geen pleidooi om moderne villa’s te bannen uit landelijke gebieden, wel om een verstandige stedebouwkundige politiek te voeren. Geen politiek, die eindigt bij wat gemekker over de hoogte van de dakgoot, maar eentje die begint met het onderkennen en bevorderen van de kwaliteiten van een bepaalde plek. Doe je dat niet, dan krijg je binnen de kortste keren een karakterloze knoeiboel, waardoor alle gemeentes van het overbevolkte Vlaanderen op elkaar gaan gelijken.

Zou u naast deze hoeve een supermoderne villa bouwen? In Paulatem deden ze het. Maar ze mocht niet mee op de foto…

In een uitgestrekte gemeente als Zwalm, kun je plaatsen als Munkzwalm en Nederzwalm makkelijk laten uitgroeien tot aantrekkelijke wooncentra, goed ontsloten door wegen en openbaar vervoer. Maar wat voor zin heeft het de bebouwing te laten oprukken in godverlaten nesten als Paulatem of Dikkele? Laat die dorpen toch dorp wezen. Zo blijven ze een plezier voor al wie in Zwalm woont of er zoals ik, als toerist naartoe komt.  

Er zijn fouten gebeurd in Zwalm. Denk aan de drukke steenweg die het anders best pittoreske Beerlegem ontzielt. Maar gelukkig blijft er ook nog heel wat moois te ontdekken. Op mijn wandeltocht, die het noordelijk gedeelte van de gemeente doorkruiste, heb ik met volle teugen genoten van de bossen in de omgeving van het kasteel van Beerlegem, de stille oevers van de dode Scheldearm in Meilegem, de open kouters in de buurt van Dikkele, het parmantige kerktorentje van Sint-Maria-Latem (duidelijk geïnspireerd op de Onze-Lieve-Vrouw van Pamel in Oudenaarde) en, last but not least, het pad langs de Zwalmbeek natuurlijk, waar de herfst hoogtij vierde. 

Beste inwoners van Zwalm, u woont in een door de natuur en geschiedenis bevoorrechte gemeente. Koester dat. Laat al die schoonheid niet verder dichtslibben door fanatasieloze lintbebouwing, die mensen verplicht hun auto te nemen om naar de bakker te gaan. Bouwen mag, zeer zeker, maar kijk een beetje uit waar u dat doet. Zodat Omer Wattez, de man die deze “Poort tot de Vlaams Ardennen” op de toeristische kaart zette, zich niet hoeft om te draaien in zijn graf.

Practische info:

• Eten en drinken is in de Zwalmstreek geen probleem. Naast de bekende watermolens langs de Zwalm (Ijzerkotmolen, Ter Biestmolen, e.a.) trof ik onder meer tavernes aan in de dorpskern van Dikkele en halverwege Dikkele en Paulatem (Raesveld).
• Voor wie wil fietsen: in de IJzerkotmolen kan u fietsen huren. Tussen haakjes: op de prima website van de Ijzerkotmolen vindt u heel wat info over de andere molens in de buurt.
• Voor wandel- en fiets brochures: zie toeristische dienst Zwalm

Professor Arnoldus Goedbier zette enkele dagen zijn tuinhekje open voor alle geïnteresseerden in een goed glas bier en een gezellige babbel.  Die uitnodiging sloegen we niet in de wind.  Aangezien de stulp van de professor in de prachtige Zwalmstreek in de Vlaamse Ardennen werd neergepoot, besloten we om de auto enkele uurtjes vroeger in gang te draaien en enkele andere plezante adresjes op te zoeken.

Klein Zwitserland

Krinkelende winkelende wegeltjes loodsen ons doorheen het golvende, rustgevende landschap.  ‘De stilte maakt de stadsmensen hier doof’, las ik ooit in een artikel.  ‘Het is geen loze filosofie’, mijmer ik.

Aan een meertje ligt eetcafé Klein Zwitserland, niet alleen de naam van de brasserie, maar ook van de vallei rondom.  De locatie is zonder meer romantisch.  Het interieur van de zaak is rustiek, gezellig en brengt vervlogen tijden weer tot leven.  De ontvangst is hartelijk.  Het is nog vroeg op de middag en we besluiten nog niet te eten, hoewel de enorme kom spaghetti -een specialiteit van het huis- die een andere klant krijgt toegeschoven ons doet watertanden.

“De stilte maakt de stadsmensen hier doof.”

De IJzerkotmolen

Eén kilometer en tien bochten verderop bevindt zich de IJzerkotmolen, een watermolen op een bijpas van de Zwalm met een unieke geschiedenis (zie website van Geert Mareels).  De brasserie die het molengebouw herbergt, is kenbaar een favoriete pleisterplek voor fietsers.

We zetten ons aan de toog, maar worden snel verzocht een plaatsje op het terras te kiezen.  ‘Binnen dient nog wat te worden opgeruimd’, maar we merken dat ook het terras best een poetsbeurt kan gebruiken.  De locatie is anders enig.  Er is Liefmans Kriek van het vat en ik hoop naïef dat het de zeldzame ongezoete versie is.  De waard knikt bevestigend, waarmee hij helaas bedoeld dat het niet om de Fruitesse gaat.  Het gewone kriekenbier op basis van Oud Bruin blijkt echter best wel eens te smaken.

Hof De Moriaan

Tijd voor een snelle hap.  Helaas is het adresje dat we in het achterhoofd hebben, zeer druk bezet vanwege de feestdag van 15 augustus.  We cirkelen wat rond in de streek en belanden zo toevallig in Hof De Moriaan.  Net wat we zoeken: een prachtige gerestaureerde hoeve in een oord van rust.  We zitten hier op de grens van Velzeke en Roborst, van Zottegem en Zwalm.

‘Orval, minstens zes maanden gerijpt’, prijkt op de kaart.  Zoiets werkt voor mij als een rode lap op een briesende stier.  Heerlijk dat er hier iets oudere Orval gepresenteerd wordt.  De toegevoegde Brettanomycesgisten verlenen pas hun medewerking na 6 maanden en geven aan het bier haar typische zurige droogbittere karakter.  Het is een hemelsbreed verschil met de vaak te jonge Orval die in de meeste kroegen wordt geschonken.  Voor de geïnteresseerden is er in de menukaart een volledige bladzijde aan het Orvalbier gewijd.  Vreemd, De Moriaan is blijkbaar niet opgenomen in de lijst van Orval ambassadeurs.

Terwijl de Orval ons perfect vanuit een kelder op de juiste temperatuur werd aangereikt, laat het eten erg lang op zich wachten.  Blijkbaar is er een probleem in de keuken.  Na bijna een uur komt onze pasta dan toch te voorschijn.  Het eten is lauw (en dan drukken we ons nog vriendelijk uit).  Laat ons hopen dat dit een éénmalig spijtig toeval was.

Professor Arnoldus Goedbier

In een doodlopende straat vinden we het hoevetje waar Jan Albert De Bruyne, beter bekend als professor Arnoldus Goedbier, zijn stekje heeft.  We zijn de eerste bezoekers vandaag.  In het tuintje van Jan staat een tent opgesteld.  Tegen een zacht prijsje proef je hier van pareltjes van brouwerij De Regenboog, of geniet je van Tripel Karmeliet, Pater Lieven of van het lievelingsbier van de professor: Orval.

Wij kiezen voor een proefbrouwsel, aldus de professor, van Brouwerij De Regenboog: ’t Smisje Catherine ‘The Great Imperial Stout’, een klepper van maar liefst 10 vol%alc.  Het erg koud geschonken bier is kastanjebruin met een onregelmatig gebroken wit schuim.  De geur is wat kruidig, fruitig en hoppig.  De smaak zet caramelzoetig aan en is vrij alcoholisch.  De nasmaak is zelfzeker bitter.  De zoete en bittere componenten slagen er evenwel niet in een uitgebalanceerd geheel te vormen.  Ik heb zeker niet het gevoel hier aan een stouttype te nippen (al geef ik niet echt veel om al die stijlaanduidingen).  Toch is dit proefbrouwsel zeker veelbelovend.

Professor Arnoldus Goedbier
serveert u bierwetenschap met een knipoog !

Internationaal Streekbierenfestival Zwevegem

We verlaten de Zwalm en trekken een kleine dertig kilometer verder voor een blitsbezoekje aan het Internationaal Streekbierenfestival.  Het eigen Unicumbier in twee versies waarvan de kleur maar weinig verschilt, is nogal zoetig, neutraal.  Girardin Oude Geuze en Totentrekker maken onze smaakpapillen snel weer wakker.  Een aangename verrassing, vooral in de nasmaak, is de Ultimate IPA van het Praagse Pivovarský Dúm: een kanonskogel kwaliteitshop torpedeert ons gehemelte.  Verder is het nog een prettig weerzien met Sandrino van Brouwerij Leroy-Van Eecke en Frederik De Vrieze, oud-medestudent en brouwer van brouwerij Contreras.

Het Internationaal Streekbierenfestival is een erg druk bezocht bierfeest met een mooie bierlijst.  De tijd was helaas te kort om er een degelijk bezoek van te maken.