Fotograf: Eliza Jeziorska

Sprzęt: Praktica, klisza po terminie
P.S Za opóźnienie aktualizacji przepraszam, niedługo więcej!

Wyjazd do Zwierzyńca trochę się “porozglądać”

http://i843.photobucket.com/albums/zz356/freeintime/panorammmmyyyyy.jpg?t=1256084166

Ostatnio odwiedziłam z Mamą i Kasią hodowlę kotów syberyjskich, z której pochodzi Rusłan. Małe, czternastotygodniowe kociaki były cudowne, chociaż mało włochate

Na tych dwóch zdjęciach jest kot dorosły:

A dalej już kociaki:

pb

Dla porównania – puchaty Rusłanek (właśnie siedzi u mnie na kolankach i domaga się bycia głaskanym):dA, pb

Zobaczymy co to z tego będzie , znając życie , moje lenistwo , brak czasu i ochoty długo ten blog nie pożyje . Zanim ogarnę o co tu w tym wszystkim chodzi , zdążę się zniechęcić lub też po prostu przekręcić z nerwów : ) Ta Pani , gwiazda weekendowych leśnych wypadów , będzie mi towarzyszyć dość często , aczkolwiek nie powinno być  rudo-nudno . Wbrew obiegowym opiniom , to nie jest “Basia” tylko Zuzia  : ) Nie pytajcie czemu , wszyscy którzy ją znają wiedzą że to Zuzka i już : )

.

.

.

punkt

widokowy

nad stawem

ECHO

Fotograf: Emilia Głąb, emigla

Sprzęt: Minolta x700, obiektyw Sigma UC zoom + cokin 52mm skylight 1a, klisza po terminie

-

B O N U S

Jako entuzjastka camery obscury i lomografii prezentuję Wam dokonania Emili cudem zrobionym z pudełka od zapałek:

]]> http://cyberpodroze.wordpress.com/2008/09/16/w-multikolorowych-ogrodach-keukenhof/ Tue, 16 Sep 2008 10:43:02 +0000 MD http://cyberpodroze.wordpress.com/2008/09/16/w-multikolorowych-ogrodach-keukenhof/

Jest w Holandii pewna miejsowość o nazwie Lisse. Ta nazwa pewnie nikomu nic nie mówi. Kiedy jednak wspomnimy o tulipanach rosnących w ogrodach Keukenhof, natychmiast połączymy Lisse z owymi kwiatami. Nigdzie indziej na świecie kolory wiosny nie są tak intensywne jak w ogrodach Keukenhof. Mamy tu okazję zobaczyć piękne kwiaty we wszystkich kolorach tęczy. W związku z tym jednak, że słynne holenderskie tulipany rozkwitają tylko wiosną miejsce to otwarte jest dla zwiedzających tylko wtedy (od marca do maja). Poza samymi tulipanami w ogrodach Keukenhof mnóstwo jest oczek wodnych. Tu również znajduje się największy park rzeźb w Holandii. Około 50 artystów wzięło udział w tworzeniu najwymyślniejszych 150 rzeźb, które w unikatowy sposób zintegrowały się z otoczeniem i efekt końcowy jest rzeczywiście niesamowity. Z myślą o najmłodszych powstał mały zwierzyniec pełen futrzaków oraz drewniany wiatrak, który jest udostępniony do zwiedzania. Jeśli tylko Wasza wizyta w Holandii przypadnie wiosną zachęcam gorąco do wejścia w ten unikatowy świat tysięcy kolorów. Nie pożałujecie.

Nasze hotele w Lisse:

hotel Golden Tulip

Już jutro (29 maj- czwartek) Lajkonik, zwany konikiem zwierzynieckim lub tatarzynem będzie urządzał harce po krakowskim rynku. Jeden z symboli Krakowa w przewspaniałej szacie, której oryginał zaprojektował Stanisław Wyspiański, przyciąga rzesze turystów. Corocznie (pierwszy czwartek po Bożym Ciele) maszeruje ze Zwierzyńca na Rynek Główny. Tańcząc przy skocznej melodii odwiedza restauracje i sklepy. Największe zainteresowanie wzbudza jednak jego buława, której uderzenie ma przynosić szczęście na cały rok.

Szczegóły i trasa przemarszu :

Swoja wędrówkę rozpoczyna na dziedzińcu klasztoru ss. Norbertanek, a następnie podąża ulicami Kościuszki, Zwierzyniecką, Franciszkańską i Grodzką do Rynku Głównego.

Kulminacja pochodu Lajkonika następuje zazwyczaj około godz. 19 na estradzie przed Wieżą Ratuszową. Prezydent miasta wręcza Lajkonikowi tradycyjny haracz, a razem zadowoleni z dobrej transakcji wznoszą toast (oczywiście bezalkoholowy ;P)  za pomyślność Krakowa i jego mieszkańców.

początek -> godzina 13.00 (dziedziniec klasztoru na Zwierzyńcu), a następnie przemarsz wśród wiwatujących tłumów (zamknięte ulice na trasie).

kulminacja -> godzina 19.00 na Rynku Głównym

zakończenie -> godz. 20 przemarsz wokół Rynku Głównego

Tradycja Lajkonika  nawiązuje do legendy związanej z najazdem tatarskim (flisacy, którzy podstępem rozbili wojska tatarskie gotujące się do ataku na miasto, przebrali się w tatarskie ubrania i na zdobycznych koniach wjechali do miasta, z przywódcą flisaków przebranym za wodza Tatarów) , ale ma również swoje historyczne korzenie w kulcie ziemi … ale o tym już innym razem

Piątek zwany wielkim. Czas jechać. Chociaż zupełnie mi się nie chce. Wolałbym uwolnić się od tych zobowiązań rodzinnych i wykorzystać ten wolny czas zupełnie inaczej. Jak na razie jednak, jestem kompletnie pozbawiony możliwości wyboru. No ale co zrobić… W samochodowym radiu Chrystus umiera bez przerwy. Zdaje się, że stoi przy drodze z raną w lewym boku i wiankiem cierniowym na głowie, a obok niego baranek z cukru na zielonej podstawce z wbitym w tyłek patyczkiem, na którym powiewa flaga Watykanu. No a nad nimi obowiązkowo lata motylek. Czy może chmara much, zwabiona zapachem krwi. I mokną tak razem w strugach szarego, zupełnie niewiosennego deszczu. I aż chce się krzyknąć, Jezus, uśmiechnij się, bo kto za życia ni razu się nie uśmiechnie i nieba nie zazna, ten… ale i tak na nic to wszystko, bo twarz Jezus ma plastikową i za cholerę miny zmienić nie potrafi. Chuj z tym zresztą, niech tak stoi sobie jak mu się podoba, przynajmniej współgra z nastrojem otoczenia w sposób dosyć wyrafinowany.

I znowu Zwierzyniec. Pod koniec XVI wieku hetman Jan Zamoyski wpadł na iście renesansowy pomysł ogrodzenia kawałka lasu, wyjątkowo gęstego i różnorodnego, płotem, który miał zagwarantować spokój i pomyślne łowy. I tak właśnie wszystko się zaczęło. A teraz jest to środek parku narodowego, w sumie kurort, ale tak naprawdę niewiele się przez te kilkaset lat zmieniło. I wtedy, kiedy wakacje spędzała tu Marysieńka Sobieska i wtedy, kiedy hitlerowcy palili tu ostatnie domy, też na pewno było podobnie. Tak samo sosny wyginały się na wietrze, a atmosfera pachniała świeżą dzikością przyrody. I chociaż nie ma już żadnego ogrodzenia, to nadal czuję ten płot, oddzielający to miejsce od codziennej rzeczywistości.

Sobota. Muszę się trochę przewietrzyć. Pada nadal bez przerwy, biorę parasol i wyruszam, śladem dziecinnych zabaw. Ale najpierw zahaczam o aptekę, zakupując pakiet przeciw przeziębieniowy, bo od kilku dni dręczy mnie jakieś kurestwo. I idę. Najpierw ulicą Partyzantów, potem przechodzę przez tory, z których jedne są szersze od drugich. Jakim cudem, przez to miasteczko w głęboko zapadłej części świata, biegną szerokie, radzieckie, tory? Otóż, jest to pamiątka przyjaźni Polski z ZSSR, Linia Hutniczo Siarkowa, łącząca Śląsk z Ukrainą. Istny relikt dawnych sojuszów, jednak żywa skamielina, po której wciąż jeżdżą obrzydliwie długie i brudne pociągi towarowe. Idę dalej, ulicą, na której stał rodzinny dom mojej prababci, spalony przez Niemców uciekających przed czymś, czego bali się chyba najbardziej, czyli pogromem sianym przez barbarzyńską Armię Czerwoną. Nie wiele ocalało z przedwojennego świata prababci. Metalowa figura Jezusa, który wisiał na drewnianym krzyżu w głównej izbie domu, przytwierdzona jest teraz, zgodnie z jej wolą, do krzyża na babcinym nagrobku.

Droga wiodąca na cmentarz w Zwierzyńcu ma w sobie coś wyjątkowego. Chociaż asfalt jest tam nowy i równy, w odróżnieniu od jeszcze nie tak dawnego traktu z krzywych płyt chodnikowych, to jest w niej coś, co od kilkudziesięciu lat się nie zmieniło. Drzewo. Drzewo dosyć sporych rozmiarów, wprawdzie nie na samym środku jezdni, trochę z boku, ale jednak oblane asfaltem ze wszystkich stron. Nikt chyba jeszcze w nie nie wjechał, nawet człowiek pijany w trzy dupy widząc drzewo w jezdni zapewne zdjąłby nogę z gazu. Dlaczego tkwi tam nadal ta wielka roślina, dlaczego nikt jej nie wyciął? Może nikt nie miał serca, wszak tutejszych ludzi cechuje wyjątkowa miłość do przyrody. A może nikomu się nie chciało? Nie wiem, nieważne, ważne, żeby to drzewo stało tam po wszeczasy, bo bez niego znikłaby jakakolwiek wyjątkowość tego miejsca.

Idę dalej. W dole zalew i tartak. Zalew był tam kiedyś, przed wojną, potem znikł na jakiś czas, nie wiem, dlaczego, a uroczyste otwarcie sprzed paru lat pamiętam dosyć dobrze. Były kiełbaski, wata cukrowa i fajerwerki. Duża inwestycja, miała przynieść miastu ogromne korzyści, potem jednak okazało się, że w zalewie zagościły bakterie coli. No ale można popływać po nim kajakiem. Albo plastikowym rowerem wodnym, co kto woli. Tartak natomiast przetrwał wszystkie zabory, nie dał jednak rady wczesnemu kapitalizmowi trzeciej RP. W miejscu, gdzie hałasowały maszyny, teraz panuje okrutna, pośmiertna, cisza. Ale nie tam chciałem dojść. Po drodze z betonowych płyt wspinam się na szczyt góry. Zwierzyniec leży w kotlinie, więc z góry widać całe miasteczko i otaczające je wzgórza, porośnięte gęstymi lasami. Deszcz nadal pada bez przerwy, a ja z zielonym parasolem z logiem lasów państwowych, w butach z pękniętymi podeszwami, ślizgam się po błocie, a w ręku trzymam powiewającą na słabym wietrze reklamówkę z apteki. Odbiegam dosyć znacznie od wizerunku typowego turysty, bo i żadnym wycieczkowiczem nie jestem. Jestem u siebie, bardziej i dotkliwiej niż gdziekolwiek indziej. Mgła, niczym gęsty dym papierosowy wydmuchiwany przez jakiegoś olbrzyma, unosi się nad lasem, imitując pożar. Nie ma jednak mowy o żadnym ogniu, bo jest zdecydowanie zbyt mokro i ja też czuję, że przemakam, że przesiąkam na wylot tym miejscem. Tak, o to właśnie chodziło. Można już wracać.

A potem była niedziela, a dzisiaj jest poniedziałek i kończy się ta podróż sentymentalna, a ja zaczynam coraz lepiej rozumieć sens takich wycieczek. W codzienności pośpiesznego życia przeszłość staje czasem na drodze, jak to drzewo w jezdni. I mógłbym je przecież ominąć, zbyt wiele się nie zastanawiając. Ale jak można nie zwrócić uwagi na coś tak unikatowego? Dobrze jest się zatrzymać, obejść roślinę dookoła, popatrzeć na rozłożyste gałęzie i pomyśleć nad tym, gdzie pod tym równym asfaltem, głęboko pod ziemią, ukryły się korzenie.