Tags » ιστορία

15 Οκτωβρίου 1946: Η αυτοκτονία του Hermann Göring

Σαν σήμερα 15 Οκτώβρη 1946 αυτοκτονεί στο κελί του λίγο πριν την προκαθορισμένη εκτέλεσή του ο Hermann Göring, κορυφαίο στέλεχος των ναζί, ένας από τους πιο θερμούς υποστηρικτές του Χίτλερ. 13 more words

ιστορία

Alexandra Kollontai "Επιθυμούν οι διεθνιστές το σχίσμα;"

Το κείμενο δημοσιεύεται στα πλαίσια του αφιερώματος της σελίδας 100 Χρόνια Οκτωβριανή Επανάσταση. Για το αφιέρωμα επιλέγουμε λιγότερο γνωστά ιστορικά κείμενα. Το άρθρο της Κολλοντάι με τίτλο “επιθυμούν οι διεθνιστές το σχίσμα;” δημοσιεύτηκε τον Γενάρη του 1916 στο περιοδικό International Socialist Review. Μπορείτε επίσης να το βρείτε στο διαδικτυακό μαρξιστικό αρχείο. Οι υπογραμμίσεις με μαύρα στο κείμενο είναι δικές μας

Από τότε που πραγματοποιήθηκε η Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ των σοσιαλιστών με διεθνή προσανατολισμό, οι σοσιαλιστές με πατριωτικό προσανατολισμό προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι οι επαναστάτες διεθνιστές δεν θέλουν τίποτα άλλο από το να καταστρέψουν το έργο των σοσιαλιστών των τελευταίων 50 χρόνων, επιθυμούν να προκαλέσουν σχίσμα στο εργατικό κίνημα.

Το γεγονός ότι οι ηγέτες των κομμάτων των εμπόλεμων χωρών αφού διακήρυξαν «ειρήνη» με τις ταξικές κυβερνήσεις τους και ενέκριναν τον πόλεμο, αποδοκιμάζουν τους στόχους της Συνδιάσκεψης του Τσίμερβαλντ είναι αρκετά κατανοητό και λογικό. Φαίνεται όμως ότι το δηλητήριο του εθνικισμού και του οπορτουνισμού έχει διαφθείρει ακόμα και τους ηγέτες των ουδέτερων χωρών. Τα στελέχη των σοσιαλιστικών κομμάτων στη Δανία, Ελβετία και Ολλανδία όχι μόνο αποδοκιμάζουν τη Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ αλλά τονίζουν ότι το κόμμα τους ποτέ δεν «διανοήθηκε» να στείλει επίσημους εκπροσώπους σε μια συνδιάσκεψη που πιστεύει στην αναγκαιότητα μιας δυνατής ταξικά συνειδητής διεθνούς, που απορρίπτει την πολιτική της «ειρήνης» και καταδικάζει τη συμμαχία με την καπιταλιστική κυβέρνηση που επιδιώκει ένα ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Αποκηρύσσοντας τη Συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ και τους σκοπούς της, οι ηγέτες των Ευρωπαϊκών κομμάτων αποκηρύττουν τις ίδιες τις αρχές του Σοσιαλιστικού κινήματος του επαναστατικού Μαρξισμού, αποκηρύττουν το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίστηκαν και οι δυο Διεθνείς: τη διεθνή αλληλεγγύη και την επαναστατική ταξική πάλη.

Οι σοσιαλιστές που μαζεύτηκαν στο Τσίμερβαλντ δεν είχαν την πρόθεση «να προκαλέσουν σχίσμα» ή να βλάψουν το κίνημα. Ο σκοπός τους ήταν και είναι ο ακριβώς αντίθετος: δουλεύοντας για την ειρήνη παλεύοντας εναντίον του πολέμου, καλώντας τους προλετάριους όλων των χωρών να ενωθούν στο παλιό πεδίο μάχης της ταξικής πάλης θέλουν να αναζωογονήσουν τη διεθνή, να φέρουν στη ζωή τη μεγαλύτερη και αδάμαστη δύναμη, τη διεθνή ταξική αλληλεγγύη.

Οι σοσιαλπατριώτες, οι ηγέτες των διάφορων κομμάτων, οι οπορτουνιστές που κραυγάζουν εναντίον των επαναστατών διεθνιστών και ισχυρίζονται ότι βλάπτουν το κίνημα φέρνοντας σ’ αυτό τη δυσαρμονία και τη μη ενότητα φαίνεται να ξεχνούν ότι «το σχίσμα» της Δεύτερης Διεθνούς είναι γεγονός, ένα σκληρό γεγονός που πρέπει να αναγνωρίσουμε.

Το σχίσμα προκλήθηκε από τον πόλεμο αλλά η γραμμή του διαχωρισμού δεν τραβήχτηκε από τους επαναστάτες διεθνιστές αλλά από τους γεμάτους εμπειρία επίσημους κυβερνητικούς διπλωμάτες. Από τη μια μεριά έχουμε τους συνασπισμένους πατριώτες σοσιαλιστές που υποστήριξαν τους συμμάχους και από την άλλη, αυτούς των κεντρικών δυνάμεων. Ο καθένας απ’ αυτούς διαβεβαιώνει την εργατική τάξη, οι Σάιντμαν και Νταβίντ στη Γερμανία, Πλεχάνωφ και Αλεξίνσκι στη Ρωσία, Γκεσντ και Βαντερβέλντε σε Βέλγιο και Γαλλία, ότι η νίκη της δικής τους ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης θα τερματίσει τον ολοκληρωτισμό, μιλιταρισμό, θα εγκαθιδρύσει την ελευθερία και την δημοκρατία για την Ευρώπη, θα βοηθήσει τη νίκη του σοσιαλισμού! Το μονοπάτι της ταξικής πάλης ξεχνιέται. Η «ειρήνη», αυτό το λογικό αποτέλεσμα των οπορτουνιστικών τάσεων στο Ευρωπαϊκό κίνημα των τελευταίων δέκα ή δεκαπέντε χρόνων ανακηρύσσεται ως η υψηλότερη σοφία της σοσιαλιστικής τακτικής. Μόλις τώρα, οι ηγέτες των κομμάτων στη Γερμανία, Γαλλία, Αυστρία, Βέλγιο και οι σοσιαλπατριώτες στις άλλες χώρες αλληλοκατηγορούνται για την τακτική της υποστήριξης των κυβερνήσεων τους αλλά μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ότι μόλις τελειώσει αυτός ο πόλεμος, οι σοσιαλπατριώτες των εμπόλεμων χωρών θα συγχωρήσουν ο ένας τον άλλο, ο Βαντερβέλντε θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει τον Σάιντμαν, ο Πλεχάνωφ θα συγχωρέσει τους Γερμανούς σοσιαλπατριώτες και οι Γερμανοί θα προσπαθήσουν να ξεχάσουν τις αμαρτίες των «ύπουλων» Αγγλων. Δεν διέπραξαν όλοι το ίδιο έγκλημα; Δεν έχουν όλοι μαζί προδώσει την τάξη τους και αποδείχθηκαν άπιστοι στις αρχές του διεθνισμού;

Η γενική αμνηστία θα βοηθούσε τους ηγέτες των κομμάτων να φέρουν στη ζωή την Παλιά Διεθνή, που θα βασίζεται στον εθνικισμό και τον οπορτουνισμό. Μόλις ένας νέος ιμπεριαλιστικός πόλεμος θα ξεκινούσε, η παλιά ιστορία, το σχίσμα, η διάλυση του διεθνούς εργατικού κινήματος θα ξεκινούσε πάλι. Αυτό είναι που πραγματικά επιθυμεί η εργατική τάξη; Αυτό είναι το μάθημα που οι ταλαιπωρίες και τα μαρτύρια αυτού του τρομοκρατικού πολέμου έχουν διδάξει τους σοσιαλιστές;

Αυτός ο πόλεμος έχει προκαλέσει μεγάλη ζημιά αλλά αυτός ο πόλεμος μπορεί να σημαίνει ένα βήμα προς τα μπρος στο εργατικό κίνημα αν βγάλουμε το σωστό μάθημα από τα σημερινά γεγονότα. Αυτός ο πόλεμος έχει θέσει ξεκάθαρα και απλά μπροστά στην παγκόσμια εργατική τάξη το ακόλουθο ζήτημα: Τι πρέπει να επιλέξουν οι προλετάριοι με το ξέσπασμα ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου (και σ’ αυτό το στάδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης δεν μπορεί να υπάρξει άλλος πόλεμος!) -την υπεράσπιση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής πατρίδας ή την υπεράσπιση των δικών της ταξικών συμφερόντων και της διεθνούς αλληλεγγύης της παγκόσμιας εργατικής τάξης;

Οι σύντροφοι που μαζεύτηκαν στο Τσίμερβαλντ θεώρησαν αναγκαίο να μην αφήσουν καμιά παρερμηνεία πάνω σ’ αυτό το ζήτημα. Το εργατικό κίνημα μπορεί να πραγματοποιήσει τον τελικό σκοπό του. -την κατάκτηση των μέσων παραγωγής και την εγκαθίδρυση της εργατικής δικτατορίας- μόνο με μια πρακτικά διεθνή ταξική πάλη. Ο εθνικισμός και ο διεθνισμός είναι αρχές που αντιτίθεται η μια στην άλλη. Δεν μπορεί να είσαι «καλός Μοναρχικός» και την ίδια στιγμή καλός Δημοκράτης, όπως δεν μπορείς να είσαι διεθνιστής και εθνικιστής την ίδια στιγμή. Οι προλετάριοι πρέπει να επιλέξουν.

Αυτός ο πόλεμος όμως μας έχει διδάξει ότι η εθνικιστική πολιτική, που υποστηρίζεται από τους σοσιαλπατριώτες είναι μια αποτυχία. Πρέπει να υποδείξουμε, να σχεδιάσουμε μια νέα γραμμή.

Η συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ έκανε το πρώτο βήμα για να σχεδιάσει αυτή τη γραμμή. Ήταν η πρώτη προσπάθεια για την ανοικοδόμηση της διεθνούς πάνω στην υγιή βάση του αντιμιλιταρισμού (δεν ψηφίζουμε υπέρ των πολεμικών πιστώσεων), του διεθνισμού (αντί μιας επίσης εκπροσώπησης των σωμάτων του εθνικού κόμματος στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο) και της μαζικής επαναστατικής δράσης (αντί του «νέτου σκέτου» κοινοβουλευτισμού).

Οι σύντροφοι που συντάσσονται με την συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ, δεν παλεύουν για το σχίσμα του Σοσιαλιστικού κινήματος αλλά επιθυμούν να προετοιμάσουν τη βάση για μια ταξικά συνειδητή διεθνή που θα είναι αρκετά δυνατή να παλέψει κατά της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των δικών της καπιταλιστικών κρατών και που θα ξεκινήσει το καθήκον της «προετοιμασίας» για την τελική επαναστατική πάλη.

Οι διεθνιστές δεν θέλουν να διαλύσουν τις εργατικές οργανώσεις, απλά αποφάσισαν να καταναλώσουν όλη τους τη δύναμη και ενέργεια για να κερδίσουν τις μάζες στις αρχές της Τρίτης Διεθνούς. Ελπίζουν πως όταν πραγματοποιηθεί το επόμενο Διεθνές Συνέδριο, η εργατική τάξη θα είναι δυνατή και αρκετά διαφωτισμένη για να θέσει το ζήτημα στους Σοσιαλπατριώτες ηγέτες όλων των χωρών, τί κάνατε με την εμπιστοσύνη μας; Μπορείτε να αντέξετε την ευθύνη των προδοτικών πράξεων σας;

Οι διεθνιστές ελπίζουν ότι στη νέα διεθνή δεν θα υπάρχει χώρος για οπορτουνιστές και πατριώτες, που την πιο αποφασιστική στιγμή εγκαταλείπουν το ταξικό κίνημα κα υπερασπίζουν τα συμφέροντα των εθνικών καπιταλιστών τους.

Τώρα, όταν το ζήτημα της υποστήριξης της συνδιάσκεψης του Τσίμερβαλντ συζητηθεί στους πυρήνες του Αμερικανικού κόμματος, το Αμερικάνικο προλεταριάτο θα πρέπει να αποφασίσει που στέκεται. Θα κλίνουν προς τις εθνικιστικές και οπορτουνιστικές τάσεις της Δεύτερης Διεθνούς ή θα βοηθήσουν να ξαναχτιστεί το εργατικό κίνημα στην υγιή βάση του επαναστατικού πνεύματος και της διεθνούς ταξικής αλληλεγγύης;

Οι Αμερικάνοι σύντροφοι θα πρέπει να θυμούνται: οι διεθνείς σοσιαλιστές δεν παλεύουν για ένα σχίσμα, παλεύουν για να φέρουν ολόκληρο το κίνημα στις γραμμές της ταξικά συνειδητής επαναστατικής δράσης, για να ξεκαθαρίσουν την Τρίτη Διεθνή από όλα τα στοιχεία που υπερασπίζουν την αναγκαιότητα της στρατιωτικής προετοιμασίας και πιστεύουν στον εθνικισμό και ως αποτέλεσμα αυτού στην «ειρήνη». Τότε αλλά μόνο τότε, καλέστε την παγκόσμια εργατική τάξη να κατακρίνει την ιμπεριαλιστική πολιτική της καπιταλιστικής τάξης και να πραγματοποιήσετε τον τελικό σκοπό του κινήματος, την κοινωνική επανάσταση.

ιστορία

Το τραγούδι της Τρίτης: Dance me to the end of love του Leonard Cohen

Το 1984 ο Leonard Cohen κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό τραγούδι “Dance me to the end of love”.  Η ιστορία όμως πίσω από αυτό το τραγούδι είναι πραγματικά συγκλονιστική. 327 more words

Μουσική

«Βιβλιοαναγνώσεις #16» Λεών Κοέν: Από την Ελλάδα στο Μπίρκεναου

Τον Απρίλιο του 1944, ο Ελληνοεβραίος Λεών Κοέν πέρασε την πύλη του Άουσβιτς. Κατά την παραμονή του στο στρατόπεδο, εξαναγκάστηκε να ενταχθεί στο δυναμικό της ειδικής μονάδας εργασίας που ήταν υπεύθυνη για την απομάκρυνση των σορών από τους θαλάμους αερίων και για την καύση τους στα κρεματόρια.

Η ιδιότητα του Λεών Κοέν ως μέλους της Ζόντερκομάντο καθιστά την αυτοβιογραφία του ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, που μας γνωστοποιεί τις λεπτομέρειες της σκοτεινότερης σελίδας του εικοστού αιώνα, όπως τις έζησε ο ίδιος. Αποτελεί, επίσης, μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τη μέρα που οι κρατούμενοι βρήκαν το θάρρος να ορθώσουν το ανάστημά τους και να εξεγερθούν στη ναζιστική φονική μηχανή, επιλέγοντας να πεθάνουν ελεύθεροι και με τους δικούς τους όρους.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από τις χαμένες μέχρι πρόσφατα και ανέκδοτες μέχρι σήμερα σημειώσεις του συγγραφέα, ενώ το δεύτερο μισό είναι μετάφραση του εξαντλημένου αγγλικού πρωτότυπου.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία από τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017.

σελίδες: 184 | isbn: 978-618-82909-4-5 | τιμή: 13,30€

Πηγή: Εκδόσεις Κυαναυγή

ιστορία

"Η Δυτική Μακεδονία στη δεκαετία 1940-50", ΠΔΜ, Φλώρινα 13-14 Οκτωβρίου 2017

 Σάββατο (14/10) στις 11.30 π.μ. Εισήγηση του Γιώργου Λιόλιου “Θολό ποτάμι”: Η εξόντωση των Εβραίων της Φλώρινας μέσα από τεκμήρια και αρχειακές πηγές”, στο επιστημονικό συνέδριο που διοργανώνει το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας στη Φλώρινα με θέμα “Η Δυτική Μακεδονία στη δεκαετία 1940-50” . Το συνέδριο θα λάβει χώρα στην Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου. Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα με όλες τις εισηγήσεις εδώ:

ιστορία