Tags » Σχέσεις

Φύγε... ευχαριστώ!

Η ζωή θυμίζει έντονα ένα αεροδρόμιο. Διαρκείς αφίξεις κι αναχωρήσεις. Εκατοντάδες περαστικοί να σε προσπερνούν, προορισμοί που συνεχώς ανανεώνονται στον πίνακα ανακοινώσεων. Στιγμές ευτυχίας με εγκάρδια καλωσορίσματα κι άλλες όχι τόσο ευχάριστες, με επώδυνους αποχαιρετισμούς.

Δεν έρχονται όλοι οι άνθρωποι για να μείνουν στη ζωή σου· κι ας προσπαθούν κάθε φορά να σε πείσουν με μεγάλα λόγια και βροντερές υποσχέσεις. Κι αν ακόμα το θέλουν, συχνά μπερδεύουν τις στάσεις με τους σταθμούς. Έτσι λοιπόν, σχεδόν κάθε άφιξη κουβαλάει μαζί της και μία αναχώρηση. Έτσι κι εσύ έμαθες πέρα απ’ το να καλωσορίζεις πως πρέπει και να αποχαιρετάς. Κι είναι κάποιοι που κάνουν τον αποχωρισμό εύκολη υπόθεση, καθώς η απουσία τους μοιάζει μάλλον με δώρο. Είναι όμως κι άλλοι που σου λείπουν τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν μπορείς χωρίς αυτούς.

Μα είναι και κάποιες απουσίες καλύτερες απ’ τις παρουσίες. Ίσως γιατί δεν έδωσαν ποτέ πραγματικά το παρόν. Υπάρχουν κι εκείνοι, λοιπόν, που ενώ πιάνεις τον εαυτό σου να τους σκέφτεται και να του λείπουν, δε θα τους ήθελες ποτέ ξανά στη ζωή σου, δεν επιδιώκεις την επιστροφή τους ούτε κι ελπίζεις σ’ αυτήν. Είναι σαν να τους αγαπάς για όσα σου έδωσαν μα να τους μισείς ταυτόχρονα για όλες τις πληγές που περίτεχνα σου άνοιξαν, άλλωστε ρήμα ξε-αγαπώ δεν υπάρχει και το ξέρεις καλά.

Ποτέ δε σου είναι εύκολο να βγάζεις ανθρώπους απ’ τη ζωή σου. Είτε έφυγαν μόνοι τους είτε τους έδιωξες εσύ, πάντα την απουσία τους θα ακολουθεί ένα κενό. Μη σε τρομάζει, όμως, γιατί κάποιοι άλλοι υπέροχοι άνθρωποι θα γεμίσουν αυτό το κενό και θα κολλήσουν ένα φωτεινό χαμόγελο στο τότε κατσουφιασμένο σου μουτράκι. Πάντα απ’ τις χαραμάδες δε σκάει το φως;

Στην πραγματικότητα, αν το καλοσκεφτείς, δεν είναι καν τα πρόσωπα που σου λείπουν μα τα συναισθήματα που σου δημιουργούσαν. Αυτά είναι που αναζητάς. Ερωτεύτηκες τον ίδιο τον έρωτα, νοσταλγείς την ασφάλεια, το πάθος και τη συντροφικότητα. Πάντα τα συναισθήματα πενθείς, τα πρόσωπα είναι μονάχα οι πομποί.

Εξάλλου καθένας που μπαίνει στη ζωή σου έχει έναν σκοπό. Άλλος είναι μάθημα κι άλλος πάθημα. Άλλος ευλογία κι άλλος κατάρα. Κάποιοι θα σε μάθουν ν’ αγαπάς και κάποιοι άλλοι θα σε μάθουν να σ΄αγαπάς, αφού μόνο εσένα είχες τελικά στα ζόρια. Κάποιοι θα γίνουν παραδείγματα προς μίμηση κι άλλοι προς αποφυγή. Μα τελικά είναι πολύ σημαντικό να μάθεις τι δε θες και τι δεν ανέχεσαι για να μη συμβιβαστείς ποτέ ξανά ούτε να σε πουλήσεις φθηνά.

Αν είναι τέχνη το να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή, είναι ακόμα μεγαλύτερη το να μην επιστρέφεις σε αυτούς που σε έδιωξαν με τα άδεια τους λόγια και τις ακόμα πιο άδειες τους πράξεις. Να δίνεις, αλλά να κρατάς πάντα κάτι και για σένα. Να αφήνεσαι, αλλά να μάθεις πως ορισμένες φορές πρέπει και να αφήνεις -για το δικό σου καλό.

Ναι, υπάρχουν άτομα που πάντα θα σου λείπουν, όπως υπάρχουν και λόγοι που αυτή τη στιγμή δεν είναι δίπλα σου. Δε συνέχισαν τη διαδρομή μαζί σου, είτε γιατί δείλιασαν και τα παράτησαν στα μισά είτε γιατί στην ουσία δεν έκαναν ποτέ ούτε βήμα κι όταν το συνειδητοποίησες ήσασταν ήδη πολύ μακριά για να γυρίσεις πίσω κι ακόμα πιο μακριά για να σε προλάβουν. Έπαιξαν κι έχασαν, εσένα.

Το «λείπει» κι η «λύπη» ακούγονται ίδια κι αυτό δε μοιάζει και πολύ τυχαίο. Γι’ αυτό να τους θυμάσαι πού και πού, μα μην ξεχνάς ποτέ πως σε είχαν και σε άφησαν να φύγεις. Άλλωστε «ό,τι αξίζει, μένει» άρα ό,τι έφυγε, μάλλον δεν άξιζε και τόσο.

Πωλίνα Πανέρη

PillowFights

Fab Today

Έχετε φίλους από την εφηβεία;

Σίγουρα θα είχατε κάποια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο με την οποία ήσασταν αχώριστες: Πηγαίνατε μαζί για ψώνια, για καφέ, σε όλα τα σχολικά πάρτι, μελετούσατε παρέα, ενώ πολλά από τα βράδια σας τα περνούσατε στο δικό της ή το δικό σας σπίτι κουτσομπολεύοντας και γελώντας μέχρι τα ξημερώματα.

Fab Today

Αγάπη, Εμπιστοσύνη

…σε θυμάμαι να λες πως εμπιστεύομαι τον καθένα πολύ γρήγορα ή εύκολα
και έτσι με εκμεταλλεύονται, επιτήδεια.


Όμως η εκμετάλλευση για να λειτουργήσει χρειάζεται να την αισθανθείς,
για να την αισθανθείς χρειάζεται να σκεφτείς κατ’ αυτόν τον τρόπο,
βλεπεις είναι νοο-τροπία
– τρόπος σκέψης που δεν υφίσταται στο δικό μου μυαλό –
και έτσι μπορώ και απολαμβάνω αγνά τις στιγμές που με “εκμεταλλεύονται”
λειτουργόντας μάλλον εγωιστικά, όχι όμως “για την πάρτη μου” μόνο…

Εκείνο που όμως με σιγουριά δεν εμπιστεύτηκα και λυπάμαι πολύ, ήταν η αγάπη.
Το ιδιόρυθμο σε αυτή μου την στάση είναι ότι, ενώ τα περισσότερα απ’ όσα κάνω, τα πράττω με αγάπη, κατανοώ τώρα, την αγάπη δεν την εμπιστεύομαι.

Δεν ξέρω αν είναι όπως λένε οι ψυχολογικές έρευνες και θεωρίες περί του θέματος:
ότι δηλαδή κατά βάθος πιστεύω πως δεν αξίζω την αγάπη για Χ λόγους του παρελθόντος, το βλέπω καθαρά όμως να συμβαίνει και φιλοσοφόντας το,
προσπαθώ να το κατανοήσω και να προχωρήσω ανελικτικά.

Γνωρίζω πως, αν και έχω πίστη σε αυτή τη ζωή και τους ιδιαίτερους τρόπους της,
δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.
Είναι παράδοξο γιατί είμαι της πίστης ότι η εμπιστοσύνη δεν θα έπρεπε να τίθεται καν ως θέμα σκέψης/συζήτησης, είμαστε άνθρωποι, λειτουργούμε σε ομάδες πάντοτε καλλίτερα οπότε η εμπιστοσύνη πρέπει να είναι αυτονόητη, δεδομένη.

Βρίσκω εξαιρετικά αστείο τούτο το οξύμωρο.

Ίσως δεν δέχομαι τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη που βλέπω να ανταλλάσεται προϋποθέτει δεσμεύσεις, προσδοκίες και κάθε λογής περιορισμό.

Βλέπεις, στον κόσμο που ταξιδεύω η αγάπη δεν είναι συναίσθημα αλλά η λέξη που περιγράφει μια αίσθηση απεριόριστης ελευθερίας που δίνει νόημα και κίνητρο στην φύση μας, είναι η φύση μας.

Σ’ αγαπώ,
μπουνταλάς

άνθρωπος

Μανούλα σε ευχαριστώ...

γράφει η  Ρίνα Σερέτη

Μανούλα σου ζήτω συγγνώμη που δεν ήμουν το παιδί που ήθελες, το ήσυχο, το πρόβατο όπως το παιδί που πάντα θαύμαζες…

Σε συγχωρώ για τότε που με πλήγωσες με την ψεύτικη συγγνώμη σου. Έμαθα πως μια συγγνώμη δεν χρειάζεται κλάμα για να είναι αληθινή, χρειάζεται μόνο να συνοδεύεται από αγάπη!
Σε ευχαριστώ γιατί έμαθα πως τα ψέματα πληγώνουν πολύ κι από τότε δεν ξαναείπα ψέματα ποτέ!

Σε ευγνωμονώ γιατί μου δίδαξες όταν θέλω κάτι από τους ανθρώπους να το ζητώ μόνη μου και να μην χειραγωγώ τρίτους για να πετύχω τον σκοπό μου. Έμαθα να δείχνω την αληθινή μου πλευρά και να μην κρύβομαι πίσω από διάφορα προσωπεία πότε του καλού Σαμαρείτη πότε του ενάρετου, πότε του αθώου…

Και τώρα που έγινα μητέρα, σου λέω το πιο δυνατό μου ευχαριστώ γιατί έμαθα να εκτιμώ το χάδι και την δύναμή του επειδή από εσένα δεν ήτανε ποτέ δεδομένο!

Έγινα μητέρα και η απουσία της δικής σου στοργής μου έδωσε την δύναμη να δώσω στοργή χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς να πρέπει να έχω ένα παιδί με τη δική μου προσωπικότητα αλλά με την δική του! Από εκεί διδάχθηκα την ομορφιά της ελευθερίας έκφρασης και σκέψης και κατάλαβα πως οι φωνές, οι φραστικές επιθέσεις και η κριτική μόνο φυλακές και σίδερα υψώνουν στην ψυχή μας!

Μανούλα σε ευχαριστώ γιατί χωρίς εσένα δύσκολα θα έβρισκα την δύναμη να σταθώ στα πόδια μου, να ζητώ συγγνώμη και να το πιστεύω, να μην φοβάμαι την αλήθεια μου αλλά να την μοιράζομαι, να αγαπώ με την καρδιά μου, να δέχομαι τους ανθρώπους γιαυτό που είναι, να μην ασκώ κριτική αλλά να βοηθώ όπου με χρειάζονται και τελικά να είμαι όλα όσα ήθελα να γίνω…

Αγαπημένη σύντροφος, πιστή φίλη μα πάνω από όλα αληθινή μητέρα!…

Πηγή: katohika.gr

άνθρωπος

Δεν υπάρχει "δεν θέλω σχέση"

Τα γνωστά και χιλιοειπωμένα: «Δεν είμαι έτοιμος για σχέση, περνάω φάση, δεν ξέρω τι θέλω» 

Κουραφέξαλα!

Ναι, όλα αυτά είναι κουραφέξαλα, μη μασάτε.

Μπορούμε να δεχθούμε πως σε κάποιες περιόδους της ζωής μας, προσεγγίζουμε την ιδέα της δέσμευσης πιο θετικά και σε κάποιες άλλες όχι και τόσο.

Fab Today

_ . - ~ > εγώ < ~ - . _

τι είσαι ;;

ποιητής

τι ποιείς;

ποιος είσαι;

δεν απαντάς….

πόσοι είσαι;

για να δούμε…
-εγώ,
-εγώ που παρατηρώ το εγώ,
-εγώ που παρατηρώ το εγώ που παρατηρεί το εγώ,
-εγώ που παρατηρώ όλο αυτό και ερωτώ το παραπάνω εγώ που είναι σκεπτικό: τι δεν βλέπει; τι αναζητά; τι ψάχνει; τι θέλει;

  • Ψέμματα σε Εμένα

Ακολούθησε την αγνή επιθυμία σου… αυτή είναι η απάντηση.
Όσο και αν το ζυγίσω, απ’ όπου και αν το κοιτάξω, να κάνω αυτό που πρέπει, ή εκείνο που με συμφέρει, θα ψεύδομαι στον εαυτό μου, θα υποκρίνομαι στο πρώτο και κύριο άτομο που αυτονόητο είναι, όχι να ψεύδομαι αλλά να σέβομαι..: ΕμένΑ.

Πόσες είναι οι φορές που αποφάσισες τελικά να πεις Όχι στην απλή, αγνή σου επιθυμία για χαρά ή/και περιπέτεια;

Για ποιό λόγο είπα όχι;

Για ποιό λόγο είπα ναι;

Χρειάζεται να έχω κατά νου κάποιο όφελος, την καταξίωση σε σχέση με τον περίγυρο;
Το όφελος της ψυχικής αναζωογόνησης, της χαράς, της εμπειρίας που το βαθύτερο Είναι μου ζητά τι γίνεται;
Έγινα φασίστας και δικτάτορας στον ίδιο μου τον εαυτό, ωραίος…
Τελικά δεν είμαι και τόσο εγωιστής, ανόητος ναι, εγωιστής όμως όχι. Γιατί αν είσαι εγωιστής θέλεις όμορφα πράματα, για εσένα, και ο αντίκτυπος ή το κύμα της δόνησης έχει συνήθως καλά αποτελέσματα σε όλα τα επίπεδα τριγύρω, μήπως δεν είναι έτσι;

“Αν η επιλογή που κάνεις σε κρατά από μία νέα εμπειρία μάθησης, κατανόησης, διεύρυνσης, ανάπτυξης, τότε να είσαι σίγουρος ότι έχει αναλάβει τα ινία ο νούς σου“

Τουτ’ έστιν αν νομίζω πως κρίνω “αντικειμενικά” προστατεύοντας τον εαυτούλη μου από το ρίσκο των κεκτημένων συντηρώντας την “ασφάλεια” τότε σίγουρα έχω πλανηθεί και ΔΕΝ σκέφτομαι τον εαυτό μου, πραγματικά ούτε στο ελάχιστο.

Έχω γίνει Δυνάστης του Εαυτού μου άρα, εγωιστής δεν μπορώ να λέγομαι γιατί ΔΕΝ κοιτάω αληθινά τον εαυτό μου.

Ο Νους λοιπόν είναι το Εγώ. Όλη αυτή η κατασκευασμένη προσωπικότητα, η φιγούρα που μάθαμε να θέλουμε να προβάλουμε για κάποιο λόγο που μου διαφεύγει για την ώρα, ουδεμία σχέση έχει με τον Εαυτό.

Η Αλήθεια είναι τόσο απλή, τόσο προφανής, που σαν τη μύτη μου, είναι τόσο κοντά μπροστά μου, που δεν τη βλέπω.

Εαυτός: Οπότε ακολούθησε την επιθυμία σου και ανέλαβε τα ινία και όλη την ευθύνη.
Εγώ: ΩΠ! Τι; Ποιά;…
Εαυτός: Την Ευθύνη..; ωστε αυτό είναι λοιπόν το μυστικό κλειδί των δεσμών σου, η ευθύνη…
γι’ αυτό λέω ΔΕΝ είσαι εγωιστής… Ο πραγματικός εγωιστής θα αναλάμβανε την ευθύνη από εγωισμό πρώτα απ’ όλα! …είναι ειλικρινής.

Να αναλάβω την ευθύνη για κάτι που έκανα, αυτό είναι ξεκάθαρα εγωιστικό.
Το να μετανιώνω για αυτά που δεν έκανα μου μοιάζει ανόητο ή μάλλον νοητό, μιας και αυτός με κράτησε στάσιμο, ο Νους.

Ο χαρακτήρας που ξεκινάω σε πολύ νεαρή ηλικία να χτίζω για να ανταπεξέλθω στο περιβάλλον που κινούμαι δημιουργεί προσκόλληση, ταύτιση και διάφορα άλλα, αν δεν έχω το εγχειρίδιο χρήσης του Εαυτού (και συνήθως, οι περισσότεροι δεν το έχουμε από τον κατασκευστή μας).

συνεχίζεται….

  • Η δημιουργία ενός Εγώ
  • Η ισχυροποίηση ενός Εγώ
  • Η ταύτιση του Εγώ
άνθρωπος

Περί Επίκρισης...

Τι σημαίνει επίκριση;

επικρίνω= (κατακρίνω, μέμφομαι, ψέγω – αντιθ. επαινώ).

Κρίνω κάποιον, για τις πράξεις του, για τις σκέψεις του, για την συμπεριφορά του… 

Θεωρώ, ότι θα μπορούσε, να είχε πράξει διαφορετικά, να είχε σκεφτεί αλλιώς, να είχε συμπεριφερθεί, με άλλον τρόπο.

Κοινώς δεν μπορώ, να αποδεχτώ τον άλλον, έτσι όπως είναι… 

Θεωρώ, πως αν ήταν αλλιώς, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα… 
Θεωρώ, πως αν είχε πράξει διαφορετικά, εγώ θα ήμουν ευχαριστημένος…

Και επειδή ο άλλος, δεν έχει συμπεριφερθεί, όπως εμένα εξυπηρετεί, όπως εγώ θεωρώ, σωστό και πρέπον, θυμώνω και του την λέω… Του την λέω, για να τον συνετίσω, για να βάλει μυαλό, για να μην το ξανακάνει… 

Γιατί; Γιατί απλούστατα εμένα, δεν με εξυπηρετεί, αυτή η συμπεριφορά.

Εγωιστικό; 

Ναι, στο βαθμό που μένουμε, στην επίκριση, και θεωρούμε, ότι ο άλλος φταίει… Όταν κλεινόμαστε και μαντρωνόμαστε, πίσω από το θυμό μας, ότι είναι φταίξιμο του άλλου, κλείνοντας, την πόρτα της επικοινωνίας και επιλέγοντας, την χωριστικότητα…

Όταν επικρίνω…

Όμως, γιατί μπαίνουμε στην διαδικασία, να κρίνουμε τον άλλον; 

Μήπως, έχουμε υιοθετήσει ένα κριτή μέσα μας, που απλά τον προβάλλουμε στον άλλον, όταν δεν τον στρέφουμε, στον εαυτό μας;

Όταν δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας, να ανασάνει από την κριτική, μήπως αυτή η κριτική, που δεν πάει σε εμάς, εκτοξεύεται στον απέναντι;

Μήπως, είναι αυτός ο κριτής, η πηγή των ενοχών μας, και της αυτολύπησής μας;

Μήπως, είναι αυτός η αιτία, για το σαμποτάρισμα του εαυτού μας, και την καταστροφή, της αυτοεκτίμησης μας;

Μήπως, είναι αυτός η αιτία, που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε, το μεγαλείο της ύπαρξης μας;

Όμως, αν παρατηρήσουμε αυτή την εσωτερική φιγούρα, που μας κρίνει κάθε στιγμή και παρατηρήσουμε, το τι μας λέει, θα γίνουμε πολύ συνειδητοί, των περιορισμών και των πεποιθήσεων μας… 

Είναι εκείνα, τα σποράκια μέσα μας, που ο εσωτερικός κριτής τα φτύνει, ένα ένα, για να τα δούμε και να τα μετουσιώσουμε. 

Είναι εκεί, που βρίσκεται κρυμμένο, το μεγαλείο μας… 

Αυτοί οι περιορισμοί και οι πεποιθήσεις, που δεν μας προάγουν σαν άτομα, είναι αυτά τα κομμάτια, που αν δουλέψουμε συνειδητά μαζί τους, μας αποκαλύπτουν, την δύναμη μας. 

Είναι αυτά τα κομμάτια, που αν μετουσιωθούν, τότε ο κριτής, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης…

Θα είναι τότε, που δεν θα έχουμε τίποτα να κρίνουμε, τόσο σε εμάς, όσο και στους άλλους.

Θα είναι τότε που κάποια συμπεριφορά του άλλου που μας ενοχλεί, θα μπορούμε, να την αντιμετωπίζουμε με αγάπη και να του εκφράζουμε απλά, ότι μας ενόχλησε, αλλά χωρίς αισθήματα κριτικής, ούτε με διάθεση, να του επιρρίψουμε φταίξιμο.

Θα είναι τότε, που θα αποδεχτούμε, ότι όλα είναι εντάξει, όπως είναι και εμένα τίποτα, δεν μπορεί να μου χαλάσει, την γαλήνη και την ηρεμία, του κέντρου μου.

Θα είναι εκείνη τη στιγμή, που θα αισθανθώ, ότι είμαι μέρος του Όλου… όλα μου ανήκουν και ενυπάρχω, σε όλα!

Θα είναι εκείνη η στιγμή, που θα αισθανθώ ελεύθερος, να είμαι ο Εαυτός μου…

Θα είναι εκείνη η στιγμή, που θα αισθανθώ, κύριος του σύμπαντος…

Όταν δέχομαι επίκριση…

Ποια είναι, τα δώρα όμως του ανθρώπου, που δέχεται επίκριση;

Επειδή, όλα τα μαθήματα είναι αμφίδρομα… έτσι και σε αυτή τη περίπτωση, ο άνθρωπος που δέχεται επίκριση, κερδίζει κάποια δώρα.

Βασικά μαθαίνει, να «υπερασπίζεται» τον εαυτό του, απέναντι σε αυτό που επικρίνεται… Και αν η λέξη υπερασπίζεται, παραπέμπει σε άμυνα… τότε, θα ήταν καλύτερα να πούμε, να αιτιολογήσει την συμπεριφορά του, απέναντι στον άλλον, που τον επικρίνει. 

Και γιατί να χρειαστεί, να το κάνει αυτό; 

Γιατί με αυτό τον τρόπο, δηλώνει ενεργειακά, ότι δεν δέχεται την επίκριση, ότι δεν αισθάνεται ενοχές, δεν αισθάνεται θυμωμένος, πληγωμένος ή αδικημένος. 


Γιατί και αυτά τα συναισθήματα, από αυτή την πλευρά δηλώνουν, την άλλη όψη, του ίδιου νομίσματος, ότι ο άλλος δηλαδή, είναι ο κακός, που με επικρίνει… Και άρα, έχω όλο το δικαίωμα, να έχω θυμό και να τον θεωρώ φταίχτη.

Όμως, σε τι με εκπαιδεύει η επίκριση; 

Να τσεκάρω τον εαυτό μου, ότι αν αυτή η πεποίθηση του άλλου, που με επικρίνει… με αγγίζει ή όχι. 

Αν είναι ταυτόχρονα και δική μου, ή κρύβει μια δική μου πεποίθηση, που πυροδοτείται, από την στάση του άλλου, ναι τότε θα με πειράξει… 

Αν όχι τότε, θα γλιστρήσει από πάνω μου και θα φύγει, και δεν θα αφήσει ίχνος… πληγωμένου συναισθήματος. 

Συνεπώς και αυτός, που δέχεται την κριτική, εκπαιδεύεται αντίστοιχα, για τις δικές του πεποιθήσεις, για τα δικά του, αισθήματα ενοχών και για τους δικούς του, προγραμματισμούς… Και στο βαθμό που εργαστεί, με αυτά και τα καθαρίσει, σπάνια θα βρίσκονται και κριτές, στο δρόμο του.

Άρα, τα δώρα της επίκρισης είναι αμφίδρομα, και αυτή η κατάσταση… ή αυτό το ελάττωμα… έχει να μας προσφέρει δώρα, όπως, και κάθε τι. 

Αν ξεκολλήσουμε το μυαλό μας… που θέλει ο άλλος, να φταίει… και αποδεχτούμε, ότι για όλα είμαστε υπεύθυνοι εμείς… και κανείς, δεν μπορεί να απειλήσει αυτό, που πραγματικά Είμαστε… Τότε σίγουρα, θα είμαστε ελεύθεροι, από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων!

Μέχρι τότε… ας πορευόμαστε με αγάπη και συμπόνια, στο κόσμο των ψευδαισθήσεων… και το έργο μας, θα γίνεται, ολοένα και φωτεινότερο!!!

© Χρύσα Ευαγγέλου

 

http://www.enorasis.edu.gr

άνθρωπος