Tags » χρώμα

Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

ΣΕ ΔΥΟ ΕΠΙΠΕΔΑ

Αυτή η ωραία, αναρριχητική τριανταφυλλιά, πλαγιασμένη

στη σιδεροδεσιά—μ’ ένα βαθύτερο κόκκινο, μεταποιημένο

(ποιός ξέρει από ποιά μυστική διεργασία) σ’ ένα χρώμα

ευγενικά τριανταφυλλί, πρός τό ασημί,—λάμπει ακέρια

GreekPoetry

Η ευτυχία έχει χρώμα!

Tο όνειρο, το ιδανικό, η επιθυμία, δεν αφήνουμε να έχουν συνήθως καμία σχέση με την πραγματικότητά μας.

Κάθε άλλο μάλιστα: Είναι συχνά αόριστο, υπερεκτιμημένο. φαντάζει σαν φαντασίωση και τόσο εξιδα­νικευμένο, που φοβόμαστε να το πλησιά­σουμε,να το δεχτούμε. Αυτός είναι και ο λόγος που κάτι τέτοιο μπορεί να μετατραπεί από όνειρο που μας δίνει φτε­ρά να πετάξουμε, σε φορτίο που μας προσγειώνει.

Η επιθυμία,το όνειρο,η φαντασίωση έστω, είναι χαρά, είναι ευτυχία και πρέπει να μας βοηθούν στην δύσκολη πραγματικότητα της καθημερινότητας, της ζωής. Κάποιοι λένε ότι είναι σαν καταφύγιο, άλλοι σαν κίνητρο.Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην θεωρούμε ότι είναι απομεινάρια ή ξεχασμένα κομμάτια του εαυτού μας.

Fab Today

Ο πηλός.

Δεν μπορούσα να δώσω άλλο όνομα σε αυτό το ποστ. Είναι απλά ο πηλός και είναι το πιο τέλειο υλικό του ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ. Ίσως είναι που είναι φυσικό υλικό και γι’ αυτό νοιώθω ότι το καταλαβαίνω και το αισθάνομαι καλά. Ίσως απλά να βρήκα τέλεια δασκάλα και αυτή είναι που τα κάνει όλα απλά. Ίσως είναι που έχω απίθανους συμμαθητές που μου δίνουν έμπνευση. Ίσως είναι όλα μαζί. Όπως και να’χει, πρέπει να σου πω ότι έχω τουλάχιστον πορωθεί και αυτός είναι και ένας από τους λόγους που τα ποστ μου στο μπλογκ έχουν κάπως αραιώσει τον τελευταίο καιρό. Ένιγουέι, αυτό το ποστ δεν θα είναι ένα how to, αλλά μπορώ να σου δείξω τι έχω φτιάξει!! Και πρέπει να πω είμαι πολύ πολύ περήφανη! (οπότε ξέρεις, κρίνε χωρίς πολλή αυστηρότητα! :) )

Λοιπόν, αυτό το κουτί ήταν ουσιαστικά μια άσκηση, για να μάθουμε τις ενώσεις. Ναι, δεν είναι μόνο ο τροχός με τον οποίο φτιάχνουμε κεραμικά, τύπου αόρατος εραστής και λοιπά. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι!! Για να πάρεις μια ιδέα, ανοίγεις τον πηλό σαν φύλλο πίτας, κόβεις τα κομμάτια που θέλεις και τα ενώνεις.

Κάπως έτσι είναι χωρίς το ψήσιμο.

Μετά το ψήσιμο (οι γραμμές πάνω είναι κάτι πειράματα που έκανα, αλλά μιεεε..δε μου άρεσαν τελικώς)

Και μετά…τσα τσινγκ!!! Χρώμα!! Για την ιστορία, αυτά τα χρώματα λέγονται μπαντανάδες. Ο μπαντανάς, οι μπαντανάδες. Πως το φυσάω όμως το θέμα της γλώσσας ε;

Και τσαχπινιά παρακαλώ.

Τώρα ας δούμε τα πιατάκια μου! Αυτά ήταν πιο απλά αν και για να κάνεις τις λεπτομέρειες, ε θέλει δουλίτσα όσο να πεις.

Αχ!! Τώρα μένει το γυάλωμα..το Ίρβιν Γυάλωμα! Μουχαχαχα (το πιασες το αστειάκι ε;). Τέλος πάντων, το γυάλωμα, δηλαδή αυτό που κάνει τα κεραμικά να γυαλίζουν και μας δίνει την δυνατότητα να μπορούμε να φάμε ή να πιούμε από αυτά, είναι ουσιαστικά ένα μπλουμ του κεραμικού μας μέσα σε υγρό γυαλί. Βέρι ιμπρέσιβ άι τελ γιου, αλλά απαιτεί πολλή προσοχή. Τέλος πάντων, μη σε ζαλίζω άλλο. Όταν είναι 100% έτοιμα θα κάνω κι άλλη φωτογράφιση για να δεις το πριν και μετά. Σο φαρ όμως ε; Καλά δεν πήγε;; <3

ΥΓ. Όπως κατάλαβες αυτός δεν είναι κρύος πηλός. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα, πιο δύσκολο, πιο ενδιαφέρον, με ιστορία και παράδοση (ω! και τι φοβερή παράδοση έχει η Ελλάδα στην κεραμική).

DIY