Tags » அனுபவம்

ஞானத்தங்கமே! கவி தையாதக்கா! ஆ! அய்யய்யோ! ----> மறுபடியும் எஸ்ரா!!

நமக்கு எனக்கு விமோசனமேயில்லை.

என் மகாமகோ பேராசான் போடும் கொடும் கோலாகலக் குத்தாட்டத்துக்கு அளவேயில்லை – ஆக, எனக்கும் வேறுவேலையேயில்லை என்பது வேறு விஷயமுமில்லை. :-( இவருக்கு என்ன எம்டிஎம் என நினைப்பா? ஸில்வியா என ஸில்லியா ராகம் தானம் பல்லவிஜோஷியென கட்பேஸ்ட் பண்ணி அட்ச்சுவுடுவற்கு? 38 more words

அனுபவம்

நேற்றும் நாளையும்

காலைக் காஃபியை மெதுவாக ஸிப் செய்துகொண்டு வலையில் மேய்ந்துகொண்டிருந்தேன். தினமும் ஒருமுறையாவது விமலாதித்த மாமல்லன், ஜெயமோகன், சாரு நிவேதிதா என்று எட்டிப் பார்த்துவிடுவது வழக்கம். இலக்கிய தாகம் என்றெல்லாம் ஜல்லியடிக்க விருப்பமில்லை. ஏதாவது சண்டை, சர்ச்சை, சுவாரஸ்யம் நிகழ்ந்திருக்கிறதா என்று அப்டேட் செய்துகொள்ளத்தான். சில சமயங்களில் அப்படியே நல்ல வாசிப்பனுபவமும் அமைந்துவிடுவதுண்டு. உதாரணம்: மாமல்லனின் ‘படித்த டாக்டர்களும் படிக்காத மெக்கானிக்கும்’ மற்றும் சாருவின் ’அசோகமித்திரனின் தத்துவம்’ எனும் சமீபக் கட்டுரைகள்.

ஜெயமோகன் பக்கத்தில் இருந்தபோது, இளம் இயக்குனரும் நடிகருமான மிஷ்கின்பற்றி அவர் குறிப்பிட்டிருந்தது பட்டது கண்ணில் : ‘நேற்றும் நாளையுமில்லாத பித்து’. என்ன சொல்கிறார் இவர்? நேற்றும் நாளையும் ‘இல்லாத’…. அப்படி ஒரு நிலை சாத்தியமெனில், அது நமக்குள் நிஜமாகவே நிகழ்ந்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்? பித்தா அது? அதுவல்லவோ தெளிவு!

எதிரே என்ன நடக்கிறது, தனக்குள்ளேயும் இந்த க்ஷணத்தில் என்னதான் நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்கிற தெளிவான ப்ரக்ஞை ஏதும் மனிதனுக்கிருப்பதில்லை. எப்போதும் ஏதாவதொரு பழசைப்பற்றியோ, எதிர்காலம்பற்றியோ – அப்படி ஒன்று ஒருவேளை இல்லாமல் போகும் சாத்தியமும் உண்டு – நினைத்துக்கொண்டு நிலைகொள்ளாத மனதுடன் நாளெல்லாம் அலைந்துகொண்டிருக்கிறான். நிஜத்தில் வாழ்வைப்பற்றிய எந்தப் புரிதலும் பெரும்பாலும் அவனுக்கில்லை. அதற்கான சிரத்தையோ, ஏன் சிந்தனையோகூட அவனிடம் இருப்பதில்லை. உள்ளும் வெளியுமாக உண்மையில் ஏதோ நடக்கிறது என்பதை உணருமுன்னேயே, அவனுடைய கதை முடிந்துவிடுகிறது.

இருந்தும் மனிதன், தான் இவ்வுலகில் ’வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதாக’ நம்புகிறான். நம்பிக்கையில் உழல்கிறது உலகம் . .

**

புனைவுகள்

நன்கலம் நன்மக்கட் பேறு

ஜெயமாலன், மகிழ்வாக இருக்கிறது குழந்தைகள் அரும்புவதைப் பார்க்கையில். உன்னுடைய இளவயதில் உனக்குக் கிட்டாத பலவற்றையும் அவர்களுக்குப் பெற்றுத் தரவேண்டும் என நீ ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாமல் பாடுபடுவதைக் காண்கின்றேன். எதிர்காலம் குறித்துத் திட்டமிட்டுச் சேமித்தலும் அவசியம்.

அனுபவம்

In search of theatre

Though the ancient cultural grammarians of the Tamil language have included ‘theatre’ as one of the in the intrinsic aspect of ‘Muthamizh’, many of us in Tamilnadu, especially in the capital city, are inclined to treat ‘theatre’ as the poor cousin of the other two, namely, music and dance. 756 more words

பெயரில் என்ன இருக்கிறது?

பச்சைமுத்து என்றுதான் எனக்கு முதலில் பெயரிடப்பட்டிருந்தார்கள். அம்மா வழித் தாத்தாவின் பெயர். அப்போதெல்லாம் பெயர் வைப்பது எளிது. தாத்தா பாட்டிகளின் பெயர் வைத்து முடிந்ததும் குலதெய்வப் பெயர் இன்னும் குழந்தைகள் பிறந்தால் இஷ்ட தெய்வத்தின் பெயர்.

வசதிப்பட்டவாறு விளிப்பர் என்னை;  “முத்து”, “பச்சை”, “பச்சமுத்தா” என்றெல்லாம். ஐந்தரை வயது ஆகும்வரை அந்தப் பெயரே நிலைத்திருந்தது. பள்ளியில் சேர்க்கும்போதுதான் ஆசிரியர்கள், “என்னங்க இது பழைய பேரா இருக்கே? கொஞ்சம் மாடர்னா வச்சாத்தான் நல்லா இருக்கும்” என்க, அப்பாவும் சரி என்றுவிட்டார். அப்பா இலக்கிய மன்றத் தலைவர் என்பதால், இளஞ்சேட்சென்னி, நன்மாறன், இளமாறன் என யோசிக்க, ஆசிரியர் ராமச்சந்திரன் உடனே மறுத்து, ராஜேந்திரன் எனப் பெயரிட்டுப் பதிவும் செய்தார். அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் உயிர் நீத்த இருவருள் ஒருவர் பெயர் அது.

நானும் பெயருக்கு உண்மையுள்ளவனாக இந்தி கற்றுக் கொள்ளாமல்தான் இருந்தேன், 50 வயது வரை. பணி நிமித்தம் வெளி மாநிலங்களில் அலைந்து திரிந்ததால் ஓரளவு பேசக் கற்றுக் கொண்டேன். சொல்ல வந்தது அதுவல்ல.

என் மனைவி அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர். முழுஆண்டு விடுமுறைக்கு முன், பள்ளியிலிருந்து இடைநின்ற குழந்தகள், அடுத்த கல்வியாண்டில் சேர்க்கைக்குத் தயாராக இருக்கும் குழந்தைகள் பற்றிய கணக்கெடுப்பில், எழுத்துப் பணியில் அவருக்கு உதவினேன். வீதியின் பெயர், வீட்டு என், அப்பா பெயர், குழந்தைகளின் பெயர் மற்றும் வயது ஆகியன பதியப்பட வேண்டும்.

வரிசையாக வாசித்துக்கொண்டே வந்த போது, ஒரு குடும்பத்தில் அக்காவுக்கும் தம்பிக்கும் இட்ட பெயர்களைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தேன். அக்காளின் பெயர் திரவுபதி, தம்பியின் பெயர் அர்ஜுன். என்ன எண்ணத்தில் இப்படிப் பெயர் வைத்தார்கள் எனத் தெரியவில்லை. குழந்தைகள் வளர்ந்து பருவவயதை எட்டும்போது சிக்கல்தான்.

திராவிடக் கட்சிகள் தலையெடுத்ததும் நல்ல தமிழ்ப் பெயர்களைத் தங்கள் குழந்தைக்கு வைத்தார்கள். அரசு, இளங்கோ, புத்தொளி, புதுமலர், இளஞ்செழியன், நெடுஞ்செழியன், தமிழரசு, தமிழ்ச்செல்வன் என்றெல்லாம். கூடவே வடமொழிப் பெயர்களைத் தமிழ்ப்படுத்தியும் நம்மைப் படுத்தினார்கள், ஜீவானந்தன் உயிரன்பன் ஆனதைப்போல.

முன்பெல்லாம் ஊர்ப்பெயரை முன்னொட்டாக  வைப்பது வழக்கம். “மாயுரம் வேதநாயகம்பிள்ளை, திருவாவடுதுறை ராஜரத்தினம், காருக்குறிச்சி அருனாசலம்”. பின்னாட்களில் ஊர்ப்பெயரே நிலைத்துவிட்ட ஆட்களும் உண்டு, “ஆர்க்காட்டார், பொங்கலூரார்”

கேரளாவில், “ஆற்றூர் ரவிவர்மா, வைக்கம் முகமது பஷீர், வயலார் ரவி” என்பது மட்டுமல்லாமல், தரவாடு எனப்படும் குடும்ப்பபெயரையும் வைத்துக் கொள்வார்கள், “வலியவீட்டில் ராமச்சந்திரன், படிக்கல் வேனுகோபாலன்” என.

பெயரில் என்ன இருக்கிறது? எப்படி அழைத்தாலும் பெயர்தானே? என்ன பெயர் வைத்தாலும்,  பப்பிம்மா, புஜ்ஜிக் குட்டி எனச்செல்லமாக ஏதோவொன்றால்தான் அழைக்கப் போகிறோம், நமது குழந்தைகளை.

அனுபவம்

மறுபடியும் மது பூர்ணிமா கிஷ்வர் - சில குறிப்புகள்

திரியாவரத்தனமில்லாத புத்திசாலிகளுடனும் பேசுவது ஒரு அணுக்கமான அனுபவம் என்றால் அப்படிப்பட்டவர்களில், செயலூக்கமும் தளராமுயற்சியும் நமது பாரதத்தின் மீது மாளாக் கரிசனமும் நேர்மையும் உடையவர்களுடன் பேசுவது மேலதிகமாகச் சுகத்தையும் திருப்தியையும் – ஆகவே, எதிர்காலத்தின்மீது ஒரு நன்னம்பிக்கையையும் …

அனுபவம்

அச்சங்களற்ற படைப்பாக்க வாழ்கை

என்னுடைய ஒவ்வொரு படைப்பும் கொஞ்சமாக என்னை கொன்றது – தன்னுடைய மரணத்துக்கு முந்தைய நேர்காணலில், நொர்மன் மெய்லர்.

சில நல்ல கவிதைகள் எழுதுவதும், ஒற்றை நல்ல கதையை எழுதுவதும் கூட ஒருவகை வதை. ஒரு கட்டுரை எழுதுவதை போல் இல்லாமல், ஒரு கதைக்கு வேறு விதமாக யோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

கட்டுரை