Tags » კრიტიკა

მეშჩერინოვი, პ. - სიყვარულის ტანჯვა თუ...

ავტორი: იღუმენი პეტრე მეშჩერინოვი
არქიმანდრიტი ლაზარე აბაშიძე გულისტკივილით წერს თანამედროვე სამონასტრო ცხოვრებაზე წიგნში ,,სიყვარულის ტანჯვა” (Издательство Саратовской епархии. Саратов, 2005). ავტორი მართებულად საუბრობს დღევანდელი ბერ-მონაზვნების დაკნინებულ მდგომარეობაზე. 78 more words
Article

ლიკა ცინცაძე - არ მესმის ადამიანების

არ მესმის ადამიანების, არ მესმის მათი არსის..მთელი ამ პერიოდის მანძილზე რაც ადამიანებზე დავიწყე ფიქრი მივხვდი , რომ ჩვენ არამარტო სიმართლეს გავურბივართ არემად იმასაც რაც გვჭირდება და გვიყვარს. დავდივარ ხოლმე ქუჩაში ვუყურებ ადამიანებს და ვფიქრობ რა სურთ მათ ან რაზე ფიქრობენ..

მძულს ჩვენი “საამაყო” ისტორია სადაც ერთმანეთს ტერიტორიების გამო ხოცავდნენ სხვადასხვა ხალხები საუკუნეების განმავლობაში და ახლაც ასე გრძელდება.

მძულს რომ საამაყოა სისხლით შეღებილი მთების აღწერა და მტრის მოჭრილი მარჯვენა.

რამდენი ბოროტებაა ადამიანებში, რომელთა უმრავლესობასაც ღმერთის სწამს , დადის ტაძარში, მარხვას იცავს ყოვლად წმინდა მამაოს კურთხევით და კიდევ უამრავი რიტუალი სულის გადასარჩენად …თუმცა რა მიკვირს.

ალბათ გამომეხმაურებიან ფანატიკოსი “მორწმუნეები” და შემიცოდებენ ან კიდევ ჩემთის ილოცებენ მამაოს თანხმობის შემდეგ რაღათქამუნდა.. შეიძლება მამაომ ლოცვებშიც მომიხსენიოს , როგორც ღმერთის გზას აცდენილი…ჩემი მეშვეობით ეკლესიაში რამოდენიმე სანთელი გაიყიდება მორწმუნეებს კი ეს სიკეთე მადლში მიემატებათ..

ადამიანები ყველაფერს ისე იგებენ როგორც აწყობთ.მთელს ცხოვრებას ძალაუფლების მოხვეჭაში ან სახელის დამკვიდრებაში ატარებენ, როგორც ღვთის მოშიშნი.

კიდევ კარგი ფულით სიკვდილის მოსყიდვა არ შეიძლება თორემ რა აიტანდა საკუთარ თავზე შეყვარებულ ნაგვებს 300 წელი.. თუმცა სიკვილსაც სჭირდება ცოტაოდენი ძალაუფლება , რადგან ჩვენს დროში მიწა თუ არ გაქვს მესერით შემოღობილი და მარმარილოს ქვა შენი სურათით პრაქტიკულად ვერ მოკვდები.

რა ეშველებოდა სამყაროს ღმერთის გარეშე , ღმერთი ხო ერთადერთია რომელიც ხელის გაუნძრევლად მოგცემს ყველაფერს მთავარია სანთელი აუნთო , ილოცო და მამაოს მანქანა უყიდო ისიც ხო ცოდოაა .

ვუყურებ ბრბოს და მათ მზერაში ჩანს კაციჭამია რომელის ამოგაცლის სულს თუ მასზე უკეთ იგრძნობ თავს ან მის სიტყვას შეეწინააღმდეგები .

ხალხს სჭირდება აზროვნება .

ჩვენ გვჭირდება მშვიდობიანი სამყარო , ომის , სისხლის ,ფანატიზმის დაკაცის კვლის გარეშე.

ტრაკში გაიკეთეთ ატომური ბომბები და იარაღები. ჩვენ მხოლოდ აზროვნება და ერთმანეთი გვჭირდება .

კრიტიკა/ესე

მეექვსედან ჟურნალისტიკამდე

2013 წელს ბედნიერი ჩავირიცხე სასურველ ფაკულტეტზე და იმედებით გამოვიჭედე თავი, მას შემდეგ ორი წლის განმავლობაში გაფაციცებული ვიჯექი მეექვსე კორპუსის სხვადასხვა აუდიტორიაში და ვისმენდი ათასგვარ თეორიასა და იმ კანონებს, რომლებიც რეალურად არავის დაუწერია. გონებაში თეორიული მასალის ზრდის პროპორციულად იზრდებოდა ჩემი სურვილი, გავმხდარიყავი ჭეშმარიტად კარგი ჟურნალისტი. სწორედ თეორიების კითხვის პერიოდში გავიაზრე, რომ ჟურნალისტიკა ის პროფესიაა, რომელიც გამოცდილებაზე გადის. ამ უკანასკნელის გარეშე ვერასდროს მიხვდები, როგორ მოიქცე რთულ სიტუაციაში, როგორ დაითანხმო რესპონდენტი ნანატრ ინტერვიუზე, როგორ მიიღო პასუხები სასურველ კითხვებზე და ა.შ. უსასრულოდ. სამწუხაროდ, ეთიკისა და სტანდარტების შესახებ ლექციების მოსმენა საერთოდ არ შველის ადამიანს რთულ სიტუაციაში, ჰოდა, მთელი ,,მეექვსე კორპუსის საზოგადოებაც” გამალებული ელის იმ მშვენიერ დღეს, როდესაც მის სტუდენტურ ცხოვრებაში პრაქტიკა პირველ ნაბიჯს შემოდგამს.

და აი, ნანატრი დღეც. 21 მარტს ,,გზავნილის” რედაქცია გზას ჭეშმარიტი ჟურნალისტიკისკენ გაუყვა. თბილისში შეკრების პირველი წუთიდან გაისმოდა კითხვები, ,,რაზე წერ” ,,აბა კითხვები” ,,რესპონდენტზე რა იცი” ნერვიულობ?” და იყო პასუხების ალიაქოთიც. ეს ალიაქოთი კი იმით იყო გამოწვეული, რომ თითოეული ჩვენგანი მივდიოდით სადღაც, უცნობ ადგილას, რომელზე არსებული მხოლოდ მწირი ინფორმაციით თუ დავიკვეხნიდით. ერთმანეთის თემებზე ვსაუბრობდით, განვიხილავდით, ვურჩევდით და ვუჯერებდით და ეს ყველაფერი იყო ის, რაც ქართულ თანამედროვე ჟურნალისტიკას ყველაზე მეტად აკლია. ყვითელი პრესის ფურცლებზე წაკითხული სტატიები გონებიდან როგორღაც წავშალეთ და გადავწყვიტეთ, სინამდვილეზე გვეწერა.

,,ბავშვები უნივერსიტეტიდან” – ასე მოგვმართავდნენ პოტენციური რესპონდენტები, მასპინძლები, ჩვენი დანახვით დაინტერესებული ადამიანები – ყველა, ვისზეც უნდა გვეწერა. ისინი არ იყვნენ მოლაპარაკე ყუთიდან მოსაუბრე ,,ტიპები”, რომლებიც ათას რამეს გვპირდებიან. ისინი არ იყვნენ რეიტინგულ გადაცემებში მიწვეული ძვირფას სავარძლებში გამოჭიმული ადამიანები. ისინი არ ჰგავდნენ მათ, ვინც კრიტიკით არ იღლება.  ისინი იყვნენ ნამდვილები თავიანთი საქმით, სიყვარულით, დამღლელი ყოველდღიურობით და ამბებით, რომლებსაც საკუთარ გზებზე აგროვებენ. ჩვენც სწორედ ამ ამბების შეგროვება დავიწყეთ.

დაახლოებით 10 საათი იქნებოდა, საგარეჯოში რომ ჩავედით. თემები გადავამოწმეთ, ამაყად მოვიმარჯვეთ კალმები და ბლოკნოტები და თითოფოტოგრაფმოპოვებულები დავიშალეთ. ალბათ, იქამდე ვაყოლებდით ერთმანეთს თვალს, სანამ ზურგებს ჰორიზონტი ჩაანაცვლებდა. საგარეჯოში მუშაობა ერთგვარად პირველი შეჯახება იყო პროფესიის სირთულესთან და იმ ყოველდღიურობასთან, რომელსაც ასე გავურბივართ ხოლმე. ვხვდებოდით ადამიანებს – სახლებში, ეზოებში, გამგეობაში, თეატრში, მუზეუმში, ქუჩებში, გაჩერებებზე –ისინი არ ჰგავდნენ ერთმანეთს და ამავდროულად არაფრით გამოირჩეოდნენ ერთიმეორისგან. მათ უკვირდათ ჩვენი იქ ყოფნა და კითხვაზე ,,რა გიჭირს” პასუხობდნენ ასე: ,,რა შეგიძლიათ”, ,,რითი დაგვეხმარებით რომ?”, ,,აბა თუ გვეშველება” და ა.შ. დამეთანხმებით, პასუხები ჰგავდა ერთმანეთს და ყველაში იყო იმედის ნატამალი, რომ ჩვენ, უბრალო სტუდენტებს საწერი კალმებით ხელში შეგვეძლო, ვინმეს მომავალი შეგვეცვალა. რეალურად კი ჩვენ უბრალო მთხრობელები ვიყავით, რომლებიც ჯერ გულისყურით ისმენდნენ და მერე აჟღერებდნენ ყველაფერს, რასაც ინტერესის სუნი დაჰკრავდა. ზოგადად, არიან ჟურნალისტები – მთხრობელები და მეზღაპრეები, ამჯერად არჩევანი ჩვენზე იყო. ყველამ ვიცით, რომ საზოგადოებას უყვარს ზღაპრები ან ტრაგედიები, ისინი რადიკალები არიან, ზომიერებას ვერ ცნობენ და შესაბამისად, თხრობა მათთვის სიმარტივეა, მეტი არაფერი. და როცა დგება არჩევანი ,,რეიტინგსა” და ჭეშმარიტებას შორის, კარგი ჟურნალისტი ირჩევს სინამდვილეს.

საგარეჯოს გავლით ჩვენ სინამდვილეში გავიჭედეთ. ყველაზე მკაცრი კი ამ სინამდვილეში იყო ის, რომ რესპონდენტები გაგვირბოდნენ და რომელიმე ჩვენგანს რომ ეკითხა, რატომ, მათი პასუხი იქნებოდა დუმილი, რადგან დუმილი ოქროა, განსაკუთრებით კი მოლაპარაკე ყუთების ეპოქაში, სადაც ყველაფერი შეცვლადია. ასე რომ ჩვენს კითხვებამდე პასუხები უფრო მეტად იდგა და ის საქმე, რომელმაც აქ ჩამოგვიყვანა. დილის სირთულეების დაძლევის შემდეგ მთელი დღე მზესუმზირის ჭამას დაემსგავსა, შეგვიყოლია. შევდიოდით ყველა ჩიხში, ყველა ჩამონგრეულ, მიტოვებულ სახლში, ყველა ტაძარში. მივდიოდით მძღოლებთან, გლეხებთან, გამგებელთან, მსახიობებთან, გამვლელებთან და მათთანაც, ვინც ასაკმა წელში მოხარა. ვუსმენდით ყველას და ვისმენდით ყველაფერს. ვაგროვებდით კადრებს დაუღალავად, რადგან არაფერი ინახავს გამოსადეგ მომენტებს ფირზე უკეთ.  ვინახავდით ემოციებს, რომლებსაც საგარეჯოში მყოფი ადამიანები გვიტოვებდნენ. ალბათ, ემოციაა ის ოქროს ნაწილაკი, რაც ჟურნალისტურ ნაშრომს ძვირფასად აქცევს. და რა თქმა უნდა, ყველას უნდა, ის რისთვისაც შრომობს, იყოს ღირებული.
მერე ავდექით და წამოვედით, ოღონდ ამბავი აქ არ სრულდება, რადგან იმ 12 საათში გავიზარდეთ და საგარეჯოდან თბილისამდე გასავლელი 40 წუთის განმავლობაში რამდენიმე წელი მოგვემატა. უცხოა მომენტი, როცა უნივერსიტეტის კედლებიდან აღწევ და რეალურად ეჩეხები ყველაფერს, რაზეც რამდენიმე წლის განმავლობაში გიყვებოდნენ. ერთმა დღემ შესაძლოა პროფესიონალი გაგხადოს ან საბოლოოდ გაგასწოროს მიწასთან. 21 მარტი ,,გზავნილისთვის” თითქოს გამოცდა იყო და პირველი ნაბიჯი იმ ბეწვის ხიდზე გასავლელად, რასაც ჟურნალისტიკა ჰქვია.

***
ისევ აუდიტორიებში გამოვიკეტეთ. გუგუნებს მეექვსე კორპუსი ,,ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის” 11 მუხლის გამეორებით. დაიღალნენ კედლები, გადაკეთებულ-გადმოკეთებული პრეზენტაციების არეკვლით. ჩვენ კი უბრალოდ ვდგავართ და ცვლილებას ველოდებით, მომენტს, როცა ჟურნალისტიკის გზა მართლა სიმწრით ნაგროვებ გამოცდილებაზე გაივლის.

ჟურნალისტის ჩანაწერებიდან

ჟურნალისტის დღიური

“სხვა რაკურსის” მენეჯმენტის ანალიზი

2014 წლის ოქტომბერში ტელეკომპანია “იმედის” ეთერში გამოჩნდა გადაცემა  სახელწოდებით  “სხვა რაკურსი”, რომელმაც საზოგადოებაში დიდი რეზონანსი თავიდანვე გამოიწვია. იგი დღემდე ძალიან პოპულარულია. (ზუსტი რეიტინგის მოძიება ფიზიკურად შეუძლებელია) გადაცემა საინტერესოა იმით, რომ მან მოახერხა მოეგო კონკურენტ არხზე არსებული „პროფილისთვის“, რომელიც ხუთი წლის განმავლობაში სტაბილურად ინარჩუნებდა მაღალ რეიტინგს.

ანალიტიკა

სიტყვა პრემია, საგურამოს, გადაცემისას

სიტყვა ილიას სახელობის პრემიის, საგურამო, გადაცემისას

ასეთ დროს კაცი მადლობას ამბობს ხოლმე.

მეც ამით დავიწყებ.

იმდენად გახარებული ვარ, რომ, დაბნეულობისაგან, ვიღაც გამომრჩება ან რიგი ამერევა და გთხოვთ მომიტევოთ.

ლიტერატურა

ახალი "პროფილი" და სტერეოტიპები

“პროფილი” ახალ სეზონზე ახალი ფორმატით დაბრუნდა. პირველივე გადაცემის ნახვის შემდეგ ფეიჯი დავალაიქე და ყურადღებას ვადევნებ. ბრძოლა სტერეოტიპებთან, ბრძოლა ძალადობასთან – ეს არის ძირითადი თემები. ჩემი ნაცნობების უმრავლესობა ახალ ფორმატს პესიმისტურად შეხვდა და ზუსტად ამ თემაზე მინდა ვისაუბრო.

რატომ შეხვდნენ ადამიანები პესიმისტურად მაია ასათიანის ახალ ფორმატს?

  1. სულ დასაწყისში, პრომო იყო ხელოვნური და გამაღიზიანებელი.
  2. თავად ეს შოუ წლების განმავლობაში ემსახურებოდა სტერეოტიპების გამყარებას.
  3. საფუძველი ჩაუყარა უხარისხო შოუების დადგმას და როცა სხვა მსგავსი გადაცემები მომრავლდა, კონკურენციას ვერ გაუძლო და ფორმატი შეიცვალა.
  4. წამყვანი ხელოვნურია.

ქალბატონო მაია, თქვენ ხშირად უსვამთ ხაზს თქვენზე განხორციელებულ ძალადობას, ანუ საშინელ კომენტარებს სოციალურ ქსელში. ახლა თქვენ ზუსტად იმ აუდიტორიაზე მუშაობთ, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში დაგცინოდათ, რადგან უაზრო ტაშ-ფანდურით და სტერეოტიპებით იყო გაჯერებული თქვენი გადაცემა. ყოველთვის არასერიოზულად აღვიქვამდი თქვენს გადაცემას და არა მარტო მე. როდესაც ტრაგიკულ ისტორიებს ყვებოდნენ თქვენს გადაცემაში (და შეიძლება ეს მართლაც სიკეთის გაკეთების მცდელობა იყო თქვენი მხრიდან) ძალიან სულელურ კითხვებს უსვამდით, ხელოვნური იყო თქვენი თანადგომის მცდელობა (თავისი ტრაგიკული სახით და რესპოდენტთან ხელზე შეხებით).

დიდი ხანია ბლოგზე არაფერი დამიწერია, მაგრამ ოჯახური ძალადობის და სტერეოტიპების მიმართ ჩემი ინტერესისა და დამოკიდებულების გამო ამ გადაცემაზე პოსტსაც კი ვწერ. მე არ მივეკუთვნები ადამიანებს, რომლებსაც ცვლილებების და გამოსწორების არ სჯერათ, მაგრამ ამ გადაცემაში ძალიან ბევრი შეცდომაა დაშვებული და იმ ადამიანების გამოსწორებას/აზრის შეცვლას კი არ ემსახურება ვინც ძალადობს და სტერეოტიპულად აზროვნებს, არამედ მათ გაღიზიანებას. ხელს უწყობს წამყვანის მიმართ ახალი აგრესიის ტალღის წარმოქმნას. რამდენიმე რჩევა მინდა მივცე წამყვანს.

ქალბატონო მაია, პირველ რიგში მინდა ხაზი გავუსვა რომ ჩემს ირგვლივ არავინ დაგცინოდათ/გებრძოდათ თქვენი დამოუკიდებლობის გამო, როგორც თქვენ “წუწუნებთ” ხოლმე გადაცემაში (მე პირადად ქალის დამოუკიდებლობას ძალიან ვაფასებ).

მინდა გითხრათ რომ ყვირილი გულწრფელობის დამადასტურებელი არ არის და შეწყვიტეთ. როდესაც რესპოდენტს კითხვას უსვამთ აზრი დაამთავრებინეთ, განსაკუთრებით თუ ის თქვენგან განსხვავებულ აზრს აფიქსირებს. გადაცემის გარეთ ის ადამიანებიც ჩაწერეთ ვინც სტერეოტიპულად არ აზროვნებს, მედლის ერთ მხარეს ნუ აჩვენებთ მხოლოდ. თქვენი “ტრაგიზმი” მხოლოდ გაართულებს სიტუაციას, ისიც აჩვენეთ რა კეთდება პრობლემის გადასაწყვეტად და არა მხოლოდ ის თუ რა არ კეთდება, რადგან ცალმხრივი გაშუქებით ჩნდება შეგრძნება რომ მხოლოდ პიარისთვის კეთდება ეს გადაცემა. ცოტა ნაკლები ისაუბრეთ საკუთარ თავზე. ხმის ამოღება ნამდვილად კარგია და არც გვიანი, მაგრამ თქვენ იგივე ამპლუაში დარჩით, იგივე მიდგომებით და მანერებით. ხო, კიდევ ერთი რჩევა, ხმარებიდან ამოიღეთ ფრაზა “ამას დაუკარით ტაში”. ფრთხილად იყავით, სტერეოტიპებთან ბრძოლაში, უფრო არ გაამყაროთ ისინი, ან ახალი არ შექმნათ. ნუ მოგყავთ მხოლოდ ერთი განსხვავებული აზრის მქონე ადამიანი და ნუ უტევთ მას, ამითი ადამიანებს აღიზიანებთ. და თუ თქვენ ნამდვილად გინდათ რაღაცის შეცვლა, თუ ხარისხიანი გადაცემის გაკეთება გინდათ ეს პოსტი შეიძლება გამოგადგეთ.

ბოლოს კი სტერეოტიპებთან ბრძოლის კულტურულ და კარგ მაგალითს გაგიზიარებთ, ეს აუცილებლად წასაკითხი პოსტია არასწორი ვალდებულებები გოგონებისთვის. და საერთოდ, ვინც უპირისპირდებით სტერეოტიპებს, ნუ დაუპირისპირდებით აგრესიით და აიღეთ მაგალითი მშვიდი, გაწონასწორებული მებრძოლებისგან.

გისურვებთ წარმატებას, რადგან თითოეული მცდელობა შეიცვალოს საზოგადოება უკეთესობისკენ დასაფასებელია.

კრიტიკა