Tags » Applause

Felt The Need to Share this...


I didn’t plan to come here back on wp but after hearing Sister Shivani,I felt the need to share the above video as most of us lack the power of acceptance in today’s fast paced world.Thus I politely request all my dear friends to take out some time and watch this video.It reflects on our beggarly state of mind as we often crave for acceptance and appreciation.Moreover it speaks that how hollow we have become as we don’t have the power to accept and face the truth or hear something against our opinion. 29 more words

Lessons

Powerpuff Girls Plush 9" Buttercup Applause Stuffed Doll Green Metalic Dress

Powerpuff Girls Plush 9″ Buttercup Applause Stuffed Doll Green Metalic Dress
Item Is Lightly Used, However Never Held Or Handled. Part Of My Decor When I Was A Teenager On My Shelf For Over 10 Years And Recently Pulled Out Of Storage. 41 more words

Collectibles

Ego needs applause


Ego needs applause

We say we want to share
But our ego is tricky
Wants to be heard and seen
Needs you, wherever you are… 45 more words

God

Untitled

Maybe
The silence
Of no applause
For the subway singer
Speaks louder than feigned
Appreciation, than fetishized fawning:
The standing ovation of the deaf sheep herd. 142 more words

ოცნებიდან დღემდე

ბავშვობიდან გამოყოლილი, დროისგან გაცრეცილი ოცნებები უკვე ნაცნობ და ფირზე ბევრჯერ დატრიალებულ სიზმრებად იქცა. კადრები და ემოციები თავიანთ სიმძაფრეს კარგავენ, ნელ-ნელა სულ უფრო ბუნდოვანი ხდება და ოცნების ცნების მაგივრად ირეალური სურვილის განმარტებას მიეკერებიან. იყო დრო, როცა გაუჩერებლად შეგეძლო მათზე ლაპარაკი, რა და როგორ გინდოდა ყოფილიყო, როგორ გეგონა რომ იქნებოდა და ა.შ., მაგრამ დრომ თავისი მოჭამა და სიტყვებიც გაუფერულდა, ფერებიც, რომელიც აღგაფრთოვანებდა და ემოციებიც, რომელიც სტიმულს გაძლევდა.
წლების შემდეგ ეს ყველაფერი აიღე და ძველ ნივთებთან ერთად კარადაში კარგად ჩაკეტე. რუტინას მიეცი თავი და დაივიწყე მათი არსებობის შესახებ.
ხოდა ერთ დღეს შეგახსენეს თუ თავად გაგახსენდა, წარსულის შეხება გადაწყვიტე და ძველი ნივთების ყუთში ჩაძვერი. სწორედ იქიდან დაიწყო ყველაფერი ის, რაც დღეს უკვე შენ დაუჯერებელ რეალობას აშენებს.
ჯერ ხელახლა ისწავლე ჯოხების ხელში დაჭერა, შემდეგ ემოციების გადმოცემა, შიგნეულობის მუსიკის რიტმზე აყოლება და ბოლოს ძველებურად(და ოდნავ უკეთ) გახელებული ანთებდი ცეცხლს დასარტყამებზე. გინდოდა ხმამაღლა გეყვირა, რასაც შენს მაგივრად საკუთარი ხელები და ლითონის ნივთები აკეთებდნენ. თითქოს ბედმა გაწვალა, გაგწვრთნა და ბოლოს მოგცა ის, რაც ასე ძლიერ გწადდა: ბავშვობის ახუდენელ ოცნებას შენივე ხელებით ასხავდი ფრთებს. და ამას აკეთებდი ადამიანთან, რომელიც შენში ადრენალინის გამოყოფას ამძაფრებდა, აასმაგებდა და გულისცემა ყურებს გიგუბებდა. პულსიც კი იმ მუსიკის რიტმს ემთხვეოდა, რომელსაც გაუცნობიერებლად ბადებდი. მთელი ტანი გიცახცახებდა, მოჭარბებული ადრენალინი სახეში გაწვებოდა და მიმიკებს ვეღარ აკონტროლებდი. ტემპს უმატებდი, უფრო ძლიერად ურტყამდი და ნელ-ნელა ხვდებოდი, რომ სხეულის ყველა, სულ ყველა უჯრედი მუსიკით გქონდა გაჟღენთილი. ეს თავისუფლება იყო. შენში და შენს გარეთ ატომები ქაოსურად  აღარ მოძრაობდნენ. ყველას თავის ადგილი მიუჩინე და თავაწეული წინ მიუძღვოდი.
იმ წამს იქ მხოლოდ შენ და მუსიკა დარჩით ერთმანეთის პირისპირ. ეს იყო საუკუნის ორთაბრძოლა, რომელიც არც შენ დაგავიწყდება და არც შუშის მიღმა მდგარ ადამიანებს.
დადგა დღე, როცა შენ შეძელი ის, რაც შენ არსებას წყუროდა. თითქოს რაღაც ბორგავდა შენში და გაათავისუფლე, საკნის კარი გაუღე და გარეთ გამოუშვი. ახლა მხოლოდ სიმჩატეს და შვებას გრძნობ, რომელიც გახშირებულ სუნთქვას სდევს თან.
ამოისუნთქე. დღეიდან შენი ოცნება რეალობაა. ამოისუნთქე. დღეიდან შენ ხარ ის, ვინც გინდოდა, რომ ყოფილიყავი. ამოისუნთქე. შენ ეს შეძელი.
მორჩა თუ ახლა იწყება საკითხავი ეს არის.
ახლა ძილიც უფრო ტკბილი იქნება, ღამის ქუჩებიც და უცხოსთვის გაწვდილი ბოლო ღერი სიგარეტიც.

In Parenthesis

I survived yesterday with no new scars. (Insert applause here.)

I fiddled yesterday with actual words on paper, not just concepts and high-flying plots. (Insert cartoonish gasps here.) 14 more words

Author