Tags » Art-Network

A Social Network for artists in London

The new Greater London Artists Network

There are plenty of social networking sites like Twitter, Facebook, Google+ and LinkedIn where you can promote yourself and your work to the entire planet. 189 more words

Art

Friend-Pimp: No New Enemies

“Friend-Pimp” is just that, it’s where we pimp one of our friends.

We kick it off with a great site called No New Enemies

No New Enemies is an international network of artists, activists, academics and passionate people aiming to support free expression, outsider arts and collaboration. 48 more words

Walls

¨Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν εκατό χρόνια μετά'

 Τα κείμενα και τα έργα που παρουσιάστηκαν  στην Αθήνα  τον Μάιο του 2007  ήταν  το αποτέλεσμα μια συλλογικής δουλειάς που ξεκίνησε το 2006 με αφορμή την ιδέα να σκεφτούμε ξανά το ξεκίνημα του μοντερνισμού. Στην ιδέα αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξε η γενέθλια ημερομηνία ενός  σημαντικού έργου.

  Το 1907 ο Πικάσσο ολοκληρώνει στο εργαστήριό του, στη Μονμάρτρη, τον πίνακα ¨Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν’.  Το έργο αμφισβητείται  από την πρώτη στιγμή, όχι μόνο από τους άσπονδους φίλους, αλλά και από τον κοντινό κύκλο του ζωγράφου. Είναι ένα έργο δύσκολο στην ανάγνωσή του, καθώς επίσης παράξενο και ‘πρωτότυπο’, ως προς την τεχνική του.  Αμφισβητεί κατεστημένες πρακτικές στην τέχνη, όπως αυτή της προοπτικής, ενώ η χρωματική του σύνθεση υποτάσσεται σε μια πρωτοκαθεδρία  των μορφών. Οι ‘Δεσποινίδες της Αβινιόν’, όπως και όλα τα  έργα του Πικάσο εκείνης της εποχής, διακρίνονται από τη διάθεση της αναζήτησης και του πειραματισμού. Αυτός ο πειραματισμός, και βέβαια η ιδιοφυής καλλιτεχνική σύλληψη του ζωγράφου, έμελλε να δημιουργήσει ένα έργο που αποτελεί  δικαιωματικά σύμβολο της αρχής της σύγχρονης τέχνης.

Το έργο είναι ταυτόχρονα επηρεασμένο από το πνεύμα της εποχής, που θέλει τις νέες μορφές τέχνης να αντιπολιτεύονται την κατεστημένη ‘εθνική’ αντίληψη και τους παραδοσιακούς τρόπους έκφρασης. Ακόμα και αυτή η «επανάσταση των αγρίων» (φωβιστών) της ιμπρεσιονιστικής σχολής τίθεται σε αμφισβήτηση από την αναδυόμενη ‘Σχολή του Παρισιού’.  Προσωπικές σχέσεις και δίκτυα γνωριμιών, νέες κοσμοπολίτικες ιδέες και τρόποι ζωής συνδέονται με την ανακάλυψη της λεγόμενης ‘πρωτόγονης’ τέχνης. Η επίσκεψη του Πικάσσο στο Εθνολογικό  Μουσείο του Τροκαντερό και η γνωριμία του με τις αφρικανικές μάσκες και τα τεχνουργήματα της αφρικανικής ηπείρου τον κάνουν να δει μία άλλη διάσταση στην τέχνη.  O πρωτογενής συμβολισμός της αφρικάνικης τέχνης φαίνεται να τον επηρεάζει βαθιά, όπως και κάθε τι που φαίνεται πρωτόλειο και αρχετυπικό στον κόσμο των εικόνων. Αν και ο Πικάσσο δεν ομολογεί ποτέ αυτή την επιρροή,  είναι, όπως και οι περισσότεροι καλλιτέχνες αυτού του κινήματος, έτοιμος να δεχτεί τα απλά σύμβολα και τις εκφράσεις του πολιτισμού, ως πρόπλασμα για την καλλιτεχνική του έκφραση.  Στην πραγματικότητα ήταν έτοιμοι όλοι  να ολοκληρώσουν  μια πειραματική προσπάθεια κατανόησης των παλαιών συμβόλων και τη δημιουργία νέων, μέσα από τις νέες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης.

          Η γιορτή της σύγχρονης τέχνης  όλο τον εικοστό αιώνα θα συνεχιστεί με κύριο στόχο τη μελέτη  των μορφών, τόσο  στον αναλυτικό κυβισμό, όσο και στον  συνεχή πειραματισμό. Σε αυτήν τη διαδικασία, οι πνευματικές σχέσεις και τα δίκτυα των καλλιτεχνών θα παίξουν καθοριστικό ρόλο. Η σύγχρονη τέχνη δεν θα ήταν εφικτή αν σε αυτήν δεν εντάσσονταν διαρκώς νέες μορφές, νέες τεχνικές, νέα σύμβολα  και τέλος νέα πρόσωπα. Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε αυτήν την πολύμορφη τέχνη, όπως και την παραδοσιακή τέχνη, αν σταθούμε ακίνητοι μπροστά της, χωρίς να δεχτούμε και να συμμετάσχουμε σε αυτό το δυναμικό στοιχείο της παραγωγής.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης, ιεροφάντης αυτής της διαδικασίας, αποκρύβει συχνά αυτήν την αλήθεια, θέλοντας να διατηρήσει τη μαγεία του έργου και το κύρος της πρακτικής του.  Σε αυτό το σημείο, η  πραγματική γνωριμία μαζί του είναι ταυτόχρονα και μία αποδόμηση του έργου του και  μια κατάτμηση αυτού του έργου σε επί μέρους σημεία, πράξεις και εκφράσεις.  Δημιουργούνται αυθόρμητα εικαστικές μορφές έκφρασης που απορρέουν από το αρχικό έργο, καθώς επίσης πλάθεται μια δραματουργία των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτό. Αυτές οι ενέργειες κρύβονται συχνά σε άλλα έργα που δεν δηλώνουν επίσημα την καταγωγή τους, όπως επίσης σε δύσκολες πιθανά αναλύσεις και ιστορικές περιγραφές.  Μια πιο άμεση και ρητή αποδοχή αυτής της πρακτικής ίσως είναι δυνατό να  αποτελέσει  τη βάση για την κατανόηση της σύγχρονης τέχνης και ιδιαίτερα των πολλαπλών νοημάτων που περιέχει κάθε σημείο της, κάθε τρόπος έκφρασης και σε κάθε έργο ξεχωριστά.

 Μια τέτοια προσπάθεια  αποτελεί ταυτόχρονα και μία οιονεί ιεροσυλία που έχει ως στόχο να ξαναβρεί τα πρωταρχικά ιερά σύμβολα μέσα στο ίδιο το έργο της σύγχρονης τέχνης και με τον τρόπο αυτό να μας φέρει πιο κοντά σε αυτήν. Να μας δώσει μια μεγαλύτερη εξοικείωση και γνώση για κάτι που ακόμα και σήμερα, εκατό χρόνια μετά την ολοκλήρωση του έργου των ‘Δεσποινίδων της Αβινιόν’, μας φαίνεται μυστικό και πολύπλοκο.

 

 

 

 

 

Conference