Tags » :: BERNHARD

Bernhard practicing Fu Hu Quan #fuhuquan #performance #bernhard

Bernhard practicing Fu Hu Quan #fuhuquan #performance #bernhard

A post shared by 魏懋资济 (@wudang.academy) on Jun 20, 2017 at 12:14pm PDT

Bernhard practicing Fu Hu Quan #fuhuquan #performance #bernhard…

10 more words
Instagram

Bernhard performing Jibenquan

Bernhard performing Jibenquan

A post shared by 魏懋资济 (@wudang.academy) on Jun 19, 2017 at 2:47pm PDT

Bernhard performing Jibenquan
See much more pictures on our Instagram channel!

Go to Instagram

Videos

Ο Bernhard για το θέατρο

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, ακολουθεί μια ανατύπωση κάποιων σκέψεων του Thomas Bernhard για το θέατρο, αποσπασμένων από συνέντευξή του στον Κουρτ Χόφμαν, στο Ο άγνωστος Τόμας Μπέρνχαρντ, μτφρ. Θεόδωρος Λουπασάκης, Νάρκισσος, Αθήνα 2005, σ. 218-221.

~

… Όταν δεν υπάρχει τίποτα από κάτω, κανένας σκηνοθέτης δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Μπορώ να ανεχθώ μόνο τα καλά πράγματα, τη δουλειά που γίνεται χωρίς συμβιβασμούς, τίποτ’ άλλο. Δεν θα μπορούσα ποτέ να συναγελάζομαι μ’ όλον αυτόν τον συρφετό των πραγμάτων που προϋποθέτει το παιχνίδι του θεάτρου. Ούτε με την απειθαρχία αυτών των ανθρώπων, των τεχνικών, μηχανικών και άλλων, που είναι οργανωμένοι πολύ ισχυρά και παρατάνε τη δουλειά τους, λες και είναι οικοδόμοι. Μ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνει θέατρο. Πρόκειται για μια ένωση τελματόβιων, όχι για θέατρο, αυτό το πράγμα δεν έχει καμιά σχέση με το θέατρο.

*

Επίσης δεν έχω καμιά επαφή με τους ηθοποιούς. Δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου να έχω. Δεν υπάρχει τίποτα ανατριχιαστικότερο από τους ηθοποιούς, δεν πάω ποτέ να καθίσω εκεί που κάθονται όλοι μαζί μετά. Μία μοναδική φορά έκανα αυτήν την ανοησία, όλοι σε κοιτούν μ’ ένα ικανοποιημένο ύφος και περιμένουν ο καθένας χωριστά να τους πειςς ότι ήταν οι καλύτεροι· τέτοιος πρωτογονισμός.

Ενώ φυσικά το επάγγελμά τους το έχουν επιλέξει. Κι εγώ το δικό μου επάγγελμα το έχω επιλέξει, συνειδητά. Δεν μπορώ λοιπόν με κανέναν τρόπο να αποτελεί αυτό ένα είδος δικαιολογίας ή κι εγώ δεν ξέρω τι ακόμα. Πρόκειται για ένα σκληρό επάγγελμα, τελεία και παύλα. Ή έχεις το ανάλογο ανάστημα ή δεν το έχεις, μόνο αυτό το κριτήριο ισχύει και κάνενα άλλο. Η «ευαισθησία» και οι υποκρισίες δεν έχουν καμία σχέση μ’ αυτό.

**

Πιστεύω ότι ένας μεγάλος ηθοποιός μπορεί απλώς να κάθεται πάνω στη σκηνή ώρες, κάνοντας οτιδήποτε, κουνώντας το πόδια του για παράδειγμα· το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι εξαιρετικό.

***

Με τους τρέχοντες ηθοποιούς είναι μάλλον δύσκολο να κάνει κανείς οτιδήποτε, διαθέτουμε το πολύ έξι εβδομάδες για τις πρόβες, και μέσα σε έξι εβδομάδες δεν μπορούμε φυσικά να τα βγάλουμε πέρα με έργα αυτού του είδους. Μπόρεσε να γίνει κάτι, όταν έπαιξε ο Μινέτι, γιατί ο Μινέτι δεν διασπάστηκε, το έκανε πραγματικά για τον εαυτό του… Έτσι μπορούμε να δουλέψουμε. Καλώς ή κακώς ο Μινέτι διαθέτει απίστευτη πείρα περισσότερων δεκαετιών και συνεργάζεται με απόλυτη συνείδηση. Δηλαδή όχι μόνον ως ηθοποιός-υπάλληλος αλλά με όλη τη λεπτότητα και την τερατωδία που χρειάζεται.

Ο Μινέτι είναι ένας άνθρωπος με τον οποίον μπορεί κανείς να συζητήσει πολύ ευχάριστα. Γιατί είναι εντελώς ανοιχτός, δηλαδή κρατιέται καλά. Μοιάζει πάρα πολύ νέος και ταυτόχρονα διαθέτει φοβερή πείρα. Συχνά οι αντιδράσεις του είναι ανθρώπου είκοσι δύο χρονών, ενώ στα τριάντα πέντε τους οι άλλοι είναι κιόλας φθαρμένοι και δεν είναι άλλο παρά μαριονέτες του κόσμου του θεάτρου. Κι ο άνθρωπος μαζί με όλα τ’ άλλα έχει υποστεί του κόσμου τις εγχειρήσεις και ο σκελετός του κρατιέται από περόνες χρωμίου και βίδες. Κι όμως όταν το σκέφτομαι: πλησιάζει τώρα τα 80 και παίζει όλη τη νύχτα, 4 φορές την εβδομάδα. Έπειτα πετάει για το Μπόχουμ, ξαπλώνει μια ώρα, ξαναπαίζει, μένοντας ώρες πάνω στη σκηνή. Ύστερα βγαίνει μέχρι τις 2 το πρωί και θέλει να ‘ναι και ξύπνιος για το πρωινό. Και στα 60 τους οι άλλοι είναι πολύ γέροι, δεν μπορούν να δοθούν σε τίποτα και πουθενά κι εξαρτούν τη δουλειά τους στο θέατρο από το εξοχικό τους, τον μικρό τους λαχανόκηπο και τους αγαπημένους τους περιπάτους.

**

Το θέατρο, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, μπορεί να υπάρχει μόνο για δέκα ή δώδεκα παραστάσεις. Τότε φτάνει στο καλύτερό του επίπεδο, ύστερα απ’ αυτό καταρρέει και πάλι, όπως είναι φυσικό. Όταν φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, πρέπει να ξαναπαίρνουμε το σύνολο της παράστασης στα χέρια μας, να τους μαστιγώσουμε όλους, να ξαναρχίσουμε για μία ακόμη φορά από την αρχή και να τους πούμε πόσο φρικτοί είναι όλοι τους. Αν το αφήσουμε να κυλήσει, γίνεται τόσο φρικτό που δεν μπορούμε πια και δεν θέλουμε πια καθόλου να έχουμε την παραμικρή σχέση μ’ αυτό.

*

Εκτός από τα χρήματα το θέατρο μου εξασφαλίζει πολύ απλά τη συνέχεια στις φιλίες, στις γνωριμίες, δηλαδή στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους. Γιατί στο θέατρο, είτε το θέλεις είτε όχι, είσαι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να συναντάς άλλους ανθρώπους. Συναντάς έναν σκηνογράφο: μιλάς και συζητάς μαζί του για τον τρόπο που θα γίνουν τα σκηνικά, ύστερα πέφτεις πάνω σ’ έναν ηθοποιό, και τότε; Μα, τον είχες δει πριν τρία χρόνια, τώρα είναι τρία χρόνια μεγαλύτερος κι εσύ επίσης, τώρα έχει περισσότερο χιούμορ ή λιγότερο, τώρα κουτσαίνει από το αριστερό πόδι ή όχι, όλα αυτά είναι πολύ ενδιαφέροντα. Ο ένας έχει αρρωστήσει, και ο άλλος πεθαίνει, ο τρίτος δεν έχει πια όρεξη για τίποτα, όλα αυτά είναι πολύ διεγερτικά.

Οι δυνατότητες αυτού του συγκεκριμένου ηθοποιού μπορεί φυσικά να είναι πιο σημαντικές, ωστόσο η ίδια η υπόθεση του θεάτρου χωλαίνει ακόμα, η πραγματοποίηση στο θέατρο προχωράει πάντα χωλαίνοντας. Από τη μία πλευρά, όλο αυτό συχνά δίνει κάτι καλύτερο από εκείνο που έχω φανταστεί, αλλά συχνά επίσης κάτι διαφορετικό. Το θέατρο σε αφήνει πάντοτε ανικανοποίητο.

θέατρο

Πλατεία Ηρώων / Bernhard / Καραντζάς

Πηγαίνω στη Μαριαχίλφερστράσσε

και αναζητώ τη Μαριαχίλφερστράσσε

και είμαι στη Μαριαχίλφερστράσσε

και δεν τη βρίσκω

Η Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) γράφτηκε κατά παραγγελία του ιστορικού Burgtheater το οποίο άλλωστε συνιστά μόνιμο σημείο αναφοράς στα μπερνχαρντικά έργα, με το συγκεκριμένο να μην ξεφεύγει από αυτή τη μπουργκτεατερική εμμονή («Στις μέρες μας ακόμα και στο Μπούργκτεατερ η ηθοποιία / μπορεί να είναι κακή»· όλα τα παραθέματα από τη μετάφραση του Βασίλη Τσαλή) και ανέβηκε τον χειμώνα του 1988, με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων της μεταφοράς του θεάτρου στο κτίριο που το φιλοξενεί έκτοτε. 79 more words

παραστάσεις

Hegi AG, Wohlen, Electronic Partner

Hegi AG, Schützenmattweg 33, 5610 Wohlen ,SCHWEIZ Tel: +41-56-6188545 Email: info@hegiag.ch

Hegi ist Ihr Fachgeschäft für Elektroplanung und -installation, Telematik und Unterhaltungselektronik. Das Geschäft überzeugt nicht nur mit breiter Auswahl, es ist auch in Beratung, Planung und Installation erstklassig. 71 more words

Personalities I Admire, Swedish Alfred Bernhard Nobel

Hasan A. Yahya, a writer from Palestine
Even though Nobel, the inventor we selected to cover in this article invented a dealy weapon, the Dynamite in 1855, his recommendation for Nobel Prize is a commended as an honorable work. 17 more words